เมื่อผ้าคลุมหน้าค่อยๆหล่นลง ก็เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวเทพธิดาของ ซุนหยุนซี เฟยหลงถึงกับนิ่งไปชั่วขนาด. ก่อนที่ หยุนซี จะเอ่ยออกไป " นี่... เ้าจะมองข้าอีกนานมั้ย "
เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็ได้สติทันที. ก่อนจะหยิบผ้าคลุมหน้าคืนให้แก่นาง " เหตุการณ์เกิดกระทันหัน. หม่อมฉันเลยล่วงเกินองค์หญิงไป หวังว่าท่านจะอภัยให้ข้าด้วย. " เฟยหลงเอ่ยขึ้นพร้อมกับกุมมือคำนับ
หยุนซี. ได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่ตอบอะไรออกไป นางเพียงแค่ใส่ผ้าคลุมหน้าเอาไว้เช่นเดิม
ไม่นาน แม่ทัพจางและแม่ทัพจูก็รุดมายังห้องขององค์หญิง " คารวะองค์หญิง หม่อมฉันมาช้า พระองค์ทรงเป็อะไรหรือไม่. " ทั้งสองเอ่ยออกมา
แต่แล้วก็มีเสียงของ องครักษ์หญิงดังขึ้น " เพราะได้นายกองท่านนี้ องค์หญิงเลยไม่เป็อะไร "
" อ่อ... ท่าเช่นนั้นเชิญองค์หญิงย้ายที่ประทับเถอะ ที่นี้วุ่นวายเกินไป " แม่ทัพจางเอ่ยขึ้น
หยุนซี ได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้า ก่อนจะเดินออกไป ในขนาดที่นางเดินผ่าน เฟยหลง นางก็หันมามองเค้าเล็กน้อย.
" แม่ทัพจู ท่านช่วยจัดการที่นี้ทีนะ." แม่ทัพจางเอ่ยออกไป. ก่อนจะหันไปทางเฟยหลง แล้วพูดขึ้น " เฟยหลง เสร็จเื่แล้วไปหาข้าที่ห้องด้วย."
" ขอรับท่านแม่ทัพ " เฟยหลงรับคำ ก่อนจะออกไปหา หมีดำที่อยู่ด้านนอก
" นายกองเฟยหลง วันนี้โชคดีนะที่มีท่านและคนของท่าน องค์หญิงจึงไม่เกิดเื่อะไรขึ้น หากองค์หญิงเป็อะไรไปพวกเราทุกคนได้หัวขาดกันแน่ "
" ขอรับ. แต่ที่ข้าแปลกใจ เหตุใดคนร้ายพวกนี้ถึงได้บุกเข้ามาถึงที่นี้ได้โดยที่ทหารตรวจการด้านนอกไม่รู้เลย " เฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปดูศพของชายชุดดำ
แม่ทัพจูได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพูดขึ้น " คงเป็เพราะนักฆ่าเหล่านี้ฝีมือสูงเกินไปหนะสิ ทหารธรรมดาอย่างพวกเราไหนเลยจะรู้ได้ "
" อย่างนั้นหรือ. ถ้าเช่นนั้น ข้าน้อยขอตัวหละ " เฟยหลงเอ่ยออกไป.
... เมื่อเฟยหลง จากไป แม่ทัพจูก็พูดขึ้น " หึ. . ไม่คิดเลยว่านายกองเล็กๆจะมีฝีมือขนาดนี้ "
เฟยหลง เมื่อมาถึงประตูหน้า ก็พบ พวกของมู่ปิงยืนรออยู่. " เป็ไงบ้างพวกเ้า. มีใครหนีรอดไปได้มั้ย " เฟยหลงเอ่ยถามออกไป
" ท่านนายกอง นักฆ่าทุกคนตายหมดขอรับ แต่ที่หน้าแปลกก็คือ พวกมันพอรู้ว่าทำงานล้มเหลวต่างก็กินยาพิษฆ่าตัวตายเอง " มู่ปิงเอ่ยขึ้น
" ดูท่า. คนเหล่านี้คงจะเป็มืออาชีพเมื่องานล้มเหลวจึงต้องฆ่าตัวตาย. เออ..แล้วพวกเ้าหละไม่ได้รับาเ็อะไรใช่มั้ย " เฟยหลงถามออกไป
" ไม่ครับ นอกจางเทียนมิ้งที่ได้รับาเ็นิดหน่อยแล้ว พวกเราก็ไม่เป็อะไร. ขอบคุณท่านที่เป็ห่วง " มูปิงเอ่ยออกมา
" แล้วองค์หญิงหละครับ. เป็อย่างไรบ้าง. " มู่ปิงเอ่ยถามขึ้น
... แต่ยังไม่ทันที่ เฟยหลง จะเอ่ยออกไป หมีดำ ก็พูดขึ้นมา " พวกเ้าว่างใจได้ มีท่านนายกองของเราอยู่ เส้นผมซักเส้นพวกมันก็อย่าหวังจะได้แตะต้องเลย ฮ่าฮ่าฮ่า " หมีดำเอ่ยออกไปด้วยท่าทางกวนๆ
" ที่เ้าพูดหมายความว่ายังไง " มู่ปิงรีบถามออกไป
" อย่างรู้ใช่ไหมล่ะ.... หมีดำยังพูดไม่จบ เฟยหลงก็พูดแทรกขึ้น. " เอาล่ะตอนนี้นางไม่เป็อะไร พวกเ้าก็กลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปหาท่านแม่ทัพจางซักหน่อย " เฟยหลงเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินไปยังที่พักของแม่ทัพจาง
... ทั้งหกคน เมื่อเห็นว่า เฟยหลงไปแล้ว ต่างก็อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่ จงเปา. จะถามออกไป " นี่. ..หมีดำ สรุปตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่. ไหนเล่ามาสิ "
" นั่นหนะสิ ไหนเล่ามาให้พวกเราฟังสิ " ทุกคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน
... หมีได้ จึงขวักมือเรียกทุกคนให้เข้ามาใกล้ๆ " พวกเ้าเข้ามานี้. ตอนนั้นน่ะ นายกองของเราจับมือองค์หญิงสู้กับพวกคนร้าย แบบนี้แบบนี้ ท่วงท่าของทั้งสองไม่เหมือนกับกำลังต่อสู้ เหมือนกับกำลังเต้นรำมากกว่า. ข้าเห็นกับตา นายกองหนะทำอย่างนี้อย่างนี้แล้วก็อย่างนี้ .............. หมีดำเล่าไปพร้อมกับแสดงท่าทาง พร้อมกับเดินกลับห้องไปโดยมีทั้งห้าค่อยฟังและเดินตาม.
... ทางด้าน จางชิง เมื่อจัดการเื่ที่พัก ขององค์หญิงหยุนซีเสร็จเรียบร้อย ก็กลับมายังที่พักของตน ไม่นาน เฟยหลงก็มาถึงพอดี
" เอ้า...มาแล้วหรือ เฟยหลง เ้าคิดยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น " จางชิงถามออกไป
" ท่านแม่ทัพ ข้าว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เหตุลอบสังหารทั่วๆไป จะต้องมีคนบงการณ์อยู่เบื่องหลังแน่ " เฟยหลงตอบออกมา
" อืม. ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แต่ว่าใครกันที่้าจะสังหารนาง แล้วเ้าละคิดว่ายังไง " จางชิงเอ่ยถามขึ้น
... เฟยหลง ครุ่นคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะเอ่ยขึ้น " ท่านแม่ทัพ. ไม่ว่าจะเป็ใครล้วนไม่หวังดีกับต้าเหลียงของเราเป็แน่. แต่ว่ามีสิ่งนึงที่ข้า บอกท่านได้ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" หือ มีอะไรอย่างนั้นหรือ.? " จางชิงถามขึ้น
... เฟยหลง เดินเข้ามาใกล้ๆ จางชิงแล้วเอ่ยขึ้นมาเบาๆ " ข้าว่ามือสังหารเหล่านี้จะต้องเป็คนในกองทัพของแม่ทับจูขอรับ " เฟยหลงเอ่ยออกมาด้วยท่าทางจริงจัง
.... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็ร้องอุทานออกมา. " อะไรนะ. เื่ที่เ้าพูดเป็ความจริงหรือ. " จางชิงเอ่ยถามออกไป
" จริงแท้แน่นอนขอรับ. ท่านแม่ทัพท่านรองคิดดูน่ะ นักฆ่าสิบกว่าคนลอบเข้ามายังห้องขององค์หญิง. จะเป็ไปได้ยังไงที่ทหารรักษาการณ์ด้านนอกไม่รู้เื่ อีกอย่าง เสียงต่อสู้ของพวกข้าดังออกขนาดนั้น เหตุใด พวกทหารด้านนอกไม่เข้ามาช่วย. ท่านแม่ทัพท่านรองคิดดูสิว่ามันหน้าสงสัยมั้ยหละครับ " เฟยหลงกล่าวออกไป
... จางชิง ได้ฟังดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ซักพัก ก่อนจะพูดขึ้น " เ้าจะบอกว่า คนที่ลอบสังหารองค์หญิงก็คือ จูชงอย่างนั้นหรือ " จางชิงเอ่ยถามออกไป
" ท่านแม่ทัพ ข้าไม่รู้หรอกว่า แม่ทัพจูเกี่ยวข้องกับเื่นี้ด้วยหรือไม่ แต่ว่าสิ่งนึงที่ข้ามั่นใจได้ ก็คือ เหล่าคนที่ลอบสังหารองค์หญิงจะต้องเป็หนึ่งในทหารรักษาการณ์อย่างแน่นอน. " เฟยหลงเอ่ยออกมา
" อืม. เื่ที่เ้าพูดมาก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เอาแบบนี้แล้วกัน เ้าจงไปสืบสวนเื่นี้ลับๆ หากมีอะไรผิดสังเกตให้มารายงานข้าทันที " จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ทัพ." เฟยหลงรับคำก่อนจะเดินออกมา
..... ภายในจวนรับรองหลังใหม่. ซึ่งเป็ที่ประทับขององค์หญิงหยุนซี.
" องค์หญิงเพค่ะ เมื่อกี้ หม่อมฉันใแทบแย่ จู่ๆก็มีมือสังหารโผล่ออกมา. หากไม่ได้ทหารคนนั้นช่วยเอาไว้ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพระองค์ " สาวใช้เอ่ยออกไป
" อืม.. เห็นที่ว่าคงมีใครไม่อยากจะให้ข้ากลับไปยังแคว้นหนานไห่ กระมัง " หยุนซีเอ่ยออกมา. พร้อมกับมองไปยังผ้าคลุมหน้าที่อยู่ในมือ
" นี่... เสียวเหยา. เ้ารู้ไหมว่าทหารคนนั้นเค้าเป็ใคร " หยุนซีเอ่ยถามออกไป
... เสียวเหยา ที่ยืนเป็องครักษ์. ได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้น " ทูลองค์หญิง ทหารคนนั้นมีชื่อว่า หลี่เฟยหลง เป็นายกองเล็กๆคนนึงเพค่ะ. แต่ที่หน้าแปลกก็คือ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
" มีอะไรอย่างนั้นหรือ? " หยุนซีถามออกไป
" ทูลองค์หญิง. ที่ว่าแปลกก็คือ นายกองผู้นี้มีอายุแค่สิบหกปีเท่านั้นเพค่ะ แถมยังมีฝีมือที่สูงส่งอีกด้วย ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเท่าที่ หม่อมฉันเห็นทุกคนล้วนไม่ธรรมดาทั้งสิ้น. เห็นที่ว่าต้าเหลียงจะมีคนเก่งเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เพค่ะ " เสียวเหยาเอ่ยออกมา
" อืม อายุสิบหกแถมมีวรยุทธล้ำเลิศ. คนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ หลี่เฟยหลงอย่างนั้นหรือ " หยุนซีอุทานออกมาเบาๆ......
8K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
