ณิชาใช้เวลาฝึกฝนตามลำพังในป่าไร้ตะวันเกือบหนึ่งสัปดาห์ แม้จะเริ่มจับทางวิชาดาบสายธาราและเอาตัวรอดจากอสูรระดับต่ำได้ด้วยคำแนะนำจาก 'นิชา' บ้างแล้ว แต่นางก็ตระหนักว่าการจะล่าอสูรระดับ 2 ดาวเพื่อหาแก่นเวทตามที่ 'นิชา' ้านั้นเป็ไปได้ยากหากขาดทักษะและอุปกรณ์ที่ดีกว่านี้
'นิชา' เองก็เห็นด้วยว่าควรกลับไปวิหารฯ เพื่อใช้คะแนนสะสมที่ได้มา และใช้ลูกแก้วิญญานาคที่ได้มาประทับวงแหวนเสียก่อน เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ณิชาก็ไม่รอช้า นางใช้เวลาเดินทางกลับไม่นานนัก...
จุดหมายแรกของนางคือ หอช่างเวทย์ หอคอยสูงตระหง่านที่สร้างจากหินขัดมันและโลหะสะท้อนแสง ดูทันสมัยและแตกต่างจากอาคารอื่นๆ ในวิหารฯ เสียงทุบเหล็ก เสียงเครื่องจักรกลเวทมนตร์ทำงาน และกลิ่นโลหะผสมกับโอโซนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงกิจกรรมที่ไม่เคยหยุดนิ่งภายในหอแห่งนี้ เหล่านักบุญฝึกหัดและนายช่างเวทย์เดินขวักไขว่ บ้างถือแบบแปลน บ้างถือวัตถุดิบ บ้างก็กำลังเจรจาซื้อขายแลกเปลี่ยนคะแนนกันอย่างคึกคัก
ณิชามุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์ประเมินค่าวัตถุเวทมนตร์ ซึ่งมีนายช่างเวทย์วัยกลางคนท่าทางใจดีแต่แววตาฉายแววพ่อค้านั่งประจำอยู่
"ท่านนายช่าง ข้า้าประเมินลูกแก้วทักษะิญญาเ้าค่ะ" ณิชาเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางลูกแก้วสีเขียวอ่อน 2 ลูก ลงบนเคาน์เตอร์อย่างระมัดระวัง ตามที่ 'นิชา' แนะนำไม่ให้เอาออกมาทั้งหมดทีเดียว เดี๋ยวจะผิดสังเกต
"โอ้! ศิษย์น้องใหม่รึ ไม่เคยเห็นหน้าเลย" นายช่างเลิกคิ้วเล็กน้อย มองสำรวจณิชาที่เนื้อตัวยังมอมแมม ก่อนจะหันไปสนใจลูกแก้ว
"ไหนดูซิ... ลูกแก้วิญญาสินะ" เขาหยิบลูกแก้วขึ้นมาพิจารณาด้วยแว่นขยายพิเศษ
"อืม... เพิ่งเคยมาประเมินครั้งแรกล่ะสิ งั้นข้าจะอธิบายให้ฟังคร่าวๆ"นายช่างเริ่มอธิบาย
"ลูกแก้วพวกนี้สร้างขึ้นโดยพวกเราเหล่าช่างเวทย์นี่แหละ หน้าที่หลักของมันคือใช้กักเก็บ 'ทักษะ' ซึ่งส่วนใหญ่ได้มาจากิญญาของสัตว์อสูรที่เพิ่งถูกสังหารใหม่ๆ เราจะใช้ลูกแก้วว่างเปล่าดูดซับิญญาของมัน แล้วพลังงานนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็ทักษะเฉพาะตัว แต่เรากำหนดไม่ได้หรอกนะว่าจะได้ทักษะอะไรเป๊ะๆ รู้แค่ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับอสูรตัวนั้นแน่นอน อย่างถ้าเป็หงส์ไฟ ทักษะก็ต้องเกี่ยวกับหงส์และไฟนั่นแหละ แต่จะเป็รูปแบบไหนก็ต้องมาลุ้นกันอีกที ส่วนใหญ่ที่ได้กันก็เป็ทักษะภายนอกทั่วไปน่ะ"เขาใช้เครื่องมือบางอย่างส่องไปที่ลูกแก้วทั้งสองลูก
"ลูกแก้วว่างเปล่าที่เ้าใช้จับมานี่... น่าจะเป็แบบพื้นฐานที่สุดสินะ?" นายช่างถาม ณิชาพยักหน้า
"อืม... ถือว่าเ้าโชคดีมากนะที่จับิญญาระดับ 2 ดาวติดมาได้ถึง 2 ลูก ปกติลูกแก้วระดับนี้ โอกาสจับติดมีแค่ราวๆ 3ใน10 ส่วนเท่านั้นแหละ ยิ่งถ้าเป็อสูรระดับสูงกว่านี้ยิ่งยากขึ้นไปอีก"ครู่ต่อมา ผลการประเมินก็ปรากฏขึ้นบนแผ่นแสงข้างตัวนายช่าง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อย
"หา!? ทักษะภายนอกระดับสูงทั้งสองลูกเลยรึ! 'คลื่นวารีพิฆาต' กับ 'ลมหายใจสมุทร' นี่มันต้องมาจากอสูรระดับ 2 ดาวชั้นดีเลยนะเนี่ย!" เขามองหน้าณิชาอย่างประหลาดใจระคนทึ่ง
"เ้า...ไปล่ามาเองรึ ?"
"เอ่อ...ท่านอาจารย์ฝากมาเ้าค่ะ" ณิชาตอบไปตามที่ 'นิชา' บอกให้เตรียมคำตอบไว้
"อ้อ! ท่านผู้าุโมทินาน่ะเอง มิน่าล่ะ" นายช่างพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที (แม้จะยังสงสัยอยู่บ้าง)
"เอาล่ะ สองลูกนี้เป็ทักษะภายนอกระดับสูง ข้าให้ราคาตามมาตรฐาน ลูกละ 35 คะแนน รวมเป็ 70 คะแนน ตกลงขายหรือไม่?"
"ขายเ้าค่ะ" ณิชารีบตอบตกลงนายช่างจัดการโอนคะแนนเข้ากำไลมิติของณิชา
ก่อนจะมองสภาพมอมแมมของนางอีกครั้งแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ดูท่าศิษย์น้องคงจะเหนื่อยมามากสินะ ข้ามีของดีแนะนำ" เขาหยิบลูกแก้วสีใสราวหยดน้ำออกมาลูกหนึ่ง
"นี่คือ 'ลูกแก้วชำระล้าง' ใช้ทำความสะอาดร่างกายและเสื้อผ้าได้ในพริบตา สะดวกสบายมาก" แล้วเขาก็หยิบแหวนโลหะหน้าตาประหลาดออกมาอีกวง
"ส่วนนี่ 'วงแหวนจำลอง' เอาไว้ใส่ลูกแก้วทักษะที่ไม่ค่อยได้ใช้ หรือไม่อยากเอาไปใส่ในวงแหวนหลักให้เกะกะน่ะ แต่มันกินพลังเวทย์มากกว่าปกติ 4 เท่าเลยนะ ไม่เหมาะใช้ตอนสู้จริงหรอก"
"ปกติสองชิ้นนี้รวมกัน 60 คะแนน แต่เห็นแก่ที่เ้าเป็ศิษย์ท่านมทินา และมาใช้บริการครั้งแรก ข้าลดให้พิเศษเหลือแค่ 50 คะแนนเท่านั้น! สนใจหรือไม่?" นายช่างเสนอการลดราคา
'ลดราคาตั้ง 10 คะแนนแน่ะ!' ณิชาคิดอย่างดีใจ ไม่ทันได้เอะใจถึงราคาที่แท้จริง (ซึ่งปกติก็ขายราคานี้อยู่แล้ว) นางนึกขอบคุณ 'นิชา' ในใจที่กระซิบบอกให้นางรวบรวมคะแนนทั้งหมดจากกำไลของนักบุญฝึกหัดกลุ่มนั้นมาด้วย ซึ่งรวมกันแล้วได้มาร้อยกว่าคะแนนทีเดียว
"ตกลงเ้าค่ะ! ข้าซื้อ!"
‘โง่เง่า...’ เสียงนิชาสบถในใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร
นายช่างยิ้มกว้าง รับคะแนนจากณิชาไป ก่อนจะเหลือบไปเห็นยอดคะแนนคงเหลือในกำไลของนาง (100 + 70 - 50 = 120 คะแนน) เขาก็ตาโตขึ้นอีกครั้ง
"โอ้! ศิษย์น้องมีคะแนนเยอะไม่เบาเลยนี่นา" เขารีบเปลี่ยนท่าที
"พอดีเลย! ข้าเพิ่งได้ แบบแปลนรอยสักวงแหวนระดับ 3 มาสดๆ ร้อนๆ เลยนะ ใบนี้พิเศษมาก เพิ่มช่องใส่ลูกแก้วสำรองได้ด้วย! จริงๆ มีคนจองไว้แล้วล่ะ แต่ถ้าศิษย์น้องให้ราคาดีกว่าสักหน่อย... ข้าอาจจะพอแบ่งให้ได้นะ" เขากระซิบเสียงเบา
"ปกติราคามาตรฐาน 50 คะแนน แต่ใบนี้มันพิเศษจริงๆ ข้าขอสัก 65 คะแนนก็แล้วกัน" (แน่นอนว่าเขากำลังโก่งราคา)
‘ซื้อซะ!’ เสียงนิชาสั่งในหัวทันที
"ข้า...ข้าตกลงซื้อเ้าค่ะ!" ณิชาตอบ ใจหนึ่งก็เสียดายคะแนนที่หามาได้ยากจนเหลือติดตัวเพียงน้อยนิด อีกใจก็รู้สึกว่าแบบแปลนนี้สำคัญตามที่ 'นิชา' ย้ำนักย้ำหนาในหัวว่า 'โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆ คนอื่นแย่งไปจะเสียใจ ซื้อเดี๋ยวนี้!' นางจึงตัดสินใจเชื่อตัวตนในกระจกอีกครั้ง
‘แล้วก็ซื้อลูกแก้วว่างเปล่าคุณภาพสูงสุดที่นี่ไปด้วย อันที่ทำจากแร่เงินนั่นน่ะ’ นิชาสั่งต่อ
"แล้วก็...ข้าขอซื้อลูกแก้วว่างเปล่าที่ทำจากแร่เงินด้วยเ้าค่ะ" ณิชากล่าวเพิ่ม
"หา? ลูกแก้วเงินเลยรึ!?" นายช่างใยิ่งกว่าเดิม
"อันนั้นราคาตั้ง 40 คะแนนเลยนะ! ศิษย์น้องแน่ใจนะ?"
"แน่ใจเ้าค่ะ"นายช่างมองณิชาอย่างไม่เชื่อสายตา แต่ก็จัดการทำธุรกรรมให้แต่โดยดี
"เอาล่ะ แบบแปลนระดับ 3 ราคา 65 คะแนน ลูกแก้วเงินอีก 40 คะแนน รวมเป็ 105 คะแนน" เขาหักคะแนนจากกำไลณิชาณิชามองยอดคะแนนคงเหลือของตนเอง: 120 - 105 = 15 คะแนน
'หา!? เหลือแค่นี้เองเหรอ!?' ณิชาหน้าซีดลงเล็กน้อย จากที่คิดว่ามีคะแนนเยอะแยะ ตอนนี้กลับเหลือติดตัวเพียงน้อยนิด
"แหม...ดูเหมือนคะแนนจะเหลือน้อยไปหน่อยนะศิษย์น้อง" นายช่างเห็นสีหน้าณิชา
"ไม่เป็ไรๆ ถือว่าเราถูกชะตากัน ถ้าคราวหน้าอยากได้อะไรแต่คะแนนไม่พอ มาคุยกับข้าได้นะ ข้าพอจะให้เครดิตได้นิดหน่อย" เขายิ้มอย่างใจดี (จอมปลอม)
ณิชาได้แต่พยักหน้าขอบคุณ แล้วรีบเดินออกจากหอช่างเวทย์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดีใจที่ได้ของที่้า (ตามที่นิชาสั่ง) และใจหายกับคะแนนที่เหลืออยู่กลับมา
ถึงกระท่อมมิติทันทีที่ณิชาก้าวเข้ามาในห้องโถง นางก็ถูกล้อมกรอบด้วยเพื่อนสาวทั้งสามทันที
"ณิชา! ในที่สุดก็กลับมา!" รุจีโผเข้ามาก่อนเพื่อน
"หายไปไหนมาตั้งอาทิตย์! รู้ไหมว่าพวกข้าเป็ห่วงแค่ไหน!"
"ใช่แล้ว ถ้าพวกเราไม่เห็นสัญญาณชีพจากกำไลของเ้ายังปกติดี ป่านนี้คงออกตามหากันให้วุ่นแล้ว!" เชียร์ร่ากล่าวเสริม น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย"พวกข้าเป็ห่วงเ้านะ" มารินพูดเบาๆ
"ข้า...ข้าขอโทษที่ทำให้เป็ห่วง" ณิชากล่าวเสียงอ่อย รู้สึกผิดจริงๆ
"ข้าแค่...อยากจะฝึกฝนตามลำพังให้เต็มที่น่ะ"
"ฝึกฝน?" เชียร์ร่าเลิกคิ้ว มองสำรวจสภาพมอมแมมของณิชา
"เ้าไปทำอะไรมากันแน่? ดูเหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้มาอย่างหนัก"
"ข้า...ข้าแค่พยายามหาทางเอาชีวิตรอด แล้วก็ฝึกวิชาดาบไปพลางๆ น่ะ" ณิชาตอบอ้อมแอ้ม พยายามเลี่ยงที่จะพูดถึงการสังหาร หรือเื่ของ 'นิชา'เชียร์ร่ามองณิชาอย่างใช้ความคิด แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ
"เอาเถอะ กลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว" นางเปลี่ยนเื่
่นี้ท่านอาจารย์ไม่อยู่นะ เห็นบอกว่าไปพบปะสหายเก่า ท่านไม่ได้บอกไว้ว่าจะกลับตอนไหน"
"จริงสิ! ณิชา เ้าไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะ! ตัวเหม็นจะแย่แล้ว!" รุจีทำจมูกฟุดฟิดแล้วผลักณิชาเบาๆ ไปทางห้องพัก
"เอ่อ...จ้ะ" ณิชารับคำแต่โดยดี นางเองก็อยากจะชำระล้างร่างกายเต็มแก่แล้วในห้องอาบน้ำส่วนตัวไอน้ำอุ่นลอยกรุ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของบาธบอมบ์วิเศษฟุ้งกระจาย ณิชาเอนกายแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ หลับตาพริ้ม ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบล้อมร่างกายที่เหนื่อยล้าและตึงเครียดมาตลอดสัปดาห์
"อาห์...สบายจริงๆ..." นางครางออกมาเบาๆ
ความรู้สึกผ่อนคลายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กล้ามเนื้อที่เคยปวดเมื่อยค่อยๆ คลายตัว ความเครียดและความกังวลต่างๆ ดูเหมือนจะละลายหายไปกับสายน้ำอุ่น นางรู้สึกเหมือนได้ชาร์จพลังชีวิตใหม่อีกครั้ง แม้จะยังสับสน แต่ตอนนี้ นางรู้สึกพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันมากขึ้นแล้วหลังจากแช่น้ำจนพอใจ ณิชาก็ขึ้นมาเช็ดตัว สวมชุดนอนสะอาดๆ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนเพลีย ค่ำคืนนี้ นางหลับใหลไปอย่างรวดเร็วและสนิทกว่าคืนไหนๆ ในรอบสัปดาห์
ในขณะที่ร่างของณิชาหลับสนิทอยู่บนเตียง จี้สร้อยคอรูปทรงคล้ายหน้าต่างบานเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ก็พลันสั่นไหวเล็กน้อย แสงสีดำแดงจางๆ วูบวาบขึ้นมาก่อนจะหายไปร่างบางบนเตียงลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาสีฟ้าใสแปรเปลี่ยนเป็สีนิลลึกล้ำ 'นิชา' ได้ตื่นขึ้นมาควบคุมร่างนี้อีกครั้ง
688
