ก่อนที่เฉินเฟิ่นอี้จะล้มป่วยหล่อนมีร่างกายที่แข็งแรงมาก ถึงขนาดที่ว่าทำงานเก็บแต้มที่หนัก ตื่นเช้ามาหล่อนก็ยังไปเรียนได้อย่างปกติ พอเลิกเรียนก็ทำแบบเดิมซ้ำ ๆ มีเพียง่เวลาก่อนเรียรจบมัธยมศึกษาตอนต้นที่ร่างกายของหล่อนเปลี่ยนไป
่แรกเป็การเวียนหัวแต่หล่อนคิดว่าเป็เพราะทำงานหนักและไม่ได้บอกใคร เคยเป็ลมหมดสติตอนทำงานเก็บแต้มก็ยังคิดว่าแค่ป่วย แต่หลังจากนั้นหล่อนก็อาเจียน เวลาไปโรงเรียนหล่อนก็เป็แบบนี้ประจำจนขาดเรียนบ่อยครั้ง แต่พอขาดเรียนอาการกลับดีขึ้นมากเฉินเฟิ่นอี้จึงไม่ยอมลาออกจากโรงเรียน จนลุงสามของหล่อนกลับมาและได้ยื่นคำขาด
เฉินเฟิ่นอี้ชะงักเมื่อมองย้อนกลับไป่เวลานั้นว่าเกิดอะไรขึ้น อี้เหม่ยเฟิ่งทำการบ้านที่ครูสั่งไม่ได้จึงให้เฉินเฟิ่นอี้ช่วยสอน แต่สอนไป ๆ มา ๆ กลับเป็หล่อนที่ต้องทำให้อี้เหม่ยเฟิ่ง และเป็่เดียวกันที่อี้เหม่ยเฟิ่งกับิหลานฮุ่ยชอบออกไปซื้อของกินนอกโรงเรียน
เฉินเฟิ่นอี้ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเห็นว่าอี้เหม่ยเฟิ่งเป็ญาติผู้พี่ที่ไม่มีเพื่อน เพราะเพื่อนสนิทคนอื่นไม่ได้เรียนต่อในระดับมัธยม แม่ของหล่อนจึงให้หล่อนดูแลญาติผู้พี่ เฉินเหม่ยเย่ก็ไม่ค่อยได้มาหาพี่สาวพอดี่นั้น หล่อนให้เหตุผลว่าไม่ชอบหน้าอี้เหม่ยเฟิ่ง
เอ๊ะ! นั่นสิ ทุกครั้งที่อี้เหม่ยเฟิ่งกับิหลานฮุ่ยออกไปซื้อของกินระหว่างพักกลางวัน อี้เหม่ยเฟิ่งหล่อนจะซื้อน้ำมาให้เฉินเฟิ่นอี้ตลอด และไม่ยอมให้ิหลานฮุ่ยดื่มด้วย หรือมันจะมีสารพิษปนเปื้อน แต่เฉินเฟิ่นอี้ก็คิดไม่ออกว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้ทำไม
อิจฉาเฉินเฟิ่นอี้ที่เก่งกว่าทุกด้านรวมถึงมีคู่หมั้นเป็คนมีเงิน? ก็อาจเป็ไปได้แต่บ้านเมืองมีกฎหมายอี้เหม่ยเฟิ่งคงไม่กล้าฆ่าคนหรอก แต่การใส่สารพิษลงในน้ำเพื่อให้ยาออกฤทธิ์ช้า ๆ ก็เป็ไปได้ แล้วเื่นี้คนบ้านอี้รู้จักหรือเปล่า บางทีอาจรวมหัวกันก็ได้
จริงสิ หากนับดูแล้ว่นั้นพ่อของอี้เหม่ยเฟิ่งได้ไปซื้อยาจำกัดแมลงตามคำสั่งของผู้ใหญ่บ้านพอดี ถ้ามันเป็ไปตามสิ่งที่เธอคิดบ้านอี้ต้องมีส่วนแน่ ๆ
“เ้าคิดว่าบ้านอี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้หรือเปล่า” เฉินเฟิ่นอี้ถามระบบอย่างใช้ความคิด ถ้าอี้เหม่ยเฟิ่งได้แต่งงานกับิหลานฮุ่ยคนที่ได้รับผลประโยชน์ที่สุดย่อมเป็บ้านอี้
ิหลานฮุ่ยเป็ทายาทคนเดียวของเศรษฐีตระกูลิ หากเขาแต่งงานคนที่เป็ภรรยาย่อมเป็ที่เชิดหน้าชูตา ด้วยความสามารถของอี้เหม่ยเฟิ่งหล่อนคงส่งเงินมาให้บ้านอี้เดือนละหลายหยวน บ้านอี้คงคิดได้
‘ไม่รู้’
อ้าว ไม่คิดจะช่วยหาคำตอบเลยหรือเฉินเฟิ่นอี้ถอนหายใจ เอาเถอะยังไงเธอก็ไม่ได้มีสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว แค่เพิ่มการหาสาเหตุเื่สารพิษคงไม่เป็ไร
เฉินเฟิ่นอี้เก็บของในห้องให้เป็ระเบียบก่อนเปลี่ยนชุดที่ใส่คล่อง จัดการรวบมัดผมให้เรียบร้อยก่อนยกตะกร้าผ้าออกจากห้อง คงต้องหาซื้อเสื้อผ้ามาใส่อีกไม่อย่างนั้นคงต้องซักทุกวันแบบนี้ แน่นอนว่า่นี้เธอซักทุกวันได้แต่ในอนาคตที่เธอต้องไปเรียนล่ะ
ตะกร้าผ้าถูกทิ้งไว้กลางบ้านเฉินเฟิ่นอี้จะจัดการของที่ซื้อมาก่อน ผลไม้ครึ่งหนึ่งถูกเก็บไว้ในตู้อีกครึ่งก็นำไปเก็บไว้ในห้อง ต้องบอกว่าบ้านเฉินได้รับประทานผลไม้ไม่เคยขาด เครื่องปรุงที่ใกล้หมดเฉินเฟิ่นอี้ก็ทำการเติม บางอย่างก็เป็ของที่เหลือจากการเติมคราวก่อน ที่ซื้อใหม่ก็เก็บไว้ในห้อง
แป้งขาว ข้าวขาว และธัญพืชต่าง ๆ ที่เฉินเฟิ่นอี้ได้รับจากระบบเธอไม่ได้นำออกมาเติม แต่เธอใช้ของที่เก็บเอาไว้เติมในโหลเพราะมันจะได้ไม่เก่า ไข่ไก่ตอนนี้เหลืออยู่หลายฟองนำมาเติมใส่โหลก็เต็มพอดี สงสัยต้องเข้าอำเภอจริง ๆ
จัดการเติมของเสร็จเฉินเฟิ่นอี้ก็ทำความสะอาดภายในห้องครัวที่มีคราบสกปรก ดีที่ไม่ต้องล้านจานเพราะเฉินเหม่ยเย่ล้างก่อนเข้าตำบล แต่ยังมีจานบางส่วนที่อยู่แปลงนา เธอใช้เวลาจัดการในครัวราว ๆ หนึ่งชั่วโมงเต็ม
“พี่ทำความสะอาดครัวเหรอคะ ทำไมไม่บอกให้ฉันมาช่วย ทำคนเดียวเหนื่อยเลยเห็นไหม” เฉินเหม่ยเย่ที่เดินเข้ามาในห้องครัวบ่นเบา ๆ
“เหนื่อยอะไรไม่เหนื่อยหรอก เธอมาก็ดีเลยพี่จะไปซักผ้าที่แม่น้ำ ไปด้วยกันไหม ชุดของทุกคนก็ยังไม่ได้ซัก” เฉินเฟิ่นอี้ตอบ มันก็ไม่ได้เหนื่อยจริง ๆ พอเหนื่อยก็พักหายเหนื่อยก็ทำงานต่อ
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาเสื้อผ้าออกมาก่อน แต่เราคงต้องซักแล้วทิ้งไว้ที่แม่น้ำ หลายชุดขนาดนี้คงเอากลับมาไม่ได้” หล่อนพยักหน้า
เนื่องจากต้องทำงานในแปลงนาั้แ่เช้าถึงเย็นทุกคนจึงไม่มีเวลาไปซักเสื้อผ้า ทุกคนมีชุดทำงานหลายชุดที่เก่าจึงไม่เป็ปัญหา อันที่จริงผู้หญิงทุกคนจะมีวันหยุดเพื่อมาซักผ้าให้คนในบ้าน แต่่โรงเรียนปิดเทอมคนที่จัดการเื่นี้จึงเป็เฉินเหม่ยเย่ วันนี้เฉินเฟิ่นอี้ว่างพอดีเลยชวนหล่อนไปด้วย อีกอย่างไปซักผ้าเวลานี้คนอาจไม่มีเพราะทำงานในแปลงนากันอยู่
แม่น้ำที่ไหลผ่านหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลจากบ้านเฉินมาก ตะกร้าผ้าหลายตะกร้าจึงถูกกลับไปเอาหลายรอบสำหรับเด็กสาวสองคน ดีที่เสื้อผ้าพวกนี้ทำความสะอาดง่าย เฉินเฟิ่นอี้จึงไม่กลัวว่าตนเองจะเหนื่อย
“ก่อนอื่นเธอต้องซักชุดของพวกเราที่ไม่ได้สกปรกก่อน ส่วนชุดทำงานค่อยซักทีหลัง” เฉินเฟิ่นอี้ชี้บอกทันทีที่เห็นน้องสาวเอาชุดรวมกัน ถึงว่าเสื้อผ้าของหล่อนค่อนข้างที่จะเก่ากว่าเธอมาก
“ซักพร้อมกันไม่ได้เหรอคะ” เฉินเหม่ยเย่ถามอย่างสงสัย ปกติหล่อนก็ซักรวมกันแบบนี้
“ไม่ได้มันจะทำให้เวลาใส่ชุดเธอจะคัน เธอไม่สังเกตเหรอว่ามันคันเวลาสวม” เฉินเฟิ่นอี้ส่ายหน้า แต่ก่อนเฉินเฟิ่นอี้ก็ทำแบบนี้เช่นกัน แต่พอเธอมาอยู่ที่นี่ก็เปลี่ยนการซักทันที
“จริงเหรอคะ” ถึงว่าที่ผ่านมาเวลาใส่เสื้อหล่อนจะคันตามร่างกายตลอด นึกว่ามีแมลงมากัด
“อืม”
ทั้งสองเริ่มซักเสื้อผ้าเกือบสิบตะกร้าโชคดีที่เสื้อผ้าไม่ได้เปื้อนมาก หลังจากเลิกงานส่วนมากจะล้างตัวบริเวณที่เปื้อน ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็ซักเสื้อผ้าเสร็จ
เฉินเฟิ่นอี้กับเฉินเหม่ยเย่ยกตะกร้าผ้าของตนเองกลับก่อน เพราะตะกร้าอีกหลายตะกร้ามันหนักมากไม่สามารถที่จะเอากลับเองได้ ตะกร้าผ้าของเฉินเฟิ่นอี้มีชุดของเฉินชิงชิงที่ยังไม่ได้ซักด้วย
“จะไปไหนก็ไม่บอกกันก่อน ถ้าย่าไม่ถามเพื่อนบ้านคงต้องไปตามหาแล้ว” ย่าเฉินเมื่อเห็นหลานสาวทั้งสองแบกตะกร้ากลับมาก็บ่นทันที ไม่ใช่ว่าอยากด่าแต่เป็ห่วงที่ไปไหนไม่บอก
“ฉันเห็นว่าแดดเยอะค่ะเลยไปซักผ้า คิดว่าคุณย่าจะยังไม่กลับมาด้วย” เฉินเฟิ่นอี้ตอบก่อนเอาตะกร้าวางลงบริเวณตากผ้า เธอหยิบชุดขึ้นมาบิดให้หมาดพร้อมสะบัดไปมา
ย่าเฉินไม่ได้เอ่ยต่อเฉินเฟิ่นอี้จึงเลิกใส่ใจ เสื้อผ้าของเธอมีแค่ไม่กี่ชุดก็ตากเสร็จ อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงทุกคนก็เลิกงานแล้ว เฉินเฟิ่นอี้หันไปมองน้องสาวก่อนเรียกให้ไปช่วยงาน
“ตากผ้าเสร็จเข้าไปช่วยในครัวด้วย” ตะกร้าผ้าที่คว่ำทิ้งไว้กลางแดด เพื่อไม่ให้ราขึ้นรอให้มันแห้งสนิทค่อยนำไปไว้ที่เดิม
“ค่ะ”
เฉินเฟิ่นอี้เก็บผักในสวนหลายชนิดเธอจะนำไปผัดกับเนื้อเค็มตากแห้ง วันนี้ไม่ได้เนื้อกลับมาด้วยที่บ้านก็หมดแล้ว ใจจริงก็ยากแลกออกมาจากระบบ แต่เธอไม่ได้ซื้อมาั้แ่แรกเฉินเหม่ยเย่จะถามเอา ในอนาคตเฉินเหม่ยเย่อาจได้รู้ความลับของเธอร่วมถึงน้อง ๆ เพื่อการเติบโตของทุกคน เธอไม่สามารถปิดบังมันไปได้ตลอด แต่ผู้ใหญ่บ้านเฉินนอกจากย่าเฉินแล้วคนอื่นอาจไม่ได้รู้
เก็บผักเสร็จก็นำไปล้างทำความสะอาด นอกจากเนื้อเค็มผัดผักแล้วเฉินเฟิ่นอี้ก็ยังจะทำน้ำซุปผักให้ทุกคนได้ซดร้อน ๆ คออีกด้วย ผลไม้วันนี้ก็มีสาลี่กับองุ่น ส่วนสตรอว์เบอร์รี่คงให้แค่เด็ก ๆ รับประทานเพราะได้มาน้อย
เฉินเหม่ยเย่รับหน้าที่จุดไฟทั้งสองเตา หม้อหนึ่งทำการหุงข้าวอีกหม้อก็ต้มน้ำซุปผักเพราะมันต้องต้มเป็ชั่วโมง ผักที่เก็บมาก่อนทำการหั่นรอระหว่างนี้
‘เห็นสีหน้าบ้านอี้ไหมที่รู้ว่าอี้เหม่ยเฟิ่งสอบไม่ผ่าน ฮ่า ๆ ผมสะใจมากเลยครับ’
เสียงเฉินตงหัวเราะแว่วมาจากหน้าบ้าน เฉินเฟิ่นอี้ที่คำนวนเวลาไว้ถึงกลับชะงัก มันยังไม่ถึงห้าโมงนี่ทำไมถึงกลับมาเร็วจัง ทุกอย่างถูกเตรียมไว้เสร็จเฉินเฟิ่นอี้จึงช่วยเฉินเหม่ยเย่ที่มองออ่างสงสัยออกไปหาทุกคนที่กำลังคุยกันอยู่
“เห็นสิ หน้าของย่าอี้แทบดูไม่ได้ นี่แหละอยากอวดคนอื่นดีนักสุดท้ายประจานตนเอง” สะใภ้ใหญ่เฉินพยักหน้าพร้อมตอบลูกชายด้วยความสะใจ
ย่าอี้คงคิดว่าหลานสาวสุดที่รักของนางจะสอบผ่านจึงถามต่อหน้าทุกคนที่หยุดทำงานเพราะรถแทรกเตอร์วิ่งไม่ได้ พอไม่ได้รับคำตอบย่าอี้ก็เร่งหลานสาวจนหล่อนบอกสอบไม่ผ่าน ตอนนั้นมีแต่คนหัวเราะเยาะ
“น่าโมโหตรงที่กลัวว่าจะมีแค่หลานสาวตัวเองเสียหน้า ยังโยงมาหาพี่สาวสามที่สอบผ่านอย่างดูถูกว่าคงไม่ผ่าน” เฉินไห่หลิวเอ่ยบ้าง เขาโมโหมาก บ้านเฉินก็พากันนั่งเงียบ ๆ แล้ว
“นั่นสิ ยิ่งหลานชายบอกว่าเฟิ่นอี้ของเราสอบผ่าน ย่าอี้แทบกระอักเื” สะใภ้รองหัวเราะ นับั้แ่ที่หล่อนกลับมาจากงานศพผู้เป็แม่ วันนี้หล่อนหัวเราะได้มากจริง ๆ
“มีอะไรกันเหรอคะ”
เฉินเฟิ่นอี้ถามคนที่นั่งอยู่ในวงสนทนา ผลไม้ถูกยกมาเสิร์ฟก่อนเวลาปกติ แต่ก็ไม่เป็ไรกว่าจะย่อยก็ได้เวลารับประทานอาหารเย็นพอดี
“อี้เหม่ยเฟิ่งหล่อนสอบไม่ผ่านจริง ๆ ครับ ย่าอี้คงอยากอวดว่าหลานสาวของนางสอบผ่าน จึงบังคับให้ตอบ” เฉินตงหัวเราะอย่างสะใจ
เฉินเฟิ่นอี้ส่ายหน้าเื่สอบผ่านสอบไม่ผ่านไม่ได้อยู่ในความสนใจของเธอเท่าไร หลังจากนี้คงต้องให้น้องชายน้องสาวจับตาดูหล่อนเอาไว้ระหว่างไปเรียน ถ้าเกิดเป็หล่อนที่วางยาเฉินเฟิ่นอี้จริง ๆ หล่อนคงทำมันอีก
เฉินเหม่ยเย่ยกถาดผลไม้ไปวางให้ทุกคน ส่วนน้ำมันมีตั้งอยู่หน้าบ้านจึงทำเพียงตักให้ทุกคน น้ำดื่มผ่านการต้มสุกด้วยฝีมือของเฉินเฟิ่นอี้แล้ว
“ฉันกับเหม่ยเย่เอาเสื้อไปซักไว้ที่แม่น้ำ หลังจากพักหายเหนื่อยแล้ว เฉินไห่หลิว เฉินตง เฉินจางไปยกมาด้วย” เฉินเฟิ่นอี้หันไปบอกน้องชายทั้งสามคนที่จิ้มผลไม้เข้าปาก
“ได้ครับ”
“ได้”
“ครับ”
1K
