“แม่แก้วกลับมาแล้วค่ะ”
“กลับหรอลูกอ้าวพวกเราก็มาด้วยหรอ แม่นึกว่าพวกหนูจะกลับไปเลย”กิ่งแก้วหันไปหาลูกสาวที่กลับมาจากข้างนอก และเห็นเพื่อนของลูกยืนอยู่
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีจ๊ะ ทานอะไรมาหรือยัง เดี๋ยวรอไปกินข้าวเย็นที่บ้านแม่สิ”
“ยังเลยค่ะแม่มะปรางนี่หิวมากเลย”
“เยอะแล้วยัยปรางเมื่ออยู่ในรถเธอก็เพิ่งกินมาไม่ใช่หรอ”แก้วกานต์หยอกเพื่อนสาว
“กลับมาแล้วหรอหนูแก้วเอ๊ะวันนี้เพื่อนมาด้วยหรอจ๊ะ”
“ค่ะคุณแม่อามนี่แม่ของคุณคิริน”
“สวัสดีครับคุณป้า”
“สวัสดีค่ะคุณป้าสบายดีนะคะ”
“สวัสดีจ๊ะเด็กๆป้าสบายดีจ๊ะหนูมะปราง นี่ป้าไม่เจอนานสาวขึ้นนะเนี่ย”
“เออคุณผู้หญิงค่ะวันนี้กิ่งขออนุญาตให้ยัยแก้วไปนอนที่บ้านได้ไหมคะ”กิ่งแก้วออกปากขออนุญาตคุณผู้หญิงของบ้านให้ลูกสาวไปนอนที่บ้าน
“ได้สิวันนี้ตาคิรินไม่อยู่ด้วย หนูแก้วคงอยากนอนบ้านกว่า ฉันไม่ว่าหรอกเอากับข้าวที่บ้านไปเยอะๆ เลยนะหนูแก้วไม่ต้องเกรงใจแม่”
“ขอบคุณค่ะคุณแม่”แก้วกานต์ไหว้ขอบคุณคุณแม่สามี “คุณคิรินไม่อยู่หรอคะ”
“ใช่จ๊ะเห็นว่ามีเื่ต้องเข้ากรุงเทพฯ ด่วน แต่จะรีบกลับนะไม่ต้องห่วง แม่ขอตัวก่อนนะ”แก้วกานต์ยิ้มตอบกลับให้แม่ของสามีที่คิดว่าเธอเป็ห่วงชายหนุ่มแพรพลอยยืนคุยไม่นานก็กลับเข้าบ้านไป ส่วนแก้วกานต์และแม่ช่วยกันเตรียมอาหาร
“แกสองคนออกไปรอข้างก่อนสักแปปฉันช่วยแม่เตรียมกับข้าวก่อน” แก้วกานต์บอกเพื่อนทั้งสองที่ยืนรอ
“ให้ฉันช่วยก็ได้นะจะได้เสร็จไวๆ”ปรียากรขันอาสาจะช่วยเพื่อน แต่อธิชัยก็ร้องห้ามไว้เพราะเธอนั่นไม่ได้เื่ทำอาหารเลยจริงๆ แค่เจียวไข่ยังไหม้ “อย่าเลยมะปรางอย่าสร้างความลำบากให้คุณแม่เลย”
“5555 เออจริงของไอ้อามบอกวะ มะปรางแกไปรอข้างนอกเถอะ”แก้วกานต์เสริมทัพคำพูดของอธิชัย
แก้วกานต์และแม่เตรียมอาหารไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยได้พากันกลับบ้านไปพร้อมกับอธิชัย และปรียากรเมื่อถึงบ้านทั้งหมดช่วยกันจัดแจงเอาหารที่ทำมาจากบ้านคุณผู้หญิงใส่จานชาม อยู่ๆก็มีสายโทรศัพท์มาที่มือถือของกิ่งแก้ว
‘Rrrrr Rrrrr’
“คุณคิริน”แก้วกานต์ที่กำลังเตรียมของเมื่อได้ยินเสียงแม่พูดออกมาว่าคนที่โทรมานั่นคือใคร“ทำไมคุณคิรินโทรเข้าเครื่องแม่ละ เราไม่รับโทรศัพท์คุณคิรินอีกแล้วใช่ไหม”กิ่งแก้วสงสัยว่าทำไมลูกเขยถึงได้โทรมาหานางแทนที่จะโทรหาลูกสาว
“โทรศัพท์แก้วพังอะแม่ไม่ต้องรับหรอกปล่อยๆ ไปเถอะ” แก้วกานต์บอกปัดแม่ของเธอไป แต่มีหรือกิ่งแก้วจะทำตามที่ลูกสาวบอกลูกชายเ้านายเลยนะ ชายหนุ่มอาจจะโทรลูกสาวของเธอก็เป็ได้
“ค่ะคุณคิริน”
‘ขอโทษนะครับคุณแม่แก้วกลับมาหรือยังครับ’
“กลับมาแล้วค่ะนี่กำลังจะกินข้าวกันอยู่เลย คืนนี้แก้วมานอนที่บ้านนะคะพอดีเพื่อนของแก้วมากินข้าวด้วยกัน”
‘เพื่อน?’
“อ่อเ้ามะปรางกับอาม นะคะ คุณคิรินจะคุยกับยัยแก้วไหมคะ แม่จะได้เรียก”
‘อ่อ...ครับ’คิรินที่ได้ยินชื่อเพื่อนชายของแก้วกานต์ก็ได้แต่โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ได้แต่คิดในใจ ‘มันจะเกาะเมียกูไปถึงไหนวะ’
“แก้วคุณคิรินจะคุยด้วยนะลูกอะเอาไป”
“จ้าแม่”กิ่งแก้วยื่นโทรศัพท์ให้ลูกสาวแล้วเดินกลับไปในครัวแก้วกานต์เมื่อเห็นว่าแม่นั้นเดินเข้าไปแล้วเธอกดวางโทรศัพท์ทันทีโดยไม่พูดคุยอะไรทั้งนั้น ‘ตี๊ด...’
“เฮ้ยไอ้แก้วแล้วแกไม่คุยกับผัวหน่อยหรอวะเดี๋ยวก็ของขึ้นหรอก” ปรียากรถามเพื่อนเมื่อเห็นว่าแก้วกานต์นั้นไม่คุยกับคิริน
“ไม่”แก้วกานต์ตอบกลับเพื่อนแล้วก็ทำงานต่อไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ทางด้านคิรินตอนนี้อยู่บนชั้นลอยส่วนตัวที่ผับของเขากับโรมร่วมหุ้นกันตอนนี้ชายหนุ่มอารมณ์ได้ครุกรุ่นโมโหที่โดนแก้วกานต์ตัดสายโทรศัพท์เขาทิ้งแล้วไหนจะพาเพื่อนผู้ชายเข้าบ้านอีก มันน่าจับมาตีก้นซะให้เข็ด
“เฮ้ยๆกระดกเบาๆ ก็ได้ไหม โมโหเมียเด็กอย่ามาลงที่เหล้าสิ” โรมที่เป็คนร้องห้ามคิริน
“หุบปากเลย”
“เออแล้วนี่จะจัดการกับมันยังไง”โรมพูดถึงเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ ที่อยู่โรงแรมของคิรินเกิดไฟไหม้เป็ส่วนห้องเก็บเอกสารบัญชีทั้งหมดของโรงแรม ที่เสียหายพอสมควรแต่ไม่มากดีที่มีคนมาเห็นก่อนก่อนที่ไฟจะลามไปไกล และคิรินก็รู้ตัวคนวางเพลิงแล้ว
“จัดการให้ถึงที่สุดมันบังอาจมากระตุกหนวดฉันแล้วจะปล่อยมันไว้ยังไงละ ไม่นานมันก็ต้องมาก้มอยู่ที่แทบเท้าของกู”คิรินกล่าวอย่างเสียงแข็ง พลางกระดกเหล้าเข้าปากเข้านึกเจ็บใจที่โดนอดีตหัวหน้าฝ่ายบัญชี ที่เขาไล่ออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาจับได้ว่าเชษฐายักยอกเงินที่ได้จากกรุ๊ปทัวร์ที่ทำสัญญาไว้กับโรงแรมนอกจากจะยักยอกเงินแล้วเชษฐายังเอาข้อมูลการประมูลทัวร์ของบริษัทไปขายให้โรงแรมคู่แข่งอีก“ก็ในเมื่อมันยังกลับมาแว้งกัดกูอีก ก็ไม่จำเป็ต้องเก็บมันไว้”
“นายครับลูกน้องของผมได้ตัวมันมาแล้ว”กันต์เข้ามารายงานว่าจับตัวเชษฐามาได้
“เอาตัวมันเข้ามา”คิรินพูดด้วยเสียงที่เรียบนิ่งไม่นานลูกน้องของกันต์ก็พาตัวเชษฐาเข้ามาในห้องที่พวกเขาอยู่
“พวกแกเหอะ! ไงละปล่อยงูยังฉันไป เจอแว้งกัดเลยละสิ” คนร้ายยังไม่สงบปากสงบคำทำใจดีสู้เสือ ทั้งๆ ที่โดนคนของกันต์ซ้อมแทบลุกไม่ขึ้น “เก่งนิทำไมถึงปล่อยให้ฉันขโมยแผนของแกไปละ”
“แกเนี่ยนะทำไมไม่รอให้แก่ตาย”คิรินลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหาเชษฐาที่นอนถูกมัดอยู่ด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยแต่สายตาฉายความน่ากลัวออกมา พลางเอามือบีบคางของเชษฐาแล้วพูดกับเขา“แกคิดว่าข้อมูลที่ขโมยไปเป็ของจริงหรอ แกคิดว่างั้นสินะ ถึงโง่ทำไปได้ฉันอะนะก็กะว่าจะไม่ทำอะไรแกหรอก เพราะยังไงแกก็โดนพวกนั้นทำอยู่ดีแต่แกเป็พวกใจร้อนสินะ ถึงอยากตายเร็วขึ้นก่อนถึงวันประมูล ถึงได้มาเผาโรงแรมของฉัน”
“แก!!!”เชษฐาถึงกับพูดไม่ออกกับสิ่งที่คิรินพูด
“จุ๊ๆไม่ต้องพูดไรแล้ว กันต์จัดการเอามันไปปล่อยทะเล” คิรินไม่รอให้คนร้ายได้พูดอะไรต่อเขาสั่งให้ลูกน้องจัดการ “ธิปไปเคลียร์กับตำรวจ แล้วบอกว่าไฟฟ้าลัดวงจร”
“ครับ”ทั้งชนาธิปและกันต์รับคำสั่งแล้วออกจากห้องไป
“แล้วเนี่ยจะเอาไงต่อวะปล่อยให้ไอ้ัมันลอยตัวอย่างนี้หรอวะ”โรมถามเพื่อนถึงตัวการของความเลวร้ายในวันนี้
“ปล่อยเหอะปล่อยมันไปก็ไม่ใช่กูสิเพื่อน” คิรินเดินกลับมานั่งโต๊ะแล้วหยิบเหล้าขึ้นมากรอกปาก “รอถึงวันประมูลก่อน ฉันจะส่งของขวัญไปให้ หึ!”
“เฮ้ยไอ้คิรินนั่นมันวีนัสใช่ไหม” โรมเรียกเพื่อนให้ดูแฟนเก่าที่ตอนนี้มองมาทางเขาแล้วทำท่าจะเดินตรงขึ้นมาหาพวกเขาส่วนคิรินเมื่อได้ยินชื่อวีนัสก็ทำหน้านิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่แต่ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“ไงค่ะคิริน” และแล้ววีนัสก็เข้ามานส่วนที่คิรินและโรมอยู่เธอทักเขาด้วยรอยยิ้มหวานที่เคยทำให้เขานั้นหลงใหลมาก่อนคิรินหันมามองตามเสียงหวาน เขามองหน้าเธอแปปหนึ่งแล้วทำท่าเดินออกไปจากห้องแต่ยังไม่ลืมกล่าวลาเพื่อน
“กูกลับแล้วนะไอ้โรม”
“แล้วเจอกันใหม่นะคะคิรินบายคะ” วีนัสเห็นว่าคิรินทำเป็ไม่สนใจแต่เธอก็ไม่ใส่ใจยังกล่าวลาด้วยรอยยิ้มหวานๆ คิรินก็ไม่สนใจเธออีกตามเคยรีบเดินออกจากห้องตรงไปที่รถ
“กลับคอนโด”
“ครับนาย”ชนาธิปที่กลับมารับเ้านายหลังเคลียร์เื่ราวต่างๆ ตามที่เ้านายบอกแล้วได้แต่สงสัยที่วันนี้เ้านายกลับเร็วกว่าปกติ แต่ก็ได้แต่เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้
“แล้วเื่โทรศัพท์เครื่องใหม่ของแก้วกานต์นายจัดการหรือยัง”คิรินสั่งให้ชนาธิปไปจัดการเื่โทรศัพท์เขาไม่อยากจะโทรผ่านแม่ยายอย่างนี้อีกแล้วเกรงใจ อีกตั้งสองสามวันเขาถึงจะกลับยัยตัวแสบคงหาข้ออ้างที่จะไม่รับโทรศัพท์เขาเป็แน่
“ผมโทรไปสั่งให้คนทางโน้นซื้อเครื่องใหม่เบอร์เดิมให้คุณแก้วแล้วครับน่าจะได้พรุ่งนี้เช้า”ก็แหงละเ้านายเล่นเพิ่งสั่งเขาให้จัดการเมื่อตอนหญิงสาวตัดสายทิ้งนี่เองจะให้ถึงทันใจคงไม่ได้หรอกนะเ้านายชนาธิปได้แค่คิดในใจ พลางขับรถออกรถมุ่งหน้ากลับคอนโดของเ้านายหนุ่ม
ทางด้านแก้วกานต์และเพื่อนก็ช่วยกันเก็บจานทำความสะอาดหลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ถึงปรางจะทำกับข้าวไม่อร่อย แต่เื่ล้างจานปรางเก่งมาก”ปรียากรออกตัวอาสาล้างจาน กินข้าวบ้านเขาฟรีแล้วยังจะไม่ช่วยล้างจานอีกเธอก็ใจดำไปแล้ว“คุณพ่อกับคุณแม่ไปนั่งพักเถอะค่ะ รับร้องแตกไม่ถึงร้อยหรอกค่ะ”
“จ้าๆ”ผู้ใหญ่ทั้งสองเดินไปนั่งพักที่หน้าทีวี ปล่อยให้เด็กๆ จัดการกันไป
ทั้งสามช่วยกันเก็บกวาดล้างจานเช็ดโต๊ะเรียบร้อยแล้วอธิชัยกับปรียากรก็ขอตัวกลับที่พักเพราะทั้งเขาและเธอออกมาจากบ้านทั้งวันแล้ว
“หนูสองคนลากลับก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่”
“กลับดีๆนะลูก อามขับรถดีดีนะ” ศักดิ์ชัยบอกเพื่อนลูกสาว
“ครับคุณพ่อไปแล้วนะแกแก้ว” อธิชัยไม่ลืมกันกลับไปบอกลาเพื่อนสาว
“เออรีบๆ ไปเถอะง่วงนอน” ปรียากรพูดตัดบทสนทนาของเพื่อนทั้งสองแล้วผลักอธิชัยให้ขึ้นรถกลับบ้าน “บายแก” โดยไม่ลืมหันมาบอกลาเพื่อนสาว
เมื่อเพื่อนทั้งสองออกไปแล้วแก้วกานต์ตั้งท่าจะขึ้นห้องนอนแต่โดนผู้เป็แม่เรียกตัวไว้
"โทรกลับหาคุณคิรินด้วยยัยแก้วคุณเค้าโทรมาสั่งว่าถ้าเพื่อนกลับแล้วให้โทรไปหาด้วย เอานี้เอาโทรศัพท์แม่ไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยเอามาคืน" กิ่งแก้วยื่นโทรศัพท์ให้ แล้วหอมแก้มลูกสาวก่อนเดินขึ้นห้องไป "แม่ไปนอนแล้วนะราตรีสวัสดิ์จ้ะลูกสาว ฟอด"
2K
