ทะลุมิติย้อนเวลามาแก้ไขชีวิต

ตอนที่ 11

ซีหยาง ที่เดินออกมาจากบ้านใหญ่ได้แล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเขาไม่อยากจะใส่ใจ ใครจะคิดอะไรกับเขาก็ช่าง แต่อย่าที่จะคิดมาทำอะไรครอบครัวเขาเด็ดขาด และจึงเดินตรงไปที่บ้านของเซียวซูฮวาทันที เพราะเขามีงานอย่างอื่นอีกมากที่ต้องทำ เมื่อมาถึงกลับเจอกับคนที่ไม่อยากจะเจอ เพราะต้องเดินผ่านบ้านใหญ่ก่อน ถึงจะไปที่บ้านหลังเล็กของสองพี่น้องได้

"พี่ซีหยาง มาหาฉันหรือเปล่าคะ หรือว่าเอาเนื้อหมูมาให้ที่บ้านของฉัน" อันอ้ายเหริน ที่เห็น พี่ซีหยางเดินมาทางนี้๻ั้๹แ๻่ไกลๆ แล้วจึงได้มาดักรอ และพูดเพื่อให้ชาวบ้านได้ยินและจะได้เข้าใจผิด เธอรู้ว่าวันนี้เขาได้หมูป่าตัวใหญ่มา และขายให้ชาวบ้านเป็๲เงินและอาหารไม่น้อยเลย และคิดอย่างเพ้อฝันว่าถ้าได้แต่งงานด้วย เงินที่หาได้ทั้งหมดก็เป็๲ของเธออย่างแน่นอน

"ผมไม่ได้มาหาคุณ ผมมาหาเซียงซูฮวา หลีกทางให้ผมหน่อยครับ" อะไรอยู่ๆ ก็มาขวางทางและมาบอกว่ามาหาตัวเอง เขาไม่ได้สนิทด้วยเสียหน่อย

แต่อีกคนกลับไม่สนใจ ยังคงขวางอยู่เช่นเดิม และรู้สึกไม่พอใจกับคำตอบเป็๲อย่างมาก ทำไมต้องพูดเสียงดุกับผู้หญิงสวยอย่างเธอด้วย

"พี่จะมาหามันทำไมกัน มันมีอะไรดีอย่างนั้นหรือ" ทำไมต้องมาหาคนที่เธอเกลียดด้วยกัน

"ผมจะมาหาใครมันก็เ๱ื่๵๹ของผม ไม่เกี่ยวกับคุณเสียหน่อย ช่วยหลบให้ผมหน่อยครับ"

"แล้วถ้าไม่หลบพี่จะทำอะไรฉันได้ จะตีฉันหรือยังไงกัน ถ้าเป็๲อย่างนั้น ฉันจะร้องให้คนช่วย ว่าพี่ทำไม่ดีกับฉัน ดูสิว่าชาวบ้านจะว่ายังไง" ในเมื่อพูดดีด้วยไม่ได้ เธอก็จะใช้วิธีนี้ ให้มันรู้ไปว่าถ้าเธอเสียหาย เขาจะไม่รับผิดชอบ

แต่ซีหยาง ไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ และไม่สนด้วยซ้ำ ในเมื่อไม่หลบ เขาก็เลยเดินชนแขนไปอย่างแรง จนล้มลง ไม่สามารถที่จะร้องออกไปอย่างที่๻้๵๹๠า๱เสียด้วยซ้ำ เพราะยังคงเจ็บอยู่ จึงมองตามไปด้วยความไม่พอใจ ไม่เข้าใจ ว่าพี่ซีหยาง จะมาสนใจ ซูฮวา ทำไมกัน แต่ก่อน ไม่เห็นจะมาสนใจเสียด้วยซ้ำ แล้วดูทำกับเธอสิเจ็บใจจริงๆ

ซีหยาง ที่เดินจากมาด้วยความไม่พอใจ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงพูดไม่รู้เ๱ื่๵๹กัน แต่ก่อนไม่เห็นว่าจะสนใจเขาแม้แต่น้อย นี่ก็คงไม่พ้นเ๱ื่๵๹ที่เขาขายหมูได้วันนี้หรือเปล่า จึงทำตัวไร้ยางอายอย่างนี้ ต่อไปคงต้องระวังตัวให้มากกว่านี้เสียแล้ว ไม่น่าไว้ใจ

เมื่อมาถึงก็เห็นเจียงหวง นั่งเล่นอยู่ที่หน้าบ้านคนเดียว ส่วนเจียวหวง ที่เห็นพี่ชายใจดี ที่ช่วยพี่สาวของเขาถึงสองครั้งแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที

"พี่ซีหยาง วันนี้พี่มาเยี่ยมพี่สาวผมหรือครับ พี่รู้หรือเปล่าหลังจากที่ได้กินยา พี่ซูฮวา ดีขึ้นแล้ว" เจียวหวง เล่าออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ ที่พี่สาวเขาดีขึ้นแล้ว เพราะพี่ซีหยาง คนเดียวเลย ที่คอยช่วยเหลือ

"ดีขึ้นแล้วหรือ ดีจริงๆ พี่ดีใจด้วยนะ"

"อ้าวซีหยาง มาดูซูฮวา หรือ พึ่งจะหลับไปเมื่อสักพักนี้เอง แต่ว่าดีขึ้นมากแล้ว คงเพราะได้กินยาที่เธอเอามาให้ ต้องขอบใจเธอมากนะ"

"ผมก็ว่าจะแวะมาดูนั่นล่ะครับ เผื่อไม่ดีขึ้น แต่ถ้าดีขึ้นแล้วผมก็สบายใจ และผมเอาเนื้อหมูมาให้ทำอาหารด้วยครับ พอดีผมกับพี่ชายได้มาเมื่อเช้านี้"

"เก่งมากเลย สามารถดักหมูป่าได้ด้วย แล้วเอามาให้เสียเยอะเลย"

"ไม่เป็๲ไรหรอกครับ ที่บ้านผมยังมีอีกมาก"

"พ่อแม่เธอจะไม่ว่าเอาหรือ เอามาแบ่งซูฮวาอย่างนี้" เย่วซื่อ ลองหยั่งเชิงชายหนุ่มคนนี้ดู เพราะถ้าครอบครัวเขาไม่เห็นด้วย ก็จะได้เตือนคนในห้องได้

"ไม่ว่าหรอกครับ พ่อกับแม่ยินดี ที่เอามาให้ครับ ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ" ซีหยางเข้าใจความเป็๲ห่วงของป้าเย่วซื่อ

"อย่างนั้นก็ขอบใจมาก ที่ช่วยเหลือ แล้วถ้าซูฮวา หายเมื่อไร จะบอกให้ไปขอบคุณด้วยตัวเองนะ"

"ไม่เป็๲ไรหรอกครับ ผมเต็มใจทำให้"

เธอมองชายหนุ่มที่บอกว่าเต็มใจทำให้ จะให้เธอเข้าใจใช่ไหมว่าสนใจหญิงสาวในห้อง เธอจะได้สบายใจ ดูแล้วถ้าไปอยู่บ้านนั้น คงจะมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่ที่นี่แน่นอน เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้น

"อย่างนั้นผมกลับก่อนดีกว่า ที่บ้านมีงานรออยู่ ผมขอผ่านทางบ้านป้าเย่วซื่อหน่อยนะครับ" เขาไม่อยากจะกลับไปทางเดิมไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรอีก เขารู้สึกไม่ชอบใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรรุนแรงได้ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็๲ผู้หญิง

"ได้สิ ทางเก่าคงจะมีผีรออยู่ใช่ไหม" เมื่อเห็นชายหนุ่มขอผ่านทาง คงจะเจออะไรที่ไม่๻้๵๹๠า๱เจอมาอย่างแน่นอน อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน ดูเป็๲คนที่มันคงดี ไม่หลงไปกับสิ่งที่สวยงามที่สร้างขึ้น แต่จริงๆ แล้วเป็๲ดอกไม้พิษทั้งแม่และลูกเหมือนกันเลย

"จริงหรือครับ พี่ซีหยางเห็นผีมาหรือครับ แต่ผมก็เดินผ่านประจำไม่เห็นมีเลย" เจียวหัว ไม่เข้าใจว่าพี่ชายซีหยาง เจอผีตรงไหน เขาจะได้ระวังตัวเอาไว้ แม้จะไม่รู้ว่าเป็๲ตัวยังไง เขาก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดี

"ไม่มีหรอกครับ ป้าเย่วซื่อล้อพี่ชายเล่นเฉยๆ อย่างนั้นพี่กลับก่อน กลับแล้วนะครับป้า"

"อืมไปเถอะ ขอบใจอีกครั้ง"

"ขอบคุณมากนะครับ" เขามองพี่ซีหยางอย่างเทิดทูน ถ้าไม่มีพี่ชายใจดีคนนี้เขาอาจจะต้องเสียพี่สาวของเขาไปก็ได้

"เป็๲ยังไงพี่ชายคนนี้ถูกใจหรือเปล่า"

"ผมชอบมากเลยครับ ทั้งที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกผม แต่ก็ช่วยพวกเรามากกว่าคนอื่นที่เกี่ยวข้องอีกครับ"

"อืมมันก็จริง เป็๲ชายหนุ่มที่ดีจริงๆ เดี๋ยวป้าเข้าไปดูพี่สาวเราก่อน แล้วจะเอาหมูที่ซีหยางนำไปทำอาหารมาให้"

"ครับ"

เมื่อเดินเข้ามาก็เห็นเซียวซูฮวาตื่นขึ้นมาแล้ว อาจจะได้ยินเสียงคุยกันก็เลยรู้สึกตัวแน่เลย

"ป้าคุยเสียงดังหรือ ทำไมถึงได้ตื่นแล้วล่ะ"

"หนูนอนนานแล้วล่ะค่ะ แล้วเมื่อสักครู่ป้าคุยกับใครหรือคะ เสียงไม่คุ้นเลย"

"พอดีซีหยาง เขามาดูเรานั่นล่ะ คงจะมาดูว่าดีขึ้นหรือยัง แล้วยังเอาเนื้อหมูที่เขาล่ามาได้ เอามาให้ทำอาหารด้วย เป็๲ชายหนุ่มที่ดีทีเดียว ดูสิไหนจะยา ไหนจะไก่ป่า แล้ววันนี้ยังมีเนื้อหมูอีก ถ้าไม่ห่วง ก็ไม่รู้ว่าจะคิดไปทางไหนแล้ว"

ส่วนคนที่ได้ฟังก็รู้สึกอายจนหน้าแดง เพราะคำพูดที่ป้าเย่วซื่อจะสื่อออกมา นั่นหมายความว่าพี่ซีหยางเป็๲ห่วงเธอ แล้วมันจะเป็๲ไปได้หรือ ไม่ใช่ว่าเขาสนใจซิ่วเป่าเป้ยไม่ใช่หรือ แต่ทำไมเขาถึงต้องมาทำดีกับเธอด้วย ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำเหมือนกัน

"คงจะไม่มีอะไรหรอก เขาอาจจะเคยได้ยินอะไรมาและคงจะสงสารมากกว่าค่ะป้า"

"ผู้ชายถ้าเขาไม่สนใจ เขาก็ไม่มาใส่ใจหรอกนะ แต่นี่ดูสิ ดูแลเอาใจใส่ดีกว่าคนในครอบครัวเสียอีก"

เซียวซูฮวา นึกตามคำพูดของป้าก็เป็๲จริง เพราะแม้แต่พ่อของเธอยังไม่แม้แต่จะสนใจ แต่เขาที่เป็๲คนนอกกลับสนใจและดูแลเอาใจใส่อย่างดี เธอจึงรู้สึกดีกับเขาไปด้วย

"ถ้าหายดีแล้วก็ไปขอบคุณเขาด้วยตัวเองด้วยล่ะ เหมือนว่าทางครอบครัวเขาจะรับรู้แล้ว และไม่ได้รังเกียจอะไร" เธอยินดีกับซูฮวา ที่เธอรักเหมือนลูก เมื่อรู้ว่าครอบครัวของชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้รังเกียจอะไร

"ค่ะป้า ฉันต้องไปขอบคุณเขาแน่นอน"

ส่วนทางด้าน อันอ้ายเหริน ที่รอดักพบซีหยางตอนกลับ รอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นกลับมาเสียที และก็รู้สึกโมโหที่อีกฝ่ายไม่สนใจตัวเอง และยังอยากจะหลีกหนีตัวเองเสียด้วยซ้ำ จึงเดินกลับเข้าบ้านและเข้าห้องด้วยความไม่พอใจ

"คิดจะหลบหน้ากันหรือ ฉันไม่ยอมหรอกนะ ยังไงพี่ต้องเป็๲ของฉัน คนอื่นไม่มีสิทธิ์"

( ฝากติดตามมตอนต่อไปด้วยนะคะ )