ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        ทันใดนั้น หมากดำถึงกับไปไม่เป็น เข้าสู่การใคร่ครวญอันยาวนาน

        เฟิ่งเฉี่ยนหรี่ตาลง มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย ผลแพ้ชนะออกมาแล้ว!

        ในห้องพิเศษ เสวียน บรรยากาศราวกับมีคนตายเข้าครอบคลุมไปทั่ว

        นอกจากฟางเสียแล้ว นักเดินหมากระดับเก้าอีกห้าคนมีสีหน้าขาวเผือด

        ทุกคนพ่ายแพ้ พวกเขาพ่ายแพ้ทุกคน!

        แพ้ทั้งแก๊ง!

        หานไท่ฟู่เดินเข้ามาใกล้กระดานหมากเขาจ้องกระดานหมากด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ปากของเขาพูดซ้ำๆ กันว่า “แพ้หมดเลย แพ้หมดทุกคน ทุกคนแพ้หมด แพ้หมดทุกคน...เป็นไปได้อย่างไรกัน”

        องค์ไท่จื่อน้อยเห็นบรรยากาศผิดปกติไป นัยน์ตาดำขลับนั้นกลอกไปมารอบหนึ่งเขาแตะแขนของลั่วเฟิง คนทั้งสองค่อยๆปีนลงมาจากเก้าอี้แล้วเดินเบามือเบาเท้าไปเปิดประตู ออกไปจากห้องเงียบๆ

        เมื่อออกมาจากห้องพิเศษแล้ว มือเล็กๆ ของคนทั้งจับไว้ด้วยกันแล้วร้องตะโกนออกมาว่า

        “เสด็จแม่ชนะแล้ว! เสด็จแม่ชนะแล้ว!”

        “ดีเหลือเกิน! ไท่จื่อไม่ต้องแยกกับฮองเฮาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        ห้องโถงชั้นล่างมีเสียงฮือฮาดังขึ้น คนทั้งหมดลุกขึ้นยืน!

        “ชนะแล้ว! หมากขาวชนะแล้ว!”

        “ไม่ต้องใช้ค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมและไม่ได้ใช้ค่ายกลเจดีย์คู่แต่อาศัยการวางแผนและวางกลยุทธ์ล้วนๆ ชนะทุกก้าว ฝีมือของนางล้ำเลิศนี่จึงจะเป็นแม่นางเฟิงที่มีความสามารถที่แท้จริง!”

        “ข้ายังคิดว่าแม่นางเฟิงใช้เป็นเพียงค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมและค่ายกลเจดีย์คู่เสียอีกที่แท้ไม่จำเป็นต้องใช้ค่ายกลใดๆ นางก็เอาชนะได้! นี่ต่างหากที่เรียกว่าความสามารถที่แท้จริง! ช่างเป็นยอดฝีมือโดยแท้!”

        “แม่นางเฟิง เยี่ยมไปเลย!”

        “แม่นางเฟิง ข้าเลื่อมใสท่านเหลือเกิน!”

        “แม่นางเฟิง รับข้าเป็นศิษย์เถิด!”

        “แม่นาง แต่งให้ข้าเถิด!”

        “...”

        เกิดเสียงฮือฮาด้วยความยินดีดังขึ้นอีกครั้ง

        ในฝูงชน มู่ชิงหว่านถูกเบียดเข้ามาถึงตรงกลางของห้องโถงนางโมโหแทบบ้าอยู่แล้ว!

        เฟงเฉี่ยนถึงกับชนะอีกแล้ว

        เมื่อมองไปรอบๆ ยิ่งได้รับการต้อนรับจากทุกคน!

        น่าโมโหเหลือเกิน!

        “คุณหนู ทุกคนเสียสติกันไปหมดแล้วหรือเจ้าคะ ก็แค่ชนะหมากกระดานหนึ่งถึงกับต้องดีใจเช่นนี้หรือเจ้าคะ” สาวใช้ถูกคนเบียดจนพลัดกับมู่ชิงหว่าน

        มู่ชิงหว่านขมวดคิ้วตะโกนว่า “ไป พวกเรากลับเถิด!”

        คนเหล่านี้จะต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ นางทนดูไม่ได้อีกต่อไป

        ในวังหลวง เฟิ่งชังจ้องกระดานหมากเขม็ง เขาเบิกตากว้างน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “แพ้แล้ว หมากดำถึงกับแพ้แล้ว”

        เซวียนหยวนเช่อค่อยๆ ลุกขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างเบิกบานใจ “อยู่ในการคาดเดาของเจิ้น!”

        หลังจากเฟิ่งชังได้สติจากอาการตกตะลึงแล้ว เขาจึงรู้สึกตัวขึ้นมาว่าฝ่าบาทมีความรู้สึกต่อสตรีที่เป็นผู้เดินหมากขาวอย่างไม่ธรรมดา! นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดี!

        เขาจะต้องส่งคนไปสืบดูความเป็นมาของสตรีนางนี้ป้องกันมิให้นางส่งผลกระทบต่อตำแหน่งฮองเฮาของบุตรสาว!

        ริมสระบุปผา ซือคงเซิ่งเจี๋ยลุกขึ้นกะทันหันเส้นผมสีขาวราวกับม่านน้ำตกยาวถึงเอวนั้นถูกลมพัดปลิวไสว

        ซือคงจวินเย่ถาม “อาเซิ่ง เจ้าจะไปไหน”

        “ชุมนุมเดินหมาก!” ซือคงเซิ่งเจี๋ยตอบทั้งที่ไม่หันกลับมาและเดินออกไปไกลแล้ว

        ซือคงจวินเย่ตะลึงงัน จากนั้นจึงกระจ่างแจ้งแก่ใจนี่น้องชายกำลังจะไปพบสตรีที่เป็นผู้เดินหมากขาว

        เป็นครั้งแรกที่น้องชายสนใจสตรีคนหนึ่งขึ้นมาและเป็นครั้งแรกที่น้องชายเป็นฝ่ายกระตือรือร้นจะไปพบสตรีนางหนึ่ง!

        จิตใจของเขาสับสนว้าวุ่น

        ในห้องพิเศษ หวง เฟิ่งเฉี่ยนพิงกรอบหน้าต่างมองไปทางห้องพิเศษฝั่งตรงข้าม “หานไท่ฟู่ ท่านแพ้อีกแล้วครั้งนี้ท่านคงปฏิบัติตามที่ได้เดิมพันเอาไว้กระมัง”

        หน้าต่างของห้องพิเศษฝั่งตรงข้ามปิดสนิท คนในห้องโถงด้านล่างจึงพูดขึ้นว่า

        “ท่านอาวุโสหาน ออกมาพูดอะไรสักคำสิ!”

        “ไม่ใช่แพ้แล้วไม่ยอมรับครั้งแรกสักหน่อย คิดจะบิดพลิ้วอีกกระมัง”

        “ฮ่าๆๆ...”

        หานไท่ฟู่ได้ยินเสียงจากภายนอก เขาโหโมจนต้องขบฟันแน่นเขาเปิดหน้าต่างออกมาถลึงตาและตะโกนใส่คนด้านล่าง “ใครว่าข้าไม่ยอมรับข้ารักษาคำพูดมาโดยตลอด!”

        คนที่อยู่ชั้นล่างพากันหัวเราะขึ้นมาอีก

        หากท่านเป็นคนรักษาคำพูด ไฉนต้องแพ้ติดๆกันถึงสี่กระดานจึงยอมรับความพ่ายแพ้เล่า

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ถือสาเขา “เช่นนี้ก็ดี! เช่นนั้นเชิญไท่ฟู่กรุณาทำตามที่เดิมพันไว้ให้เร็วที่สุด!”

        หานไท่ฟู่แค่นเสียงฮึ จากนั้นปิดหน้าต่างทว่ากลับได้ยินห้องฝั่งตรงข้ามพูดอีกว่า “อ้อ ถูกต้องแล้วรบกวนท่านช่วยทักทายท่านอื่นๆ แทนข้าด้วย วันนี้เดินหมากได้สนุกสนานมาก!”

        มือของเขาสั่นขึ้นมาทันที หน้าแทบจะกลายเป็นสีเขียวเขาถลึงตาใส่ห้องตรงข้าม แต่อีกฝ่ายปิดหน้าต่างเสียแล้ว

        ฟางเสียและคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก!

        นางเดินหมากอย่างสนุกสนาน

        นางย่อมต้องเดินหมากอย่างสุดความสามารถ ทำลายค่ายกลของพวกเขาทุกคน!

        ตายยกแก๊ง!

        โค่นล้มนักเดินหมากระดับเก้า!

        หากกล่าวว่าพวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นนักเดินหมากรุ่นใหม่ที่มีฝีมือโดดเด่นอันเป็นตัวแทนของแคว้นเป่ยเยียนเฟิ่งเฉี่ยนคนเดียวก็สามารถโค่นล้มพวกเขาได้ทั้งหมดเช่นนี้นับเป็นการโค่นล้มชุมนุมเดินหมากโดยคนเพียงคนเดียว!

        วิธีการเดินหมากเช่นนี้ ไม่สนุกสนานได้อย่างไร

        คนในห้องโถงชั้นล่างได้ยินคำพูดของเฟิ่งเฉี่ยนแล้วพากันวิพากษ์วิจารณ์

        “คำพูดของแม่นางเฟิงหมายความอย่างไร”

        “ท่านอื่นๆ? หรือในห้องพิเศษของท่านอาวุโสหานยังมีคนอื่นอีก”

        “ใครจะไปรู้ล่ะ! อย่างไรท่านอาวุโสหานก็แพ้แล้ว!”

        “การเดินหมากรู้ผลชนะแล้ว ไม่มีอะไรน่าดูอีก ทุกคนแยกย้ายเถิด!”

        ผู้คนเริ่มแยกย้ายกัน

        ไม่นานนัก ภายในห้องโถงปราศจากผู้คน

        ฟางเสียและคนอื่นๆ ออกจากห้องพิเศษ เสวียน ด้วยจิตใจห่อเหี่ยวและคอตก!

        “เดิมทีคิดออกมาผ่อนคลายจิตใจ คิดไม่ถึงว่าจะยิ่งน่าเบื่อ!”

        “ท่านอาวุโสหานบอกให้พวกเราบีบฝ่ายตรงข้ามให้ตายสุดท้ายกลับเป็นพวกเราที่ถูกฝ่ายตรงข้ามบีบคั้นแทบตาย!”

        “แต่ไรมาไม่เคยแพ้จนอนาถเช่นนี้มาก่อน!”

        “ท่านอาวุโสหานบอกว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงนักเดินหมากมือสมัครเล่นข้าดูลักษณะการพลิกแพลงของนางแล้ว เมื่อเปรียบเทียบกับซือคงเซิ่งเจี๋ย! ความสามารถของนางน่าจะอยู่เหนือระดับเก้า!”

        “พรุ่งนี้ยังต้องไปประลองตามนัดที่นัดไว้เมื่อสามปีก่อนทว่าตอนนี้ความมั่นใจของข้าถูกทำลายเสียจนสิ้นซาก ทำอย่างไรดีเล่า”

        “ไม่ควรมาชุมนุมเดินหมากเลย พวกเราล้วนถูกท่านอาวุโสหานหลอกล่อ”

        ระหว่างที่พูด ถนนเบื้องหน้าพลันเงียบงัน เงียบเสียจนผิดปกติ

        จ้าวฉีเดินอยู่ด้านหลังพวกเขา เขาหยุดกะทันหัน จ้าวฉีจึงชนเข้าอย่างจัง

        “พี่ฟาง ท่านจะหยุดเดิน ก็บอกกันบ้าง!”

        เห็นฟางเสียไม่พูดไม่จา ไม่เคลื่อนไหว เขายิ่งประหลาดใจ “ท่านเป็นอะไร เห็นผีหรือ”

        เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้าเห็นเพียงบริเวณตรงกลางของถนนเบื้องหน้าปรากฏให้เห็นบุรุษผมยาวสีเงินผู้หนึ่งสวมหน้ากากสีเงินบนใบหน้าเดินเข้ามาช้าๆ เหมือนหิมะที่โปรยลงมา ให้ความรู้สึกเหมือนเทพเซียนลงมาจุติ ทุกๆก้าวเดินของเขาเหมือนเช่นดอกบัวที่เบ่งบานขึ้นช้าๆ งดงามเสียจนแทบลืมหายใจ!

        ผู้คนบนถนนแยกออกจากกันเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติทุกคนกลั้นหายใจมองเขาด้วยสายตาลุ่มหลง!

        จ้าวฉีอ้าปากเล็กน้อย เขามองจนงงงัน นี่มิใช่ เซียนหมากล้อมผมสีเงินซือคงเซิ่งเจี๋ยที่โค่นล้มนักเดินหมากในแคว้นเป่ยเยียนเมื่อสามปีก่อนหรอกหรือ

        ไฉนเขาจึงมาที่นี่

        สามปีให้หลัง บุคลิกของเขาไม่เหมือนเดิม!

        อธิบายไม่ถูกว่าไม่เหมือนเดิมตรงไหน แต่สรุปว่าไม่เหมือนเดิมราวกับเกิดใหม่!

        ขณะที่ฟางเสียทั้งหกคนยังคงทึ่มทื่ออยู่นั้น ซือคงเซิ่งเจี๋ยเดินมาหยุดเบื้องหน้าพวกเขาและกวาดสายตามองพวกเขาปราดหนึ่ง “แม่นางที่เดินหมากเมื่อสักครู่กับพวกเจ้าอยู่ที่ไหน”

        คนทั้งหกตะลึงงัน กระอักกระอ่วนอย่างที่สุด!

        ประการแรก เขาชมการเดินหมากกระดานเมื่อสักครู่แล้ว!

        ประการที่สอง เขารู้ได้อย่างไรว่าคนที่เดินหมากเป็นพวกเขา

        ประการที่สาม คนที่เขาต้องการตามหามิใช่พวกเขา แต่เป็นแม่นางเฟิงนี่หมายความว่าอย่างไร