เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีพระอาทิตย์ก็หายไปจากท้องฟ้าแล้วหลังจากวางสายจากน้ำเรไรเดินออกมาจ่ายเงินค่าน้ำชาที่จิบไปแค่สามอึกไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่พยายามเข้ามาทัก เดินออกจากร้านน้ำชาเพื่อไปยังร้านดูดวงที่น้ำบอกทันที
ยิ่งดึกยิ่งคึกคัก เดินผ่านอาคารไปหลาย่ตึกก็มาถึงตำแหน่งที่น้ำส่งมา...มันก็ไม่เชิงเป็ร้านหรอก มองไปรอบๆ ดูจะเป็กระโจมซะมากกว่า กระโจมเก่าๆนี้มีขนาดเล็กสีดำสนิทจนมองแทบไม่ออก ควันและไฟสีม่วงโพยพุ่งออกมาอยู่เป็ระยะทำเอาน่าขนลุก ตรงหน้าทางเข้ากระโจมตกแต่งด้วยหัวกะโหลกขนาดเล็กดูดีๆจะเห็นป้ายราคาติดอยู่ นี่ถ้ายัยน้ำไม่ส่งรูปหน้าร้านมาให้ดูก่อนเธอคงคิดว่านี่เป็ร้านกิ๊ฟช็อปแนวโซล...แนวจิติญญา ...แนวอะไรสักอย่าง
กำลังจะเดินเข้าไปสายตาสะดุดเข้ากับป้ายไม้เก่าเล็กๆปักไว้ตรงทางเข้าเขียนว่า ‘ทำนายอนาคต กรุณากดจองแล้วรับบัตรคิวเพื่อรอเรียก’ เห็นดังนั้นก็กดที่ป้ายก่อนจะมีบัตรคิวเด้งขึ้นมา
‘…คิวที่หก?’ อย่าบอกนะว่าที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือคนที่มาดูหมอ?ตอนแรกก็นึกคนกลุ่มนี้นั่งรอคิวกินเนื้อย่างข้าง ๆ ซะอีก ชักอยากรู้แล้วสิว่ามันจะแม่นขนาดไหน
“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจดังขึ้น นั่นไม่ใช่เสียงของเรไรแต่เป็เสียงจากหญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากด้านในพร้อมกับชายอีกหนึ่งคน“ทำไงดีที่รัก หมอว่า่นี้เราควรอยู่ห่างกันสักพัก ฉันไม่อยากห่างจากคุณเลย” พูดไปก็ทำหน้าเศร้าไปชายข้างๆได้ยินก็ลูบหลังเบาๆ
“เธออย่าไปเชื่อมันมาก หมอดูคู่หมอเดาเ้านั่นก็พูดมั่ว ๆ ไปแหละ อย่าไปสนใจเลย” พูดไปแสดงท่าทางโมโหไป หากไม่เห็นแก่หน้าแฟนที่งมงายเชื่อถือไอ้หมอดูนี่ละก็เขาคงลุกขึ้นมาตั๊นหน้ามันไปนานแล้ว
“แต่คุณ ที่เขาพูดมามันตรงมากเลยนะ เขารู้ว่ายายฉันเพิ่งเสียรู้อีกว่า่นี้กำลังเริ่มงานใหม่...” เสียงสั่นเครือพร้อมความรู้สึกกังวล หมอดูคนนี้แม่นมากและเป็หมอดูที่เคยแนะนำอะไรหลายๆอย่างให้เพื่อนเธอจนผ่านอุปสรรคไปได้
แฟนหนุ่มได้ยินก็เริ่มหงุดหงิดนี่เขาต้องมารับฟังและเชื่ออะไรพันธ์นี้จริงๆเหรอ นี่มันยุคอะไรแล้ว “แล้วไงเื่แบบนี้เดาได้ มันเป็เื่จิตวิทยา เชื่อถือไม่ได้เธออย่างมงายให้มากนักเลย”
บทสนทนาแม้ไม่ดังมากแต่ก็ได้ยินกันหมดทำเอาคนนั่งรอดูดวงคิ้วกระตุกทุกคนมาที่นี่เต็มไปด้วยความเชื่อจึงทำให้ไม่พอใจนัก เสียงกระแอมดังขึ้นหนึ่งครั้งทำให้คู่รักรู้สึกตัวรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“...” เรไรยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้รอคิวซึ่งมีอยู่สิบกว่าตัวจะว่าไปชายคนนั้นก็พูดมีเหตุผล แต่การพูดต่อหน้าเหล่าผู้ศรัทธาแล้วมันไม่ใช่เื่ที่ฉลาดนัก
หยิบแท็ปเล็ตประจำกายขึ้นมาเปิดอ่านนิยายฆ่าเวลา และก็เช่นเคยคนรอบด้านต่างหันมามองเธอกันหมด
ก็เข้าใจละนะว่าเ้านี้มันของโบราณที่แพงแต่เธอไม่สามารถใช้ไอ้เครื่องลิงก์ทุกประเภทได้นี่นา คิดแล้วก็เริ่มเซ็งนั่นทำให้เรไรรีบหันมาสนใจนิยายเพื่อให้ลืมสิ่งที่เป็ปมด้อยของตน
“เชิญ...” เสียงยืดยานดังออกมาจากด้านในกระโจมอยู่หลายครั้งในตอนแรกเรไรก็สะดุ้งใอยู่ แต่เมื่อได้ยินหลาย ๆ รอบจนก็ทำให้เธอเริ่มไม่สนใจ...“คิวที่หกเชิญ ...ไม่อยู่ขออนุญาตผ่าน...”
“เดี๋ยวๆ อยู่โว้ย” เรไรรีบะโทันที ให้ตายสิแค่อ่านเพลินไปหน่อยเกือบโดนข้ามคิวไปซะแล้ว ร่างสูงลุกขึ้น รีบเก็บแท็ปเล็ตเอาบัตรคิวเสียบไปยังช่องรับบัตรแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
แสงสีม่วงสลัวลอดออกมาจากผ้าม่านสีดำสนิทกลิ่นหอมของธูปทำเอาเรไรรู้สึกมึนเล็กน้อย เมื่อเปิดม่านเข้าไปด้านในภาพที่เห็นก็ทำให้เธอรู้สึกทึ่ง
ไม่น่าเชื่อว่าภายในกระโจมจะใหญ่ได้ขนาดนี้แม้จะมืดมากแต่ก็พอจะเห็นได้อยู่บ้าง ชั้นวางเต็มไปด้วยของโบราณมากมาย กล่องปริศนาพระพุทธรูปบางอย่างที่ไม่คุ้นตา แต่ที่ทำให้ชะงักมากที่สุดคือก้อนอัญมณีอเมทิสต์ขนาดใหญ่นั่นทำเอาเรไรถึงกับจ้องไม่วางตา
“เชิญนั่งครับ”เสียงของชายหนุ่มเรียกสติหญิงสาวหน้าหล่อที่เริ่มน้ำลายยืด เมื่อเรไรหันไปมองก็พบกับหนุ่มชาวจีนหน้าหวานดวงตาเรียวั์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมาทางเธออาจเพราะชุดคลุมสีดำนั่นทำให้กลืนไปกับบรรยากาศ อีกทั้งบนโต๊ะปูผ้าสีดำด้วยยิ่งทำให้เหมือนเงาที่มืดมิด
พรึบ! เมื่อชายหนุ่มค่อยๆจุดเทียน แสงสะท้อนทำให้รู้ว่าชายคนนี้มีผมสีเงินตรงหน้ามีลูกแก้วใสขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เหมือนด้านในจะส่องแสงเป็ประกายเล็กน้อยนั่นทำให้เรไรหันมาสนใจกับลูกแก้วนี้แทน“ที่นี่มีค่าครูซึ่งก็แล้วแต่คุณจะบริจาคเราจะนำเงินเหล่านี้ไปทำพิธีและทำให้ทำบุญเพื่อเด็กยากไร้ เชิญเอามือแตะที่ลูกแก้วลูกนี้ครับ”ไม่พูดมากความหมอดูก็วางมือทาบด้วยเช่นกัน อย่างว่าที่นี่ไม่ใช่โลกในลิงก์และเวลานั้นเป็เงินเป็ทองจะว่าไปก็เคยได้ข่าวว่าในลิงก์ก็มีการดูดวงละนะ แต่น้ำบอกว่ามันไม่ได้แม่นเท่าชีวิตจริง
เรไรขยับตัวไปนั่งแล้วมองที่ลูกแก้วอยู่สักพัก จากนั้นก็ยกมือข้างซ้ายขึ้นอย่างไม่แน่ใจว่าต้องใช้มือข้างไหนแต่เมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไรเธอก็ค่อย ๆ เอาฝ่ามือทาบลงไปช้า ๆ
จะว่าไปนี่คือครั้งแรกของเธอ ก็คงเป็ปกติที่จะรู้สึกเกร็งๆละนะ
“อ๊า.... เห็นแล้ว...”
“!” อดที่จะกะพริบตาปริบๆไม่ได้ ห๊ะ? เห็นแล้วเหรอ? เห็นอะไร? มันจะเร็วเกินไปแล้ว!“เห็นอะไรเหรอ?” เอ่ยถามทันที รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกรู้สึกมันรวดเร็วจนน่าใ และที่สำคัญ เธอยังไม่ได้บอกชื่อหรือเื่ที่้าอยากรู้เลยนะด้วยความที่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งทำให้เธอเผลอยิ้มมุมปากเล็กน้อย อยากรู้แล้วสิว่าหมอดูคนนี้จะบอกอะไร
“เนื้อคู่! คุณจะได้พบเนื้อคู่เร็วๆนี้โอ้ว ...” เสียงยืด ๆ ยาน ๆ โมโนโทนเดียว พร้อมใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกนั่นทำให้เรไรขนหัวลุกขนลุกตรงที่ร้อง โอ้ว ออกมาเนี่ยล่ะ น้ำเสียงนี่มัน โอ้ว มาก ทำเอาเผลอ โอ้วตามในใจ
“ว้าว จริงเหรอ? แล้วเนื้อคู่ฉันเป็ยังไงบ้าง?”ถามกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแต่ใบหน้านิ่งเฉย ก็อย่างว่าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“หมอจำได้ไม่หมด แต่ที่จำได้ คนหนึ่งมีรูปร่างแปลกประหลาด...”หมอดูทำสีหน้าเคร่งเครียดหลับตาแน่นเม็ดเหงื่อซึมออกมาจนเห็นได้ชัดเจน บ่งบอกว่าเพ่งสมาธิอย่างหนักดูแล้วก็เริ่มน่าเชื่อถือขึ้นมาบ้าง ...เล็กน้อย
“เอ๋ เดี๋ยวนะ ...แปลกประหลาด?”งงกับคำว่าแปลกประหลาดที่หมอดูพูดออกมา แปลกยังไงกัน?
“ใช่ เป็หนุ่มหน้าตาดี รูปร่างกำยำ สูง ขาว ผมยาว ...”พักคำเว้น่หายใจ จากที่ฟังดูก็ไม่แปลก แต่เมื่อชายหนุ่มพูดต่อก็ทำให้เรไรถึงกับเบิกตากว้าง“มีตา4ตา 3แขนและมีหาง...”
“...” โอเค แปลกละ
“ยังไม่หมด อีกสองคนมีปีกต่างกันไปตาเขียวข้างแดงข้าง หล่อมาก!”
“เดี๋ยว ๆ ๆ” เรไรรีบขัดทันที ตอนนี้เธอกำลังช็อกอยู่ อย่าเพิ่งๆ
“ส่วนอีก3คน ผิวเป็เกล็ด แตกต่างกันไปหมอจำไม่ค่อยได้ มันเยอะ” หากแต่หมอดูยังคงพูดต่อ สีหน้าจริงจังราวกับมันคือเื่ที่เกิดขึ้นแน่นอนแต่ว่ามัน...
มัน ...จะบ้าเรอะ!
“ที่หมอเห็นมันเนื้อคู่ฉันหรืองานคอสเพลย์เนี่ย?”ขมวดคิ้ว มันอดถามไม่ได้จริง ๆ อย่างหมอดูคนนี้ก็แต่งคอสเพลย์เห็น ๆต้องสับสนอะไรสักอย่างแน่ ๆ
“ผมยังบอกไม่หมดอย่าเพิ่งขัด!” ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและเคร่งเครียดทำเอาเรไรพูดไม่ออกคิ้วของหมอดูขมวดแล้วขมวดอีก เหงื่อนี่ออกยังกับน้ำ ทั้ง ๆ ที่เธอกลับรู้สึกเย็นะเื
“...” ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่จึงได้แต่เงียบมองหมอดูที่ยังคงหลับตาอยู่อาจเรียกว่าเรไรค่อนข้างจะสมาธิสั้น จะให้นั่งรอเฉยๆก็กระไรเธอจึงถือโอกาสมองดูหน้าของหมอสุดหล่อคนนี้ชัดๆ
‘...อืม หน้าตาดี อายุน่าจะน้อยกว่าฉันเยอะ ...ขนตายาวจัง ผิวหน้าก็ละเอียด ก้มลงไปดูที่มือ เล็บสวยดูเป็คนสุขภาพดีนิ้วเรียวยาว...’
“เฮ้ย!”
‘เหว๋อ!’ เสียงหมอดูดังขึ้นจนเธอสะดุ้งตามดวงตาเรียวของอีกฝ่ายเปิดกว้าง สีหน้าใสุดขีด อะไร? เกิดอะไรขึ้น?! “...เอ่อ ปะ...เป็อะไรไปเหรอคุณหมอดู?” พูดด้วยน้ำเสียงกังวล มันอดสงสัยไม่ได้ว่าที่คิดเมื่อกี้มันป้อนข้อมูลลงลูกแก้วรึเปล่าเนี่ย?
นั่งเงียบกันอยู่สักพักหมอดูหนุ่มก็เริ่มปรับสีหน้าจนเป็ปกติแต่พอเงยหน้ามองเรไรกลับมีสีหน้าตื่นตระหนกอีกครั้ง “นี่คุณ...เป็ผู้หญิงเหรอ?”
...ก็ชินแล้วละนะที่โดนเข้าใจผิดนึกว่าเป็ผู้ชายแต่นี่สามารถมองออกโดยที่ยังไม่บอกก่อน นับว่าเริ่มดูแม่นขึ้นมาระดับหนึ่ง “ใช่ฉันเป็ผู้หญิง” เอ่ยออกไปยิ้ม ๆ เริ่มรู้สึกประทับใจขึ้นมาแล้วแฮะ “แล้ว?” ส่งเสียงเรียกสติคนตรงหน้าที่มีอาการเหม่อลอยมือก็ยังคงทาบอยู่ที่ลูกแก้ว จะว่าอย่างไรดี มันเมื่อยนะโว้ย
“คุณชื่ออะไรเหรอ?” อยู่ ๆ หมอดูก็ถามขึ้นมา
“เรไร ว่าแต่นี่มันอะไรกัน คุณจะดูดวงให้ฉันจริง ๆแล้วใช่ไหม หรือเมื่อกี้อำฉันเล่น ไอ้ที่เนื้อคู่คอสเพลย์นั่นน่ะ” สีหน้าหญิงสาวผ่อนคลายลงเล็กน้อยมันก็ต้องอำเล่นอยู่แล้ว เนื้อคู่บ้าอะไรมีปีกมีเกล็ด มีหางอีก โอ้ย! เนื้อคู่แบบนี้จะไปหาได้ที่ไหนนอกจากงานคอสเพลย์!
“ผมชื่อลักซ์”
หมอดูตรงหน้ากลับไม่ตอบคำถาม แต่กลับลุกขึ้นแนะนำตัวพร้อมโค้งหัวให้ซะอย่างนั้นงั้นเรไรเห็นก็พยักหน้าให้เล็กน้อยเป็ตามมารยาท เธอมั่นใจว่าเป็ผู้ใหญ่กว่าแล้วมองดูว่าหมอลักซ์ที่เหมือนจะพูดอะไรต่อ
“ผม...ผมไม่เคยอำใคร” ชายหนุ่มพูดออกมาเสียงเรียบ “คุณเรไร คือ...ผมมีเื่จะบอกคุณ” พูดเสร็จหมอลักซ์เริ่มกระอักกระอ่วนหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
“ผม...” ผม?
“ผมก็เป็หนึ่งในนั้น!!” หมอลักซ์ะโขึ้นเสียงดังเหมือนรวบรวมความกล้าและพูดให้ชัดเจนในครั้งเดียว
เดี๋ยวนะ อะไรหนึ่งในนั้น?
เรไรยังคงมีสีหน้ามึนงงจนหมอลักซ์ถึงกับถอนหายใจ “ผมก็เป็หนึ่งในเนื้อคู่ของคุณ”
“...”
ห๊า!
ช็อค...ค้าง...อึ้ง เรไรลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางมึนเบลอแล้วหันหลังกลับเตรียมออกจากร้านนี้ทันที
“เดี๋ยว คุณเรไร!” เสียงหมอดูลักซ์เห็นดังนั้นก็ใรีบลุกขึ้นเรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรน
เดี๋ยว? เดี๋ยวอะไรอีก หากแต่เธอก็ชะงักเหมือนนึกอะไรได้บางอย่างรีบคว้าเงินสดที่เตรียมไว้ในกระเป๋าแล้วหันตัวกลับไปหาตาลักซ์เพื่อจ่ายค่าครูทันทีแต่กลับกลายเป็ว่าลักซ์มายืนอยู่ด้านหลังเมื่อไหร่ไม่รู้ทำให้ชนกับหน้าอกคนตรงหน้าอย่างจัง
“โอ๊ย!” ถึงกับทรงตัวไม่อยู่จนเกือบหงายหลังรู้สึกถึงวงแขนของคนที่อยู่ตรงหน้า พยุงตัวหญิงไว้ได้ทันทำให้ได้เผชิญหน้ากับลักซ์ระยะประชิด
“…” นี่มันหนังโบราณที่ฉากนางเอกสะดุดอากาศล้มแล้วพระเอกรับร่างมากอดชัดๆ!
“เอ่อ ...ผมขอโทษ” ลักซ์พูดขึ้นพร้อมกอดอีกฝ่ายแน่นราวกับกลัวจะหนีหายไป ชายหนุ่มหน้าแดงยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้สึกตัวว่าทำอะไรก็รีบปล่อยพร้อมก้มหัวขอโทษยกใหญ่
ท่าทางเลิ่กลั่กทำเอาเรไรรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเหตุการณ์เมื่อกี้ลืมไปจนหมด และนั่นทำให้เธอใจเย็นลง พอได้สติก็กลับมาคิดดูดี ๆหมอดูคนนี้จะโกหกไปเพื่ออะไร หลงเสน่ห์ตนงั้นเหรอ? ยิ่งเป็ไปไม่ได้ใหญ่นอกจากตานี้เป็เกย์
“ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าฉันเป็ผู้ชายใช่ไหม?” ถามเพื่อความแน่ใจ ส่วนลักซ์มองด้วยสีหน้างุนงงแล้วพยักหน้าให้ “แล้วเธอ...เป็เกย์รึเปล่า?” เื่แบบนี้เป็เื่ปกติในยุคนี้ไปแล้วจะเพศไหนก็มีสิทธิมีอิสระ แต่งงานกันได้ คบกันได้อย่างเสรี
ลักซ์สะดุ้งส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ผมไม่ได้เป็เกย์ครับ”
‘ฮืม... เคสนี่มาแปลก’ เรไรคิด อาจเพราะปกติคนที่บอกชอบเธอไม่มีผู้ชายแท้ทำให้เธอสับสน “แล้วที่ว่าเธอเป็เนื้อคู่ฉันน่ะ... ถ้าเป็งั้นจริง เธอจะทำยังไงงั้นเหรอ?” ถึงตอนแรกจะสับสนจนอยากหนีออกจากร้านนี้ก็เถอะแต่ก็แค่ออกไปตั้งหลักยังไงก็ต้องกลับมาเคลียร์อยู่ดี
ลักซ์ดูจะใกับคำถามตรงๆของหญิงตรงหน้า เขานิ่งไปสักพักก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ผมไม่รู้ แต่ผมทำนายดูเมื่อกี้ อนาคตผมคือหนึ่งในนั้นหนึ่งในบรรดาคนที่ชอบคุณ ตกหลุมรักคุณ และจะอยู่กับคุณตลอดไป” ลักซ์แสดงสีหน้าจริงจังจนเรไรรู้สึกวูบขึ้นมาในใจ ‘บรรดา’ คำคำนี้ทำเอาใจของหญิงสาววูบจนค้าง
“เอ่อ ผะ...ผมขอเบอร์คุณได้ไหมครับ?”อยู่ๆลักซ์ก็เอ่ยขึ้น ด้วยสายตาที่แปลเปลี่ยนเหมือนหมาน้อยตาตี๋ขี้อ้อนทำให้เรไรยื่นข้อมือไปให้ลักซ์อย่างงงๆ
‘ดีใจใหญ่เลยแฮะ เหมือนเด็กชะมัด’ เรไรคิด
… เดี๋ยวนะ “ลักซ์ เธออายุเท่าไร?”เริ่มรู้สึกกังวลใจขึ้นมาแปลกๆ ลักซ์หันมาหาแล้วยิ้มให้ก่อนจะตอบคำถามที่ทำให้รู้สึกสตั้น
“เอ่อ.. สิบสี่ครับ”
“...”
“แต่เดือนหน้าจะสิบห้าแล้วครับ แล้วคุณเอ่อคุณเรไรละครับ คุณอายุ ... อะ! เดี๋ยวครับจะกลับแล้วเหรอคุณเรไร ... คุณเร...”
เลิก เลิกคิดเลย เห็นคุกมาแต่ไกล อึก! ‘อย่าตามฉันมานะเด็กน้อย อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย~’ ได้แต่กู่ร้องในใจรีบหันหลังเดินออกมาอย่างรวดเร็วและไม่ลืมที่จะให้ค่าครูด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
‘ว่าแต่... จะเชื่อหรือไม่เชื่อดีนะ ...ไอ้คำทำนายบ้าๆเนี่ย!?’
คำทำนายที่แสนจะฮาเร็ม ...
...