แค่ก แค่ก แค่ก
หนุ่มลูกครึ่งอิตาลี สวมชุดนอนสีขาวสบายตายังคงนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง ฮาชีคตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ หลังจากที่ไข้ขึ้นมาทั้งคืน เหลือแค่อาการไอเท่านั้น วันนี้ยังต้องมีประชุมอีก แต่เขาโทรบอกให้วาดิมรับเอมิเลียไปประชุมแทน เพราะยังไม่อยากเจอเคท วันนี้คงเป็วันที่น่าเบื่ออีกวันของเขา ฮาชีคหลับตาลงจะนอนต่อ ก่อนจะนึกถึงที่หนึ่งได้
ฮาชีคเดินถือของเล่นลงมาจากรถยุโรปสีดำก่อนจะมีเด็กน้อยรีบวิ่งมากอดเขาอย่างดีใจ เอมอรมองดูของเล่นที่ฉาชีคซื้อมาเต็มหลังรถอย่างใ ด้วยความที่ไม่เคยซื้อของเล่นให้เด็ก ไม่รู้ว่าคูเปอร์จะชอบแบบไหน ฮาชีคเลยเหมาหมดทั้งร้านเลย ตอนนี้ทั้งร้านอาหารของป้าเอมอรมีแต่สาวๆ มองเขาด้วยสายตาหยดย้อย หน้าที่หล่อเหลา แถมของเล่นที่เต็มคันรถยิ่งทำให้เขาดูสะดุดตามากขึ้น ฮาชีคอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาก่อนจะจับแก้มเล่นเบาๆ
"วันนี้อาจะอยู่เป็เพื่อนเล่นฮาชีคทั้งวันเลย ดีไหมครับ"
คูเปอร์ฉีกยิ้มกอดคอฮาชีคอย่างดีใจ นานๆ คูเปอร์จะมีเพื่อนเล่น ่นี้เป็่ปิดเทอม คูเปอร์จะมีเพื่อนเล่นก็ต่อเมื่อมีเด็กๆ มาทานอาหารที่ร้านด้วย ร้านอาหารของป้าเอมอร แบ่งโซนออกเป็ห้องอาหารมีแอร์ด้านใน ด้านนอกก็เป็ระเบียงยื่นออกมาและมีเงาต้นไม้ร่มรื่นคอยบังแดดให้ และยังมีสนามเด็กเล่นที่ป้าเอมอรเพิ่งสร้างมาได้ไม่กี่ปีไว้ให้หลานสุดรักได้เล่นกับเด็กๆ ที่พ่อแม่มาทานอาหารที่ร้านด้วย
เอมอรมองฮาชีคกับคูเปอร์ที่เล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน ก่อนจะชงชาคาโมมายล์ แก้หวัดมาให้เพราะเห็นฮาชีคไอบ่อย หน้าฮาชีคตอนนี้ดูซีดเซียวมาก
"ดื่มชาก่อนสิ จะได้ไม่ไอ"
"ขอบคุณครับ"
ฮาชีครับแก้วชามาจากป้าเอมอร
"มาบ่อยๆ ได้เลยนะ คิดซะว่าที่นี่เป็บ้านของตัวเองได้เลย"
"งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ "
ฮาชีคพูดพลางหัวเราะ
บรรยากาศตอนเย็น สายลมที่โบกใบไม้พลิ้วไปมา ท้องฟ้าเริ่มมึดขึ้น ตอนนี้ฮาชีคที่นั่งอยู่ที่โซฟา หัวที่เลยขึ้นมากำแพงกำลังเอนหัวพิงหลับอยู่ บนตักของเขาเด็กชายตัวเล็กก็กำลังหลับบนตักของฮาชีคด้วยความอ่อนล้าหลังจากเล่นไม่หยุดมาทั้งวัน ถ้าคนอื่นที่ไม่รู้จักมาเห็นเข้าคงคิดว่าเป็พ่อลูกกัน
ตืดดดดด ตืดดดดดดด
เสียงมือถือฮาชีคที่กำลังสั่นปลุกคนร่างใหญ่ให้ตื่นขึ้น ก่อนจะมองเบอร์จากต่างประเทศที่โทรเข้ามา ฮาชีควางศีรษะเด็กน้อยบนตักลงนอนบนโซฟาเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปรับโทรศัพท์หน้าร้าน
"งานที่นั่นจะเสร็จเมื่อไหร่ รีบกลับมาจัดการปัญหาที่นี่ให้เสร็จซะ"
เสีงพ่อบังเกิดเกล้าที่คุ้นเคยพูดขึ้นทันทีที่เขารับสาย
"ได้ครับผมจะรีบเคลียร์งานที่นี่ให้เสร็จ"
"ดี ฉันมีเื่สำคัญจะคุยกับแกอีก ไว้มาถึงค่อยว่ากัน"
"ครับพ่อ"
หลังได้รับคำตอบ ปลายสายพูดก็วางสายไป
"จะกลับแล้วพ่อหนุ่ม"
ฮาชีคหันไปมองป้าเอมอรที่เดินออกมาหาหลังจากที่เขาคุยโทรศัพท์เสร็จ
"ครับ ไว้พรุ่งนี้ผมจะมาหาใหม่นะครับ"
"พรุ่งนี้หรอ พรุ่งนี้แม่แกจะมารับแล้วน่ะ ถ้ามาคงจะไม่ได้เจอแกแล้วนะ"
"แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เจอคูเปอร์อีกหรอครับ แม่คูเปอร์จะมาที่นี่ไหมครับ"
"วันสุดสัปดาห์เดี๋ยวก็มาอีกจ้า แต่ถ้าอาทิตย์ไหนไม่ว่างมาส่ง แม่แกก็ไม่ได้พามานะ"
"อ่อ ครับ"
ฮาชีคหน้าซึมลง
"งั้นผมลาเลยนะครับ"
หนุ่มร่างใหญ่โค้งตัวนิดนึงบอกลาคุณป้าอย่างอ่อนน้อม ก่อนจะเดินขึ้นรถออกไป
ประเทศอิตาลี
โกดังสินค้าขนาดใหญ่ ลังไม้ที่บรรจุสินค้าถูกวางซ้อนเรียงรายเต็มโกดัง พนักงานชายหลายสิบคนที่ยืนเป็แถวกำลังรอคำสั่งจากหัวหน้าของเขา
"วันนี้มีผู้หญิงมีกี่คน"
ชายอายุสามสิบปลายๆ ย่างสี่สิบ มีแผลเป็เหมือนถูกกรีดข้างแก้ม 1 ใน 3 คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พูดขึ้น
"ผู้หญิง 20 คน เด็กอีก 3 คนครับ"
"ดีมาก คืนนี้พวกแกคอยดูลาดเลาไว้ อย่าให้คนไม่รู้จักเข้ามาใกล้ ฉันได้ข้อสัญญามาเมื่อไหร่ ก็เตรียมตัวส่งของได้เลย"
"ครับ"
"นี่ เซบาสเตียน แล้วจะให้พวกฉันสองคนทำอะไร"
แอนดริว ชายผิวดำ หัวเกรียน ที่นั่งอยู่เก้าอี้อีกตัวหันมาถาม
"พวกแกสองคนไปกับฉัน"
แอนดริว หันไปยักคิ้วให้ เอดิ ฝาแฝดร่างท่วมหนวดเฟิ้มที่นั่งอยู่อีกข้างเซบาสเตียน
21:00 น.
รถโรลส์ รอยซ์ หรู ตามมาด้วยรถตู้อีกสองคันวิ่งมาจอดหน้าโกดัง ชายฉกรรจ์อาวุธครบมือสามสิบกว่าคนวิ่งออกมาจากรถตู้ เรียงแถวจากหน้าประตูรถโรลส์ รอยซ์ มาถึงหน้าโกดัง ที่ตอนนี้ เซบาสเตียน กับสองฝาแฝดยืนรออยู่ ประตูรถถูกเปิดออกพร้อมกับชายสูงอายุ ไว้เครายาวสีขาว ชุดดำเนี้ยบ กำลังจับหมวกและมืออีกข้างถือไม้เท้าอยู่ ก้าวเดินลงมาจากรถ ก่อนจะหายใจออกมาเบาๆ
"สวัสดีครับ ท่านซอลวาโตเร ไม่เจอกันนานเลยนะครับ"
เซบาสเตียนรีบเดินมาโค้งหัวคำนับทักทายทันที
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันสบายดี แก่อายุปานนี้แต่ฉันยังต้องมาคุยธุระด้วยตัวเอง"
ซอลวาโตเร จิ๊ปากเบาๆ เสียงหัวเราะตอนแรกกลับกลายเป็เสียงที่เริ่มโมโห จนเซบาสเตียนเดาอารมณ์ไม่ถูก
"แล้วหัวหน้าโอเรล ไปไหนครับ ท่านถึงต้องมาด้วยตัวเอง"
เซบาสเตียนยังอยากรู้อยากถาม
"กลับบ้านเก่า ฉันส่งมันกลับไปหาบรรพบุรุษของมันแล้ว"
เซบาสเตียนได้ยิน ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ
"รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบคนที่ทำงานพลาด"
ซอลวาโตเรพูดขึ้นหลังจากนั่งลงบนเก้าอี้ในโกดัง
"แน่นอนครับท่าน เป็เพราะท่านสนับสนุนเรา รอบนี้เราได้ส่งสินค้าเพิ่มจากเดิมขึ้นมาสามเท่า"
เซบาสเตียนพูดอย่างชอบใจ
"เส้นทางที่ของไปถึง แน่ใจแล้วหรอว่าจะไม่มีปัญหา"
"ครับท่าน เราแอบส่งคนปลอมตัวไปอยู่กับพวกนั้นแล้วครับ ท่านหายห่วงได้"
"ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ทำแบบนั้นแกกับลูกน้องของแกถึงจะมีชีวิครอด และแน่นอนว่างานนี้ต้องห้ามพลาดเด็ดขาด เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า"
"เข้าใจแล้วครับ ท่านซอลวาโตเร"
เซบาสเตียนยิ้มให้มุมปากอย่างเ้าเล่ห์
"เอาเงินมา"
ชายฉกรรจ์สามคนเดินตรงมาพร้อมกับกระเป๋าลากขนาดใหญ่ก่อนที่กระเป๋าจะถูกเปิดออกมาพร้อมกับเงินมากดอลลาร์สหรัฐเต็มกระเป่า
"สองล้านดอลลาร์ อยากลองนับดูก่อนไหม"
ซอลวาโตเร มองหน้าเซบาสเตียน
"นับอะไรกันล่ะครับ ทำเหมือนผมไม่ไว้ใจท่าน"
เซบาสเตียนพูดเสร็จก่อนที่สองฝาแฝดเดินไปรับกระเป๋ามา
"หลังจากงานเสร็จเรียบร้อยฉันจะเอาส่วนที่เหลือมาให้"
"ได้อยู่แล้วครับท่าน แล้วผมจะติดต่อไปใหม่นะครับ"
เซบาสเตียนลุกขึ้นโค้งนิดหน่อยแล้วเดินมาส่ง ซอลวาโตเร ที่รถ
หลังจากรถโรลส์ รอยซ์ หรู ขับออกไป ชายฉกรรจ์สามสิบกว่าคนก็ขึ้นรถออกตามไปทันที
18K
