ปื๊ดเดินนำไทลัดเลาะกลางป่าพร้อมทำจมูกฟุดฟิดราวๆ 10 นาทีก็มาถึงที่ว่างแห่งหนึ่งกลางป่า น่าจะเรียกว่าที่ว่างที่ถูกทำให้เกิดขึ้นมากกว่า รอยต้นไม้ถูกตัดเรียบกริบแบบผิดธรรมชาติเป็รูปพัดกินรัศมีกว้างกว่า 50 เมตร ต้นไม้ล้มระเนระนาด ด้านหนึ่งของที่ว่าง มีหัวอสูรขนาดหัวราวๆ 1 เมตรวางหันหลังให้ไทอยู่ เลยหัวอสูรไปมีรอยไถลกว้างราวๆ 1.5 เมตร ไถลไปด้านหนึ่ง รอยไถลยาวราวๆ 10 เมตร สุดรอยไถลเป็ร่างของอสูรสี่ขาไร้หัวนอนฟุบอยู่ อสูรตัวนี้ถ้ายืนขึ้นมา น่าจะสูงราวๆ 2 เมตร หนักไม่น้อยกว่า 4 ตัน
“นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ไทมองสภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง
“ก็ไม่มีอะไรมาก น่าจะพวกนักดาบมือดีมาเก็บของจากอสูร พอได้ของที่้าแล้วก็ไป ทิ้งซากอสูรไว้อย่างี้เีเสียเวลาเก็บเกี่ยวร่างกายของอสูรไปด้วย” ปื๊ดตอบแบบสบายๆ พร้อมเดินไปทางร่างกายของอสูรที่นอนนิ่งอยู่
ไทมองรอบๆพร้อมกับอ้าปากเหวอ นักดาบฝีมือดี ที่ปื๊ดบอก ตัดต้นไม้ได้เรียบกริบขนาดนี้ ยังกะหลุดออกมาจากการ์ตูนที่เขาเคยดูตอนเด็กตามวลีที่ว่า หนึ่งดาบปราบร้อยศพ อะไรยังไงยังงั้น ถ้าเขาอยู่ในรัศมีดาบนี่ คงขาดครึ่งในพริบตา
“แล้วเรามาที่นี่ทำไม??” ไทถามแบบงงๆปนหวาดกลัว
“ก็ “เก็บเกี่ยว” น่ะสิ” ปื๊ดตอบโดยไม่หันมามองไท
“แล้วคนที่ฆ่ามันไม่อยู่แถวนี้รึ? เราไปเอาของเขาจะไม่เป็ไรรึ?” ไทถามด้วยท่าทางหวาดๆ ดูจากรอยตัดของต้นไม้แล้ว เขามี 10 ชีวิตก็ไม่พอรับดาบของคนคนนี้แน่นอน นี่หรือ ฝีมือของคนที่เข้าร่วมาครั้งนี้
“คนที่ฆ่ามันไปไกลแล้วล่ะ อสูร “แรดศิลา” ตัวนี้น่าจะถูกฆ่ามาแล้วราวๆครึ่งชั่วโมง นายอย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย เดี๋ยวของมันจะเสียหมดก่อน” ปื๊ดเร่งให้ไทเดินไปที่ร่างของอสูรไวๆ
ไทเดินผ่านหัวของอสูรก็พบว่าเป็หัวของแรดขนาดใหญ่ นอถูกตัดไปด้วยรอยตัดที่เรียบกริบเช่นเดียวกับรอยที่คอและต้นไม้รอบๆ คนที่ฆ่าแรดตัวนี้คงออกดาบแค่สองครั้งเท่านั้น ครั้งแรกตัดคอของแรด ดาบที่สองตัดนอของมัน และรัศมีของดาบทั้งสองครั้งกวาดและตัดต้อนไม้โดยรอบเป็รัศมีโดยกว้าง
นี่มันฝีมือของยอดนักดาบชัดๆ บนโลกมีคนที่มีฝีมือขนาดนี้ด้วยรึ!!
“บนโลกของนาย คนคนนี้คงเป็ปรมาจารย์ดาบน่ะ พอมารวมกับดาบพิเศษและความสามารถที่ได้รับในาครั้งนี้แล้ว ฝีมือเลยก้าวะโไปอีกขั้นเลยทำได้ขนาดนี้ ถ้าเอาดีทางดาบและพร์นายไม่แย่เกินไปอีกหน่อยนายก็ทำได้” เ้าปื๊ดตอบความคิดในใจของไทราวกับอ่านใจได้
“ฉันก็จะทำได้รึ” ไทถามด้วยท่าทางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ได้แน่นอน เอ้าอย่ามัวเสียเวลา มาตรงนี้ได้แล้ว รีบๆมาเก็บเกี่ยวของจากอสูรซะ” มันบอกไปพร้อมเรียกไทไปข้างๆร่างของอสูรแรดศิลา มีรอยเืที่ยังเปียกอยู่ไหลออกมาจากแผลที่คอของมัน
พอไทเดินไปถึงด้านข้างของอสูร ก็ได้แต่ยืนเก้ๆกังๆ
“เก็บเกี่ยว? ทำยังไงอ่ะ” ไทถามแบบงงๆ ทำอะไรไม่ถูก
“เอามือไปแตะก็พอ ระบบในร่างไบโอโรบอทจะช่วยนายเอง พวกเราไม่อยากให้พวกนายมาเสียเวลากับการเก็บเกี่ยวนัก จึงออกแบบมาให้ระบบช่วยเหลือในการเก็บเกี่ยว จะได้เอาเวลาไปทำากันมากขึ้น เอ้า รีบๆมาแตะเืมันได้แล้ว ของดีเลยนะเืแรดศิลาเนี่ย อย่าปล่อยให้มันไหลทิ้งไปกว่านี้เลย” ปื๊ดตอบพร้อมเร่งให้ไทไปแตะที่เืของอสูรแรดศิลา ไทจึงเอื้อมมือไปแตะเืตามที่มันบอก
ปี๊บ… ท่านพบเืแรดศิลา สามารถใช้เป็วัตถุดิบในการผลิตน้ำยาฟื้นฟูหุ่นไบโอโรบอทได้ ้าเก็บเกี่ยวทั้งหมดหรือไม่?
“เก็บเกี่ยวทั้งหมด” ไทตอบระบบไป
ทันใดนั้นก็เหมือนมีแรงดูดออกจากข้อมือของไทที่มีกำไลมิติสวมใส่อยู่ ดูดเอาเืทั้งหมดของแรดศิลาหายไปจากในตัวแรดทั้งหมดคงเหลือไว้แต่เืบนพื้น
ปี๊บ… ท่านได้รับเืแรดศิลาจำนวน 500 ลิตร
ปี๊บ… ความสามารถ “เรียนรู้” ทำงาน ท่านสามารถเรียนรู้ทักษะใหม่ “ผลิตน้ำยาจากเื” ้าเรียนรู้หรือไม่
“เรียนรู้” ไทตอบระบบไปอย่างง่ายดาย ทักษะให้เรียนรู้ฟรีๆแบบนี้ ยังไงก็ต้องเรียนแน่นอนอยู่แล้ว
ปี๊บ… ท่านได้รับทักษะผลิตน้ำยาจากเื
“ได้รับทักษะไหม” ปื๊ดหันมาถามไท สีหน้ามีความหวัง
“ได้” ไทตอบมันสั้นๆ เท่านั้นสีหน้ามันก็แสดงความยินดีออกมา
“ค่อยคุ้มค่าที่เอายานไปจำนำแลกทักษะหน่อย” ปื๊ดมันบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ไทก็ยังแอบได้ยิน ทำให้เขาต้องคิดในใจ นี่ปื๊ดมันลงทุนขนาดไหนกันแน่เพื่อาครั้งนี้ ขนาดยานอวกาศของตัวเองยังต้องเอาไปจำนำเลย
“แล้วมันใช้งานยังไง” ไทถามมัน
“ง่ายมาก แค่คิด มันจะทำงานของมันเอง” ปื๊ดบอกไท
“ง่ายขนาดนั้นเลยรึ” ไทถามด้วยความสงสัย และด้วยความอยากรู้อยากเห็นไทลองใช้ทักษะใหม่ที่ได้มาทันทีโดยไม่รอคำตอบ
“ผลิตน้ำยาจากเืแรด”
แค่คิดในใจเท่านั้น ระบบก็มีเสียงขึ้นมาทันที
ปี๊บ… ท่าน้าผลิตน้ำยาฟื้นฟูจากเืแรดทั้งหมดหรือไม่?
“ทั้งหมด” ไทสั่งระบบ
ปี๊บ… ท่านได้รับน้ำยาฟื้นฟูเืแรด 500 ขวด
น้ำยาฟื้นฟูเืแรด
ไอเท็มระดับตะกั่วขั้นกลาง
แหล่งที่ได้รับ : สกัดจากเืของแรดศิลา
ประโยชน์ : ฟื้นฟูร่างกายของไบโอโรบอทที่มีระดับต่ำกว่าระดับตะกั่ว 6 ได้ 50% หากมีระดับสูงกว่าตะกั่ว 6 ผลที่ได้รับจะลดลง
คำเตือน : เนื่องจากเืแรดมีกลิ่นที่รุนแรง จึงอาจมีผลข้างเคียงที่ไม่สามารถระบุได้
“โห ฟื้นฟูร่างกายได้ 50% เลยรึ” ไทอุทานด้วยความดีใจ
“เห็นไหมบอกแล้วว่าชั้นพามาหาของดี” ปื๊ดบอกพลางยิ้มอย่างยินดี ข้อมูลที่เธอได้รับมาจากบันทึกเก่าของพ่อเธอไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย
บันทึกฉบับนี้ตกทอดมาในตระกูลของปื๊ดที่เมื่อ 10,000 ปีก่อน ตระกูลของเธอเคยรุ่งเรืองและสามารถยึดครองดาวได้ 1 ดวง ตอนนั้นตระกูลของเธอเป็ที่รู้จักกันไปทั่วกลุ่มดาวแมวป่า ก่อนเกิดเหตุร้ายที่ทำให้ตระกูลตกต่ำมาอยู่ในสภาพปัจจุบัน
เพื่อให้ามีความสมดุล ไม่มีอสูรน้อยจนเกินไป อสูรกว่าครึ่งหนึ่งบนดาวแต่ละดวง จะถูกเผ่าต่างๆมาปล่อยเอาไว้บนดวงดาวเพื่อให้ผู้ร่วมาสามารถพัฒนาตนเองได้ และเผ่าพันธุ์แมวและหมา ก็มักจะปล่อยอสูรแบบเดิมเดิมไว้บนดวงดาว และ “แรดศิลา” ก็เป็หนึ่งในอสูรพื้นฐานที่ทั้งสองเผ่าจะนำมาปล่อยไว้เสมอๆ ทำให้ข้อมูลในบันทึกของปื๊ดยังคงสามารถใช้งานได้
ไทลองจับไปที่คราบเืบนพื้น ระบบก็ขึ้นเตือนมาว่า เืบนพื้นปนเปื้อนแล้วไม่สามารถใช้งานได้ นี่สินะที่ปื๊ดเร่งไทให้มาที่ร่างกายของแรดศิลาเร็วๆ ดูจากขนาดตัวแรดแล้ว เืที่เขาเก็บได้น่าจะเป็เืไม่ถึงครึ่งหนึ่งของแรดตัวนี้ ส่วนที่เหลือน่าจะไหลซึมลงดินไปหมดแล้ว
“ต่อไปก็ส่วนี่เหลือของมัน จับที่ตัวมันสิ” ปื๊ดบอกไท
ปี๊บ… ท่านพบร่างกายแรดศิลา ้าเก็บเกี่ยวร่างกายแรดศิลาทั้งหมดหรือไม่
“เก็บเกี่ยวทั้งหมด” ไทตอบระบบไป
ทันใดนั้นร่างกายแรดศิลาทั้งร่างก็หายเข้ากำไลมิติของไทไป
ไทลองดูในกำไลก็พบว่าร่างกายแรดศิลาถูกแยกออกเป็ส่วนๆ แบ่งเป็เนื้อแรดสามารถใช้ทำอาหารได้ กระดูกแรดใช้เป็วัตถุดิบในการผลิตอาวุธได้ หนังแรดใช้เป็วัตถุดิบในการผลิตชุดป้องกันได้ ส่วนที่แปลกที่ไทไม่รู้จัก คือ แก่นอสูรแรดศิลา ซึ่งไทไม่รู้เอาไว้ทำอะไร มันเขียนคำอธิบายไว้แค่ว่า แก่นพลังของอสูรของแรดศิลา
“แก่นอสูรแรดศิลา นี่มันคืออะไรรึ?? ไทหันไปถามปื๊ดแบบงงๆ
“มีด้วยรึ ชั้นนึกว่าคนที่ฆ่าเ้าแรดศิลาตัวนี้เก็บไปแล้วเสียอีก ปกติไม่น่าเหลือรอดอยู่นะนี่” เ้าปื๊ดยิ้มอย่างตื่นเต้นและยินดี “อย่างนี้ก็ง่ายหน่อย นายเอามันออกมาสิ” ปื๊ดบอกให้ไปหยิบแก่นอสูรแรดศิลาออกมาจากกำไลมิติ
ไทหยิบมันออกมาข้างนอกถือไว้ในมือ พอแก่นอสูรแรดศิลาออกมาจากกำไลไทก็ต้องใอย่างมาก
ตอนที่มันยังอยู่ในกำไลมิติ มันดูเหมือนคริสตัลกลมใสสีน้ำตาลธรรมดา ขนาดประมาณ 1 นิ้ว แต่พอไทเอามันออกมาข้างนอก เขาก็ต้องรู้สึกถึงพลังอันหนักหน่วงที่แผ่ออกมาจากแก่นอสูรแรดศิลา มันแผ่คลื่นพลังกระจายออกมารอบๆในบรรยากาศกดดันจนไทรู้สึกหนักอึ้ง
“อย่ามัวตะลึงถือไว้นาน รีบๆกลืนมันลงคอไปซะ ก่อนที่จะมีอะไรโผล่ออกมาแย่งมันไป” ปื๊ดบอกไท
“กินได้ด้วยรึ??” ไททำหน้าเหวอด้วยความใ คริสตัลแข็งแบบนี้ กินกันได้ด้วยรึ
“นายจะใทำไม ร่างกายนายเป็ไบโอโรบอท ไม่ใช่มนุษย์เสียหน่อย รีบๆกลืนลงไปได้แล้ว” ปื๊ดเร่งไทมาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะบอกต่อว่า “แล้วถ้ามันมีให้เลือกว่าจะรับพลัง หรือรับทักษะ ให้เลือกรับทักษะนะ”
“หือ คืออะไรรึ” ไทถามปื๊ดแบบงงๆ มือยังคงถือแก่นอสูรแรดศิลาไว้
“เอ้า นายรีบๆทำตามที่บอกเร็วเข้า ก่อนจะมีตัวอะไรที่น่ากลัวโผล่มา แก่นอสูรเนี่ย เป็อะไรที่อสูรตัวอื่นๆ้ากินมากเลยนะเพื่อเพิ่มพลังของพวกมัน ถ้านายมัวแต่รีรอ ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของนายนะ” ปื๊ดเร่งไทมาอีกครั้ง
ไทได้ยินดังนั้นก็เอาแก่นอสูรแรดศิลาใส่ปากกลืนลงไป ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนรู้สึกอึดอัด ร่างกายของเขากำลังค่อยๆบวมขึ้น ความเ็ปพุ่งกระจายไปทั่วร่างกาย ราวกับมีเข็มนับแสนเล่มทิ่มแทงอยู่ในร่างกาย
“โอ๊ยๆๆ…” ไทร้องด้วยความเ็ป ทันใดนั้นก็มีเสียงเตือนขึ้นจากระบบ
ปี๊บ… ท่าน้าเลือกรับพลัง หรือทักษะจากแก่นอสูรแรดศิลา
ปี๊บ… คำเตือนหากท่านเลือกรับพลัง มีความเป็ไปได้ที่ร่างกายจะรับพลังทั้งหมดของแก่นอสูรแรดศิลาไว้ไม่ได้และะเิออก
“เอ้า รีบๆเลือกรับทักษะเร็ว ก่อนที่ตัวจะะเิ” ปื๊ดเห็นร่างกายของไทที่ขยายขนาดขึ้นจนน่ากลัวก็รีบเร่งไทมาด้วยสีหน้าร้อนใจ ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่สิ่งที่มันคิดไว้
“โอ๊ยๆๆ… รับ… รับทักษะ…” ไทฝืนพูดด้วยความเ็ป
ปี๊บ… ยินดีด้วย ท่านได้รับทักษะกายาแรดศิลา
พอไทเลือกรับทักษะ ร่างกายที่บวมก็หดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนกลับมาเป็ปกติในที่สุด
ไทหันไปมองปื๊ดแบบหวาดหวั่น นี่เขาเกือบตัวะเิตายโดยไม่ทันทำอะไรเลย เขาควรเชื่อมันต่อไปดีไหมนี่
“เอาน่า ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะมีผลข้างเคียงแบบนี้เหมือนกัน มันไม่เคยมีใครบอกไว้ แต่อย่างน้อย นายก็ผ่านมันมาได้แล้ว” ปื๊ดบอกแบบขอไปทีก่อนนึกในใจว่า ทำไมบรรพบุรุษของเขาถึงไม่เขียนบอกผลข้างเคียงแบบนี้ไว้ด้วย
ที่จริงตอนที่บรรพบุรุษของปื๊ดมาพบทักษะนี้ ตัวผู้ร่วมาของบรรพบุรุษเองก็มีระดับตะกั่วขั้น 6 แล้ว จึงไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากพลังของแก่นแรดศิลา แต่สำหรับไทที่ยังอยู่ในระดับตะกั่วขั้น 1 พอกินแก่นอสูรแรดศิลาที่มีพลังสูงกว่าตนเองถึง 5 ขั้น ร่างกายจึงรับไม่ไหว แทบจะะเิออกในทันที
ทันใดนั้นที่ผิวของเขาก็เรืองแสงสีน้ำตาลออกมาจางๆ ไทรู้สึกแปลกๆ เหมือนผิวของเขาจะแข็งขึ้น
“แรดศิลาเป็อสูรที่มีผิวแข็งมาก กายาแรดศิลาจะเพิ่มพลังป้องกันให้นายอย่างมาก” ปื๊ดบอกเขา แต่ซักพักมันก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพูดต่อว่า “แต่วิธีจะเพิ่มระดับของมัน อาจจะเป็ปัญหาเล็กน้อย แต่ฉันคิดว่าด้วยบุคลิกอย่างนายน่าจะทนมันได้”
“หือ มันยังไงรึ?” ไทถามและโดยไม่รอคำตอบ เขาเรียกทักษะกายาแรดศิลาขึ้นมาดู
กายาแรดศิลาระดับ 0
ค่าฝึกฝนสะสม : 0/100
ทักษะระดับตะกั่วขั้นกลาง
ความแข็งแกร่งร่างกาย : ระดับตะกั่วขั้นต้น
แหล่งที่ได้รับ : เรียนรู้จากแก่นอสูรแรดศิลา
ประโยชน์ : เพิ่มพลังป้องกันอย่างมากให้กับร่างกายไบโอโรบอท
หมายเหตุ : ทักษะนี้สามารถฝึกได้ 2 ทางเท่านั้น คือ รับการโจมตี และกินแก่นอสูรของอสูรธาตุดิน
ไทเข้าใจเื่การกินแก่นอสูรของอสูรธาตุดิน จะสามารถเพิ่มค่าฝึกฝนได้ ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็เื่ปกติ แต่ที่เขียนว่ารับการโจมตีนี่ มันไม่ได้หมายความอย่างที่เขาคิดใช่ไหม เขาจึงหันไปถามปื๊ดเพื่อความมั่นใจ
“เอ่อ ไอ้รับการโจมตีนี่ เธอคงไม่ได้หมายความว่าให้ฉันไปยืนให้อสูรมันกระทืบใช่ไหม??” ไทหันไปถามปื๊ดด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ เขาไม่ใช่พวกมาโซฯ นะเฟ้ย
“อืมม… เอาเป็ว่านายกำลังจะได้รู้คำตอบแล้วล่ะ” ปื๊ดยิ้มโดยไม่ได้ตอบคำถามของไทแต่อย่างใด ทิ้งไว้เป็ปริศนา ทำให้ไทคาใจ เขาจะได้รู้คำตอบจากอะไร?? แต่ไทก็คาใจได้ไม่ถึง 10 วินาที ก็รับรู้ถึงแรงะเืบางอย่างกำลังเข้าใกล้เขามาเรื่อยๆด้วยความรวดเร็ว
ด้วยสัณชาตญาณในการป้องกันตัว ไทหันขวับไปทางทิศที่มาของแรงสั่นะเืทันที ภาพที่เห็นทำให้เขาได้แต่อ้าปากค้าง...
395
