ในหลายๆ วันต่อมา มิเนอร์วาใช้เวลาส่วนมากอยู่บนโต๊ะไม้สีดำขนาดใหญ่ เพียงหนึ่งเดียวในห้องทำงาน บางครั้งก็นำเอาหนังสือบนชั้นมากางอ่าน บางคราก็เดินสำรวจรอบๆ ห้องในใจหวังลึกๆ ว่าอาจจะเจอเบาะแสมากขึ้น เด็กหนุ่มกำลังตามหาเบาะแสอื่นที่บิดาอาจหลงเหลือทิ้งไว้อย่างอดทน และมิเนอร์วาก็ยังไม่ลืมที่จะเขียนรายละเอียดเจาะลึกเกี่ยวกับแผนงานต่างๆ เพื่อเอาไว้ไปนำเสนอให้ดีมัวร์ในการพบเจอกันครั้งหน้า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก…เสียงเคาะประตูเป็จังหวะดังขึ้นทำลายความเงียบงันพร้อมกับเสียงสตรีที่คุ้นเคยดังขึ้นหลังบานประตู
"ลูกรัก แม่ขอเข้าไปได้ไหม?"
"ท่านแม่ สำหรับบุคคลพิเศษเช่นท่านแล้ว ไม่ว่าจะห้องไหนภายในบ้านหลังนี้ ล้วนเข้าออกได้ตามสบาย"
เด็กหนุ่มบนเก้าอี้ไม้สีดำแกะสลักลวดลายสวยงามหลังโต๊ะสีดำตัวใหญ่ขานรับหยอกล้ออย่างร่าเริงพลางจ้องมองไปทางบานประตูที่ค่อยๆ เปิดออกจนสุด มันจ้องมองมารดาหน้าตาสวยงามสมวัย เ้าของผิวขาวเนียนนุ่มน่าัั เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเป็เงาประกายสะท้อนแสงอันอ่อนโยน อีกทั้งยังมีดวงตาสีเขียวมรกตชวนหลงใหลสะกดทุกสายตาที่จ้องมอง กาลเวลาแทบจะไม่สามารถทำลายความงามของซูทาร์นาลงได้เลย มีเพียงริ้วรอยเล็กน้อยที่ปรากฏขึ้นบริเวณหางตา ซูทาร์นาเดินเข้ามาพร้อมกับสมุดหนึ่งเล่ม ปกสมุดมีสีดำซีดจาง ที่บริเวณตัวปกและสันสมุดล้วนไม่มีตัวอักษรใดขีดเขียนไว้ หญิงสาววางสมุดลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วค่อยๆ ผลักไปให้บุตรชาย
"พอดีแม่พึ่งนึกขึ้นได้ว่าพาซัคมักจดบันทึกเกี่ยวกับความคิดต่างๆ สำหรับการทำธุรกิจของเขาลงในสมุดเล่มนี้ แม่เคยเอาออกไปอ่าน เลยจะเอามาคืน"
แววตาของหญิงสาวสั่นไหวและแดงขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงวันที่พาซัคได้จากไป ด้วยความอาลัยคิดถึงซูทาร์นาได้เข้ามายังห้องทำงานแห่งนี้ และพบเจอสมุดบันทึกของพาซัคบนชั้นหนังสือ เลยหยิบออกไปอ่านที่ห้องนอน แต่เนื่องจากเนื้อหาจากสมุดเล่มดังกล่าวมีจำนวนค่อนข้างเยอะ ประจวบเหมาะกับการวุ่นวายดูแลมิเนอร์วาในขณะนั้น หญิงสาวได้ลืมเอากลับมาคืนไว้ที่เดิม และได้วางเก็บไว้ในลิ้นชักของโต๊ะในห้องนอนั้แ่นั้นมา
"โอ้ เล่มนี้ลูกยังไม่เคยอ่านเลย!"
เด็กหนุ่มทำสีหน้าประหลาดใจอุทานออกมาเบาๆ ค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดสมุดปกสีดำซีดตรงหน้าอย่างเบามือ กระดาษสีขาวที่ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน เริ่มมีสีออกไปทางเหลืองจางๆ ้ากระดาษมีตัวอักษรยุบยับขีดเขียนเต็มไปหมด มิเนอร์วาเด็กหนุ่มขี้สงสัยค่อยๆ เลื่อนสายตาอ่านอย่างตั้งใจ ราวกับกลัวว่าจะตกหล่นหรือพลาดข้อความสำคัญจากบิดาไป
"วันนี้เป็วันแรกที่เรา ตัดสินใจจะเริ่มทำธุรกิจอย่างจริงจัง หลังจากเรียนจบระดับกลางเราก็หมดภาระไปอีกหนึ่ง สามารถตั้งใจทำงานเก็บเงินได้อย่างเต็มที่ สามารถเรียนต่อระดับสูงได้ทันทีเมื่อเก็บเงินได้ในระดับหนึ่ง"
เด็กหนุ่มมิเนอร์วาก้มหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง 'แสดงว่าสมุดเล่มนี้คือสิ่งที่ท่านพ่อบันทึกไว้ั้แ่ ยังไม่ได้แต่งงานกับท่านแม่' ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มจะสามารถอนุมานเหตุการณ์ต่างๆ ได้ง่าย เนื่องจากเื่จำพวกพาซัคเป็ใครเคยทำอะไรมาจากไหนและมีครอบครัวได้ยังไงล้วนมักเคยถูกซูทาร์นาเล่าให้เด็กหนุ่มฟังอยู่บ่อยๆ สายตาของเด็กหนุ่มยังค่อยๆ เลื่อนอ่านเนื้อหาอื่นๆ อย่างตั้งใจ
"ผ่านมาสามเดือนแล้วสินะ วันนี้ธุรกิจรถม้าพาซัคได้เปิดตัวอย่างเป็ทางการถึงแม้ว่า จะมีเ้าของเป็พนักงานขับรถม้า และทั้งธุรกิจมีพนักงานแค่หนึ่งคนก็เถอะ เราจะค่อยๆ สร้างให้มันยิ่งใหญ่ขึ้นมาเอง"
"ฮ่าๆ ๆ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเราสามารถเก็บเงินซื้อรถม้าเพิ่มได้แล้ว เป็การพัฒนาที่ดีมาก อย่างน้อยทั่วชุมชนแห่งนี้ต้องมีรถม้าของเราห้าคันไว้คอยให้บริการลูกค้า ตอนนี้มีสองขาดอีกสามต้องค่อยๆ พัฒนาไปให้ได้อย่างมั่นคง"
"วันนี้เราเจอปัญหาอีกแล้ว เ้าบ้ากีสคนขับรถม้าของเรามันดันไปแอบอู้งาน แบบนี้ต้องตักเตือน จะไล่ออกก็อดสงสารไม่ได้ คงได้แต่ต้องลองให้โอกาสมันอีกสักครั้ง ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็คงต้องไล่ออก"
ซูทาร์นาผู้เป็มารดามองดูบุตรชายด้วยสายตาอ่อนโยน เมื่อมองเห็นความจริงจังจดจ่อนั้น หญิงสาวค่อยๆ สาวเท้าถอยหลังอย่างแ่เบากลับไปทางประตู ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาขัดสมาธิความตั้งใจในการอ่านของเด็กหนุ่ม จนกระทั่งค่อยๆ บรรจงปิดประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย เพียงของลูกบิดประตูค่อยๆ ถูกหมุนปิดดังออกมาอย่างแ่เบา
มิเนอร์วาบางครั้งก็ขมวดคิ้วคิดตาม บางคราก็อ่านข้อความบางส่วนซ้ำไปมา ราวกับกำลังวิเคราะห์ปัญหาที่บิดาเจอ แล้วเอามาเปรียบเทียบว่าถ้าตัวเองเจอแบบเดียวกัน จะแก้ไขสถานการณ์นั้นอย่างไร เด็กหนุ่มจมจ่อมอยู่ในโลกแห่งนั้นอยู่นาน อ่านและวิเคราะห์ไปได้หลายหน้า จนถึงเวลาอาหารเย็น ซูทาร์นาให้สาวใช้มาเคาะประตูเรียกมิเนอร์วาไปที่ห้องอาหาร หลังมื้ออาหารเย็น เด็กหนุ่มพูดคุยกับมารดาอีกเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหยิบสมุดบันทึกของพาซัค แล้วตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว
ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดลงอย่างรวดเร็ว มองออกไปนอกหน้าต่าง จะเห็นว่าบ้างหลังอื่นเริ่มจุดตะเกียงหน้าบ้านของแต่ละคนอย่างเคยชิน ผู้รักษาความสงบให้บ้านเมืองที่เรียกตัวเองว่าทหาร คอยเดินจุดตะเกียงน้ำมันที่ห้อยไว้ตามเสาข้างทางอย่างใจเย็น เสียงลมเย็นคลอเคลียเบาๆ ผ่านแก้มของเด็กหนุ่ม มิเนอร์วาเดินไปจุดตะเกียงภายในห้องขับไล่ความมืดออกไป แล้วเดินนำสมุดบันทึกไปวางที่ไว้โต๊ะเล็กข้างหัวเตียงนอน ก่อนจะเดินไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำ
หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนขาวนุ่มนิ่ม พลิกตัวไปหยิบสมุดบันทึกมาอ่านต่อจากที่ค้างไว้ และวันเวลาซ้ำซากจำเจก็ผ่านไปเช่นนี้อีกหลายวัน จนกระทั่งถึงคืนนี้ที่มิเนอร์วาอ่านสมุดบันทึกจนจบเล่ม หลังจากอ่านจนจบมันได้ตกผลึกความรู้มากมาย รวมทั้งข้อมูลบางอย่างที่ไม่เคยรู้มากก่อน จำพวกพาซัคเคยรับซื้อของแปลกประหลาดมากมายเพื่อช่วยเหลือคนยากจน
แต่มิเนอร์วาไม่เคยได้ยินมารดาของตน เล่าให้ฟังสักครั้งเกี่ยวกับเื่นี้ อีกทั้งั้แ่จำความได้จนถึงตอนนี้มันก็ไม่เคยเห็นของแปลกประหลาดหลายอย่างพวกนั้น จำพวกหุ่นไม้ตัวเล็กที่มีรูปหน้าเหมือนเด็กยิ้มที่ผู้ขายอ้างว่าพกติดบ้านไว้แล้วจะทำให้มีความสุข หินแห่งโชคลาภที่มีภาษาแปลกประหลาดขีดเขียนไว้ และจะเปลี่ยนไปทุกๆ สามสิบปี ผู้ขายอ้างว่ามันเป็ลายแทงนำไปสู่ขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่ หรือมีแม้กระทั่งเหรียญแห่งโชคชะตาที่สามารถดีดโยน เผื่อทำนายว่าวันนี้จะโชคดีหรือไม่ ผู้ขายอ้างว่าสามารถใช้ได้เดือนละห้าครั้ง มิเนอร์วากำลังคิดว่าของพวกนี้ทำไมฟังดูแล้ว เหมือนกับว่าบิดาของตนกำลังถูกพวกโจรสิบแปดมงกุฎหลอกลวงอยู่
'หรือว่าของพวกนี้โดนขโมยออกไปตอนท่านพ่อเสีย…?'
'ไม่น่าจะใช่…เพราะถ้าเคยมีอยู่ท่านแม่ก็น่าจะรู้เพราะ…การซื้อขายของพวกนี้ตาม่เวลาที่บันทึกไว้คือก่อนข้าจะเกิดเพียงห้าเดือน'
'หรือท่านแม่รู้แต่ไม่ยอมบอก? ก็ไม่น่าใช่เช่นกัน เพราะถ้าไม่อยากบอกก็ไม่น่าจะเอาสมุดบันทึกเล่มนี้มาให้ มีความลับอะไรซ่อนอยู่กัน!'
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างช้าๆ มันพบว่ามีความไม่สมเหตุสมผลหลายอย่างเกี่ยวกับเื่ราวในสมุดที่บันทึกไว้ แต่ขบคิดยังไงก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ มองออกไปนอกหน้าต่างแสงจันทร์ส่องสว่างอ่อนโยน อยู่กลางท้องนภาสีดำบางเบา มิเนอร์วาปล่อยวางความคิดวุ่นวายสับสน เอื้อมมือวางสมุดบันทึกไว้ที่โต๊ะตัวเล็กตรงหัวเตียงที่ตั้งไว้ด้วยตะเกียงน้ำมันส่องแสงสว่าง
แต่เหมือนโชคชะตาได้กลั่นแกล้งสมุดบันทึกกลับหลุดออกจากมือ เด็กหนุ่มใช้มือคว้าตีลังกาพลิกม้วน กลางอากาศอยู่สามสี่ตลบอย่างลนลาน แต่จังหวะที่สมุดบันทึกกำลังพลิกม้วน ราวกับเต้นระบำอยู่บนมือของมิเนอร์วานั้นเอง แสงไฟสีเหลืองนวลที่ส่องออกมาจากตะเกียงน้ำมัน ได้ส่องแสงผ่านแผ่นกระดาษแผ่นบางนั้น ทำให้มิเนอร์วามองเห็นเส้นตัวหนังสือสีใส ตัวเล็กบางเบาบนแผ่นกระดาษ หลังจากใช้มือจับไว้ได้อย่างทุลักทุเล ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ราวกับความในั้นแปรเปลี่ยนเป็ความประหลาดใจ
'เมื่อกี้ข้าเห็นตัวหนังสือไม่ผิดแน่ หรือสมุดเล่มนี้จะซ่อนเบาะแสเงื่อนงำอะไรเกี่ยวกับท่านพ่อเอาไว้'
ไม่รอช้าเด็กหนุ่มกางหน้าหนังสือส่องแสงไฟ สังเกตและจดบันทึกทีละแผ่นๆ มันเห็นตัวอักษรที่เอามารวมกันั้แ่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย ได้ใจความว่า
"บัลลังก์ทมิฬแห่งาา เหล่าพฤกษาจะนำทาง เมื่อขุมทรัพย์แห่งความจริงได้เปิดออก หวังว่าท่านจะตอบแทน!"
ข้อความปริศนากำกวมยากตีความได้ถูกบันทึกไว้ในฐานะข้อความลับ เด็กหนุ่มทบทวนขบคิดปริศนานี้อยู่นานก็ไม่อาจเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ได้ เขาเลือกที่จะไม่ถามมารดา เพราะในเมื่อบิดาได้เขียนข้อความลับเอาไว้ นั่นหมายความว่าไม่ได้้าให้ใครมารับรู้ แต่ปริศนาในข้อความลับนั้นน่าจะถูกเขียนขึ้นใน่หลังจากที่สมุดบันทึกเล่มนี้ถูกเขียนเสร็จ
'หรือขุมทรัพย์แห่งความจริงที่ว่าจะหมายถึงบรรดาของที่พวกโจรหลอกลวงขายให้ท่านกัน?'
‘บัลลังก์ทมิฬแห่งาาคืออะไร? ความลับอยู่ที่บัลลังก์ของาาใช่หรือไม่? ท่านพ่อรู้จักกับราชวงศ์? ไม่น่าจะเป็ไปได้! แล้วพฤกษาที่นำทางเกี่ยวอะไรกับบัลลังก์ ทำไมมีแต่ปริศนาแปลกๆ หรือเราพลาดวิธีถอดรหัสตรงไหนกันแน่’
หลังจากยังไม่สามารถหาบทสรุปได้ มิเนอร์วาตัดสินใจดับตะเกียงซึ่งให้แสงสว่างลง มีเพียงแสงจันทร์อ่อนๆ สาดเข้ามา เด็กหนุ่มหลับตาครุ่นคิดในหลายๆ เื่จนกระทั่งเผลอหลับไป ภายในห้วงความฝันมิเนอร์วาเด็กหนุ่มผู้มีเส้นผมสีดำ ั์ตาสีเขียวสวยงามสะกดทุกสายตาที่จ้องมอง กำลังเปิดประตูห้องทำงาน สายตาจ้องมองเข้าไป ในห้องมันพบว่ามีเงาร่างบุคคลหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงหนึ่งเดียวในห้องนั้น เงาร่างนี้ช่างดูคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด แสงจันทร์ค่อยๆ เลื่อนทะลุก้อนเมฆ ส่องกระทบใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เผยให้เห็นบุรุษผู้ที่มีหน้าตาคล้ายกัน แต่ต่างกันที่สีของั์ตาและขนาดร่างกาย เป็ใครไปไม่ได้นอกจากพาซัคนั่นเอง
"ท่าน..พ่อ!.."
เด็กหนุ่มอุทานเรียกอย่างเหม่อลอย มันแยกไม่ออกว่าตอนนี้ตนกำลังฝันหรือเป็เื่จริง แต่ต่อให้แยกออกว่านี่เป็ความฝัน ก็สามารถเดาได้เลยว่าเด็กหนุ่ม คงไม่อยากพลาด่เวลานี้อย่างแน่นอน พาซัคค่อยๆ เงยหน้ามองมิเนอร์วา ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้อย่างรักใคร่เอ็นดู
"เป็ยังไงบ้างลูกชายสุดที่รักของข้า ไม่ได้เจอกันนานมานั่งตรงนี้สิ"
พาซัคในท่วงท่าที่กำลังลุกขึ้นยืนแล้วชี้ชวนให้มิเนอร์วาไปนั่งตรงเก้าอี้กำลังมองมาด้วยท่าทางเปี่ยมสุข
"ที่ตรงนี้เหมาะสำหรับเ้าที่สุดแล้ว เก้าอี้ตัวนี้ข้าสั่งทำส่งตรงมาจากทางเหนือของอาณาจักรเชียวนะ ดูรอยแกะสลักวิจิตรงดงามพวกนี้สิ คุ้มค่าราคาเสียเหลือเกิน"
นิ้วมือของพาซัคยังคงลูบไล้ไปตามรอยแกะสลักบนตัวเก้าอี้ไม้ ราวกับกำลังหวงรำลึกถึงบางสิ่งในอดีต เด็กหนุ่มยืนนิ่งน้ำตาคลออยู่สักพัก ก่อนจะค่อยๆ เดินไปทางโต๊ะทำงาน ขณะกำลังจะอ้าปากซักถามนั้นเอง เสียงของพาซัคก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"ข้าฝากดูแลแม่เ้าด้วยนะ ลูกต้องเข้มแข็งเข้าไว้ อย่าได้เสียใจไป การจากลาไม่ใช่จุดสิ้นสุด"
ราวกับได้ยินประโยคสั่งเสีย เด็กหนุ่มหยุดเดินน้ำตาไหลอาบสองแก้ม เขาเห็นร่างของพาซัคกำลังจางหายไป ราวกับเวลาได้หยุดเดิน เด็กหนุ่มตัดสินใจแน่วแน่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นปล่อยร่างกาย ให้ทำในสิ่งที่ใจปรารถนา มันวิ่งเข้าหาพาซัคที่ร่างกายกำลังค่อยๆ เลือนราง แขนทั้งสองข้างถูกยกกางออก เป้าหมายมีเพียงแค่อยากโอบกอดบิดาอันเป็ที่รักอีกสักครั้งหนึ่ง
"ฮือ... ท่านพ่อ! อย่าพึ่งไป ข้าคิดถึงท่าน ได้โปรดอยู่กับข้าอีกสักพัก ได้โปรด..."
พาซัคทำเพียงแค่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและส่ายหัวให้เบาๆ
"ลูกรัก ข้าเองก็คิดถึงเ้ากับแม่ของเ้ามาก ฝากบอกนางด้วย ข้ารักพวกเ้าทั้งสองคนมาก ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะลูกพ่อ"
มิเนอร์วาที่วิ่งมาถึงจุดที่พาซัคยืนอยู่ สองแขนรวบรวมพลังจากมวลกล้ามเนื้อทั่วร่างกายหมายจะคว้ากอดร่างเลือนรางของพาซัคแต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เบื้องหน้ามีเพียงประกายแสงวิบวับเล็กๆ มากมายปรากฏขึ้นและค่อยๆ สลายหายไป ราวกับนั่นคือเสี้ยวิญญาสุดท้ายที่เหลือทิ้งไว้ เด็กหนุ่มแหงนหน้าขึ้นฟ้าร้องไห้โฮเสียงดังราวกับเสียใจเจียนตาย
"ท่านพ่อ!"
ภายในห้องนอนของมิเนอร์วา บนเตียงนอนสีขาวนุ่มนิ่มนั้นเด็กหนุ่มสะดุ้งตื่น แขนทั้งสองข้างยกขึ้นมาคว้าสะเปะสะปะ ดวงตาทั้งสองข้างแดงเปียกชื้น พวงแก้มขาวนุ่มถูกของเหลวสีใสไหลอาบเป็ทางยาว หลังจากนิ่งคิดไปสามสี่อึดใจ มันพึ่งตระหนักได้ว่าที่แท้แล้วตนแค่ฝันถึงบิดาผู้ล่วงลับ
'สงสัยจะเป็เพราะคิดมากเื่สมุดบันทึก เลยทำให้ข้าเก็บเอาไปฝัน'
ด้านนอกหน้าต่าง บนท้องนภา ดวงจันทร์ยังคงทอแสงปลอบประโลมทุกสรรพสิ่งอย่างนุ่มนวล เสียงแมลงยังคงร้องดังผสมกันอย่างแ่เบาล่องลอยมาตามสายลม
'เอ๊ะ! ท่านพ่อชี้ไปที่เก้าอี้ บัลลังก์ในอีกความหมายหนึ่งก็คือเก้าอี้ แต่เพราะเป็ของที่าาใช้จึงเรียกว่าบัลลังก์ เก้าอี้สีดำหรือว่านี่ก็คือบัลลังก์ทมิฬที่ถูกเขียนไว้ในข้อความลับ!'
เด็กหนุ่มตั้งสติเช็ดน้ำตาที่อาบสองแก้ม ในหัวสมองประมวลผลครุ่นคิดไม่หยุด ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น มิเนอร์วาลุกขึ้นมาจุดตะเกียง และนำพาร่างกายเดินฝ่าความมืดมิดเดินตรงไปยังห้องทำงาน ขณะกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ในใจลึกๆ ของมิเนอร์วาคาดหวังไว้ว่าจะได้เห็นเงาร่างของบิดาอีกครั้ง เสียงหัวใจเต้นตึกตักเสียงดังรุนแรงจนรู้สึกได้ แต่คล้ายกับปาฏิหาริย์ไม่เคยมีอยู่จริง เด็กหนุ่มมองเห็นโต๊ะ เก้าอี้ และชั้นวางหนังสือในสภาพไม่แตกต่างจากเดิมจากที่มันเคยเป็ ภายในห้องไม่ปรากฏร่างของผู้ใด โดยเฉพาะร่างของพาซัคที่มันปรารถนาจะได้เจออีกครั้ง ไม่ปรากฏแม้แต่ร่างของิญญาได้
'เฮ้อ... นี่ข้ากำลังคิดอะไรอยู่ เวลาก็ผ่านมานานแล้ว ป่านนี้ท่านพ่อคงกำลังพักผ่อนอย่างสงบอยู่บนสรวง์แน่ๆ'
เด็กหนุ่มถอนหายใจรำพันกับตัวเองอยู่ภายในใจ หลังจากมองซ้ายมองขวาไม่เจอผู้ใดก็ยกสองมือมาตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ แล้วเดินตรงไปทางเก้าอี้ไม้สีดำตัวใหญ่เพียงตัวเดียวในห้อง แสงสว่างจากตะเกียงส่องไปยังลวดลายต่างๆ บนพนักพิงของเก้าอี้ ภาพของเหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลายมารวมตัวกินน้ำกลางทุ่งหญ้าโล่ง ตรงกึ่งกลางมีราชันเ้าป่ากำลังแหงนหน้ามองดวงดารา ทั่วทั้งผืนนภามีดวงดาวเล็กใหญ่แตกต่างกันมากมาย เรียงรายอยู่เต็มฟ้า ตรงดวงตาของพญาสีหราชทั้งคู่ถูกฝังด้วยทับทิมสีแดงเม็ดเล็กๆ สองก้อน แต่เนื่องจากทำมาจากไม้สีดำ ภาพที่ปรากฏจึงมีแต่สีดำไร้ซึ่งสีอื่นใดอีก
“เหล่าสัตว์รวมตัวกินน้ำ สิงโตแหงนหน้ามองท้องฟ้า ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวมันหมายถึงอะไรกันแน่ แล้วเหล่าพฤกษาคือสิ่งใด จากลวดลายที่แกะสลักไว้ ไม่มีส่วนไหนที่สามารถสื่อความหมายถึงเหล่าพฤกษาที่จะนำทางเลย หรือยังมีความลับอะไรซ่อนอยู่อีกกันแน่ หรือจะเป็ข้าที่แค่เข้าใจผิดคิดมากไปเอง?”
ในคืนนั้นมิเนอร์วาหมกตัวแก้ปริศนาจากลวดลายบนพนักพิงเก้าอี้ จนแสงแรกแห่งรุ่งอรุณฉายชัดขึ้นมาอาบย้อมทั่วท้องฟ้า ด้วยความเพลียรวมทั้งอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ความง่วงงันได้เริ่มเข้าจู่โจมสภาพจิตใจของเด็กหนุ่ม มันตัดสินใจพักการแก้ปริศนาไว้อีกครั้ง ้าเดินกลับห้องนอนเพื่อจะพักเอาแรง ในขณะที่กำลังจะเปิดประตู มันหันหลังกลับไปมองที่เก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง
ความประหลาดใจเข้าปกคลุมในชั่วขณะ รูม่านตาหดตัวลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปลกใจปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด มันพึ่งจะสังเกตเห็นว่าแท้จริงแล้วถ้ามองจากที่ไกลๆ ไม้สีดำที่โดนแกะเป็ร่องมากมายให้เป็รูปดวงดาวต่างๆ กลับสามารถมองเป็เถาวัลย์พฤกษาคดเคี้ยวมากมายได้เช่นกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใดเวลานี้ความง่วงรุนแรง ได้รุกรานเข้าสู่ร่างกายของเด็กหนุ่มแล้วมันไม่มีกะจิตกะใจจะสำรวจอะไรอีก ร่างกายปรารถนาเพียงสิ่งเดียวคือนอนพักผ่อน
หากสมองยังคงถูกรบกวนจากอาการอ่อนเพลีย ต่อให้อดหลับอดนอนนั่งตามหาความจริงต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี การพักผ่อนร่างกายให้พร้อมอยู่เสมอจะมีประโยชน์มากกว่า มันเดินออกมาตามหาสาวใช้ ฝากให้บอกซูทาร์นาว่าวันนี้ตนจะตื่น่บ่ายเนื่องจากเมื่อคืนที่ผ่านมาตนอ่านหนังสือเพลินจนดึกเกินไป จึงอยากพักผ่อนและไม่้าให้ใครมารบกวน
119
