Mr. JUDO ทุ่มฉันเถอะที่รัก (มี E-book)

43 |  ขอสู้ตายแบบไม่มีสายนี่ละ!

        เพลงพนัสเพิ่งปิดโรงเรียนยูโดซันเสร็จ ขับรถกระบะคันใหญ่กลับคอนโดอย่างไม่รีบร้อน ดึกป่านนี้แล้วลูกศรผู้เป็นน้องสาวคงหลับไปแล้ว แต่ก็ไม่แน่ว่าอาจอ่านหนังสืออยู่ หรือไม่ก็คงนั่งพิมพ์ก๊อก ๆ แก๊ก ๆ อยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กอย่างที่เห็นชินตาแทบทุกคืน นิสิตวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ ก็คงมีโพรเจกต์เขียนโปรแกรมที่ต้องทำเยอะพอดู

        ส่วนสถานการณ์ที่ยูโดซัน พวกพี่ ๆ โคชมีท่าทีแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ไม่ถึงกับไม่พูดด้วย หรือไม่มองหน้า แต่ทุกคนวางตัวห่างเหิน ไม่มาขอให้ชงกาแฟให้กินอีก เพลงพนัสเข้าใจดี ในเมื่อคลิปวิดีโอชี้เป้ามาทางนี้ก็คงต้องสงสัยเธอกับทอรุ้งเป็นธรรมดา ครั้นจะตัดขาดไล่ออกเลยก็ไม่ได้เพราะยังขาดหลักฐานมัดตัวให้แน่นหนา จึงต้องทนอยู่ด้วยกันไปแบบกระอักกระอ่วนใจเช่นนี้ หญิงสาววางตัวตามปกติ ก้มหน้าก้มตาทำความสะอาด ดูแลน้อง ๆ ตามหน้าที่ของตนเองต่อไป เพราะสิ่งที่ทำให้ต้องทุกข์ร้อนใจไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นชายหนุ่มหัวหน้าใหญ่ของยูโดซันต่างหาก

        ทั้ง ๆ ที่พวกโคชกำลังยุ่งวุ่นวายกับการสรุปงานยูโดซันคัพ เตรียมเวิร์กช็อปสำคัญต่าง ๆ และยังต้องรีบโพรโมตยูโดซันเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงคืนมาอีก แต่คุณแสนย์กลับหายไป เขาไม่สบายหรือเปล่า หรือเครียดมากจนต้องหยุดพัก แต่คิดในแง่ดีบางทีเขาอาจซุ่มเตรียมออกแคมเปญเด็ด ๆ อยู่ที่คอนโดก็ได้ เธอพยายามจะเชื่ออย่างนั้น

        ขณะที่รถติดไฟแดงอยู่ใกล้สี่แยกใหญ่ เพลงพนัสก็เหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำเงาวับคุ้นตาจอดอยู่ในลานจอดของไนต์คลับหรู ตอนที่กำลังนึกอยู่ว่า ‘เหมือนรถของคุณแสนย์เลย’ นั้นเอง หญิงสาวก็ต้องสะดุ้งเฮือก เพราะเลขทะเบียนมันฟ้องชัดว่าเป็นรถของชัชแสนย์จริง ๆ

        ที่แท้เขาก็มาเที่ยวกลางคืน...เพลงพนัสรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่เขาไม่ได้ป่วยหรือจมอยู่กับความเครียดอย่างที่กังวลตอนแรก หญิงสาวตบไฟเลี้ยวซ้ายแล้วเข้าไปจอดในไนต์คลับนั้น ไม่ว่าเขาจะกำลังเริงร่าอยู่กับผู้หญิงคนไหน เธอก็ยังอยากเห็นกับตาว่าเขามีความสุขดี

        ในไนต์คลับค่อนข้างมืดสลัว มีแสงไฟสีม่วงน้ำเงินสาดส่องไปมาตามจังหวะดนตรีเร้าใจ กลิ่นน้ำหอมลอยฟุ้งปะปนมากับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ สาว ๆ ที่มาเที่ยวแต่งตัวเปรี้ยวเสียวฟันกันทั้งนั้น ในขณะที่เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีน รวบผมหางม้าทะมัดทะแมง จึงไม่แปลกที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนที่เธอแทรกกายผ่านไป 

        หญิงสาวหันซ้ายแลขวาอยู่พักใหญ่ก็พบคนที่กำลังตามหา เขาสวมเชิ้ตขาวพับแขนถึงข้อศอก อยู่ไกลออกไปทางบาร์เครื่องดื่มซึ่งมีไฟส่องสว่างและคนไม่พลุกพล่านเหมือนตรงนี้ คงเป็นโซนสำหรับนั่งดื่มโดยเฉพาะ

        ชัชแสนย์เมามายไม่ได้สติ บริกรชายสองคนช่วยกันหิ้วปีก โอบพยุงพาเขาลงจากเก้าอี้ทรงสูง มีหญิงสาวผมดัดลอนยาว สวยเฉี่ยวในชุดรัดรูปกำมะหยี่สีน้ำเงินยืนกอดอกดูอยู่ เพลงพนัสพยายามฝ่าฝูงชนเข้าไปดูชัด ๆ แต่ก็ไม่ทัน บริกรกับผู้หญิงคนนั้นพาคุณแสนย์ออกทางประตูหลังไปแล้ว

        เพลงพนัสร้อนรนจนไม่อาจอยู่เฉย แทรกตัวกลับออกมาทางประตูหน้าแล้ววิ่งอ้อมลานจอดรถไปทางด้านหลัง ตรงรถเก๋งซึ่งจอดอยู่ในมุมมืดนั่น บริกรหนุ่มกำลังวางคุณแสนย์ลงบนเบาะหลัง ปิดประตูรถ ส่วนผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นก็ให้ทิปแล้วก้าวขึ้นฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว

        ชั่วเสี้ยววินาทีที่หญิงผมลอนคนนั้นหันมา เพลงพนัสถึงกับต้องหยุดฝีเท้าชะงักค้าง เพราะถึงแม้จะมืดสลัวสักแค่ไหน เธอก็จำได้ดีว่าผู้หญิงที่กำลังจะพรากคุณแสนย์ไปก็คือปลาคาร์พ สติกลับมาอีกครั้งตอนที่ปลาคาร์พขับรถผ่านหน้าเธอไป เพลงพนัสรีบวิ่งสุดฝีเท้ากลับไปที่รถกระบะซึ่งจอดอยู่ลานด้านหน้า ออกตัวพุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

        เวลาดึกเช่นนี้ถนนค่อนข้างโล่ง รถเก๋งเป้าหมายจึงแล่นไปด้วยความเร็วสูง เพลงพนัสเหยียบคันเร่งตามไม่ให้คลาดสายตา กะว่าถ้าขึ้นแซงได้เมื่อไรจะบีบแตรใส่ให้ลั่น หรือไม่ก็ปาดหน้าขวางทางเสีย แล้วรถเก๋งของปลาคาร์พกับรถกระบะของเธอก็มาจอดติดไฟแดงพร้อมกันตรงสี่แยกใหญ่ ไฟจราจรขึ้นเลขนับถอยหลังร้อยกว่าวินาที เพลงพนัสกดไฟฉุกเฉินแล้วเปิดประตูโดดลงจากรถทันที

        รถยนต์เป้าหมายจอดสนิทนิ่งไกลออกไปราวสามช่วงคันรถ เพลงพนัสลัดเลาะตามซอกระหว่างคันรถไปอย่างเร่งรีบ ทันใดนั้นเอง ก่อนที่เธอจะไปถึงรถของปลาคาร์พและเคาะกระจกเรียกให้คุยกันให้รู้เรื่องเพียงไม่กี่ช่วงตัว ปรากฏว่ารถยนต์คันนั้นเปิดไฟเลี้ยวซ้ายแล้วเคลื่อนเบี่ยงออกสู่เลนเลี้ยวซ้ายผ่านตลอด เลี่ยงไฟแดงไปอีกเส้นทางหน้าตาเฉย 

        เพลงพนัสกัดฟันแน่น ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ากลับมาขึ้นรถตัวเองซึ่งอยู่เลนกลาง รอจนสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นเขียวก็ขับตรงไป แล้วหาทางอ้อมไล่ตามอีกที

        หญิงสาวตบพวงมาลัยอย่างแรงระบายความเจ็บใจที่พลัดหลงกันจนได้ ใจกลางเมืองยามค่ำคืน มีรถราขวักไขว่และสี่แยกก็มากมายวุ่นวายเหลือเกินเช่นนี้ จะไปตามหาคุณแสนย์ได้ที่ไหน แวะเข้าโรงแรมม่านรูดก็แล้ว โรงแรมเล็กราคาถูกก็แล้ว ยังไม่มีวี่แววของสองคนนั้น หรือแม้แต่รถยนต์ที่ตามหาก็ไม่เห็นอีกเลย 

        เพลงพนัสกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ ที่สุดแล้วคงต้องพึ่งพาตัวช่วยสุดท้าย

        “รุ้ง! ช่วยด้วย คุณแสนย์ถูกลักพาตัว”

        เสียงที่ตอบกลับมางัวเงีย “อะไรของแกลูกไม้ ละเมอเหรอ”

        “ไม่ใช่! แกฟังฉันนะ ฉันเจอคุณแสนย์อยู่กับปลาคาร์พที่ไนต์คลับ แล้วปลาคาร์พก็พาคุณแสนย์ขึ้นรถขับออกไปด้วยกัน คุณแสนย์เมามากจนไม่ได้สติเลยแก ซึ่งเป็นไปไม่ได้ ปกติเขาคอแข็งจะตาย ฉันว่าต้องโดนปลาคาร์พมอมเหล้าแน่ ๆ หรือไม่ก็ต้องถูกวางยา”

        “เดี๋ยวนะลูกไม้ คนไปเที่ยวผับเที่ยวบาร์แล้วไปต่อด้วยกันมันก็เป็นเรื่องปกตินะ” เสียงของเพื่อนชัดถ้อยชัดคำขึ้น แสดงว่าตื่นเต็มที่แล้ว

        “อ้าว รุ้ง...แกยอมให้ปลาคาร์พได้คุณแสนย์ไปแล้วเหรอ”

        “ก็ไม่อยากให้เป็นอย่างงั้นหรอก แต่ถ้าเป็นความต้องการของพี่แสนย์เองล่ะ แกแน่ใจเหรอว่าพี่แสนย์ไม่ได้กะจะไป ‘โมงเท่งโมง’ กับนังนั่นเหมือนกันน่ะ”

        “ก็ไม่แน่ใจหรอก” เพลงพนัสตอบเสียงอ่อย “แต่ถ้าจะไปโมงเท่งโมงจริง ๆ ก็ไม่เห็นต้องดื่มหนักจนเมาหลับไปแบบนั้นเลยนี่ รถก็ทิ้งไว้ที่คลับ ฉันว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ ไม่รู้ละ ฉันปล่อยไว้ไม่ได้ ถ้าคุณแสนย์ถูกขืนใจจริง ๆ จะทำยังไง”

        “มันก็จริงของแกนะ” ทอรุ้งเงียบไปครู่ราวกับใช้ความคิดหนัก “นั่นแกอยู่ที่ไหนน่ะ ลูกไม้”

        หญิงสาวหันมองรอบ ๆ ตัว “เอ่อ...รัชดา น่าจะใช่”

        “รัชดา ลาดพร้าว ใช่แล้ว!” ทอรุ้งเอ่ยต่อเร็วปรื๋อ “แกฟังฉันให้ดีนะ แถวนั้นมันใกล้คอนโดของยายปลาคาร์พ ถ้าฉันเป็นยายนั่นนะ ไม่เข้าม่านรูดให้เสียตังค์หรอก พาขึ้นคอนโดเลยง่ายกว่าเยอะ”

        สิ้นคำบอกเล่าของเพื่อน เพลงพนัสก็ตาลุกโพลง รีบบึ่งไปยังสถานที่ตามข้อสันนิษฐานอย่างรวดเร็วราวพายุพัด 

        เมื่อไปถึงหน้าประตูห้องของปลาคาร์พ เธอกดออดรัวเป็นชุด ครู่ใหญ่ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวผมลอนยาว สวมชุดรัดรูปกำมะหยี่สีน้ำเงินตามที่เห็นก่อนหน้าไม่มีผิดเพี้ยน ปลาคาร์พเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงไม่ต่างกันเมื่อพบว่าผู้มาเยือนก็คือเธอเอง รีบเหวี่ยงประตูปิดใส่หน้า แต่เพลงพนัสดันกลับสุดแรง ยื้อยุดจนหลุดเข้าไปในห้องได้

        “พี่มาที่นี่ทำไม!”

        เพลงพนัสไม่ตอบ วิ่งเข้าไปข้างในจนถึงห้องนอน และในตอนนั้นเองที่เธอถึงกับอึ้งตะลึงงันเมื่อเห็นว่า บนเตียงขนาดใหญ่มีร่างของชายหนุ่มชื่อชัชแสนย์นอนไม่ได้สติอยู่ เสื้อของเขาถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงแผ่นอกกำยำเปล่าเปลือย ส่วนกางเกงก็ถูกปลดเข็มขัดออก จะหลุดไม่หลุดแหล่

        เธอปราดเข้าไปหา ทว่าถูกปลาคาร์พกระชากแขนอย่างแรง

        “ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

        เพลงพนัสสะบัดสุดแรงจนพ้นการเกาะกุม “ปลาคาร์พ! แกจะทำอะไรคุณแสนย์!”

        ใบหน้าบึ้งตึงของปลาคาร์พเปลี่ยนเป็นเยาะหยัน “โง่จัง เห็นขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันจะทำอะไร”

        ความใจเย็นราวธารน้ำแข็งของเพลงพนัสระเหิดหายไปในวินาทีนั้น เธอผลักปลาคาร์พอย่างแรง ส่วนเจ้าของห้องก็ไม่ยอม บุกเข้ามาตบหน้าฉาด ความเจ็บแสบแล่นบนแก้มเป็นริ้ว ๆ เพลงพนัสตบกลับแรงไม่น้อยกว่ากัน จากนั้นสติก็กลับเข้าสู่ร่าง เธอก้มมองมือตัวเอง นอกจากลูกวอลเลย์บอลแล้วก็ไม่เคยตบอย่างอื่นมาก่อน และไม่เคยนึกเลยว่าชีวิตนี้จะตบใครได้ ยายปลาคาร์พได้รับเกียรติเป็นคนแรก

        “อีเพลง!” สาวร่างบางระหงโผเข้ามากระชากผมเธออย่างแรง “คิดจะมาช่วยพี่แสนย์เหรอ ฝันไปเถอะ ของของฉัน ยังไงก็ต้องเป็นของฉัน!”

        เพลงพนัสกระชากผมลอนสวยนั้นบ้าง “แกไม่มีสิทธิ์ทำกับคุณแสนย์แบบนี้!”

        ทั้งสองยื้อยุดชุลมุนจนล้มลงไปกับพื้นทั้งคู่ เพลงพนัสผุดลุกขึ้นได้ก่อน หันไปคว้าโคมไฟหัวเตียงชี้ไปข้างหน้าเพื่อป้องกันตัว 

        “อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันฟาดด้วยไอ้นี่แน่”

        คนที่เธอข่มขู่บัดนี้ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มสองเท้า จ้องกลับเขม็งด้วยดวงตาที่เหมือนลุกเป็นไฟ ยกมือขึ้นตั้งการ์ด ผมลอนที่ถูกเธอทึ้งจนชี้ฟูเสริมให้ใบหน้าสวยดุดันร้อนแรงราวกับระเบิดพลังซูเปอร์ไซย่า

        เพลงพนัสกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ลืมไปเสียสนิทว่ากำลังสู้อยู่กับใคร 

        นี่มันนักยูโดสายเขียว!

        แม้ใจจะเริ่มสั่น ขาเริ่มแข็งอย่างช่วยไม่ได้ แต่คุณแสนย์ยังนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ตรงนี้และมีเพียงเธอเท่านั้นที่ช่วยเขาได้ เพลงพนัสรวบรวมกำลังใจเข้ามาเป็นหนึ่ง บอกตัวเองว่าเป็นไงเป็นกัน จากนี้ไม่ว่าจะเป็นยังไง ก็จะขอสู้ตายแบบไม่มีสายนี่ละ!

        ฉับพลันนั้น ทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็ว ปลาคาร์พจับข้อมือเพลงพนัสบิดแรงจนต้องปล่อยโคมไฟทิ้งตกแตกกระจายบนพื้น เกี่ยวขาจนล้มก้นกระแทก แต่เพลงพนัสไม่ยอม กำสายเดี่ยวของชุดเดรสสีน้ำเงินไว้ไม่ปล่อย

        “โอ๊ย มันแพงนะยะ!”

        หญิงสาวออกแรงกระชากจนมันขาดแควก ปลาคาร์พตะครุบอกเสื้อทันใด เพลงพนัสวิ่งหลบไปอีกด้านของเตียง

        ปลาคาร์พย่างสามขุมตามมา แล้วทั้งสองก็สู้กันใหม่อีกครั้ง ใครตบมาอีกคนก็ตบกลับ ปลาคาร์พจับเพลงพนัสทุ่มลงไปบนเตียงนอนดังตึง ยังนับว่ามีความปรานีอยู่บ้างที่ไม่ทุ่มลงพื้น ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่แน่ และด้วยความที่เธอกอดรัดแขนคนทุ่มไว้แน่น อีกฝ่ายจึงล้มตามลงมาด้วย ทั้งสองกอดรัด ทั้งจิกทั้งกัดจนกลิ้งตกเตียงกระแทกตู้เสื้อผ้าดังปัง 

        “แกจะออกจากห้องฉันไปดี ๆ หรือจะให้ฉันจับโยนออกไป หา!”

        ปลาคาร์พจับเธอนอนคว่ำแล้วขึ้นคร่อม หักแขนอย่างแรงจนเจ็บร้าวไปหมด เพลงพนัสใช้มืออีกข้างที่ว่างข่วนขาอีกฝ่ายอย่างแรงแล้วพลิกตัวกลับมาขึ้นคร่อมบ้าง เจอเสื้อเชิ้ตสีขาวใกล้ ๆ ก็คว้ามายัดปาก ครั้นนึกขึ้นได้ว่าเสื้อตัวนี้เป็นของคุณแสนย์จึงรีบดึงออก ไม่อยากให้เสื้อของเขาต้องมีมลทิน หันไปคว้าเศษผ้าอย่างอื่นใกล้มือมาอุดแทน

        ปลาคาร์พไอแค็ก ๆ ขืนมืออีกฝ่ายออก “อีบ้า! นี่มันผ้าเช็ดเท้า!”

        “อ้าวเหรอ นึกว่าผ้าเช็ดหน้า” เพลงพนัสไม่รอช้า ใช้ผ้าเช็ดเท้าถู ๆ ไถ ๆ หน้าปลาคาร์พไม่รามือ กะว่าถ้าสิวไม่ขึ้นก็ขอให้เป็นขี้กลาก 

        ปลาคาร์พดิ้นพราดจนกระทั่งถีบอีกฝ่ายกระเด็นไปนอนจุกแอ้กอยู่ปลายเตียง

        “อีเพลง มึงจะมากไปแล้วนะ!”

        แล้วทั้งสองก็เข้าตบตีกันอีกรอบ เพลงพนัสกัดฟันฮึดสู้แม้จะยังจุกไม่หาย แต่ก่อนที่จะหมดแรง สู้ไม่ไหวอีกต่อไป ก็เห็นทีจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาด เพราะถ้าตนเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ โดนทุ่มลงพื้นจนสลบเหมือดหรือถูกปราบก่อนละก็ คุณแสนย์ต้องตกถึงท้องยายปลาคาร์พแน่ ๆ ซึ่งเธอจะยอมปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เป็นอันขาด 

        นักสู้ไร้สายออกแรงสู้เฮือกสุดท้าย โถมแรงใส่คนตัวเล็กจนจับคว่ำกับพื้นได้สำเร็จ รีบขึ้นคร่อม จับมือไพล่หลัง แล้วเอื้อมคว้าสายไฟของโคมไฟที่แตกไปแล้วมาพันมัดข้อมือเข้าด้วยกันจนแน่น

        “อีเพลง!”

        ปลาคาร์พกรีดร้อง เพลงพนัสจึงนึกได้ว่านอกจากมัดมือแล้ว สมควรจะปิดปากปิดตาด้วยเสียเลย จึงรีบพุ่งไปยังตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ เปิดออกก็เจอแต่ชุดสวย ๆ ทั้งนั้น เห็นยายปลาคาร์พหวงนักหวงหนาว่าชุดของตัวราคาแพง งั้นเธอก็จะเมตตา ไม่ทำให้ชุดสวยต้องเสียหาย แต่เปิดลิ้นชักเอากางเกงในมาครอบหัวปิดตา และเอายกทรงที่แบนยังกับเฟิสต์บรามาคาดปากแทน

        “ลุกขึ้นมา!”

        เพลงพนัสตะคอกใส่ข้างหู ดึงตัวปลาคาร์พขึ้นยืน เอากุญแจรถจิ้มใส่กลางหลังต่างมีด 

        “อย่าขัดขืน ถ้าไม่อยากโดนแทง”

        ปลาคาร์พส่งเสียงอู้อี้ประท้วง ร้องออกมาไม่เต็มเสียงนักเพราะยกทรงที่อุดปากทำหน้าที่เก็บเสียงได้ดีกว่าที่คิด เพลงพนัสลากตัวอีกฝ่ายออกมาจากห้องนอน ผลักหน้าคะมำเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวราดจนเปียกโชกไปหมดทั้งตัว ปลาคาร์พก็ร้องกรี๊ด ๆ อู้อี้ ดิ้นพราดราวกับปลานิลถูกเคาะหัว

        เพลงพนัสปิดประตูห้องน้ำดังปัง ลากโต๊ะเก้าอี้มากองขวางประตูไว้อีกชั้น แล้วรีบกลับมาที่ห้องนอนอย่างรวดเร็ว 

        ร่างกายกำยำของชายหนุ่มยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม หญิงสาวถึงกับเข่าทรุด คุณแสนย์หนอคุณแสนย์ ผู้หญิงจะตบกันตายอยู่แล้วยังเอาแต่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอีก เธอพยุงให้เขานั่ง พาขึ้นหลังแล้วหนีไปอย่างเร่งรีบด้วยกลัวว่าคนที่ทำเสียงดังกึงกังในห้องน้ำจะออกมาได้เสียก่อน

***ลง 60% ของเรื่อง หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***

เห็นลูกไม้ขี้อาย ติ๋ม ๆ บทจะสู้ก็สู้ฟัดเหมือนกันนะ  โถ...ดูละครมีแต่พระเอกบุกมาช่วยนางเอกตอนถูกตัวร้ายลักพาตัวไปข่มขืน  แต่งานนี้มันกลับกั๊นนนน