“เฮ้ มีคนอยู่หรือป่าว”
เสียงแหบะโร้องเรียกอีกครั้ง นิลวรรณไปซักผ้าดาริกาจึงเดินไปดู
ชายชราส่งยิ้ม แม้จะมาอยู่ที่นี่ได้สี่เดือนแล้วแต่ดาริกาก็ไม่ค่อยได้สังคมกับคนในหมู่บ้าน นอกจากครอบครัวของอินทราเธอก็ไม่รู้จักใคร
“มาหาฉันมีอะไรหรือป่าวจ้ะ”
“ข้ามาแจ้งอีกสองวันจะมีคนในเมืองมารับเ้าไปฝึกเป็ผู้พิทักษ์ พ่อของเ้าก็ลงชื่อยินยอมเรียบร้อยแล้ว ข้าจึงอยากให้เ้าเตรียมตัว”
เธอทำหน้าฉงน
“เดี๋ยวก่อนนะลุง ผู้พิทักษ์อะไร ต้องฝึกอะไร”
“ผู้พิทักษ์เขตแดนไง ปีนี้เ้าโชคดีที่หมู่บ้านเรามีเ้าเข้าเกณฑ์เพียงคนเดียว หากเด็กหนุ่มหลายคนก่อนหน้าไม่ถูกเกณฑ์ไปเป็ทหารคงไม่มีโอกาสตกมาถึงเ้าง่ายๆ”
“ฉันเข้าเกณฑ์เพียงผู้เดียว ดาริกายังทวนประโยครู้สึกงง”
“ใช่นะสิ หมู่บ้านอื่นเขาถึงกับแย่งชิงกัน”
“งั้นฉันสละสิทธิ์”
“ไม่ได้ เ้าเปรียบเสมือนตัวแทนของหมู่บ้าน พ่อของเ้าก็ลงชื่อยินยอมเรียบร้อยแล้วข้ามาบอกเพื่อให้เ้าเตรียมตัวไม่ใช่ให้สละสิทธิ์ ข้าไปล่ะหมดธุระของข้าแล้ว”
ชายชราทิ้งปัญหาไว้แล้วก็จากไป เธอรู้สึกชีวิตสโลไลฟ์ใกล้ถึงกัลปาวสานก็เศร้าไม่น้อย
“อินทรามาครับ” ปีเตอร์แจ้ง
“อ้าว ทำไมคราวนี้เตือน” เธอคุยกับเขาในใจ
“สรุปคุณจะให้เตือนหรือไม่ให้เตือนครับ”
นับวันปีเตอร์เหมือนนมนุษย์เข้าไปทุกทีกวนโมโหเธออยู่เรื่อย
“พี่คงจะรู้ข่าวจากพ่อเฒ่าจูแล้วสินะ” เธอพึ่งเดินสวนทางกับหัวหน้าหมู่บ้านจึงคิดว่าเขาคงแจ้งเื่เรียบร้อยแล้ว
“รู้แล้ว แต่ก็ลืมถามรายละเอียดไป” ไม่รู้ว่าฉันจะพาผู้รับใช้ไปด้วยได้ไหม
“ได้อยู่แล้ว ถึงพี่ไม่พาไปก็มีคนจัดหาให้ ผู้พิทักษ์เขตแดนย่อมต้องมีข้ารับใช้ติดตาม”
อินทราไม่สงสัยที่เธอไม่รู้เื่ราวเกี่ยวกับผู้พิทักษ์ที่เลือกกันทุกปี ก็เด็กสาวอาศัยแยกอยู่ในป่าห่างจากสังคมั้แ่เด็ก
“แล้วผู้พิทักษ์ทำหน้าที่อะไรเหมือนทหารไหม”
“ก็คงจะคล้ายๆ ดูแลเขตที่ติดกับเทือกเขาคีรีพานทางเหนือกันผู้บุกรุก พี่จะได้รับการฝึกหัดพิเศษที่เก่งยิ่งกว่าทหารเสียอีก เสียแต่ว่าต้องอยู่ไกลบ้านและข้าก็ไม่เคยเห็นผู้พิทักษ์ที่ได้รับเลือกกลับมาบ้านเกิดเลยสักคน”
“อ้าว ไปแล้วไปลับเลยหรือ”
อินทราทำหน้าเศร้า
“ที่ข้ามา อยากจะขอให้พี่ช่วยนำสารฉบับนี้ส่งให้แก่พี่ชายของข้าด้วย” เธอยื่นสารที่ขดอยู่ในกระบอกเล็กให้
หากเป็เดือนตัวจริงคงจะรู้ว่าพี่ชายคนตรงหน้าชื่ออะไร แต่เธอไม่ใช่จะหลอกถามยังไงดีให้อินทราไม่สงสัย ดาริกาใช้ความคิด
“เ้าเขียนชื่อพี่ชายของเ้าติดไว้ที่สารด้วยสิ เผื่อหากว่าข้าต้องมอบหมายให้ผู้อื่นอีกต่อหนึ่งเขาจะได้รู้ว่าเป็ของใคร”
มีอยู่แล้วตรงนี้ไง นิ้วเรียวชี้
“ธันวนัท”
ในที่สุดก็ถึงวันที่กำหนด เกวียนจากเ้าเมืองศรีภิรมย์ได้มาถึงหมู่บ้านของเธอใน่บ่าย ชาวบ้านหลายคนมายืนส่ง ดาริกาเห็นแม่ของเดือนก็แอบมา เธอหลบอยู่ระหว่างต้นขจรโบกมือให้ ดาริกาใจอ่อนส่งยิ้มกลับ หากว่าไม่มีโอกาสจะได้พบกันอีก ส่งยิ้มให้เ้าหล่อนสักหน่อยคงจะไม่เป็อะไร
“อย่าลืมส่งสารให้พี่ชายข้านะ” อินทราย้ำ
“ไม่ลืม ฉันไปก่อนนะ” เธอดึงนิลวรรณขึ้นมาบนเกวียนทั้งสองสะพายห่อผ้าเล็กๆ
บนนั้นยังมีเด็กหนุ่มหญิงสาวจากอีกหลายหมู่บ้านนั่งร่วมอยู่ด้วย หลายคนมีสีหน้าแปลกใจที่เห็นสองคนขึ้นเกวียนมา
“เหตุใดหมู่บ้านเ้าส่งไปสองคน” เด็กหนุ่มถามขึ้นทันทีเมื่อเกวียนล้อหมุน
ดาริกาสะกิดนิลวรรณตามที่ได้นัดหมายมาก่อนหน้า
“ข้าพาคนรับใช้ไปด้วย” นิลวรรณตอบ
“เ้ามีคนรับใช้ด้วยรึ” หลายคนต่างหันมอง
“ใช่”
“ข้าไม่เคยเห็นคนชนชั้นอย่างเรามีข้ารับใช้มาก่อน” เด็กหนุ่มคนเดิมพูดกลั้วหัวเราะ
“ต่อไปพวกเราก็ต้องมี” เด็กสาวอีกคนร่วมวงสนทนา
“ข้าชื่อนภา พวกเ้าชื่ออะไร”
“ข้าบดินทร์” เด็กหนุ่มที่กลั้วหัวเราะแนะนำตัว
“ข้าเดือนดารา” นิลวรรณจำต้องโกหกเพราะเป็คำสั่ง
“ข้านิลวรรณ”
“ส่วนข้าไกรสร” เด็กหนุ่มที่นั่งข้างดาริกาเอ่ยขึ้น
จากนั้นคนที่เหลือก็แนะนำตัวบางคนก็ไม่ ดาริกาไม่สนใจนั่งหลับตาไปตลอดทาง
เกวียนขับผ่านประตูเมืองโดยมีทหารขี่ม้าตามตลอดทาง จนกระทั่งจอดสนิทที่หน้าเรือนหลังใหญ่ ทุกคนต่างลงจากเกวียนมารวมตัวกันที่ลานหน้าเรือน
เด็กหนุ่มและเด็กสาวมีจำนวนมากมาย ดาริกากะจากสายตาน่าจะมีประมาณสามสิบคน
ชายกลางคนหน้าตาดีดูมีสง่าราศี สวมชุดคลุมสีแดงขลิบทองเดินออกมาจากเรือนหลังใหญ่
“ทำความเคารพท่านเ้าเมือง” ทหารร้องสั่ง
ทุกคนต่างเอามือทาบที่อกแล้วก้มหัว
“ข้าขอต้อนรับทุกๆคน ว่าที่ผู้พิทักษ์ทุกท่าน”
ท่านเ้าเมืองกล่าวยืดยาวถึงประวัติความเป็มาของผู้พิทักษ์ เหมือนเื่เล่าในตำนานบางครั้งก็เสริมเื่เพื่อปลุกใจ ดาริกาฟังบ้างไม่ฟังบ้างรู้สึกรำคาญไม่น้อยในที่สุดอารัมภบทต่างๆก็จบลง
“พวกเ้าจะได้เรียนรู้และฝึกปฏิบัติจากสถานที่จริง ร่วมงานกับผู้พิทักษ์รุ่นพี่ ขอให้ทุกท่านประสบความสำเร็จในการฝึกฝนโชคดี”
เสียงปรบมือดังทั่วลานกว้าง
เด็กหลายคนกลับขึ้นเกวียนของตัวเองแล้วเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง
‘เหนื่อยชะมัด นั่งโยกไปมา’ ดาริกาดูแผนที่ในหัวแล้วกระซิบบอกนิลวรรณ
“ข้าจะตามไปหาเ้าทีหลังแล้วค่อยเจอกัน” จากนั้นเธอก็ะโลงเกวียน
“อ้าว ข้ารับใช้ของเ้าไปไหน” บดินทร์หนุ่มขี้สงสัยถาม
“นางมีธุระต้องทำ”
“ยามค่ำคืนเนี่ยนะ เ้าสั่งให้นางไปทำหรือ”
“ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย”
“แล้วนางจะตามเ้ามาไหม” ไกรสรเป็คนถาม
ตะวันเด็กสาวที่แอบเล็งไกรสรอยู่ไม่พอใจ
“เ้าชอบนางข้ารับใช้คนนั้นหรือ”
“ชอบหรือไม่ก็ไม่ใช่เื่ของเ้า” เขาตอบอย่างหงุดหงิด
“นางไม่ทิ้งข้าหรอก ต้องตามมาแน่ๆ”
504
