สองสัปดาห์ต่อมาบรรยากาศที่ร้านชำแหละหมูของบัวยังคงดำเนินไปตามปกติเสียงมีดสับกระดูกดังก้องสะท้อนไปทั่วตลาดในยามเช้าตรู่บัวในผ้ากันเปื้อนสีเข้มกำลังยุ่งอยู่กับการขายเนื้อหมูซีกให้แม่ค้าร้านข้าวแกงด้วยว่าวันนี้แก้วพนักงานของเธอลาหยุด ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่ยืนมองเธออยู่ห่างๆ
ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มท่าทางดูไม่เหมือนพ่อบ้านที่มาจ่ายตลาดใบหน้าเคร่งขรึมและสายตาที่คอยจับจ้องมาที่ถังแช่แข็งขนาดใหญ่หลังร้านทำให้สัญชาตญาณของฆาตกรในตัวบัวตื่นตัว หลังจากลูกค้าซาลงชายคนนั้นก็เดินเข้ามาหยุดที่หน้าเขียงหมู
“รับเนื้อส่วนไหนดีคะ?” บัวถามด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบแม่ค้าทั่วไป
“ผมไม่ได้มาซื้อหมูครับ... ผมชื่อ ผู้กองเมธัส” ชายหนุ่มแสดงบัตรข้าราชการตำรวจอย่างสุภาพ “พอดีผมกำลังตามสืบคดีคนหายครับ‘นายชัย’ นักพนันที่ชอบมาแถวตลาดนี้หายตัวไปได้สองอาทิตย์แล้วมีคนเห็นเขาเดินมาแถวหน้าร้านคุณก่อนจะขาดการติดต่อคุณพอจะเห็นอะไรบ้างไหมครับ?”
บัวนิ่งสนิทหัวใจเต้นในจังหวะปกติอย่างผู้ที่ฝึกฝนมาดีเธอนึกย้อนไปถึงคืนที่เธอลากไอ้ชัยเข้าหลังร้านหลังจากมันเมาเหล้าแล้วพยายามจะพังร้านเธอ...มันกลายเป็ สเต๊กในท้องรัฐมนตรีไปเรียบร้อยแล้ว…...
ยามดึกสงัดของคืนหนึ่งความมืดมิดครอบคลุมไปทั่วอาคารพาณิชย์เสียงกุกกักดังก้องมาจากบริเวณประตูเหล็กด้านหลังห้องเย็น 'นายชัย' นักพนันดวงตกผู้หมดตัวและส่งกลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วกำลังใช้ชะแลงเหล็กอันเล็กพยายามงัดแม่กุญแจห้องเย็นของบัวอย่างเอาเป็เอาตาย
“แม่งเอ๊ย... ยายบัวมึงซ่อนเนื้อแพงๆกับเงินไว้ข้างในใช่ไหม... กูขอทุนไปแก้ตัวสักก้อนเถอะวะ!” ชัยสบถพึมพำด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ดวงตาแดงซ่านด้วยฤทธิ์สุราและความโลภ มันรู้ว่าบัวเปิดห้องเย็นรับฝากของสดและมั่นใจว่าต้องมีของมีค่าหรือเงินสดเก็บไว้ในนี้บ้าง
มันไม่รู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของมันอยู่ในสายตาของบัวผ่านจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิดภายในอาคารั้แ่แรก
บัวเดินออกมาจากมุมมืดอย่างเงียบเชียบฝีเท้าเบาหวิวราวกับิญญาพราย ในมือของเธอถือท่อนเหล็กหนักแน่นที่เตรียมไว้สำหรับงานหนักชัยที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ชะแลงงัดกุญแจอย่างขะมักเขม้นไม่ทันได้ระวังตัวเลยแม้แต่น้อย
ก๊อก!
บัวฟาดท่อนเหล็กเข้าที่ท้ายทอยของชัยอย่างจังแรงปะทะเต็มรักส่งร่างของนักพนันเมาแอ๋ล้มลงไปกองกับพื้นปูนเย็นเฉียบมันส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอ พยายามจะพลิกตัวกลับมามอง แต่มุมมองภาพก็พร่ามัวไปหมด
บัวไม่เปิดโอกาสให้มันได้พักหรือร้องขอชีวิตเธอใช้เท้าถีบร่างของชัยเข้าไปภายในห้องเย็นที่เปิดทิ้งไว้ก่อนจะก้าวตามเข้ามาและปิดประตูเหล็กหนาหนักลงทันที!
ปังงงงง!
ความเย็นระดับติดลบและลมะเืของเครื่องทำความเย็นพุ่งปะทะร่างของชัยจนมันสะท้านไปทั้งทรวงอกฤทธิ์เหล้าที่เคยร้อนวาบแทบจะมลายหายไปสิ้นแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อความเย็นและดวงตาอันว่างเปล่าของบัวจ้องมองลงมา
“มั้... มึง... อีบัว... มึงจะทำอะไรกู...” ชัยพยายามประคองตัวลุกขึ้น แต่ความเย็นทำให้อวัยวะชาไปหมด บัวไม่ตอบคำถามเธอเดินไปหยิบมีดสับกระดูกด้ามใหญ่ขึ้นมา ถือไว้ด้วยท่าทางอันสงบเงียบแสงไฟภายในห้องเย็นสะท้อนคมมีดเป็ประกายวับวูบ
“ห้องเย็นนี้... กันเสียงได้ดีมากเลยนะชัย” บัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก “ต่อให้ร้องเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่มีใครข้างนอกได้ยินหรอก”
ชัยตาเหลือกค้างด้วยความกลัวสุดขีดมันพยายามจะตะเกียกตะกายหนีไปที่ประตู แต่บัวเงื้อมีดในมือขึ้นสุดแขนก่อนจะลงมีดเข้าใส่จุดตายอย่างแม่นยำและไร้ความลังเล...เสียงหวีดร้องสิ้นหวังของชัยถูกกลืนหายไปในความเย็นะเืของห้องเย็นเหลือไว้เพียงหยดเืที่สาดกระเซ็นลงบนพื้นปูนและวัตถุดิบชิ้นใหม่ที่พร้อมสำหรับเมนูชั้นเลิศ
.
.
.
.
“อ๋อ นายชัยเหรอคะ? เห็นวันนั้นแกเมาแอ๋มาโวยวายหน้าร้านดึกๆค่ะ บัวเลยไล่แกไป เห็นเดินโซเซไปทางตรอกท้ายตลาดนู่นแหละค่ะ หลังจากนั้นก็ไม่เห็นอีกเลยมีเื่อะไรหรือเปล่าคะผู้กอง?” บัวทำสีหน้าหน้าซื่อตาใสแสดงความวิตกกังวลได้อย่างแเี
“งั้นเหรอครับ... ตรอกท้ายตลาดไม่มีกล้องวงจรปิดซะด้วย”เมธัสขมวดคิ้ว สายตาสอดส่องเข้าไปในร้าน “ขอโทษนะครับหลังร้านนั่นเป็ห้องเย็นเหรอครับ?”
“ค่ะ ร้านนี้มีห้องเย็นให้แผงอาหารทะเลและของของสดเช่าแช่สินค้าด้วยหน่ะค่ะ”บัวตอบพลางกระชับมีดบังตอในมือแน่นขึ้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกต
“อ่อครับ... ขอบคุณมากครับสำหรับข้อมูลถ้าคืบหน้ายังไงผมอาจจะมาขอรบกวนถามใหม่” ผู้กองหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะเดินจากไป
บัวมองตามแผ่นหลังของตำรวจหนุ่มไปจนสุดสายตาดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็เย็นเยียบคราวดั่งน้ำแข็งในห้องแช่พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาเพลงทันที
“เพลงคะ... ดูเหมือนว่าเมนูพิเศษจานต่อไปของเรา...จะเดินมาเสิร์ฟให้ถึงที่ร้านของพี่เลยค่ะ”
104K
