เวลาผ่านไปเนิ่นนานบทรักดำเนินไปจนถึงปลายทางอารมณ์ของทั้งสอง มันสวยงามมาก ถึงแม้ฟิลิปเองจะเคยผ่านเื่อย่างนี้มามากรวมถึงตอนที่เขาคบอดีตคนรักผู้ซึ่งสร้างาแเอาไว้ในหัวใจมันนานแสนนาน หัวใจเขาไม่เคยสั่นไหวหรือมีความรู้สึกแบบนี้และดูเหมือนมันจะรุนแรงกว่าในอดีตเสียอีก
ณิชาภารู้สึกโมโห โกรธตัวเองที่คล้อยตามเขาไปอีกครั้ง ไม่ใช่สิมันไม่ใช่อีกครั้ง ตัวเธอไม่อาจจะนับได้ทั้งๆ ที่พยามบอกให้เขาหยุดแต่ดูเหมือนเขาจะช่ำชองเื่นี้มากเขารู้ว่าเธอมีจุดอ่อนตรงไหนเขาชักจูงเธอให้คล้อยตามได้อย่างง่ายดาย
"เหนื่อยไหม คงจะหิวแล้วหละสิ เราสองคนยังไม่ได้ทานอะไรกันเลยั้แ่เมื่อวานนี้" ฟิลิปที่นอนตะแคงใบหน้าหันมาถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่ม มือก็ลูบไปบนเรือนผมดำสลวยพร้อมกดจูบฟิลิปมองผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ เอาแต่นิ่งเงียบเขาไม่รู้ว่าสมองเธอกำลังคิดอะไรอยู่
"นิ่งแบบนี้หรือว่าอยากกินผมอีกครั้ง ในเมื่อผมถามไม่ตอบ" ณิชาภาฟังคำพูดที่ติดจะกวน ๆ เธอก็ถลึงตาใส่คนที่นอนอยู่
"คุณไม่ต้องทำงานหรือไง เป็เ้าของโรงพยาบาลดีจังเนอะอภิสิทธิ์เยอะมากจริงๆ"
ฟิลิปรู้ความหมายของคำพูดของอีกฝ่ายว่า ตัวเองกำลังถูกจิกกัดประชดเบาๆไม่ใช่คำชมเชยหรืออะไรทั้งสิ้น
"แล้วยังไม่อยากจะมาทำงานที่นี่หรือไง เ้าของที่นี่เขาหล่อใจดี นิสัยดีด้วย"
"ขอโทษนะคะ ที่จะพูดตรงๆ มีคนเคยชมคุณหรือโมเมคิดไปเองว่าตัวคุณเป็แบบนั้น ฉันว่าคงจะไม่ใช่ ในเมื่อดูจากการกระทำที่คุณทำกับฉันมันช่างห่างไกลกับคำว่านิสัยดีใจดีเลยนะคะ"
ฟิลิปได้ฟังถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังั้แ่อยู่กับเธอเขารู้สึกว่าตัวเองหัวเราะได้ง่าย ยิ้มง่าย ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขานึกถึงและห่วงหาได้เท่านี้ อีกแล้ว
"คุณลุกอาบน้ำไหวไหม ถ้าไม่ไหวผมจะอาบให้คุณก่อนก็ได้นะคุณยิ่งอ่อนเพลียข้าวก็ยังไม่ได้ทาน"ฟิลิปพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ดวงตาของเขามันปะปนไปด้วยความรู้สึกห่วงใยในหญิงสาว
"ขอบคุณนะที่ยังนึกได้ว่า ฉันยังไม่ได้กินอะไรส่วนคุณฉันขอความกรุณาลุกไปทำอาหารให้ฉันเลยชดเชยผลจากการกระทำของคุณ ส่วนตัวฉันจะเดินไปอาบน้ำเองไม่ต้องมาทำเป็ห่วงขนาดนั้นค่ะคุณหมอฟิลิป"
พูดเสร็จณิชาภาก็ลุกขึ้นจากเตียง โดยไม่ลืมที่หยิบผ้าห่มติดตัวไปด้วยพร้อมกับหันมาจ้องคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงไม่สะทกสะท้าน
"ไม่รู้ว่าคุณเป็พวกชอบโชว์กรุณาหาอะไรมาปิดด้วย ถึงแม้ฉันเป็หมอคุ้นเคยกับร่างกายสรีระต่างๆแต่กับคุณฉันรับไม่ได้" ณิชาภาต่อว่าด้วยน้ำเสียงขุ่นใบหน้าของเธอร้อนผ่าวพยายามที่จะมองแต่ใบหน้าอย่าได้มองต่ำกว่า่เอวลงไป
"ผมว่าคุณควรจะชินได้แล้วนะหมอน้ำ ร่างกายของผมถือว่าดูดีมากๆ"ฟิลิป ก้มมองลงไปด้วยความภาคภูมิใจ เขาต้องเป็โรงจิตแน่ ๆ ที่ทำแบบนี้กับเธอ
"คนบ้า!คุณสะกดคำว่าอายเป็บ้างไหม"
"เชิ่ดแบบนั้นระวังเอ็นตรงกล้ามเนื้อคอจะอักเสบนะครับก้มลงมาหน่อยก็ได้ ผมไม่หวงคุณหรอกถ้าคุณจะเห็นลูกชายผม" ฟิลิปพูดพร้อมฉีกรอยยิ้มกว้างๆดวงตาคมคู่นั้นมันวิบวับและดูซุกซน เขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน ผู้หญิงคนนี้เป็คนแรกที่เขารู้สึกอยากจะแกล้ง
"หมอบ้า พูดอะไรไม่อายปากบ้าง ลามก หึ้ย!"ณิชาภาอยากจะร้องกรี๊ดให้ลั่นห้องของเขา ตัวเขาไม่อายแต่สำหรับเธอมันอายมาก ก่อนจะวิ่งไปคว้าเสื้อผ้าที่เขาจัดการถอดทิ้งไว้ข้างเตียงแต่ก็ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหนก็ต้องชะงักเมื่อเสียงของเ้าของห้อง
"จะไปไหนทางนั้น" น้ำเสียงที่ดุเข้มแต่ใบหน้าไม่ได้ดุดันตรงกันข้ามคือสายตาที่เขากำลังแอบยิ้ม ขบขันตัวหญิงสาว
"ก็จะไปอาบน้ำ อะไรอีกละมีปัญหาเยอะจริงๆ นะคุณ"ณิชาภาที่ตอนนี้โมโห ยิ่งเห็นเขายิ้มกวนๆ เธอก็รู้สึกอยากจะตรงเข้าไปทำร้ายร่างกายผู้ชายคนนี้เป็คนแรกที่เธออยากจะทุบอยากจะตี ขนาดเธอโกรธพี่วุฒิมากขนาดไหนมันยังน้อยกว่าเขา
"ผมจะบอกว่าห้องน้ำมันไม่ได้ไปทางนั้น ห้องน้ำมันอยู่ทางโน้น"ฟิลิปชี้ไปในทิศทางตรงข้ามกับที่อีกฝ่ายกำลังจะวิ่งไป
"แล้วทำไมไม่พูดั้แ่แรก"ณิชาภาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ห้วนที่สุดในชีวิต ก่อนจะรีบวิ่งตรงเข้าไปยังห้องน้ำที่เขาชี้ทันที
"รีบๆ อาบนะครับ เดี๋ยวผมทำอาหารให้คุณก่อนจะได้หายโมโหหิว" ฟิลิปะโไล่หลังไป ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง เขารู้สึกดีมากๆไม่คิดว่าการเจอเธอครั้งนี้จะทำให้เขารู้สึกมีความสุข
"รีบ ๆ ทำเลย ออกมาคุณต้องทำเสร็จ"ณิชาภาะโออกมาจากในห้องน้ำ เมื่อได้ยินเสียงของฟิลิปเมื่ออยู่ลำพังในห้องน้ำเธอจะต้องหาทางออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดป่านนี้เพื่อนเธอจะคิดยังไงหมดกันชีวิตสาวโสดของเธอ
ผ่านไปราว 20 นาที หลังจากที่เข้าไปอาบน้ำฟิลิปก็เดินไปทำอาหารง่ายให้อีกฝ่ายทานรองท้องก่อน เขาทำเสร็จไปสักพักก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าณิชาภาจะออกมา
"คุณเป็อะไรหรือเปล่าปวดท้องหนักเหรอครับ"
ณิชาภาที่เดินวนอยู่ในห้องน้ำจริงเธออาบน้ำเสร็จตั้งนานแล้ว แต่ตัวเธอขออยู่เงียบๆเพื่อคิดหาทางออกไปจากห้อง อิตาหมอหื่นนี้ยังไงทันทีที่ได้ยินเสียงตรงหน้าห้องน้ำก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเปิดประตูออกมาจ้องหน้าคนที่ยืนมองเธออยู่
"ถ้าไม่พูด ฉันก็ไม่บอกว่าคุณเป็ใบ้นะคุณหมอฟิลิปไหนทำอะไรให้ฉันทาน"
ณิชาภาพูดเสร็จก็สะบัดหน้าใส่คนที่ส่งยิ้มกวน ๆด้วยความที่หิวเธอขอทานอะไรรองท้องก่อนสมองจะได้แล่น เดินเลยไปยังด้านนอก เธอได้ยินเสียงเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำแทนคิดว่าคงจะเข้าไปอาบน้ำ
เมื่อเธอเดินออกมาตรงโต๊ะทานข้าวที่จานมีไข่ดาว ไส้กรอกขนมปังปิ้งพร้อมกับนมสดวางอยู่ ท้องของเธอเริ่มส่งเสียงประท้วงกันให้วุ่น
"ทำไมอาบน้ำนานจังถ้าเราทานก่อนเขาจะว่าเราไหม"
ณิชาภากำลังจ้องมองจานอาหารตอนนี้น่าจะออกไปทางสายค่อนบ่ายแก่ๆแล้วเธอมอง ไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปังปิ้ง จ้องเหมือนกลัวมันจะระเหยออกไป
ฟิลิปหายเข้าไปในห้องน้ำสักพักก็ออกมา เห็นภาพของหญิงสาวที่กำลังนั่งมองจานอาหารที่แสนจะธรรมดาแต่สายตาที่เธอมองไปบนจานมันช่างดูมีค่ามากสำหรับคนที่นั่งอยู่
"อ้าว! ไม่กินละครับผมทำให้แล้ว กินได้เลยผมไม่ได้ใส่อะไรพิเศษลงไปในจานนั้นหรอกครับเพราะผมใส่อยากอื่นเข้าไปในตัวคุณแล้ว เยอะด้วย มันเลยไม่จำเป็ต้องใส่เพิ่ม"หลังจากที่เขาพูดเสร็จเขาพึ่งรู้ตัวเองว่า เขาเป็คนที่กวนมากๆ กวนคนที่อยู่ตรงหน้าสนุกจริงๆ แต่สิ่งที่พูดมันก็เื่จริงทั้งสิ้นั้แ่มีอะไรกับ ณิชาภา เขายังไม่เคยป้องกันเลยสักครั้งเขารู้สึกอยากจะให้ลูกชายของเขาได้ัักับเธอแบบจริง ๆ ไม่ผ่านเครื่องป้องกัน
"ถ้าฉันไม่หิวฉันคงจะเอามีดที่วางอยู่แทงคุณให้ยับแต่พอดีตอนนี้ฉันหิวมาก ฉันเลยขอทานให้มีแรงก่อน แล้วเรามาตกลงคุยกันดี ๆแบบคนที่มีวุฒิภาวะ คนมีการศึกษาเขาคุยกันนะคะ ตอนนี้ฉันขอยกธงขาวก่อน"
"หึ หึ ไม่เป็การเสียเวลา จัดการของที่วางอยู่ตรงหน้าได้เลยครับ"ฟิลิปมองคนที่ก้มหน้าก้มตาหั่นไส้กรอกเข้าในปาก คงจะหิวจริงๆ นะแหละก้มหน้าก้มตาทานไม่สนใจใคร แม้กระทั่งสายตาของเขา
"ฉันเคยบอกคุณแล้วว่าดื่มกาแฟมันไม่ดีต่อสุขภาพคุณควรจะเปลี่ยนเป็อย่างอื่นก่อนที่จะดื่มกาแฟดีกว่าไหมคะ ฉันรู้ว่าคุณคือนายแพทย์ชื่อดังถึงคุณจะเก่งแค่ไหนถ้าร่างกายคุณไม่ไหวคุณก็แพ้อยู่ดีนะคะ"
ณิชาภาพูดไปแตไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากอาหาร ที่ฟิลิปลงมือทำให้เธอ เธอเห็นฟิลิปดื่มกาแฟบ่อยมากๆ อย่างตอนที่เขาไปเปิดงานเมื่อวานนี้เอะอะก็ดื่มจนเธอนับแก้วแทบไม่ทัน
"คงจะหายหิวแล้วใช่ไหมถึงได้บ่นผมแบบนี้แต่ผมชอบให้คุณบ่นนะมันเพราะดีคุณคงจะลืมไปว่าก่อนผมจะกินกาแฟผมกินนมสดจากเต้าไปแล้วนะ" ฟิลิปส่งรอยยิ้มกวนไปยังคนตรงหน้าเขาเห็นเธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาครู่หนึ่งแล้วก็เงียบไป
ณิชาภารู้สึกเขินสายตาของผู้ชายคนนี้ ยัยน้ำแกอย่าหลงเสน่ห์เขานะผู้ชายแบบนี้อันตรายยิ่งกว่าเก้งแบบพี่วุฒิอีกถ้าแกไม่อยากเจ็บอย่าคิดไปยุ่งด้วยดีที่สุด
"ผมรู้ว่าคุณคงจะสงสัยว่าผมพาคุณมาที่นี่ทำไมใช่ไหม"ฟิลิปเป็ฝ่ายเริ่มพูดก่อน
"ฉันว่าคนอย่างคุณคงจะเป็คนที่มีเหตุผลใช่ไหมคุณบอกฉันมาตรงดีกว่าว่าคุณทำแบบนี้ทำไมคุณหมอฟิลิป คุณคงไม่ได้จะมาเรียกร้องอะไรจากฉันใช่ไหมคะ"
"ผมเรียกร้องอะไรจากคุณนะเหรอ อาจจะเป็แบบนั้นก็ได้ครับผมไม่ปฏิเสธ"
ณิชาภาไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเธอจะมีความรู้สึกแบบนี้ แค่ปลายนิ้วเขาวนไปรอบๆขอบแก้วกาแฟ ยามที่มองเขายกแก้วริมฝีปากหนาจรดลงไปบนแก้ว คุณพระ! เธอกลายเป็คนลามกได้ั้แ่เมื่อไหร่จนใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าว
"ใจเย็น ๆ ยัยน้ำ แกเป็คุณหมอที่ทุกคนพูดว่าเรียบร้อยสมเป็กุลสตรีจะมาคิดแบบนี้กับผู้ชายได้ยังไง"
"ผม้าอยากจะลองคบกับคุณ"ฟิลิปตัดสินใจพูดกับคนตรงหน้าออกไปตรงๆ ดีกว่าให้เธอคิดอะไรไปเอง ถ้าเขารอจีบชาตินี้จะได้คบหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
"คุณกำลังหมายความว่ายังไงถ้าฉันฟังไม่ผิดคล้าย ๆ คุณขอฉันเป็แฟนอยู่ ใช่ไหม"
"ใช่ครับ"
"What! คุณเป็ตลกนะ ฉันว่าคนอย่างคุณจะหาคนมาเป็แฟนไม่น่าจะยากฉันแอบเห็นผู้หญิงมากมายพร้อมที่จะมาเป็แฟน เป็คนรักของคุณเยอะ ถ้าคุณเอ่ยปากชวนผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน"
"ผมอายุเยอะแล้วผม้าอยากจะเริ่มความสัมพันธ์ที่มองเห็นอนาคตมองเห็นภาพงานแต่งงานหลังจากที่ผมมีอะไรกับคุณไปวันนั้นเชื่อไหมว่าผมไม่สามารถที่จะเรียกหรือใช้บริการใครได้เลย ร่างกายของผมมันตอบสนองแค่กับคุณซึ่งผมก็ได้พิสูจน์ให้คุณเห็นแล้วตลอดทั้งคืนว่ามันชอบคุณมากแค่ไหน"
"คุณหมอฟิลิปค่ะคุณเครียดหรือคุณวิตกกังวลอะไรมากไปหรือเปล่า นี่มันเื่จริงไม่ใช่ละครหรือในหนังที่คุณพูดแบบนี้แล้วฉันจะตกลงคบกับคุณทันทีการเป็แฟนหรือคบกันมันต้องมีมากกว่านี้ไม่ใช่แค่การที่คุณมีความสัมพันธ์แบบนั้นแล้วคุณจะต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตของคุณมาผูกติดไว้กับฉันซึ่งฉันรู้สึกไม่โอเคค่ะ"
"หมายความว่า"
"ฉันไม่ตกลงไง!คุณก็คงจะรู้ว่าฉันพึ่งจะเสียความรู้สึกกับเื่นี้มาไม่นาน ฉันยังไม่พร้อมที่จะเริ่มอะไรกับใครฉันหวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะคุณหมอฟิลิป"
ฮัลโล! ถ้าหากกวินทร์นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยคงจะลงไปนั่งหัวเราะเยาะเธอแน่ๆให้เป็แฟน ลองใช้ชีวิตด้วยกัน ตลกร้ายมากนะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า
"คุณอย่าพึ่งรีบปฏิเสธ ผมให้เวลาคุณคิดหนึ่งวันถ้าตัวคุณโอเคผมจะทำเื่ไปที่โรงพยาบาลคุณ ขอให้คุณมาทำงานที่โรงพยาบาลของผมเป็โรงพยาบาลชั้นนำที่คุณหมอหลายๆ ท่านอยากจะเข้ามาทำงานที่นี่ผมคงจะไม่จำเป็ต้องอธิบายใช่ไหมว่าคุณจะได้อะไรบ้างจากการตอบตกลงไม่ว่าคุณ้าจะศึกษาอะไรโรงพยาบาลชั้นนำมีหลายสิ่งที่คุณอยากจะศึกษา ผลงานการวิจัยจะเป็ข้อเสนอที่ดีสำหรับคุณ"
ณิชาภาได้ฟังข้อเสนอของเขาเธอก็อยากจะรีบตกลง แต่จิตสำนึกบางส่วน ยังรั้งอยู่ถึงแม้ข้อเสนอของเขามันช่างดูดีมากๆ
"ข้อเสนอของคุณดูจะโอมากนะคะฉันคิดว่าฉันคงจะไม่ตกลงจะคบใครเพราะข้อเสนอแบบนั้นแน่ๆ เราสองคนต่างไม่รู้จักนิสัยใจคอกันเลยฉันเชื่อว่าสักวันคุณคงจะเจอกับใครที่ดีและเหมาะสมกับคุณแน่ซึ่งมันไม่ใช่ฉันค่ะคุณหมอฟิลิป"
"ผมรู้ว่าสักวันผมจะต้องเจอใคร ผมถึงอยากให้คนคนๆนั้นเป็คุณ ไม่ใช่สิ... มันคือคุณคนเดียว" ทันทีที่คนตรงพูดจบใบหน้าของ ณิชาภาก็เปลี่ยนเป็สีแดงเรื่อขึ้นมาทันที
"ทำไมคุณถึงคิดว่าควรจะเป็ฉันแค่คนเดียวละ ในเมื่อโลกใบนี้มีผู้หญิงอีกมากมายที่เหมาะสมกับคุณมากกว่าฉัน คนที่อยู่ในสังคมเดียวกันกับคุณ”
"ผมว่าเราสองคนเหมาะสมกันมากนะครับเราต่างตอบสนองความ้าของกันและกัน ผมรู้ว่าคุณก็รู้สึกว่าเรามีอะไรหลายๆอย่างคล้ายกันมาก"
"คุณพูดมาแบบนี้ ฉันอยากจะรู้ว่าคุณทดลองคบฉันนานแค่ไหน"
"อะไรคือการทดลองคบกัน"
"อ้าว! ก็ระยะเวลาของการที่เราจะเป็แฟนกันนะสิ"
"คุณหมอน้ำครับ ผมขอคุณเป็แฟนวันนี้ผมคงจะไม่คิดจะเลิกั้แ่เรายังไม่ได้คบกันเลยนะครับ" น้ำเสียงของของฟิลิป แข็งขึ้นมาทันทีเขารู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เธอตั้งคำถามออกมามาก พอๆ กับวันนั้นที่เธอเสนอค่าตัวให้กับเขา
"คือคบกันแบบไม่มีเวลากำหนดระยะเวลาเลยเหรอคะ"
"คุณเรียนหมอมา คุณคงจะเข้าใจความหมายของผมดีใช่ไหมครับ"
ณิชาภา ไม่ได้มีปัญหากับข้อเสนอของเขาเธอรู้ว่าโรงพยาบาลเขาคือความใฝ่ฝันของแพทย์ที่อยากจะเข้ามาทำงานที่นี่มันติดตรงที่เธอยังมองไม่เห็นภาพว่าเขากับเธอจะเป็แฟนกันได้ยังไง จะคบกันได้หรือเปล่าขนาดคนที่เธอคบมา 5 ปียังทำกับเธอได้แล้วนี้เขากับเธอไม่ได้รู้จักอะไรกันมากมายมีแค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้นที่มันเลยเถิดไปมาก
"ผมรู้ว่าคุณกลัวอะไรผมเป็คนที่เกลียดการนอกใจมากที่สุด ดังนั้นผมไม่มีวันทำแบบนั้นกับคุณแน่นอนถ้าคุณเป็แฟนกับผม คุณจะไม่มีวันต้องอยู่กับความระแวงสงสัยเพราะผมไม่มีวันที่จะหักหลังคุณไม่ว่าจะเื่ของผู้หญิงหรือเื่ผู้ชายถ้าผมตัดสินใจจะคบใครแล้ว ผมจะซื่อสัตย์กับคุณแค่คนเดียวเท่านั้น"
ฟิลิปจ้องมองคนตรงหน้า ซึ่งกำลังทำท่าคิดหนัก กับข้อเสนอของเขาที่ให้เธอไปนั้นเขาคิดไว้แล้วอย่างรัดกุมและแน่ใจว่าเธอจะไม่ทีทางปฏิเสธเขาได้
1K
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)