ครองโลกด้วยระบบผู้จัดการ

ราล์ฟ เควิน เลนาต้า ทั้งสามปล่อยสายฟ้ารุนแรงฟาดลงมา

ปาโกเห็นกายาแสงคนหนึ่งถูกสายฟ้าฟาดหน้าอกถนัดถนี่ร่างร่วงลงไปตัวไหม้ควันลอยออกมา

ไม่รอช้า

"ปัง ปัง ปัง! "

ยิงซ้ำเข้าไปอีก แต่ไม่ได้ฆ่า กายาแสงคนนี้หน้าหงายแขนแหว่งไปข้าง ร่างที่ไหม้กองตกไปที่พื้นราวเศษผ้า จอร์จกับแจ็กเกอลีนอยู่ใกล้โผเข้าไป

ดาบธรรมดาของจอร์จฟันเข้าที่คอ แต่ไม่เข้า แจ็กเกอลีนกระทืบเท้าลงที่คอกายาแสงที่ไหม้เกรียมใกล้หมดสภาพรายนี้พยายามดิ้นตัวหนี เธอส่งกระสุนเข้าไปที่ดวงตาทั้งซ้ายขวา

"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง! "

จนหมดแม็กกาซีน หน้าพรุนเละ ในที่สุดก็สังหารกายาแสงจากกลุ่มแคมป์เบลที่ลงไปจนได้แล้วหนึ่งคน

กายาแสงเหลืออยู่อีกห้าคน คนหนึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนโดนสายฟ้ามากมายที่ประเคนฟาดลงมาที่ขาขวา เธอฉากหลบลงไปด้านซ้าย เลนาต้าที่ว่องไวโฉบลงไปดาบสายฟ้าฟาดลงเข้าใส่ หญิงกลางคนยกไม้ลักษณะเหมือนไม้เท้าขึ้นรับ

"ตูม! "

ไม้เท้านี้คือ อาวุธพิเศษเกิดแรงสะท้อนอย่างรุนแรงพลังกระแทกเข้าใส่เลนาต้าจนหญิงสาวกระเด็นออกไป

ไกลออกมา กายาแสงสองคนโดนเควินกับราล์ฟจัดการทั้งหมัด เท้า ดาบสายฟ้าจนร่วงตกลงไปที่พื้น คนหนึ่งถูกแอนนาเบลพุ่งเข้าใส่ใช้ดาบแทงเข้าที่ท้อง

แทงไม่เข้า!

"ผั่วะ! "

กายาแสงคนนั้นหมุนตัวตวัดเท้าเข้าที่ตัวของแอนนาเบลจนหญิงสาวตัวงอ เหออกไป

"ใช้นี่! "

เดโบร่า โยนดาบสายฟ้าลอยคว้างไปให้แต่ไกลไปไม่ถึง ไอแซคต่อยเข้าที่ด้ามดาบจนส่งไปถึงมือแอนนาเบล

หญิงสาวเคยได้รับพลังดวงดาวจากราล์ฟแล้วแม้ไม่มากมายเท่าลิซ แต่พลังที่สะสมของเธอก็ไม่น้อย

ดาบสายฟ้าแลบแปลบปลาบ กายาแสงที่เตะแอนนาเบลออกไปหมุนตัวกลับมาไม่ทันไร กำลังจะหาทางหนีออกจากการต่อสู้เพราะรู้แล้วว่ากลุ่มแคมป์เบลของตัวเองเอาไม่อยู่แล้ว

แต่ ประกายสายฟ้าที่วาบเข้าตาแล้วก็รู้สึกรุนแรงที่ช่องท้อง

"สวบ! "

แอนนาเบลใช้ดาบสายฟ้าของเดโบร่าแทงเข้าที่ท้องกายาแสงรายนี้ ด้วยพลังดวงดาวของเธอแทงดาบเข้าไปจนมิดด้าม

ก่อนหน้าที่โดนเควินและราล์ฟโจมตีจนร่วงลงมา คราวนี้จึงสุดจะทานทนได้อีกต่อไป ร่างทรุดลงแล้วก็เป็นกายาแสงคนที่สองที่ได้ลาจากไป

กายาแสงหญิงกลางคนนั้นเมื่อโจมตีอย่างมีผล ก็ไม่ได้ชักช้าไม่โจมตีต่อร่างพุ่งขึ้นสูง เห็นตัวไกลออกไป ร่างวิบวับจนออกไปนอกสายตา

ตายสอง หนีหนึ่ง กายาแสงอีกสามคนของกลุ่มแคมป์เบล ไม่ต้องบอกกันก็รู้ว่าเอาไม่อยู่แล้ว ต่างคนต่างปล่อยพลังครั้งสุดท้ายเข้าใส่ทีมกำแพงคราม และพวกยุติธรรมสีเทาทั้งสี่ แล้วก็พุ่งออกไป รวดเร็วราวกับแสง พลังระดับกายาแสงย่อมยากที่จะตามทัน

พวกของราล์ฟจะกักระดับนักสู้เทียบเท่าเหนือมนุษย์คนเดียวก็ยากแล้ว แต่นี่คือ สามคนไม่มีทางทำได้จำเป็นต้องปล่อยไป

เด็กหนุ่มลอยตัวอยู่บนฟ้ามองสถานการณ์ที่สงบลงแล้ว เห็นว่า ทีมกำแพงครามร่วมกับยุติธรรมสีเทาสามารถสังหารกายาแสงได้ถึงสามคน ทำลายกลุ่มแบร์เร็ต ฆ่านักรบระดับ 8 และ 9 ของกลุ่มแคมป์เบลไปมากมาย เป็นความสำเร็จอย่างงดงามมาก

เวลานั้นเสียงที่เหมือนมาจากสรวงสวรรค์ก็ดัง พร้อมตัวหนังสือตรงหน้าราล์ฟ

[ขอแสดงความยินดี! ท่านทำภารกิจ 5 / นำทีมนักต่อสู้อย่างน้อยห้าคน โจมตีกลุ่มระดับเหนือมนุษย์ห้าคนจนพ่ายแพ้ ภายใน 1 ปี ภายใน 1 ปี สำเร็จ!

ทำภารกิจสำเร็จก่อนเวลาได้รับโบนัสเพิ่ม 30,000 แต้ม

ทำภารกิจสำเร็จก่อนเวลาได้รับความสามารถแบบสุ่ม ได้พลังเหนือสรรพสิ่ง 10 นาที

ท่านได้รับรางวัล

- เพิ่มแต้มภารกิจ 15,000 แต้ม

- รับความสามารถ ระดับ 4.1 ช่างอัปเกรดอาวุธ (สามารถเปลี่ยนวัสดุอาวุธให้เป็นวัสดุใหม่ โดยชนิดและระดับของวัสดุจะสูงขึ้น)

- ได้รับร่างแยกที่ระดับความสามารถเท่ากับโฮสต์เพิ่ม 1 ร่าง]

ร่างของราล์ฟวาร์ปหายจากจุดเดิมไปไกลยังที่ที่ปราศจากผู้คน

"ภารกิจ .. สำเร็จแล้ว! "

เด็กหนุ่มออกมาไกลเพื่อตะโกนออกมาด้วยความยินดีปรีดา

ต้องขอบคุณกลุ่มแคมป์เบลที่มีกายาแสงมากมายเข้ามาโจมตีใส่ทำให้ในที่สุดภารกิจที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้นี้ก็สำเร็จลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาดีใจมากจนคิดว่าต้องมอบรางวัลให้ทั้ง 13 คนนี้ ครึ้มอกครึ้มใจแล้วค่อยวาร์ปร่างหายไป

❝❝❝

การแข่งขันต่อสู้ผสมผสานระดับนักเรียนของวาซีเลียประจำปีนี้จบลงไปแล้ว ผู้ชนะที่ได้เป็นแชมป์ไม่ใช่แชมป์เก่าโรงเรียนแพนซัสแต่คือ อินเนีย สาวนักสู้เกรดสิบสองที่เอาชนะโมเช่ แห่งแพนซัสไปด้วยการชนะคะแนนในยกที่สาม

เริ่มยกแรกนั้นทั้งคู่ผลัดกันรุกรับ อย่างสูสี แต่เมื่อยกที่สองอินเนียที่ถูกวางให้เป็นตัวเก็งและถูกยกย่องว่าหญิงสาวคือผู้ที่เป็นนักสู้ที่มีความว่องไวที่สุดก็จับทางโมเช่ได้ ฉวัดเฉวียนไปมาโจมตีเด็กหนุ่ม

โมเช่ที่ได้รับความแข็งแกร่งเหนือนักสู้มากมายแต่สู้เทคนิคอีกฝ่ายไม่ได้ ยกที่สองคะแนนเป็นรอง และยกสุดท้ายก็โดนซัดไปมาจนพ่ายแพ้คะแนนไปในที่สุด

ฝั่งของกองเชียร์และครูยอร์คของโรงเรียนแพนซัสนั้นไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย เพราะเมื่อโรงเรียนปราศจากราล์ฟเด็กหนุ่มสุดอัศจรรย์นั้นแต่กลับมาได้จนถึงระดับรองแชมป์ประเทศได้ ก็นับว่าเด็กหนุ่มแว่นกรอบดำที่เพิ่งเข้าวงการต่อสู้ได้ไม่ถึงปีคนนี้นำความตกตะลึงมาให้ทุกคนอย่างมากมาย

โมเช่ก็ไม่ได้ผิดหวังอะไร เขาไม่คิดเอาตัวเองไปเทียบกับเพื่อนสัตว์ประหลาดที่ไม่เคยแพ้ใครอย่างราล์ฟอยู่แล้ว และถ้านับการต่อสู้ที่ไมด้าที่ไม่ได้จำกัดรุ่นแค่นักเรียนเขาก็ยังแค่ติดหนึ่งในห้าเท่านั้น

เมื่อราล์ฟวาร์ปมาที่โรงเรียนเพื่อมาสอบ เขาพรางร่างรางเลือนเข้าไปผ่านป้ายสรรเสริญโมเช่ ที่ได้เป็นรองแชมป์ประเทศก็รู้สึกดีใจกับเพื่อน

ใกล้เวลาสอบเขาค่อยเข้าไปสอบ เพื่อนๆ ในห้องต่างผงกหัว ยกมือทักทาย นี่คือห้องสอบพวกเขาทำได้เพียงแค่นั้นแต่ทุกคนก็ต่างภาคภูมิใจที่ได้เป็นเพื่อนห้องร่วมของราล์ฟ มิททริลคอส เด็กหนุ่มเศรษฐีหมื่นล้านผู้โด่งดังในวาซีเลียตลอดปีมานี้

เขามองเด็กแว่นกรอบดำ ผงกหัวให้ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทที่แชทคุยกันประจำอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มเสร็จจากการสอบ ก็ออกมาทานอาหารกับเพื่อนๆ เพื่อนมากมายมามะรุมมะตุ้มเด็กหนุ่มสุดฮ็อตของวาซีเลียคนนี้ เขาพูดคุยกับเพื่อนอย่างเหมือนเดิมไม่มีอากัปกิริยาหยิ่งยโสอวดตัวใดๆ

แต่เมื่อหลายคนรู้ว่าราล์ฟ มิททริลคอสมาโรงเรียนในวันนี้ ก็แห่แหนเข้ามาหากันมากมาย รุ่นพี่เกรด 12 รุ่นน้องเกรด 10 เกรด 9 เกรด 8 บางคนมาขอลายเซ็นบางคนเอา สินค้าของแอลอาร์ได้ดั่งใจมาให้เซ็น สาวๆมากรี๊ดกร๊าดขอเบอร์ติดต่อ

ราล์ฟอยู่พูดคุยทักทายกับคนหมู่มากสักพักก็ค่อยๆ หาทางปลีกตัว หาที่ไม่มีคนวาร์ปจากมา

❝❝❝

ยามบ่าย ราล์ฟเข้ามาที่ออฟฟิศแอลอาร์ได้ดั่งใจ นั่งที่โต๊ะทำงานแล้วเข้าไปมิติสำนักสมดุลแห่งดวงดาวของเขา แล้วตรวจดูรางวัลใหญ่

ทำภารกิจสำเร็จก่อนเวลาได้รับโบนัสเพิ่ม 30,000 แต้ม

นี่คือ คอตจะดีจริง รวมกับการเพิ่มแต้มภารกิจและของเก่าตอนนี้เขามีแต้มขึ้นมาถึงหกหมื่นแต้มแล้ว

ต่อมาคือ ทำภารกิจสำเร็จก่อนเวลาได้รับความสามารถแบบสุ่ม ได้รับพลังเหนือสรรพสิ่ง 10 นาที

"พลังเหนือสรรพสิ่ง คือพลังอะไรหรือจูนนี่"

ถามเด็กหญิงหน้ากลมที่อยู่ข้างๆ ทันที

"คือ พลังชั่วคราวที่ระบบเพิ่มให้นาย เป็นเวลาสะสม 10 นาที โดยพลังเหนือสรรพสิ่งคือพลังไม่อาจต้านทานได้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นระดับขอบฟ้า หรือสูงกว่านั้นก็ตาม"

นี่มัน พลังระดับพระเจ้าอย่างแท้จริง นัยน์ตาราล์ฟพราวไปด้วยความตื่นเต้น หากเขาเจอคู่ต่อสู้ไม่ว่าจะระดับใดเพียงเฉือนเวลาไม่กี่วินาทีจากพลังเหนือสรรพสิ่งนี้ เขาก็สามารถจะกำจัดศัตรูได้โดยไม่ต้องห่วงว่าจะแข็งแกร่งขนาดไหน

นี่แหละพลังของ ระบบผู้จัดการที่ไม่อาจต้านทานได้

ความสามารถ ระดับ 4.1 ช่างอัปเกรดอาวุธ เปลี่ยนวัสดุอาวุธให้เป็นวัสดุใหม่โดยชนิดและระดับของวัสดุจะสูงขึ้น นี่คือต้องลองกันเลย เด็กหนุ่มหยิบดาบธรรมดาเล่มหนึ่งในมิติออกมาเพราะไม่กล้าใช้ดาบสายฟ้ากลัวว่าพลังพิเศษในดาบที่เขาใส่ไว้จะหายไป

จากการใช้พลังต่างๆ ที่ได้จากระบบ ทำให้เขาใช้รูปแบบเหมือนเดิม

ดาบที่ทำจากเหล็กธรรมดา ลอยอยู่กลางอากาศ ราล์ฟส่งความคิดไปที่ตัวดาบ เรียกความสามารถช่างอัปเกรดอาวุธออกมาส่งไปที่ดาบนี้ทันที

"ชืบ! "

แสงสีทองสว่างวาบออกมา

[การอัปเกรดอาวุธสำเร็จ!]

เสียงระบบรายงาน

แต่การที่รายงานว่าสำเร็จ ทำให้คิดได้ว่า ต่อไปอาจจะมีกรณีไม่สำเร็จก็ได้ เมื่อถามจูนนี่เธอก็ตอบว่า บางครั้งอาวุธที่มาอัปเกรดใช้แร่ระดับสูง แต่คุณภาพของอาวุธนั้นอาจจะด้อยเกินไป ทำให้การอัปเกรดไม่สำเร็จได้

ซึ่งก็คือ อาวุธแย่ไม่สมควรอัปเกรดนั่นเอง ราล์ฟสรุปในใจ

คราวนี้เด็กหนุ่มหยิบดาบสายฟ้าของเขาออกมา ลอยอยู่ตรงหน้า

"ชืบ! "

แสงสีทองสว่างวาบออกมาอีกครั้ง

[การอัปเกรดอาวุธสำเร็จ!]

เสียงระบบรายงาน

ดาบสายฟ้าที่อยู่กลางอากาศ โดยที่ยังไม่ได้เอามือจับราล์ฟส่งพลังดวงดาวใส่ไปเล็กน้อย ดาบที่ก่อนหน้านี้เวลาใช้ต่อสู้จะเป็นสายฟ้าแลบออกมา

แต่ตอนนี้ ดาบสายฟ้ากลับมีเส้นเพลิงไฟแลบออกมาในความยาวที่ไม่น้อยไปกว่าสายฟ้าที่ออกมาด้วยเลยกลายเป็นแสงสีขาวสลับแสงแดงเพลิงเมื่อเร่งพลังใส่

เขาพออกพอใจกับสิ่งนี้มาก

แล้วก็มาถึงร่างแยกที่ได้เพิ่มมาใหม่ 1 ร่าง หึ หึ ในที่สุดยุติธรรมสีเทาหมายเลข 4 ก็ปรากฏแล้วเขาจะให้ชื่อคนนี้ว่า 'มิลรอย'

เขาออกแบบหน้าตา ร่างแยกมิลรอยให้เป็น ชายอายุสักราวๆ 50 กว่าปี ให้เขาเป็นชายกลางคนหล่อเหลาเคราครึ้มผมสีบลอนด์ทอง ผิวสีน้ำตาล ผอมเกร็งแต่กล้ามแน่นส่วนสูงเท่าเควิน

เมื่อผ่านการออกแบบแล้วในความคิด ก็ได้ผู้ชายวัยกลางคนผมเคราสีทอง ใส่เสื้อและกางเกงกีฬาดูเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายสูงพอๆ กับเควิน ลักษณะราวกับนายแบบรุ่นพ่อในโฆษณา

น่าจะมีให้มีพลังมากกว่านี้นะในเมื่อเป็นรุ่นพี่หมายเลข 4 ราล์ฟคิดถึงพลังรุนแรงที่ควรเอามาใช้มากกว่านี้คือ พลังไฟ ฉะนั้นคนนี้ก็คือยุติธรรมสีเทา จะมีชื่อเรียกเต็มๆ ว่า

'มิลรอย เพลิงผลาญ'

❝❝❝

รอนสัน น้าชายของราล์ฟเมื่อได้รับตำแหน่งรองประธานฝ่ายธุรกิจการบิน ก็เข้ามาดูแลจัดการงานของท่าอากาศยานจูราสซาทันที ทุกคนต่างเกรงใจและให้อำนาจเขาเต็มที่เพราะทุกคนรู้ดีว่านี่คือ น้าชายของราล์ฟ ที่เป็นประธานใหญ่ของที่นี่

ก่อนรอนสันจะเข้ามา ฝ่ายนี้ออฟฟิศหลักอยู่ที่สนามบินรัฐเทยิดา น้าชายของราล์ฟก็ยังไม่คิดจะไปเปลี่ยนแปลงอะไร เขาไปทำงานส่วนใหญ่ที่นั่น ไม่ได้อยู่กับนิโคลที่กรุงบอนน์ แต่ทั้งคู่ก่อนหน้านี้คบกันก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันเสียส่วนใหญ่เพราะรอนสันก็ต้องบินไปทำงานรัฐอื่นเสมอ

รอนสันแม้ไม่ใช่ผู้ชายที่รูปหล่อ แต่เป็นคนดูดี ได้รับความสนใจจากสาวๆ หลายครั้งแต่งานที่ต้องไปที่อื่นบ่อยๆ ก็ทำให้สานสัมพันธ์กับใครไม่ได้นาน จนกระทั่งได้มาคบกับนิโคล

รับตำแหน่งสูงมาทำงาน ออฟฟิศของเขาที่เทยิดามีทั้งเจ้าหน้าที่สาวสวยและแอร์โฮสเตสพราวเสนห์มากมาย หญิงสาวผู้ช่วยของรอนสัน ชื่อว่า เจสสิกา เมื่อเห็นว่าบอสของเธอยังไม่ได้แต่งงาน มีแฟนแล้วแต่อยู่ต่างเมือง แล้วรองประธานฝ่ายการบินคนนี้ยังนามสกุลมิททริลคอส ญาติเพียงคนเดียวของเจ้านายใหญ่อีก

เจสสิกาสาวร้อนแรง ที่สวยระดับเคยเป็นแอร์โฮสเตสตัวท็อปของสายการบินจูราสซามาก่อน ไม่ยอมพลาดผู้ชายคนนี้ไป

เธอมุ่งมั่นหว่านเสน่ห์ หาเรื่องชวนเขาไปสองคนในที่ต่างๆ ทั้งเรื่องงานและไม่ใช่เรื่องงาน จนในที่สุดการไปดูงานที่นูคารัตสองคนก็ได้ผ่านค่ำคืนที่หฤหรรษ์ด้วยกัน

จากนั้นทั้งคู่ก็เหมือนคู่รักที่ไปไหนทำอะไรด้วยกันตลอด จนคนที่สนามบินรัฐเทยิดารู้ถึงความสัมพันธ์นี้กันหมด

ที่ท่าอากาศยานจูราสซา รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารคนใหม่นิโคล หญิงสาวสวยผมสีแดง ผอมสูง ความไฟแรงทำให้ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเมื่อรับหน้าที่ใหญ่โตนี้ เธอทำงานจัดสรรเรื่องต่างๆ ไม่หยุดหย่อนเสียจนเลขาและลูกน้องใกล้ชิดเหนื่อยไปตามๆ กัน

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เธอติดต่อรอนสันไม่ได้ ตั้งแต่รับงานใหม่ต่างคนต่างทำงานตรงหน้าของตัวเอง ชายหนุ่มก็เป็นคนที่บ้างานมากกว่าเธอเสียอีกไม่ได้มีเวลาคุยกันบ่อยอยู่แล้ว หลังๆ มานี่กลายเป็นติดต่อไปไม่ได้เลย

บ่ายวันนี้เลขาของนิโคลหลังจากปรึกษากันกับเพื่อนก็ตัดสินใจบอกความจริงกับเจ้านายถึงเรื่องที่ซุบซิบกันที่เทยิดา ทั้งยังให้ดูภาพที่หลายคนแอบถ่ายมา ภาพของรองประธานฝ่ายธุรกิจการบินรอนสันที่เดินซื้อของกับผู้ช่วยสาวของเขาเคียงคู่กันราวกับคู่รัก

นิโคลแชทหารอนสัน ส่งรูปไปแล้วถาม

/มีคนบอกฉันว่า นี่คือคนที่คุณอยู่ด้วย คบกับเธอที่เทยิดาจริงไหม

นานเกือบสิบนาที จึงมีข้อความตอบมา

/ผมขอโทษ

หญิงสาวอึ้งไป น้ำตาคลอ แม้ทั้งคู่ไม่ได้คบกันนานไม่ได้รักกันอย่างดูดดื่มแต่เขาก็เป็นคนที่เธอคาดหวังที่จะดูใจไปอีกสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อ สร้างครอบครัวด้วยกัน

/จะให้ฉันทำอย่างไร

/แล้วแต่คุณ ผมยอมรับการตัดสินใจของคุณ ผมเป็นคนผิด

ประโยคของเขาไม่ได้ขอการยกโทษ หรือขอให้เหมือนเดิมอย่างที่เธอคิด

/หรือเราจะพอกันแค่นี้

/ผมผิดเอง ผมขอโทษ ผมแล้วแต่คุณ

เขาคงอยากให้เธอบอกออกมา อย่างนั้นก็ได้ เธอพิมพ์ไปนี่คงเป็นข้อความสุดท้ายของเธอถึงเขา

/งั้นเราก็จบกันแค่นี้ ขอให้คุณมีความสุข

สองสามวันผ่านไปนิโคลทำงานราวกับเครื่องจักร นอกจากเรื่องงานเธอก็ไม่พูดคุยสนทนากับใคร

ยามค่ำคืนถนนที่เต็มไปด้วยร้านนั่งดื่ม สถานบันเทิง แม้ยังหัวค่ำอยู่แต่ผับใหญ่ที่สุดของจูราสซาก็มีคนทยอยเข้าไปแล้ว

นิโคลที่กำลังเหม่อลอย เวลาเธอมาเที่ยวปกติจะนั่งที่ร้านดื่มเงียบๆ แต่วันนี้มานั่งที่คนพลุกพล่าน อยู่ที่บาร์ชั้นสอง เห็นภาพสะท้อนในกระจกที่โต๊ะด้านในโซนวีไอพีเด็กหนุ่มหน้าตาคุ้นเคย นั่นราล์ฟ มิททริลคอส หลานชายอัจฉริยะของรอนสันนี่

แล้วก็เป็นเจ้านายใหญ่ของเธอด้วย

---------------------