ร้ายนัก รักนาย

    อีกมุมหนึ่งของความโศกเศร้า ชายผู้หนึ่งนั่งอ่านจดหมายพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุดเพราะเนื้อความในจดหมายมันเสียบแทงเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเสียใจและรู้สึกผิดเป็นที่สุด

    ***เมื่อคุณกับลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ คงรู้แล้วว่าฉันไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ก่อนอื่นฉันอยากจะขอโทษที่ไม่ได้พูดความจริงให้พวกคุณฟังและฉันก็อยากจะขอโทษสุนีย์ที่ทำให้ทุกคนมองว่าเธอเป็นคนร้าย เเต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลย ใช่..ฉันป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ก่อนหน้านี้มันมีช่วงนึงที่ฉันเดินทางไปต่างประเทศบ่อยมากแล้วฉันบอกคุณกับลูกว่า ฉันอยากไปเปิดหูเปิดตา แต่จริงๆแล้ว ใช่ค่ะคุณเดาถูก...ฉันไปรักษาร่างกายของฉันเพื่อให้อยู่กับพวกคุณได้นานที่สุด แต่ทว่าร่างกายของฉันมันกลับไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย ทำให้ฉันอยู่ดูแลพวกคุณไม่ได้อีกต่อไปมันจึงทำให้ฉันต้องคิดทำอะไรสักอย่าง ตอนนั้นเองสุนีย์ก็เข้ามาในบ้านของเรา แว๊บแรกที่ฉันมองเธอ ฉันมองเห็นตนเองผ่านร่างกายของสุนีย์ เธอช่างเหมือนกับฉันเรากับฝาแฝดทั้งร่างกายและจิตใจ ฉันจึงมั่นใจว่าฉันเจอคนที่จะดูแลคุณกับลูกแล้ว เรื่องนี้ฉันเคยพูดกับคุณแล้วแต่คุณไม่ยอมฉันจึงจำเป็นต้องใช้วิธีนี้ มาถึงตอนนี้คุณคงจะสงสัยแล้วว่าฉันตายได้ยังไง…ความจริงก็คือ ฉันเป็นคนเอายาพิษชนิดอ่อนใส่ลงไปในชาที่สุนีย์ชงให้ฉันกินเป็นประจำโดยที่เธอไม่รู้เรื่อง รวมถึงคนในบ้านด้วย…ฉันกินยาตัวนี้มาตลอด 2 ปีเต็มและตัวยามันก็เริ่มสะสมเรื่อยๆจนมาถึงวันที่ฉันต้องการ ฉันสั่งให้สุนีย์ไปเรียกคุณมาพบก็เพื่อที่ฉันจะใส่ยาพิษชนิดแรงก้อนสุดท้ายลงไปในชา ถึงตอนนี้ฉันขอโทษด้วยที่เห็นแก่ตัวแต่ตอนนั้นฉันคิดว่า ฉันไม่อยากให้คุณกับลูกต้องทรมานหากรู้ว่าร่างกายของฉันเกิดอะไรขึ้น ตอนที่ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ ฉันรู้สึกสบายใจเมื่อรู้ว่ามีคนดูแลคุณกับลูกต่อจากฉันแล้ว คุณคะ…ฉันมีเรื่องบางอย่างจะขอร้อง เรื่องตาเกอร์กับปลาทู…ฉันดูออกตั้งแต่วันแรกที่ปลาทูก้าวขาเข้ามาในบ้านของเรา ว่าพวกเขาสองคนรักกัน ฉะนั้น..คุณอย่าขัดขวางความรักของพวกเขาเลยนะคะ เนื้อความจดหมายมันยาวมากจนน่ารำคาญและฉันคิดว่าถ้าคุณกับลูกได้อ่านมันคงน่าเบื่อไม่ใช่น้อย เอาเป็นว่าฉันจะพูดประโยคสุดท้ายแล้วกันนะคะ ฉันฝากขอโทษสุนีย์ด้วยที่ทำให้เธอต้องการฆาตกรโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะเรื่องทั้งหมดนี้ฉันตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เองค่ะ สุดท้ายนี้ฉันรักคุณกับลูกมากค่ะ…ด้วยรัก..นภา*** เนื้อความในจดหมายมันทำให้ไทเกอร์เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง ถึงตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองได้ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ไปถึง 2 เรื่องด้วยกัน เรื่องแรกคือเขาเกือบจะทำร้ายคนที่ดูแลเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กอย่างสุนีย์ ส่วนอีกเรื่องคือ…เขาได้ทำร้ายจิตใจและร่างกายของคนที่รักเขามากที่สุดไปแล้ว ไทเกอร์ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมกำจดหมายในมือเเน่น เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะต้องเริ่มแก้ปัญหาจากตรงไหนในตอนนั้นเอง เดชาก็เปิดประตูเข้ามา เขาสวมกอดลูกชายด้วยความรักพร้อมกับลูบหัวเบาะอย่างที่เคยทำตอนไทเกอร์ยังเด็ก ความอบอุ่นจากอ้อมกอดผู้เป็นพ่อมันยิ่งทำให้ไทเกอร์รู้สึกผิดและอยากจะฆ่าตัวเองเอามากๆ

      “ผมทำเรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิตลงไปแล้วครับพ่อ ฮือฮือ”

   “ตั้งสติ ตอนนี้แกยังแก้ไขทัน แกรู้ใช่ไหมว่าแกจะต้องทำอะไร ต่อจากนี้…ทำตามหัวใจตัวเองเลิกยึดติดกับอะไรเดิมๆ” ไทเกอร์มองหน้าพ่อผ่านม่านน้ำตาใสๆของลูกผู้ชาย เดชาจับที่ไหล่ของลูกชายประหนึ่งให้กำลังใจ ไทเกอร์รับรู้ได้ทันทีว่าเขาต้องเริ่มแก้ปมนี้จากตรงไหน ไทเกอร์เก็บจดหมายเข้าที่กระเป๋าเสื้อก่อนจะวิ่งพรวดออกจากห้องลงบันไดมาชั้น 1 ในตอนนั้นเองเขาก็ได้พบกับสุนีย์ที่กำลังใช้มือถือโทรออกหาใครสักคนทั้งน้ำตา สีหน้าของเธอแสดงถึงความกังวลเพราะปลายสายไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย สุนีย์ได้แต่กดมือถือโทรออกแล้วเดินวนไปวนมาพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟายอยู่แบบนั้น มันชั่งเป็นภาพที่แสนเจ็บปวดสำหรับไทเกอร์มากเพราะตอนนี้เขาได้เห็นสุนีย์มีความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่เขารู้ว่าแม่ของเขาเสียชีวิตลง ไทเกอร์ไม่รอรีวิ่งเข้ามาโอบกอดสุนีย์ด้วยความรู้สึกผิด

     “ผมขอโทษนะครับคุณน้า ผมผิดเอง ฮือฮือ”

     “.....คุณหนู!!...คุณหนูต้องช่วยปลาทูนะคะ ตามหาเค้าแทนน้าที น้าโทรไปปลาทูไม่รับโทรศัพท์เลยค่ะ ตอนนี้น้า…..”

     “ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะรีบหาปลาทูกลับมา ผมสัญญา!!” ไทเกอร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะหยิบเอากุญแจรถบนโต๊ะข้างโซฟาพร้อมกับวิ่งพรวดออกไป ในตอนนั้นเองสุนีย์รู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะเธอเป็นห่วงปลาทูมาก เดชาที่เดินตามหลังไทเกอร์มานั้น เขารีบเข้ามาทำหน้าที่สามีคอยปลอบใจสุนีย์และดูแลเธออย่างใกล้ชิดเพื่อไม่ให้เธอคิดอะไรฟุ้งซ่าน ไทเกอร์เลือกรถสปอร์ตคันหรูขับออกไปคนเดียวโดยไม่รู้จุดหมายว่าจะไปที่ไหนเพราะตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าปลาทูอยู่ที่ใด ทางเดียวที่จะหาปลาทูเจอคือเขาต้องไปทุกที่ที่ปลาทูเคยไป ทว่าเขากลับคาดไม่ถึงเมื่อปลาทูนั้นย้อนกลับมาที่บ้านโดยนั่งแท็กสวนกับเขาพอดี