สายลับทะลุมิติ

อันตราย
ฮี่ๆๆๆ ตึก!!“โอ้ย” เจ็บเกิดอะไรขึ้นเนี่ยทำไมหยุดรถม้าแรงขนาดนี้เนี่ยรู้ไหมคนมันเจ็บนะโว้ย“เป็นอะไรมาไหมเจ้าคะคุณหนู”“เจ็บ” ฉันตอบกับไปทั้งที่น้ำตายังคออยู่ที่หน่วยตาอยู่เลย“ไม่เป็นอะไรแล้วนะเจ้าคะ จินหลงเกิดอะไรขึ้น” ประโยคเเรกพี่หมิงหมิงเอ่ยปลอบฉันแต่ประโยคหลังพี่หมิงกับเอ่ยถามชายที่นั่งขับรถม้าอยู่ข้างหน้าแทน“มีคนขวางรถม้าไว้ เดี๋ยวข้าจะไปดูเองเจ้าดูแลคุณหนูให้ดีด้วยล่ะ”“เจ้าคะ” เสียงพี่หมิงหมิงตอบกลับไปแล้วหันมากอดฉันที่กำลังมึนงงที่เกิดจากการกระแทกรถม้าเมื่อกี้ทำให้การประมวลผลเหตุการณ์จากที่ช้าอยู่แล้วยิ่งช้ากว่าเดิมอีกทำให้ไม่รับรู้เรื่องอะไรเลยตอนนี้“คุณหนูมาให้พี่หมิงหมิงดูแผลให้เจ้าคะ”ฉันที่ได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าให้พี่หมิงหมิงพร้อมกับชี้ไปที่จุดที่โดนกระแทกทันที แต่ก่อนจะทันได้ทำแผลอะไรเสียงจากข้างนอกก็ดังขึ้นเหมือนเสียงโลหะกระทบกันด้วยความอยากรู้ฉันจึงลุกออกจากอ้อมกอดพี่หมิงหมิงแล้วเปิดม่านออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือมีคนกำลังต่อสู้กันโดยที่กลุ่มของพวกเธอกำลังจะเสียเปรียบเชี้ย!เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!เอาไงดีตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมสู้กับใครนะ!“หมิงหมิงเจ้าพาคุณหนูหนีไปก่อน เดี๋ยวทางนี้ข้าจะจัดการเองเสร็จแล้วจะรีบตามไป” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชายคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับคนชุดดำอย่างไม่ลดล่ะ“คุณหนูเจ้าคะตามบ่าวมาทางนี้เจ้าคะ”หลังจากที่พวกเราลงมาจากรถม้าแล้วนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าที่อยู่ข้างทางทันทีเพื่อหนีเอาชีวิตรอด อนาถมาเป็นถึงนักฆ่าและสารลับอันดับหนึ่งแต่ดูตอนนี้สิวิ่งหนีอย่างกับหมาจนตรอกน่าสมเพชตัวเองชิบหาย อย่าให้รู้นะว่าใครที่ทำเรื่องแบบนี้แม่จะฆ่าทั้งโครตเลยถึงจะคิดแบบนั้นแต่ขาทั้งสองข้างของฉันก็ยังคงทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดีถึงแม้ทักษะด้านอื่นจะหายไปแต่ด้านการวิ่งเธอรหนยังถือว่าโอเคอยู่เพราะอย่างน้อยเธอก็ยังได้ซ้อมตอนที่อยู่ในจวนนั้น“คุณหนูเราหาที่หลบกันดีกว่าเจ้าคะ” เสียงพี่หมิงหมิงดังขึ้นเมื่อพวกเราสองคนวิ่งมาไกลมากแล้วแต่ยังได้ยินเสียงฝีเท้าที่ตามมาไม่ไกลจากพวกเธอมากนั่ง“ตรงนั้นเจ้าคะ” พี่หมิงพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าข้างหน้ามีโพรงไม้ข้างหน้าไม่ไกลมากนั่งอยู่ทางด้านซ้ายมันใหญ่พอที่จะเป็นที่ซ้อนสำหรับเด็กคนหนึ่งเท่านั้นและตรงหน้าโพรงยังมีเถาวัลย์ปิดไว้อีกถ้าไม่สังเกตจะไม่เห็นเลย พอเราวิ่งมาถึงพี่หมิงหมิงก้ดันหลังของฉันให่เข้าไปในโพรงไม้นั้นทันทีโดยไม่มีการพูดจาอะไรเลย“คุณหนูเจ้าคะจำไว้นะเจ้าคะไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นให้คุณหนูไปที่จวนของอดีตแม่ทัพใหญ่ที่เมืองหนิงนะเจ้าคะ” พี่หมิงหมิงพูดขึ้นพร้อมกับยื่นอะไรซักอย่างให้ฉัน“!” งงสิคะรออะไรนี่พี่เขาลืมอะไรไปรึป่าวฉันเป็นเด็กอายุไม่กี่ปีเองแล้วทีี่สำคัญที่สุดคือฉันปัญญาอ่อนถึึงจะเป็นอดีตไปแล้วก็นะ แต่ตอนนี้ฉันยังคงแกล้งเป็นบ้าอยู่นะ แต่ฉันยังไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่านั้นพี่หมิงหมิงก็วิ่งไปอีกทางซะแล้ว

เชี้ย! เอาไงต่อละทีนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง