บทที่ 13 ตราบใดที่เธออยู่ที่นี่ เขาจะไม่มีชีวิตที่ดี!
เมื่อไม่เห็นใครแล้ว ถงฮั่วจึงกลับมานั่งลง
ในห่อที่ข่งหลินหลางให้มานั้น มีชุดเลียนแบบเครื่องแบบทหารชุดใหม่หนึ่งชุด กล่องข้าวที่ยังอุ่น ๆ สองกล่อง ตุ๊กตาผ้าขนาดเท่ากันสองตัว และกระเป๋าเงินที่ทำจากเศษผ้าลูกฟูก ข้างในมีเงินประมาณห้าสิบหยวน พร้อมกับคูปองธัญพืช คูปองน้ำตาล และคูปองแลกฝ้ายอีกไม่กี่ใบ
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ข่งหลินหลางสามารถรวบรวมได้ในเวลาอันสั้น
ถงฮั่วจ้องมองอย่างเหม่อลอย ในใจมีความอบอุ่นไหลผ่าน อีกสองปีพวกเธอแม่ลูกอาจจะได้พบกันอีกครั้ง
ตอนนี้น้องชายของหวังฟางทำงานอยู่ในคณะกรรมการอุดมการณ์ คนคนนี้มีความคิดลึกซึ้งและรอบคอบในการทำงาน เขาคือที่พึ่งของหวังฟาง
แต่ในปี 77 เขาถูกปะาด้วยการยิงเป้า เพราะพลั้งมือฆ่าคนตายตอนออกหน้าช่วยเหลือข่งมี่เสวี่ย
ถ้าเขาไม่ตาย ข่งมี่เสวี่ยคงจะมีที่พึ่งเพิ่มอีกคน
ภายนอกดูเหมือนเธอจะเป็หลานสาวแท้ ๆ ของเขา แต่เขากลับรักและตามใจข่งมี่เสวี่ยมากเป็พิเศษ
บางทีเขาอาจจะรู้มาตั้งนานแล้วว่าข่งมี่เสวี่ยต่างหากที่เป็หลานสาวแท้ ๆ ของเขา!
บ้านตระกูลถง
ถงต้าไหลกำลังจะไปทำงาน แต่เขากลับพบว่าจักรยานใหม่ทั้งสองคันที่เพิ่งซื้อมาถูกขโมยไปอีกแล้ว!
หวังฟางร้องไห้โฮจนแทบขาดใจ!
ด่าพวกโจรว่าลูกหลานไม่มีทวาร!
เลวทรามต่ำช้า!
ถงต้าไหลหน้าซีดเขียว "ยังจะด่าอีกหรือ! จะให้พวกโจรกลับมาแก้แค้นเธออีกหรือไง?"
เสียงของหวังฟางหยุดชะงัก ก่อนที่ดวงตาจะฉายแววอาฆาตแค้น "ทั้งหมดนี้เป็เพราะถงฮั่ว! นังเนรคุณ! นังสารเลวตัวน้อย!"
"บ้านเกิดเื่ใหญ่ขนาดนี้แต่เธอกลับหนีไปสุขสบายอยู่ข้างนอก!"
"ต่ำช้าไร้ยางอาย! ถ้าเธอกล้ากลับมาที่บ้านแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะหักขาของเธอให้ได้!"
ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาถงต้าไหลหลับไม่ลง ของมีค่ามากมายถูกขโมยไป เขาเ็ปจนแทบจะเสียสติ
บางสิ่งบางอย่างไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะได้ เขาถึงขนาดไม่กล้าแจ้งความว่าถูกคนขโมยของไปเท่าไหร่
ต่อให้จับโจรได้ในภายหลัง ของพวกนั้นก็ไม่มีทางได้กลับคืนมาแล้ว
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้น เจ็บแค้น โกรธเคือง และชิงชัง อารมณ์ต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เขาแทบจะคลั่งเพราะไม่รู้จะไประบายออกที่ไหน
หวังฟางถูกสายตาน่าสะพรึงกลัวของเขาจ้องมองจึงไม่กล้าด่าต่อ แต่ยิ่งเก็บกดความรู้สึกไว้ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกทุกข์ทรมานมากขึ้น
เื่ที่ตระกูลถงโดนโจรกลับมาขโมยของแก้แค้นเพราะหวังฟางปากเสีย กลายเป็เื่แปลกประหลาดที่ถูกเล่าขานไปทั่วแถบนี้
ตระกูลกู้ก็รู้เื่นี้เช่นกัน
บนโต๊ะอาหาร แม่กู้รู้สึกไม่สบายใจ "ตระกูลถงคงไม่ได้ไม่อยากคืนเงินห้าพันหยวนนั่นถึงได้แสดงละครโจระโจับโจรแบบนี้หรอกนะ?"
พ่อกู้ที่เพิ่งไปเจอถงต้าไหลมาเมื่อครู่ ท่าทางห่อเหี่ยว หมดเรี่ยวหมดแรงไปแล้ว
"ตระกูลถงถูกยกเค้าจริง ๆ"
แม่กู้ทั้งสะใจแต่ก็กังวลไปพร้อมกัน "ถ้าถูกยกเค้าจริง ๆ แล้วเงินของบ้านเราล่ะ? จะไม่โดนคนขโมยไปด้วยหรอกหรือ?"
พ่อกู้พูดว่า "ไม่ใช่แค่เงินห้าพัน แต่เงินของตระกูลถงและเงินที่ถงฮั่วได้จากการทำงานก็ถูกขโมยไปหมดแล้ว"
แม่กู้มีสีหน้าไม่ดี พูดว่า "โชคร้ายจริง! ชาติกำเนิดต่ำต้อย! ถึงจะได้เงินไปก็ไม่มีวาสนาจะได้ใช้!"
กู้จินเยว่ขมวดคิ้วพูดว่า "แม่ครับ!"
แม่กู้พูดอย่างไม่พอใจ "แล้วแม่พูดมันผิดตรงไหนล่ะ?"
กู้จินเยว่พูดอย่างหงุดหงิด "ผมกินเสร็จแล้ว!"
แม่กู้โมโห "คุณดูเขาสิ! เขายังคิดถึงถงฮั่วคนนั้นอยู่เลย! ฉันบอกคุณไว้เลยนะ เหล่ากู้ ในบ้านหลังนี้จะมีฉันหรือเธอได้แค่คนเดียวเท่านั้น!"
พ่อกู้พูดเสียงเรียบ "คุณไม่ต้องแสดงท่าทีรุนแรงขนาดนั้นหรอก เขาอาจจะไม่ได้สนใจถงฮั่วขนาดนั้นก็ได้ แต่ยิ่งคุณคัดค้านมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งสนใจมากขึ้นเท่านั้น"
แม่กู้ได้ยินก็เริ่มครุ่นคิด
หลังอาหาร กู้จินเยว่ไปที่บ้านตระกูลข่ง
ข่งหลินหลางทำงานกะดึกอยู่ที่โรงงาน ที่บ้านจึงมีแค่ข่งมี่เสวี่ยคนเดียว
ข่งมี่เสวี่ยรู้สึกดีใจที่เห็นกู้จินเยว่มา "ดึกขนาดนี้แล้วทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?"
กู้จินเยว่พูดว่า "พรุ่งนี้เป็วันเกิดฉันเลยมาบอกเธอล่วงหน้า ตอนห้าโมงเย็นที่ร้านอาหารรัฐบาล ถนนเฉาหยาง มากินข้าวด้วยกันนะ"
ข่งมี่เสวี่ยถามอย่างระแวดระวังว่า "คุณบอกฮั่วฮั่วแล้วหรือยัง?"
สีหน้าของกู้จินเยว่จางลงไปเล็กน้อย "ไม่"
ข่งมี่เสวี่ยรู้สึกดีใจ จึงยิ้มพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันจะพาฮั่วฮั่วไปด้วยนะ"
กู้จินเยว่ไม่ได้คัดค้าน ถือว่าเป็การยอมรับโดยปริยาย
หลังจากส่งกู้จินเยว่กลับไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยก็หายไป
เมื่อคืนเธอทะเลาะกับแม่อย่างหนักเพราะเื่ของถงฮั่ว
เธอไม่คิดว่าถงฮั่วจะรู้ว่าการที่กู้จินเยว่ไม่มางานแต่งงานเพราะเธอ
เธอไม่คิดเหมือนกันว่าถงฮั่วจะโกรธขนาดนี้ ไม่เพียงลาออกจากงานที่โรงงาน แต่ยังไปขอยกเลิกการแต่งงานถึงบ้านตระกูลกู้ แถมยังเรียกค่าเสียหายตั้งห้าพันหยวนด้วย!
แต่แม่ของเธอบอกว่า ถงฮั่วจะไปชนบทเพราะเื่ของพวกเขา เื่นี้เธอไม่เชื่อหรอก ใครจะโง่พอจะยอมไปอยู่ชนบทกันล่ะ?
ทุก ๆ วันเกิดของกู้จินเยว่ ถงฮั่วจะมาทำบะหมี่อายุยืนให้เขาที่บ้านด้วยตัวเอง
กู้จินเยว่มองห้องครัวที่ว่างเปล่า โต๊ะเก้าอี้ที่ว่างเปล่า ตอนนี้ไม่มีใครมาทำบะหมี่อายุยืนให้เขาอีกแล้ว
ตลอดทั้งวัน โทรศัพท์ที่บ้านตระกูลกู้ก็ไม่ได้ดังขึ้นเลย
กู้จินเยว่โทรไปที่สหภาพแรงงาน สอบถามว่าวันนี้มีคนไปหาเขาที่โรงงานหรือไม่
ไม่มี
เมื่อถึงเวลานัดหมาย กู้จินเยว่พาเพื่อน ๆ ไปที่ร้านอาหารรัฐบาล
เพื่อน ๆ ของเขาต่างรู้ดีว่าตอนนี้กู้จินเยว่ไม่อยากพูดถึงถงฮั่ว จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อถงฮั่วต่อหน้าเขา
ข่งมี่เสวียที่มาสายก็รีบกล่าวขอโทษ "ขอโทษค่ะ! ขอโทษนะ! ฉันมาสายไปหน่อย!"
กู้จินเยว่เห็นเธอมาแค่คนเดียว ไม่เห็นเงาของถงฮั่ว เขาบีบตะเกียบในมือแน่นขึ้น
ข่งมี่เสวี่ยมองกู้จินเยว่ย์ด้วยความรู้สึกผิดพลางส่ายหน้าเบา ๆ
เธอไม่เจอถงฮั่ว ไม่รู้ว่าถงฮั่วหลบไปซ่อนตัวที่ไหน
แต่กู้จินเยว่กลับคิดว่าถงฮั่วไม่เต็มใจมาร่วมฉลองวันเกิดกับเขา สีหน้าของเขาเ็าลงทันที ในใจก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ เขาไม่ควรใจอ่อนกับเธอเลย
หลายวันต่อมา
ถงฮั่วมาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว - ชุมชนหลงผิง
ขณะที่ลงจากรถไฟ ถงฮั่วฉวยโอกาสนำผ้าห่มที่ห่อไว้ออกมาจากพื้นที่มิติ
หัวหน้าหน่วยเฉิงจากหน่วยหงหนิวที่มาประชุมที่ชุมชน ก็ไม่คิดว่าการมาครั้งนี้จะต้องพาหญิงสาวที่เพิ่งลงทะเบียนเป็เยาวชนนักเรียนกลับไปด้วย
คนหนุ่มสาวที่ถูกส่งลงมาครั้งนี้มีไม่มาก แต่ละหน่วยได้รับมากที่สุดแค่สองคน หน่วยของพวกเขาได้มาแค่คนเดียวก็ถือว่าดีแล้ว
ถงฮั่วพูดในใจว่าโชคดีจริง ๆ ที่เธอได้ถูกส่งมาที่หน่วยหงหนิว
ถงชุนจิ้ง ลูกชายคนที่สองของตระกูลถงก็ถูกส่งมาชนบทที่หน่วยหงหนิวเช่นกัน
เมื่อมองทางเหนือซึ่งเปิดรับเพียงตำแหน่งเดียว เธอเห็นว่าที่นั่นเป็ชุมชนหลงผิงในเขตอำเภอชิงผิงก็รู้สึกว่าโชคดีไม่น้อย แต่ไม่คิดว่าจะโชคดีขนาดนี้ เธอจะได้อยู่หน่วยเดียวกันกับถงชุนจิ้งด้วย!
ดู์จะช่วยเธอจริง ๆ!
ตราบใดที่เธออยู่ที่นี่ ถงชุนจิ้งก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข!
หัวหน้าหน่วยเฉิงมองแขนขาขาวเนียนของถงฮั่ว เขารู้สึกหงุดหงิดจนต้องสูบกล้องยาสูบติด ๆ กันหลายครั้ง
ถงฮั่วทำใจดีสู้เสือ หยิบบุหรี่สองซองออกมาจากกระเป๋ายื่นให้หัวหน้าหน่วยเฉิงโดยตรง ยิ้มเผยฟันขาวเรียงสวย "หัวหน้าหน่วยเฉิง ฉันชื่อถงฮั่วค่ะ อายุยี่สิบเอ็ดปี ต่อไปฉันจะมาตั้งรกรากอยู่ที่หน่วยหงหนิวของพวกเรา ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!"
บุหรี่ที่ถงฮั่วมอบให้ไม่ใช่ของราคาถูก บุหรี่สองซองนี้ถ้าไม่มีคูปองก็ต้องใช้เงินถึงเจ็ดเหมา
หัวหน้าหน่วยเฉิงมองบุหรี่สองซองในมือ เมื่อได้ยินเธอพูดถึงหน่วยหงหนิวว่าเป็ "หน่วยหงหนิวของพวกเรา" ราวกับนับตัวเองเป็ส่วนหนึ่งของหน่วยแล้ว
คำพูดนั้นฟังดูไพเราะแต่ก็ไม่รู้ว่าเวลาลงมือทำงานจริง ๆ จะทำได้ดีแบบนี้หรือเปล่า
"ไปกันเถอะ!"
เพราะรับของจากคนอื่นมาจึงต้องเกรงใจ หัวหน้าหน่วยเฉิงไม่ได้แสดงอำนาจเหนือกว่าเหมือนที่เคยทำกับเยาวชนผู้มาใหม่คนอื่น แต่กลับเล่าถึงสภาพความเป็อยู่ในเขตพักอาศัยของเยาวชนที่หน่วยหงหนิวให้ฟังตลอดทาง
ตอนนี้มีเยาวชนนักเรียนทั้งหมดสิบแปดคนในเขตพักอาศัย บางคนก็เช่าบ้านของหน่วยอยู่คนเดียว บางคนอาศัยอยู่กับชาวบ้านที่สนิทสนมกัน บางคนสร้างบ้านอยู่เอง และบางคนก็อาศัยอยู่ในเขตพักอาศัยเยาวชน
ถงฮั่วคำนวณในใจ ตอนนี้เธอจะอาศัยอยู่กับคนอื่นไปก่อน รอจนกว่าเธอจะสะสางปัญหากับถงเหล่าเอ้อร์ก่อน จากนั้นค่อยสร้างบ้านอยู่เอง ยังไงเธอก็ไม่ยอมให้ถงเหล่าเอ้อร์เอาเปรียบเธอแม้แต่เงินแดงเดียว!
ที่เธอกลับมาบ้านตระกูลถงครั้งนี้ก็เพราะตั้งใจจะถือโอกาสจัดการเื่เงินที่ติดตัวอยู่ให้จบ ไม่อย่างนั้นคนพวกนี้ก็คงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ เพราะเื่เงินก้อนนั้น
ยังไงเธอก็ไม่มีทางกลับไปเป็คนรับใช้ให้ใครในตระกูลถงอีกแล้ว
ส่วนที่มาของเงิน อย่างมากเธอก็แค่บอกว่าขอยืมจากกู้ซือ
เขาคนนั้นคงไม่แฉเธอหรอกใช่ไหม?
ขณะที่ถูกถงฮั่วนึกถึงอยู่นั้น กู้ซือก็เห็นเงินและจดหมายที่ถงฮั่วทิ้งไว้ในบ้านของเขาพอดี
กู้ซือได้สืบเื่ราวในอดีตของถงฮั่ว่หลายปีที่ผ่านมาจนครบถ้วนแล้ว
สิบห้าปีก่อน ครอบครัวของถงฮั่วเดินทางไปร่วมงานศพที่บ้านเก่าของตระกูลถงที่หมู่บ้านถงเจียในเมืองหลิ่วอัน ระหว่างทางถงฮั่วน้อยได้หายตัวไปห้าวัน
ใน่ห้าวันนั้นยังรวมถึงเวลาที่ถงฮั่วช่วยเขาไว้ด้วย และนั่นก็อธิบายได้ว่าทำไมตอนนั้นถงฮั่วน้อยถึงดูเหมือนคนขัดสนและขอทานตัวน้อย
กู้ซือไปตรวจสอบที่สำนักงานชนบทเพื่อดูสถานที่ที่ถงฮั่วถูกส่งไป เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่มันเป็สถานที่เดียวกับอำเภอชิงผิงที่เขาถูกย้ายไป
แต่เขาไม่ได้อยู่ที่ชุมชนหลงผิง...
กู้ซือหรี่ตาลงเล็กน้อย ชุมชนหลงผิงก็ไม่เลวเหมือนกัน
1K
