หลังจากช่วยเหลือสาวชาวบ้านเป็ที่สำเร็จ ทว่าเมื่อทั้งหลินเอ๋อและชิงหลงกลับมายังที่พักก็พบว่าหลินเฟยนั้นหายตัวไป ทั้งๆที่ก่อนจะออกไปชิงหลงจำได้เป็ฯอย่างดีว่าให้นางพักอยู่ใต้ต้นไม้แต่พอกลับมาก็ไม่เห็นนางแล้ว ทำให้หลินเอ๋อใจแทบสลาย
ทั้งสองพยายามออกตามหาแต่ก็ไม่พบนาง ยิ่งเวลาผ่านไปจนท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วนั้นก็ยิ่งทำให้หลินเอ๋อแทบจะเป็บ้าไปในทันที
“หลินเอ๋อ...”ชิงหลงกล่าวเรียกในขณะที่หลินเอ๋อได้แต่นั่งกอดผ้าคลุมของบุตรสาวที่เหลือทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า
“ข้าจะทำเช่นไรดีท่านผู้เฒ่า ฮึก.. เป็ความผิดของข้าเอง ถ้าข้าเชื่อท่านนางคงไม่หายตัวไป”พูดไปน้ำตาก็ไหลไป
“เราจะต้องพบตัวนาง เชื่อข้า”นางค่อยๆหันมามองชิงหลง พยายามจะทำใจให้มีหวังแต่ก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้แล้ว แต่ท่ามกลางความมืดนั้นแสงจากคบเพลิงในมือของชิงหลงที่ถืออยู่ไปกระทบเข้ากับอะไรบางอย่างที่ติดอยู่กับผ้าคลุมของฟลินเฟย ไม่รอช้า เขาหยิบมันออกมาทำให้หลินเอ๋อที่ไม่ทันสังเกตต้องในิดๆ มันคือเศษกระดาษแผ่นเล็กๆมีตัวหนังสือเขียนกำกับเอาไว้
‘ถ้าอยากได้ตัวลูกของพวกเ้า จงนำกระบี่มาแลกคืนไป พบกันที่น้ำตกซีหง...’
“มันเขียนว่ายังไงเหรอท่านผู้เฒ่า”ด้วยความที่นางอ่านหนังสือไม่ออกจึงเอ่ยปากถามชิงหลง อีกฝ่ายหันกลับมามองหลินเอ๋อสลับกับกระบี่ของนางที่วางอยู่ใกล้ๆ ในใจของเขาเริ่มคิดแล้วว่ากระบี่เล่มนั้นต้องไม่ใช่กระบี่ธรรมดา
เช้าวันรุ่นขึ้น
หลินเอ๋อและชิงหลงมายังน้ำตกซีหงซึ่งไม่ได้อยู่ไกลจากที่พวกเขาพักนัก ท่ามกลางสภาพอากาศในยามเช้าที่ค่อนข้างจะโปร่งและไม่ร้อน เมื่อเดินมาถึงยังที่นัดหมายทั้งสองก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบว่าที่ริมน้ำตกมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นอยู่กับเด็กน้อยในอ้อมกอดอยู่อย่างสนุกสนาน
“หลินเฟย!!”เพราะได้พบหน้าลูกอีกครั้ง หลินเอ๋อจึงเผลอะโเรียกออกไปทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวและเปลี่ยนท่าทีขึ้นมาทันที หญิงสาวปริศนาชกกริชที่เอวออกมาจ่อที่ใบหน้าของหลินเฟยตัวน้อยเอาไว้ ทำให้ทั้งหลินเอ๋อและชิงหลงต้องหยุดวิ่งเข้าไปหาทันที
“มาแล้วเหรอ”เสียงของอีกฝ่ายเอ่ยถาม ใบหน้าที่ถูกปกคุมด้วยผ้าและหมวกทำให้มองไม่เห็นว่าเป็ใคร
“เ้าจับลูกข้าไปทำไม คืนนางมานะนางไม่เกี่ยวอะไรด้วย!”หลินเอ๋อะโบอกอีกฝ่าย
“ข้าทิ้งจดหมายไว้ให้ ไม่เข้าใจเนื้อความข้างในหรือไง”ชิงหลงยกไม้เท้าขึ้นกันหลินเอ๋อให้ถอยออกมา ถึงนางไม่อยากจะทำแบบนั้นแต่เพราะตกลงกับชิงหลงเอาไว้แล้ว
“ทำไมเ้าถึงอยากได้กระบี่ของนางนักล่ะ แม่นางน้อย”ชิงหลงเอ่ยถามขึ้น
“ข้าว่าคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว เ้าก็ไม่น่าจะถามนะ”
“อะไรคือความชัดเจน”ชิงหลงยังคงถามกลับไปอีก หญิงสาวตรงหน้าทำท่าเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง
“นี่อย่าบอกนะ ว่าพวกเ้าไม่รู้”นางถามกลับทำให้ทั้งสองคนต้องพากันทำหน้าสงสัย”พวกเ้าไม่รู้นี่เอง งั้นข้าจะบอกให้ก็ได้”พูดพร้อมปลดผ้าที่กำบังหน้าตนออกเผยให้เห็ฯใบหน้าอันแสนงดงามของสาววัยแรกแย้มซึ่งเมื่อได้เห็นก็พอจะเดาอายุของนางได้ในทันที ไม่เกินสิบเจ็ดอย่างแน่นอน
“กระบี่ที่พวกเ้า มันคือกระบี่มุขแปดทิศ”นามของกระบี่ในมือหลินเอ๋อปรากฎขึ้น ชิงหลงหันกลับไปมองมันอย่างช้าๆ”ทำขึ้นโดยยอดช่างทำกระบี่ ประดับด้วยของวิเศษชั้นยอดที่หาไม่ได้อีกแล้ว มุขแปดทิศ มันพิเศษตรงที่ไม่มีใครสามารถเป็ฯเ้าของมันได้หากมันไม่ยินยอม”
“จะบอกว่ากระบี่เล่มนี้มีชีวิตเป็ของตนเองงั้นเหรอ”หลินเอ๋อถามกลับ
“เท่าที่ข้ารู้ มันถูกสร้างขึ้นให้กับคนๆเดียวที่มันยอมรับ อดีศิษย์เอกแห่งสำนักง้อไบ๊ที่หายตัวไปเมื่อสี่สิบปีก่อน ข้านี่ช่างโชคดียิ่งนักที่ได้มาพบมันและยิ่งโคดีเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่ามันได้เ้าของใหม่ที่ยังไม่มีฝีมือพอที่จะใช้มัน เพราะงั้นข้าจึงจะขออาศารับ่ต่อและใช้งานมันเอง”พูดอย่างมั่นใจพร้อมมองหลินเอ๋ออีกหน
“เพื่อกระบี่เล่มเดียว เ้าถึงกับต้องเอาชีวิตของเด็กน้อยที่ไม่รู้เื่เข้ามาข้องเกี่ยวเชียวเหรอ!!”จู่ๆหลินเอ๋อก็เกิดโทสะอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินความ้าของอีกฝ่าย”รู้ไหม..ฮึก.. ทั้งชีวิตของข้าในตอนนี้สิ่งเดียวทีมีค่าที่สุดคือสิ่งที่เ้ากำลังอุ้มอยู่นะ!!”การตวาดลั่นของหลินเอ๋อด้วยความโกรธทำเอาอีกฝ่ายขวัญเสียไปในทันที
“ฮึก... ถ้าเ้าอยากได้มันนักก็เอาไป!!”แล้วก็ขว้างกระบี่ในมือไปตกอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย”แล้วส่งนางกลับคืนมาให้กับข้า! ฮึก.. “พร้อมยกมือทั้งสองที่สั่นเทาขึ้น หญิงสาวก้มมองเด็กน้อยในอ้อมอกตัวเองสลับกับกระบี่และหลินเอ๋อ จู่ๆนางก็เกิดพูดอะไรไม่ออกขึ้นมา
“ข.. ข้า”ผิดแผนเป็อย่างมาก ไม่คิดว่าจะได้กระบี่อันแสนวิเศษที่นางรู้จักดีมาง่ายๆ ทว่าแผนที่นางวางเอาไว้มันไม่ใช่แบบนี้ สิ่งที่นาง้าจริงๆไม่ใช่แค่กระบี่เล่มนั้น”ไม่! ข้าไม่คืนนางให้กับท่านหรอก!”พูดจบก็รีบก้มลงเก็บกระบี่แล้วถอยหลังหนีออกมา
“ไม่! ไม่! อย่าไปนะ!”หลินเอ๋อะโห้ามนางที่ทำท่าจะหนีไว้ได้ทัน”ข้าขอร้อง เ้าได้กระบี่ที่เ้า้าไปแล้ว คืนลูกของข้ามาเถอะข้าขอร้อง!”
“ข้า.. ข้าคืนให้ท่านไม่ได้จริงๆ!!”ตอบกลับเสียงดังก่อนจะมีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับพูดอะไรไม่ออก ชิงหลงที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่นานแต่ไม่ได้ทำอะไรจึงได้เอ่ยปากถาม
“ทำไมล่ะ”หญิงสาวหันมองชิงหลงก่อนจะก้มมองหลินเฟย
“ก็ข้า... ข้ารักนางนี่นา...”
“เ้าหมายความว่ายังไง แม่นางน้อย”ชิงหลงถามอีกหน อีกฝ่ายเงยหน้ามองเขา
“ข้าเป็เด็กกำพร้าพ่อกับแม่ ต้องขอทานในวัยเด็กหาเลี้ยงตัวเองไปวันต่อวัน.. ตลอดที่ข้ามีชีวิตมาข้าต้องทนเห็นเด็กคนอื่นๆมีพ่อมีแม่ มีคนข้างกายในขณะที่ข้าไร้ซึ่งคนที่พวกเขามีฮึก.. แต่ตอนที่ข้าพาตัวนางมา ข้าคิดเพียงว่าเมื่อได้กระบี่แล้วจะคืนนางให้กับพวกท่าน”พูดไปน้ำตาก็ไหลไป
“แต่ข้ากลับพบว่ายิ่งข้าได้อยู่กับนาง ข้ารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่โดดเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะงั้นข้าไม่คืนนางให้กับพวกท่านหรอก! ขออภัยด้วย!!”
“ไม่!!”หลินเอ๋อพยายามจะวิ่งเข้าไปหาแต่อีกฝ่ายใช้วิชาตัวเบาลอยตัวขึ้นหมายจะหนี
ฟิ๊ววววว!!
“อะไรเนี่ย!”ชิงหลงตวัดมือสั่งลมพุ่งเข้าขัดการเคลื่อนไหวของแม่นางน้อยทำให้นางตกลงมาก่อนที่เขาจะรีบเข้าไปรับทั้งนางและหลินเฟยเอาไว้ได้ทัน หลินเอ๋อเมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปรับลูกของตนทันที
“ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้าสิ!!”
“เด็กดื้ออย่างเ้าน่ะต้องโดนลงโทษ!”ชิงหลงแกล้งทำเสียงขู่ทำเอาอีกฝ่ายตัวสั่นเพราะความกลัว
“อย่า เดี๋ยว!!”หลินเอ๋อรีบเข้าไปห้ามเอาไว้ทำให้ชิงหลงหันมองนาง
“ทำไมล่ะ นางเกือบพาลูกเ้าหนีไปแล้วนะ”
“ข้ารู้แต่ นางยังเด็กนักและอย่างที่นางเล่าให้ฟังข้าคิดว่านางแค่้าใครซักคนข้างกายนาง”หลินเอ๋อมองแม่นางน้อยก่อนจะหันกลับไปมองชิงหลง
“แล้วเ้าจะให้ข้าทำยังไง? ปล่อยนางไปงั้นเหรอ?”หลินเอ๋อยิ้มตอบทำเอาชิงหลงไม่เข้าใจสิ่งที่นาง้าจะสื่อสาร หลินเอ๋อค่อยๆเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่นางน้อย
“เ้าบอกข้าได้ไหมว่าเ้าชื่ออะไรแม่นางน้อย”นางถามด้วยน้ำเสียงปกติ พยายามทำให้อีกฝ่ายไม่กลัวนาง
“ข้า ข้าชื่อเทียนเปา...”หลินเอ๋อยิ้มให้กับนางอีกหนทำให้อีกฝ่ายเริ่มที่จะคายกังวลลง
“เทียนเปา เ้าบอกว่าเ้าตัวคนเดียวมาั้แ่เด็ก แต่ตอนนี้เ้ารู้สึกดีที่มีหลินเฟยลูกสาวของข้าอยู่ด้วยใช่หรือไม่”นางพยักหน้าเป็คำตอบ”ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้เ้าอยู่กับนางตลอดไปเลยดีมั้ย”
“จริงๆเหรอ!”เมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายบอกกับทำเอาเทียนเปาตาลุกวาวขึ้นมาด้วยความดีใจทันที
“อื้ม จริงๆ”
“แต่ว่า นางเป็ลูกสาวของท่านนะ ท่านจะให้ข้าดูแลนางแล้วท่านจะมาหานางยังไง ข้าไม่มีที่อยู่เป็หลักแหล่ง”
“ไม่จำเป็ เ้าก็มากับข้าสิ”
“หลินเอ๋อ”ชิงหลงกล่าวเรียกชื่อทันที นางหันกลับไปมองอย่างสงสัยก่อนที่เขาจะพยักหน้าเป็เชิงเรียกคุย
“รอข้าอยู่ตรงนี้ก่อนนะ อ่ะนี้เ้าอุ้มนางเอาไว้เดี๋ยวข้ามา”ว่าพร้อมส่งตัวหลินเฟยให้กับเทียนเอาทำเอานางดีใจเป็อย่างมาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามชิงหลงไป
“เ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ให้นางไปกับเราด้วยมันจะดีเหรอ”ชิงหลงถามขึ้นทันที
“ดีสิ ท่านผู้เฒ่าท่านก็ได้ยินเหมือนข้า นางแค่้าครอบครัว”
“ข้ารู้แต่เ้าควรจะคิดให้ดีอีกหน่อยนะ เส้นทางที่เ้าจะไปกับข้ามันอันตรายมาก”
“แล้วท่านจะให้ข้าทิ้งเด็กซึ่งอยู่โดดเดี่ยวมาโดยตลอดไว้คนเดียวงั้นเหรอ ข้าทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะนางก็แทบไม่ต่างจากข้าก่อนหน้าที่จะได้เจอท่านอีก...”พูดไปก็รู้ศึกเศร้าไป ชิงหลงยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆก่อนจะตัดสินใจ
“ก็ได้ๆ ให้นางไปด้วย”
“ขอบคุณท่านผู้เฒ่า”ยิ้มร่าเริงขึ้นมาทันทีก่อนจะเดินกลับมาหาเทียนเปาที่กำลังหยอกล้อเล่นอยู่กับหลินเฟย”เอาล่ะเทียนเปา ข้ากับท่านผู้เฒ่าอนุญาตให้เ้าไปกับเราด้วยได้”
“จริงนะ!!”เทียนเปาเด้งตัวขึ้นถามด้วยความดีใจทันที หลินเอ๋อยิ้มและพยักหน้า”ขอบคุณ! ขอบคุณมากๆเลย”
“พอแล้วๆ ทีนี้เราไปกันได้หรือยัง ข้าทิ้งรถม้าเอาไว้เดี๋ยวโดนขโมยไปแล้วจะเดินทางลำบาก”ชิงหลงตัดบทสนทนาที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ทันที
แล้วพวกเขาก็ได้สมาชิกร่วมเดินทางมาเพิ่มอีกคน นั้นก็คือเทียนเปา เด็กสาวผู้รู้เื่ราวเกี่ยวกับกระบี่ของหลินเอ๋อซึ่งชิงหลงอยากจะถามนางเพิ่มแต่คงต้องรอไปก่อน เมื่อถึงเวลา
578K
