บทที่ 12 ชีวิตแลกชีวิต
เย่จื่อเมิ่งไม่รู้ว่าซูช่านกำลังคุยโทรศัพท์กับใคร ในความคิดของเธอ ถ้าแม้แต่ตัวเธอเองยังหาเสี่ยวเสี่ยวไม่เจอ
ต่อให้ซูช่านทุ่มเทใช้เส้นสายทั้งหมดที่มี ก็คงไม่สามารถหาเสี่ยวเสี่ยวเจอได้
หลังจากขึ้นรถ เย่จื่อเมิ่งยังไม่ทันได้คาดเข็มขัดนิรภัย รถก็ส่งเสียงคำรามดังสนั่น พุ่งทะยานออกตัวจากจุดจอด มุ่งหน้าพุ่งทะยานออกไปนอกลานจอดรถอย่างรวดเร็ว
จากใจกลางเมืองไปถึงคฤหาสน์เต๋อเทียนทางตอนใต้ของเมืองต้องใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง แต่ซูช่านขับรถตามจีพีเอสอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ก็มาถึงประตูใหญ่ของคฤหาสน์แล้ว
ซูช่านไม่เคยเห็นคฤหาสน์เต๋อเทียนที่ปกติคึกคักมีชีวิตชีวา กลับเงียบเหงาน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน
ทันทีที่ลงจากรถ ชายในชุดสูทคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาหา พร้อมผายมือเชิญซูช่านและเย่จื่อเมิ่ง แล้วพูดว่า "คุณชายรออยู่ข้างใน" น้ำเสียงเ็าราวกับน้ำแข็ง
พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถง ผ่านระเบียงทางเดินด้านใน จนมาถึงหน้าประตูห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างหรูหรา
หลังจากผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลูเชาที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูง
"ลูกสาวของฉันอยู่ที่ไหน" ซูช่านพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก้าวเดียวก็พุ่งไปถึงตัวหลูเชา ยื่นมือไปบีบคอเขาทันที
หลูเชาไม่ทันได้คาดคิดว่าซูช่านจะกล้าเข้ามาทำร้ายตัวเองทันทีที่เข้าประตูมา ตอนนี้เขาหายใจไม่ออก และเริ่มไอรุนแรง
"ฆ่า... ฆ่าฉันสิ แต่... แต่ลูกสาวของนายก็ต้องตายด้วย" หลูเชาพูดประโยคนี้ออกมาอย่างยากลำบาก
โครม!
ซูช่านสะบัดมือขวา เหวี่ยงหลูเชาลงกับพื้นทันที
หลูเชาลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แม้หลังของเขาจะปวดร้าวแทบตาย แต่บนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย
เขาหมุนตัวไปหยิบถ้วยกระเบื้องเล็ก ๆ จากตู้ด้านหลัง วางลงบนโต๊ะชา แล้วชี้ไปที่ถ้วยพลางยิ้มอย่างน่าขนลุก "ดื่มน้ำชาพิษถ้วยนี้ซะ แล้วฉันจะบอกว่าลูกสาวของนายอยู่ที่ไหน"
พูดจบหลูเชาก็ยกโทรศัพท์ขึ้น จ้องซูช่านด้วยสายตาอำมหิต "แลกชีวิตของนายกับชีวิตลูกสาวของนาย ซูช่าน นายควรจะรู้ว่ามันคุ้มค่า เร็วเข้า ฉันให้เวลานายคิดแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น!"
"ไอ้สารเลว หลูเชา กล้าดียังไง" เย่จื่อเมิ่งชี้นิ้วไปที่หลูเชาพลางะโด้วยความโกรธ
"โอ้โห ประธานเย่ เก่งจังเลยนะ แต่ว่าถ้าซูช่านไม่ยอมดื่มชาพิษนี่ละก็ เด็กน้อยซูเสี่ยวเสี่ยวก็ต้องตายนะสิ"
"เธอจะตายยังไงกันนะ? โดนซ้อมจนตาย หรือถูกรัดคอตาย หรือว่าถูกไอ้พวกสวะ... ฮ่า ๆ ๆ"
หลูเฉาไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่น้ำเสียงและสีหน้าของเขาทำให้ซูช่านและเย่จื่อเมิ่งเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้ดวงตาของซูช่านแดงก่ำด้วยความโกรธ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง เขามองไปทางซ้ายและขวาของห้องรับรอง รู้ว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ทั้งสองด้าน
แต่เขาไม่มีข้อมูลที่แน่ชัด ไม่รู้ว่าลูกสาวอยู่ที่ไหน...
"เหลืออีกสิบวินาที!" หลูเชาะโลั่นออกมา ทำให้เย่จื่อเมิ่งสะดุ้งใจนตัวสั่น
"ถ้าไม่ดื่ม ลูกสาวของนายต้องตายแน่..."
ก่อนที่เสียงจะขาดหาย ซูช่านรีบยกถ้วยกระเบื้องบนโต๊ะชาขึ้นมา หยุดไว้ตรงจมูกสามวินาที แล้วจึงเงยหน้าดื่มเข้าไปทันที
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สมองของเย่จื่อเมิ่งพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอตกตะลึงงัน
"ซูช่าน คุณบ้าไปแล้วเหรอ นั่นมันยาพิษนะ!" เย่จื่อเมิ่งตกตะลึง รีบวิ่งเข้าไปดึงตัวซูช่านพลางะโ พร้อมกับตบหลังเขาอย่างแรง
ซูช่านหายใจหนักขึ้น ดวงตาจ้องมองหลูเชาราวกับงูพิษพลางถาม "ลูกสาวของฉันอยู่ที่ไหน"
"ฮ่า ๆ ๆ กล้าดีนักนะ กล้าดีจริง ๆ ในเมื่อนายกำลังจะตายอยู่แล้ว งั้นฉันจะบอกให้ก็ได้ อู่เรือร้าง 7 ที่ถนนเหอซานเจียว" หลูเชาหัวเราะลั่น
"สู้กับฉันสิ ไอ้คนแซ่ซู นายมันก็แค่หมาตัวหนึ่งต่อหน้าตระกูลหลูของฉัน รอความตายไปซะ!" เสียงหัวเราะของหลูเชาหยุดลง สีหน้าเปลี่ยนเป็บิดเบี้ยวน่ากลัว
ซูช่านยกนิ้วมือขวาขึ้น กดลงบริเวณใกล้หัวใจสามครั้งอย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงก่ำจ้องมองหลูเชา ก่อนจะหันไปมองรอบห้องรับรองทั้งสองด้าน
"คืนนี้นายเตรียมโลงศพไว้ให้ดี ๆ" ซูช่านพูดจบก็หมุนตัววิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
เย่จื่อเมิ่งน้ำตาคลอวิ่งตามออกไป
พอขึ้นรถ ซูช่านนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ สีหน้าของเขาซีดขาว มีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาที่หน้าผาก
"ซูช่าน คุณเป็ยังไงบ้าง? จะให้พาไปโรงพยาบาลไหม" เย่จื่อเมิ่งถามด้วยความกังวลหลังจากที่นั่งลงที่เบาะคนขับ
ซูช่านหยิบม้วนหนังแกะออกมาจากกระเป๋าแล้วคลี่ออก มือขวาหยิบเข็มเงินสองเล่ม แทงเข้าที่จุดจิวเหว่ยและจุดซื่อหม่าน สูดหายใจลึกแล้วขมวดคิ้วพูดว่า "ไปที่อยู่ที่หลูเฉ่าบอกเมื่อกี้ เร็วเข้า"
เย่จื่อเมิ่งรู้ว่าที่ซูช่านทำแบบนี้ก็เพื่อช่วยเสี่ยวเสี่ยว แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะยอมดื่มชาพิษนั่นจริง ๆ
ก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นความรักของพ่อแม่แค่ในโทรทัศน์หรือในหนังสือเท่านั้น แต่วันนี้เธอได้เห็นกับตาตัวเอง
ในห้องรับรองของคฤหาสน์บนูเา หลูเชาจ้องประตูที่เปิดอยู่ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ประตูห้องรับรองข้าง ๆ ถูกผลักเปิดออก เฉินเชี่ยนและหลูเต๋อจี้เดินเข้ามาจากห้องข้าง ๆ
"เขาดื่มชาพิษนั่นจริง ๆ เหรอ?" เฉินเชี่ยนมองถ้วยกระเบื้องที่ว่างเปล่าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
"ดื่มแล้ว พ่อครับ คุณบอกว่าพิษนี้จะทำให้เขาตายภายในหนึ่งชั่วโมงใช่ไหมครับ?" หลูเชาหันไปมองพ่อของตัวเอง
"นี่เป็ยาพิษร้ายแรงที่ฉันตั้งใจไปหาผู้เชี่ยวชาญมาปรุงเป็พิเศษ อย่างมากก็หนึ่งชั่วโมง หรืออาจจะแค่ครึ่งชั่วโมงก็ตายแล้ว ถึงไปล้างท้องที่โรงพยาบาลก็ไม่มีประโยชน์" หลูเต๋อจี้แค่นเสียงเ็า
"ไอ้เวรนั่นกล้าบอกให้ผมเตรียมโลงศพไว้คืนนี้ ผมว่ามันน่าจะเก็บไว้ใช้เองมากกว่า"
"ไม่นึกว่าประธานเย่จะอยู่กับไอ้หมอนี่อีกแล้ว เพื่อความไม่ประมาท ฉันควรโทรหาลุงของแกก่อนดีกว่า" หลูเต๋อจี้พูดด้วยแววตาเยียบเย็น
รถโรลส์รอยซ์สีขาวแล่นด้วยความเร็วกว่าสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงบนทางด่วน ผ่านไปกว่ายี่สิบนาที รถก็เบรกกะทันหันจอดอยู่หน้าประตูอู่เรือร้าง
ตอนนี้ใบหน้าของซูช่านซีดขาวราวกับกระดาษ หลังลงจากรถ เขาก็รีบเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
เย่จื่อเมิ่งรีบวิ่งตามไป หมายจะประคองซูช่าน แต่กลับถูกเขาผลักออก
เมื่อเดินเข้าไปในอู่เรือร้าง แม้ภายนอกจะเป็เวลากลางวันแสงแดดจ้า แต่ภายในกลับมืดสลัว
"โอ้โห ไอ้หมอนี่ยังไม่ตายอีกเหรอ ไม่ใช่ว่าดื่มชาพิษไปแล้วหรือไง?" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากในอู่เรือ ตามด้วยพวกอันธพาลสามคนที่ย้อมผมสีเหลืองและคาบบุหรี่เดินออกมา
อันธพาลคนสุดท้าย มือขวากำข้อเท้าซ้ายของเสี่ยวเสี่ยวไว้ ลากเธอไปบนพื้นเป็ระยะเจ็ดแปดเมตร
เสื้อผ้าบนร่างของเสี่ยวเสี่ยวขาดวิ่นไม่เป็ชิ้นดี เธอร้องไห้โฮด้วยความใกลัว
เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นซูช่านและเย่จื่อเมิ่งที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างมีสีหน้าใ เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้น พลางร้องะโ "พ่อคะ ช่วยหนูด้วย พี่จื่อเมิ่งช่วยหนูด้วย ฮือออ"
เมื่อซูช่านได้ยินเสียงร้องของเสี่ยวเสี่ยว หัวใจของเขาแทบสลาย เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแทบถลน จิตสังหารพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
"เสี่ยวเสี่ยว!" หลังเสียงะโก้อง ร่างของซูช่านพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับเสือดาว มุ่งหน้าไปที่พวกอันธพาลทั้งสามคน
"แกกำลังรนหาที่ตาย" พวกนักเลงสองคนที่อยู่ด้านหน้าะโด้วยความโกรธพลางชักมีดออกมา
ฟิ่ว!
ลมปะทะใส่หน้า นักเลงที่อยู่ด้านหน้าสุดเห็นเพียงเงาร่างที่วูบผ่านตรงหน้า ตามด้วยความเ็ปรุนแรงที่ไม่อาจบรรยายได้บริเวณหน้าอก
ผัวะ!
ซูช่านซัดหมัดเข้าไป หน้าอกของอีกฝ่ายยุบลงไปครึ่งหนึ่ง ร่างกระเด็นกลับไปด้านหลังอย่างรุนแรง
หลังจากล้มลงไป นักเลงคนนั้นก็เสียชีวิตคาที่
นักเลงคนที่สองยังไม่ทันจะใช้มีดแทง ซูช่านก็ยื่นมือบีบคอเขาเสียก่อน
ในสายตาที่หวาดกลัวของเขา ร่างกายของเขาถูกซูช่านยกขึ้นด้วยมือข้างเดียว
"พวกแกรู้ไหมว่าการแตะต้องลูกสาวฉันจะมีผลลัพธ์ยังไง?" ซูช่านจ้องมองนักเลงคนนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เขาก็บิดข้อมือทันที
กร๊อบ!
คอของนักเลงคนนั้นบิดหมุนผิดรูป เขาตายทันที
คนสุดท้ายที่เห็นเพื่อนสองคนถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาก็ใจนทรุดลงกับพื้น ก้มหัวคำนับซูช่านไม่หยุด
"พี่ชาย ผมผิดไปแล้ว นังนั่น… เฉินเชี่ยนบังคับให้พวกผมทำแบบนี้"
"เด็ก... เด็กคนนั้นผมไม่ได้เป็คนจับ เป็... เป็เฉินเชี่ยนที่ส่งตัวเธอมาให้ฉัน พี่ใหญ่ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย ฉันขอร้อง"
เฉินเชี่ยน?
ซูช่านหรี่ตาลง แม้แต่เขาเองก็อดที่จะสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้
ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมีจิตใจโเี้ถึงขนาดนี้
4K
