บทที่ 72: ตัวการสำคัญ 2 (Principal Part 2)
“ก็มันช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ชนเผ่าของเจ้านับถือบูชานางพญาจิ้งจอกขาวนั่นกันหล่ะ”“เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยมิทราบ”คิทสึเนะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง“ทำไมจะไม่เกี่ยวกันหล่ะ คิทสึเนะ ก็ในเมื่อนางคุซุโนฮะ ซึ่งเป็นนางพญาจิ้งจอกขาวที่ชนเผ่าของเจ้านับถือบูชามาเป็นร้อยๆ ปีนั้น...ก็คือมารดาขององเมียวจิแห่งราชสำนักคนหนึ่ง ซึ่งเป็นศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลของข้า”แม้ว่าจะได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ใช่ว่าคิทสึเนะจะเชื่อในคำพูดของชายใต้ผ้าคลุมสีดำที่อยู่ตรงหน้าซะทีเดียว“องเมียวจิแห่งราชสำนัก เจ้าหมายถึงอาเบะ โนะ เซย์เมย์นั่นหน่ะหรือ”โทโมเอะเอ่ยถามกับชายใต้ผ้าคลุมสีดำที่อยู่ตรงหน้า“ใช่แล้วหล่ะ” ชายผู้อยู่ใต้ผ้าคลุมกล่าวยืนยันในคำตอบ“อาเบะ โนะ เซย์เมย์?? ใครหรือพี่โทโมเอะ ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย”คิทสึเนะเอ่ยถามโทโมเอะด้วยความสงสัย เพราะในชนเผ่าฮาคุโซสุนั้นไม่เคยมีใครคนไหนได้ยินชื่อนั้นเลย“พ่อบุญธรรมที่เป็นคนในตระกูลมินาโมโตะเคยเล่าให้ข้าฟัง อาเบะ โนะ เซย์เมย์นั้น คือองเมียวจิผู้ขึ้นตรงต่อราชสำนัก ซึ่งมีชื่อเสียงที่โด่งดังที่สุดในยุคสมัยเฮย์อัน เขาเคยช่วยเหลือพวกชาวบ้าน ขุนนาง และเชื้อพระวงศ์ในราชสำนักในการปราบเหล่าอสูรโยไคมานับไม่ถ้วน นอกจากนั้นแล้ว ยังทำหน้าที่เป็นโหรหลวงที่คอยพยากรณ์ฟ้าดิน และทำนายดวงชะตาให้กับผู้คนและบ้านเมือง รวมไปถึงการประกอบพิธีปัดรังควานเพื่อขับไล่สิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาขององค์จักรพรรดิ”“อย่างนี้นี่เอง...”คิทสึเนะเริ่มเข้าใจในสิ่งที่โทโมเอะเล่าให้เธอฟัง“ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าองเมียวจิที่ชื่ออาเบะ โนะ เซย์เมย์นั่นเป็นอะไรกับเจ้า แต่สิ่งที่เจ้าเคยทำเอาไว้กับชนเผ่าของข้านั้น ไม่ว่าจะเหตุผลใดๆ ก็ตามแต่ ข้าจะไม่มีวันยกโทษให้เจ้าอย่างเด็ดขาด”ทางด้านชายใต้ผ้าคลุมสีดำนั้นยืนนิ่งเงียบสักพัก ก่อนที่เขาจะบอกอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับเธอ“โทโมเอะ โกเซ็น เรื่องที่นางเทวีอสูรฯ ฆ่าพ่อแม่เจ้า และก็เรื่องที่นางยืมมือของชายที่ชื่อโยริโตโมะในการสังหารเจ้าไปพร้อมกับชายผู้เป็นคนรักของเจ้าคนนั้น แท้จริงแล้ว ข้าก็เป็นผู้อยู่เบื้องหลังด้วยเช่นกัน”โทโมเอะก็เริ่มแสดงสีหน้าที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันที เมื่อได้รู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้านั้นคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องสูญเสียพ่อแม่และชายคนรักของเธอไปตลอดกาล ดวงตาคู่งามของเธอนั้นพลางเบิกกว้างออกมาเพียงน้อยนิด “ว่าแต่ชายคนรักของเจ้านั้น ชื่ออะไรน้า...โยชินากะ...”ยังไม่ทันได้กล่าวจบ ลูกธนูเวทย์ถูกยิงออกมาเฉียดเข้าที่ใบหน้าของชายลึกลับผู้นั้น“เจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยนามของเขาห้วนๆ แบบนั้น ไอ้ชาติชั่ว”โทโมเอะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาด้วยความโมโหอย่างสุดขีด ก่อนที่เธอจะปิดท้ายด้วยคำด่าที่แทบจะทำให้ผู้คนที่ได้ยินนั้นแทบจะทรุดลงในทันที แต่ชายใต้ผ้าคลุมสีดำที่อยู่ตรงหน้านั้นกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับคำด่านั่นเลยซักนิด“แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ ก็เพราะคนที่ชื่อโยชินากะนั่นคือชายคนรักของเจ้า และพ่อแม่ของเจ้าก็รู้จักกับคนในตระกูลมินาโมโตะที่เป็นตระกูลสมาชิกซากะ เก็นจิ...”ทางด้านโทโมเอะก็กำลังยืนกัดฟันแน่นอยู่ภายในปากคู่งาม พลางน้าวกระบี่คันศรเล็งไปที่อีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างสุดๆ“ดังนั้น พ่อแม่และชายคนรักของเจ้าจึงต้องพบกับจุดจบเช่นนั้น และแน่นอน...รวมไปถึงตัวเจ้าด้วย” เมื่อได้ยินในสิ่งที่ชายลึกลับที่ตรงหน้าพูดออกมาเช่นนั้น โทโมเอะจึงรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่โมโหอย่างสุดขีดว่า“แล้วเรื่องที่พ่อแม่ข้ารู้จักกับตระกูลสมาชิกซากะ เก็นจินั่นมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย”“มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยหน่ะหรือ ข้าจะบอกอะไรอย่างหนึ่งให้ละกัน...”ชายใต้ผ้าคลุมที่อยู่ตรงหน้าถอนหายใจสักพักก่อนที่จะเล่าความจริงบางอย่างขึ้นมาว่า“ที่เรื่องนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับข้า นั่นก็เพราะคนในตระกูลสมาชิกซากะ เก็นจิ ที่พ่อแม่ของเจ้ารู้จักนั้นเป็นทายาทในสายเลือดของอาเบะ โนะ ยาสุนะ บุตรชายในสายเลือดของมินาโมโตะ โนะ มาโคโตะ ผู้นำคนแรกแห่งตระกูลสมาชิกซากะ เก็นจิ ซึ่งเป็นทายาทลำดับที่ 7 แห่งองค์จักรพรรดิซากะ...”“คนในตระกูลมินาโมโตะที่รับอุปการะเลี้ยงดูเจ้ามาตั้งแต่วัยทารกนั้น ก็เป็นคนเดียวกับทายาทในสายเลือดของอาเบะ โนะ ยาสุนะคนนั้นด้วย...”ชายใต้ผ้าคลุมสีดำเว้นจังหวะสักพักก่อนที่จะกล่าวสรุปไปว่า“อาเบะ โนะ ยาสุนะ หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า มินาโมโตะ โนะ ยาสุนะนั้น...ก็คือบิดาของอาเบะ โนะ เซย์เมย์ องเมียวจิแห่งราชสำนักที่เกิดจากนางพญาจิ้งจอกขาวที่มีนามว่าคุซุโนฮะที่ชนเผ่าฮาคุโซสุเคารพบูชามาหลายชั่วอายุคนนั่นยังไงหล่ะ”เมื่อได้รู้ว่าพ่อบุญธรรมที่เคยชุบเลี้ยงโทโมเอะมาตั้งแต่สมัยทารกนั้นจะเป็นทายาทในสายเลือดของอาเบะ โนะ ยาสุนะ ผู้ให้กำเนิดอาเบะ โนะ เซย์เมย์ ร่วมกับนางคุซุโนฮะ นางพญาจิ้งจอกขาวที่เป็นร่างจำแลงของเทพีอินาริ โทโมเอะกับคิทสึเนะจึงพากันตกตะลึงขึ้นมาทันที ดวงตาคู่งามของทั้งสองนั้นเบิกกว้างออกมาเพียงเล็กน้อยโทโมเอะแม้จะยังไม่เชื่อว่าอาเบะ โนะ ยาสุนะ ที่เป็นบรรพบุรุษของผู้เป็นพ่อบุญธรรมนั้นเคยให้กำเนิดอาเบะ โนะ เซย์เมย์ ร่วมกับนางคุซุโนฮะที่เป็นร่างจำแลงของเทพีอินาริ แต่เรื่องที่พ่อบุญธรรมของเธอเป็นทายาทของยาสุนะนั้น เธออาจจะยังพอเชื่ออยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้น พวกเธอทั้งสองคนก็ยังคงค้างคาใจในเรื่องที่ยาสุนะกับนางคุสุโนฮะเป็นผู้ที่ให้กำเนิดอาเบะ โนะ เซย์เมย์อยู่เต็มอก“ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจะต้องไว้ชีวิตเจ้าด้วย โทโมเอะ โกเซ็น ทั้งๆ ที่ควรจะกำจัดทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนั้น แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะอีกไม่นาน ในคืนวันเพ็ญเมื่อพระจันทร์กลายเป็นสีเลือด นางเทวีอสูรฯ ก็จะถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระจากการถูกผนึกด้วยเวทย์พันธนาการของเจ้าหญิงฮิเมรากิมาเป็นเวลาหลายร้อยกว่าปี...”“จริงๆ แล้ว พวกเจ้าก็ควรจะดีใจกับมันนะ เพราะเมื่อถึงวันนั้น พวกเจ้าก็จะได้จัดการกับนางเทวีอสูรฯ นั่นเพื่อชำระแค้นในสิ่งที่นางเคยทำไว้กับพวกเจ้าไปด้วยเลยไง”“ก่อนที่จะถึงวันนั้น เจ้านี่แหละที่ต้องถูกพวกข้าจัดการเป็นคนแรก”คิทสึเนะรีบพุ่งเข้าไปฟันใส่ชายใต้ผ้าคลุมสีดำที่อยู่ตรงหน้าด้วยดาบเคนเมียวเร็นที่คาบไว้ในปากอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายรีบทำการร่ายเวทย์กระบี่แสงออกมาก่อนที่เขาจะป้องกันการโจมตีของคิทสึเนะไว้ได้ทัน ทางด้านคิทสึเนะก็รีบกระโดดถอยหลังออกมาด้วยความรวดเร็วทางด้านโทโมเอะก็ไม่รอช้า รีบยิงธนูเวทย์ออกมาสามนัดลงบนพื้น เพื่อทำการเสกหมาป่าน้ำแข็งออกมาสามตัว พวกมันนั้นต่างก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ชายใต้ผ้าคลุมสีดำ แต่เขานั้นก็รีบใช้กระบี่แสงที่เสกขึ้นด้วยพลังเวทย์ฟันใส่ร่างของหมาป่าทั้งสามตัวที่พุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว จนกระทั่งร่างของพวกมันนั้นต่างก็ดับสลายหายไปอย่างราบคาบในขณะเดียวกันนั้น โทโมเอะก็รีบยิงธนูเวทย์ออกมาเป็นฝูงคลื่นดาบธาตุลมชนิดติดตามโจมตีใส่อีกฝ่ายเข้าอย่างจัง และทางด้านคิทสึเนะก็รีบตวัดคมดาบเพื่อปล่อยคลื่นดาบกงจักรเหมันต์ออกมาโจมตีใส่อีกฝ่ายเข้าอย่างจังด้วยเช่นกัน แต่ถึงกระนั้น เธอก็ไม่สามารถโจมตีทะลุผ่านเข้าไปในม่านอาคมแห่งมนต์ดำของชายใต้ผ้าคลุมสีดำผู้นี้ได้เลย