ณ หน้าห้อง ICU ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
“โถ่ลูกแม่ ฟ้าลดา” “ลูกเราจะเป็อะไรมั้ยคุณ”
“ถึงมือหมอแล้ว ลูกของเราต้องรอด”
สนกับแป้งได้ยินข่าวรถฟ้าลดาะเิ ฟ้าลดากับตำรวจสาวะโหนีออกมาจากรถได้ แต่ทั้งคู่ถูกไฟครอก หน่วยกู้ภัยช่วยได้เพียงฟ้าลดาคนเดียว ช่วยดับไฟแล้วรีบส่งตัวฟ้าลดามาที่โรงพยาบาลทันที แต่สำหรับอันนิภานั้นถูกเผาจนไม่เหลือเค้าโครงหน้าตาเลยสักนิด เมื่อฟังข่าวจบทั้งคู่รีบตามมาที่โรงพยาบาลทันที พอมาถึงก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้อย่างไม่มีสติ ก้มตัวไปกอดร่างที่ไร้ิญญาอย่างน่าสงสาร ได้แต่ะโเรียก “ยายอัน อันน้องพี่ กลับมาหาพี่เถอะ พี่ไม่เหลือใครแล้ว ฮือฮือ” ทั้งคู่ไม่มีเวลาเฝ้าดูเหตุการณ์ต่อ รีบไปที่ห้อง ICU เพื่อดูอาการของฟ้าทันที
ผู้กองพงศ์เทพเข้าไปประคองอรภา ในใจรู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยชีวิตลูกน้องตัวเองได้พยายามเข้ามาปลอบใจอรภา แต่เมื่ออรภาเห็นพงศ์เทพก็รู้สึกโกรธแค้น เพราะคิดว่าเป็เพราะผู้ชายคนนี้ที่เรียกตัวน้องสาวไปทำงานเสี่ยงอันตราย เลยเข้าไปทุบตี “เพราะคุณ เพราะคุณ ฮือฮือ ที่ทำให้น้องสาวฉันต้องตาย ฉันไม่น่าปล่อยให้อันเป็ตำรวจเลย ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว ฮือฮือ”
ผู้กองไม่ได้รู้สึกโกรธที่อรภาเข้ามาทุบตี รู้สึกเพียงสงสารผู้หญิงคนนี้ที่ทำงานส่งเสียให้น้องเข้าเรียนโรงเรียนตำรวจจนเข้ามาทำงานเป็ตำรวจเต็มตัว ทำงานได้ไม่ถึงปี น้องสาวก็เสียชีวิต พออรภาหมดแรงทุบตี ผู้กองจึงประคองอรภามานั่งพัก แล้วเรียกลูกน้องให้คอยดูแลอรภา เพราะตนต้องรีบไปพบพ่อของฟ้าลดา เพื่อสอบถามเื่คดีวางะเิ
พ่อของฟ้าลดากับพ่อของผู้กองพงศ์เทพเป็เพื่อนสนิทกัน ทำให้ทั้งสองครอบครัวรู้จักกันดี พอผู้กองมาถึงหน้าห้อง ICU เห็นพันรบน้องชายตัวเองกำลังปลอบใจคุณแม่ของฟ้า มีเพื่อนฟ้าอีกสองคนที่นั่งรอฟังอาการอยู่ด้วย ผู้กองเดินเข้าไปหาคุณพ่อของฟ้าทันที
“สวัสดีครับคุณอา ผมพงศ์เทพ คุณอายังจำผมได้มั้ยครับ”
“อ้อ หลานชายที่เป็ตำรวจนี่เอง”
“อาการน้องฟ้าเป็อย่างไรบ้างครับ”
“หมอยังไม่ออกมาเลยหลาน อาได้แต่ภาวนาให้ลูกสาวอาปลอดภัย”
“ต้องขออภัยจริงๆครับ ผมมีเื่จะสอบถามเกี่ยวกับคดีวางะเิรถน้องฟ้าครับ ไม่ทราบว่าคุณอาหรือน้องฟ้ามีศัตรูหรือเปล่า เผื่อจะเป็ข้อมูลช่วยสืบคดีครับ”
“อาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าไปมีศัตรูคู่แข่งที่ไหน และคิดว่าฟ้าก็ไม่น่าจะมีศัตรูนะ ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เข้ามาทำงานที่โรงแรมอาเลย”
“ถ้าอย่างนั้น ไม่เป็ไร ผมจะพยายามสืบหาตัวคนร้ายให้ได้ครับ”
สักพักหมอก็ออกมาบอกอาการของฟ้าว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ระหว่างที่ะโออกจากรถ ศีรษะถูกกระแทกทำให้สมองได้รับความกระทบกระเทือน เกรงว่าอาจจะส่งผลต่อสมองด้วย ต้องรอดูอาการหลังจากฟื้นขึ้นมาแล้ว อีกทั้งสภาพร่างกายในตอนนี้โดนไฟลวกเสียเป็ส่วนใหญ่ ยังไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยมเนื่องจากกลัวว่าผู้ป่วยจะติดเชื้อได้ง่าย ทุกคนทำได้เพียงกลับไปบ้านและค่อยมาเยี่ยมใหม่เมื่อถึงเวลาให้เข้าเยี่ยมได้
*******************************************
พ่อของฟ้ารู้สึกผิดกับตำรวจอันนิภาที่ต้องมาเสียชีวิตเนื่องจากช่วยชีวิตฟ้าเอาไว้ ตั้งใจรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในงานศพทั้งหมดของอันนิภา จึงเรียกอรภาซึ่งเป็พนักงานคนหนึ่งที่ทำงานในโรงแรมของตนให้เข้าพบ
“ฉันขอแสดงความเสียใจเื่น้องสาวของเธอด้วยนะ อรภา”
“ค่ะ ท่าน” อรภาพูดอย่างซึมเศร้า
“ฉันต้องขอโทษเธอจริงๆ ที่เป็ต้นเหตุให้น้องเธอเสียชีวิต และขอขอบคุณน้องสาวของเธอที่ช่วยชีวิตลูกสาวฉันเอาไว้ น้องเธอเป็ตำรวจที่ดี ดังนั้นเื่เกี่ยวกับงานศพขอให้ฉันเป็ฝ่ายรับผิดชอบเองทั้งหมดนะ”
แม้ในใจของอรภาจะโกรธฟ้าลดามาก แต่เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเ้านายตัวเอง จึงพยายามพูดปฏิเสธ “ไม่เป็ไรค่ะท่าน ดิฉันยังพอมีเงินเก็บ คงไม่ต้องรบกวนท่านค่ะ”
“ถือซะว่าฉันเป็ญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเถอะนะ หากเธอยังเคารพฉันอยู่บ้าง ก็ขอให้รับน้ำใจนี้ด้วยเถิด”
อรภาไม่อยากให้ท่านรู้สึกติดค้างอะไรอีก เลยตอบรับให้เ้านายเป็ผู้รับผิดชอบงานศพของน้องสาว
*******************************************
ในงานศพ เนื่องจากอรภาไม่มีญาติที่ไหน ผู้มาร่วมงานส่วนใหญ่เป็เพื่อนตำรวจของน้องและเพื่อนพนักงานโรงแรมที่ทำงานด้วยกันทั้งสิ้น โดยมีพ่อของฟ้าลดาที่มาเป็เ้าภาพให้
ผู้กองพงศ์เทพ มาถึงงานก็รีบไปทักทายอรภาทันที สภาพตอนนี้เธอดูตาบวม โทรม และซูบผอมไปมาก
“ถ้าคุณเข้าไปเคารพศพ คุณก็เข้าไปเลยค่ะ” อรภากำลังจะเดินหนี แต่ถูกผู้กองดึงแขนเอาไว้ อรภาหันมาแล้วรีบสะบัดแขนออก
“ผมมีธุระกับคุณครับ เื่เงินชดเชย ผมอยากให้คุณไปติดต่อรับเงินที่สถานีตำรวจครับ”
“คุณมีเื่แค่นี้ใช่มั้ยคะ ดิฉันขอตัวค่ะ” พออรภาได้ยินเื่เงินชดเชยก็รู้สึกแสลงหู เพราะนั่นเป็เงินที่ต้องแลกชีวิตน้องสาวตัวเอง อรภาไม่อยากฟังต่อ เลยเดินหนีไปต้อนรับแขกคนอื่นทันที
เพราะความสงสารทำให้ผู้กองพงศ์เทพอยากเข้าไปให้การช่วยเหลือและดูแลอรภา ยกเื่เงินชดเชยเป็ข้ออ้าง กะว่าบอกเื่นี้แล้วจะได้สอบถามสารทุกข์สุขดิบต่อ แต่มันกลับทำให้อรภารู้สึกโกรธตนมากกว่าเดิมเสียอีก ได้แต่เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ