BAD BOY รักหลอกลวง (คีย์+ปัท) รุ่นลูก

​

 หนึ่งปีต่อมา.....

เด็กน้อยของขวัญ คิมหันต์และคุณหญิงไลลาตั้งหน้าตั้งตารอฟังเสียงทารกน้อยอยู่หน้าห้องคลอดด้วยความตื่นเต้น โดยเฉพาะคทาธรที่เดินวนไปวนมาราวกับหนูติดจั่น ปัทมาอยู่ในนั้นและกำลังจะคลอดลูกคนที่สองให้กับเขาและหมอก็ไม่ออกมาเรียกชายหนุ่มเข้าไปด้านในสักที

"นั่งก่อนก็ได้ตาคีย์ แม่เวียนหัว" ไลลาพูดกับลูกชาย

"เอาน่าที่รัก ตอนที่เธอคลอดลูกทั้งสี่คนฉันก็เป็นเหมือนเจ้าคีย์นี่แหละ"

คิมหันต์บอกกับภรรยายิ้มๆ เพราะเข้าใจความรู้สึกของลูกชายดีและสมัยนั้นทางโรงพยาบาลก็ยังไม่อนุญาตให้พ่อเข้าไปอยู่ในห้องคลอดกับแม่ได้

ห้านาทีต่อมาพยาบาลก็เปิดประตูออกมาแล้วเรียกให้ชายหนุ่มเข้าไปในห้องคลอดกับปัทมา คทาธรทั้งปากสั่นมือสั่นทำอะไรไม่ถูกเพราะความตื่นเต้นจนสุดท้ายคุณหญิงไลลาต้องเป็นคนดันหลังลูกชายให้เข้าไปในที่สุด

หนึ่งปีต่อมา.....

เด็กน้อยของขวัญ คิมหันต์และคุณหญิงไลลาตั้งหน้าตั้งตารอฟังเสียงทารกน้อยอยู่หน้าห้องคลอดด้วยความตื่นเต้น โดยเฉพาะคทาธรที่เดินวนไปวนมาราวกับหนูติดจั่น ปัทมาอยู่ในนั้นและกำลังจะคลอดลูกคนที่สองให้กับเขาและหมอก็ไม่ออกมาเรียกชายหนุ่มเข้าไปด้านในสักที

"นั่งก่อนก็ได้ตาคีย์ แม่เวียนหัว" ไลลาพูดกับลูกชาย

"เอาน่าที่รัก ตอนที่เธอคลอดลูกทั้งสี่คนฉันก็เป็นเหมือนเจ้าคีย์นี่แหละ"

คิมหันต์บอกกับภรรยายิ้มๆ เพราะเข้าใจความรู้สึกของลูกชายดีและสมัยนั้นทางโรงพยาบาลก็ยังไม่อนุญาตให้พ่อเข้าไปอยู่ในห้องคลอดกับแม่ได้

ห้านาทีต่อมาพยาบาลก็เปิดประตูออกมาแล้วเรียกให้ชายหนุ่มเข้าไปในห้องคลอดกับปัทมา คทาธรทั้งปากสั่นมือสั่นทำอะไรไม่ถูกเพราะความตื่นเต้นจนสุดท้ายคุณหญิงไลลาต้องเป็นคนดันหลังลูกชายให้เข้าไปในที่สุด

.

.

คทาธรเดินตรงมาหาเมียรักที่นอนอยู่บนเตียงและกำลังเจ็บท้องจะคลอดเต็มที่

"ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่กับเธอตรงนี้แล้วและลูกของเราจะต้องปลอดภัย"

คทาธรบอกหญิงสาว เขาจะไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะอยู่เคียงข้างเธอในยามกลัวและเห็นหน้าลูกในแรกคลอดเหมือนตอนของขวัญเกิดอีก

ปัทมาส่งยิ้มให้เขาและจับมือชายหนุ่มไว้แน่นพร้อมกับเริ่มใช้แรงเบ่งตามจังหวะที่หมอบอก คทาธรส่งเสียงช่วยเธอเบ่งลูกออกมาเต็มที่ราวกับเขาเป็นคนคลอดเองและในที่สุดปัทมาก็คลอดลูกคนที่สองออกมาได้สำเร็จ.

"ยินดีด้วยนะคะคุณได้ลูกผู้ชายค่ะ" หมอบอกคทาธรและปัทมา

"ลูกชาย! "

"เราได้ลูกชายนะปัท"

คทาธรบอกกับเธอด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาและเธอไม่ได้อัลตราซาวนด์ดูเพศของลูกเพราะตกลงกันไว้ว่าจะลุ้นเอาในวันที่คลอด ปัทมามองหน้าสามีอันเป็นที่รักและเช็ดน้ำตาให้เขาด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวคิดถูกแล้วสินะที่ให้โอกาสคทาธรอีกครั้ง แต่เอาจริงๆ มันไม่ใช่แค่เขาหรอก เธอได้ให้โอกาสตัวเองและลูกด้วย

.

.

.

หนึ่งเดือนต่อมา....

ปัทมานั่งปั๊มนมให้ลูกพร้อมมองคทาธรและของขวัญที่ช่วยกันเลี้ยงสมาชิกใหม่ของบ้าน

ลูกชายตัวน้อยของเธอปัทมาตั้งชื่อให้ว่าน้องโปรดปราณ

"เหนื่อยมั้ยคะ"

ปัทมาถามพ่อของลูกที่อดหลับอดนอนเลี้ยงลูกแทนเธอ เขาทำเองทุกอย่างแล้วเหลือเพียงอย่างเดียวคือไม่สามารถผลิตน้ำนมให้ปัทมาได้เท่านั้น

"เหนื่อย แต่มีความสุขมากกว่า"

เขาบอกเธอแล้วหันไปชวนเจ้าตัวเล็กคุยอย่างไม่วางตาโดยมีพี่สาวหมาดๆ อย่างน้องของขวัญช่วยพ่อเล่นกับน้องด้วย แต่เด็กชายโปรดปราณจะไม่สนใจสิ่งใดนอกจากการนอนหลับในตอนกลางวันและตื่นมาในตอนกลางคืน

ปัทมานึกถึงตอนที่เธอคลอดของขวัญใหม่ๆ ตอนนั้นเธอเหนื่อยมากจริงๆ ถึงจะมีเอกศิษฐ์คอยช่วยมาตลอดแต่คำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวเอาเข้าจริงๆ มันไม่ง่ายเลยถ้าหากใจไม่แกร่งพอ

แต่คิดไปคิดมาก็นึกถึงเอกศิษฐ์อยู่เหมือนกันนะ ในที่สุดคนดีๆ อย่างเขาก็ได้เจอคนที่เหมาะสมเสียทีเพราะตอนนี้เอกศิษฐ์ก็ได้แต่งงานกับลูกสาวนักการทูตที่รู้จักกันมานานไปเรียบร้อยแล้ว

"เราจะไปภูเก็ตกันวันไหนดีคะ"

ปัทมาถามสามี อาทิตย์คณิณลูกชายคนเล็กของบ้านก็จะเข้าพิธีแต่งงานแล้วหญิงสาวอยากไปช่วยเตรียมงานด้วยเพราะคณิณเองก็เคยช่วยเหลือเธอและเขาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน 

หนึ่งปีต่อมา.....

เด็กน้อยของขวัญ คิมหันต์และคุณหญิงไลลาตั้งหน้าตั้งตารอฟังเสียงทารกน้อยอยู่หน้าห้องคลอดด้วยความตื่นเต้น โดยเฉพาะคทาธรที่เดินวนไปวนมาราวกับหนูติดจั่น ปัทมาอยู่ในนั้นและกำลังจะคลอดลูกคนที่สองให้กับเขาและหมอก็ไม่ออกมาเรียกชายหนุ่มเข้าไปด้านในสักที

"นั่งก่อนก็ได้ตาคีย์ แม่เวียนหัว" ไลลาพูดกับลูกชาย

"เอาน่าที่รัก ตอนที่เธอคลอดลูกทั้งสี่คนฉันก็เป็นเหมือนเจ้าคีย์นี่แหละ"

คิมหันต์บอกกับภรรยายิ้มๆเพราะเข้าใจความรู้สึกของลูกชายดีและสมัยนั้นทางโรงพยาบาลก็ยังไม่อนุญาตให้พ่อเข้าไปอยู่ในห้องคลอดกับแม่ได้

ห้านาทีต่อมาพยาบาลก็เปิดประตูออกมาแล้วเรียกให้ชายหนุ่มเข้าไปในห้องคลอดกับปัทมา คทาธรทั้งปากสั่นมือสั่นทำอะไรไม่ถูกเพราะความตื่นเต้นจนสุดท้ายคุณหญิงไลลาต้องเป็นคนดันหลังลูกชายให้เข้าไปในที่สุด

.

.

คทาธรเดินตรงมาหาเมียรักที่นอนอยู่บนเตียงและกำลังเจ็บท้องจะคลอดเต็มที่

"ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่กับเธอตรงนี้แล้วและลูกของเราจะต้องปลอดภัย"

คทาธรบอกหญิงสาว เขาจะไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะอยู่เคียงข้างเธอในยามกลัวและเห็นหน้าลูกในแรกคลอดเหมือนตอนของขวัญเกิดอีก

ปัทมาส่งยิ้มให้เขาและจับมือชายหนุ่มไว้แน่นพร้อมกับเริ่มใช้แรงเบ่งตามจังหวะที่หมอบอก คทาธรส่งเสียงช่วยเธอเบ่งลูกออกมาเต็มที่ราวกับเขาเป็นคนคลอดเองและในที่สุดปัทมาก็คลอดลูกคนที่สองออกมาได้สำเร็จ.

"ยินดีด้วยนะคะคุณได้ลูกผู้ชายค่ะ" หมอบอกคทาธรและปัทมา

"ลูกชาย! "

"เราได้ลูกชายนะปัท"

คทาธรบอกกับเธอด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาและเธอไม่ได้อัลตราซาวนด์ดูเพศของลูกเพราะตกลงกันไว้ว่าจะลุ้นเอาในวันที่คลอด ปัทมามองหน้าสามีอันเป็นที่รักและเช็ดน้ำตาให้เขาด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวคิดถูกแล้วสินะที่ให้โอกาสคทาธรอีกครั้ง แต่เอาจริงๆมันไม่ใช่แค่เขาหรอก เธอได้ให้โอกาสตัวเองและลูกด้วย

.

.

.

สองเดือนต่อมา....

ปัทมานั่งปั๊มนมให้ลูกพร้อมมองคทาธรและของขวัญที่ช่วยกันเลี้ยงสมาชิกใหม่ของบ้าน

ลูกชายตัวน้อยของเธอปัทมาตั้งชื่อให้ว่าน้องโปรดปราณ

"เหนื่อยมั้ยคะ"

ปัทมาถามพ่อของลูกที่อดหลับอดนอนเลี้ยงลูกแทนเธอ เขาทำเองทุกอย่างแล้วเหลือเพียงอย่างเดียวคือไม่สามารถผลิตน้ำนมให้ปัทมาได้เท่านั้น

"เหนื่อย แต่มีความสุขมากกว่า"

เขาบอกเธอแล้วหันไปชวนเจ้าตัวเล็กคุยอย่างไม่วางตาโดยมีพี่สาวหมาดๆอย่างน้องของขวัญช่วยพ่อเล่นกับน้องด้วย แต่เด็กชายโปรดปราณจะไม่สนใจสิ่งใดนอกจากการนอนหลับในตอนกลางวันและตื่นมาในตอนกลางคืน

ปัทมานึกถึงตอนที่เธอคลอดของขวัญใหม่ๆ ตอนนั้นเธอเหนื่อยมากจริงๆ ถึงจะมีเอกศิษฐ์คอยช่วยมาตลอดแต่คำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวเอาเข้าจริงๆมันไม่ง่ายเลยถ้าหากใจไม่แกร่งพอ

แต่คิดไปคิดมาก็นึกถึงเอกศิษฐ์อยู่เหมือนกันนะ ในที่สุดคนดีๆอย่างเขาก็ได้เจอคนที่เหมาะสมเสียทีเพราะตอนนี้เอกศิษฐ์ก็ได้แต่งงานกับลูกสาวนักการทูตที่รู้จักกันมานานไปเรียบร้อยแล้ว

"เราจะไปภูเก็ตกันวันไหนดีคะ"

ปัทมาถามสามี อาทิตย์คณิณลูกชายคนเล็กของบ้านก็จะเข้าพิธีแต่งงานแล้วหญิงสาวอยากไปช่วยเตรียมงานด้วยเพราะคณิณเองก็เคยช่วยเหลือเธอและเขาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

"หึ ฉันกลัวแต่เจ้าบ่าวมันจะล่มงานแต่งงานไปซะก่อนนะสิ"

คทาธรบอกเมียพลางนึกถึงน้องชายคนเล็กที่รอดจากการจับคู่ของผู้เป็นแม่แล้วแท้ๆ แต่กลับถูกคุณปู่จับคลุมถุงชนให้แต่งงานสายฟ้าแลบกับหลานสาวของเพื่อนที่จากไปแล้วด้วยสัญญาที่เคยคุยกันไว้ตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ ดูเหมือนคนที่โชคชัยร้ายที่สุดจะตกลงที่คณิณเสียแล้ว...

"ใครจะไปรู้ล่ะคะ สุดท้ายแล้วสองคนนั้นอาจจะเป็นเนื้อคู่กันก็ได้"

"เด็กสองคนที่ไม่ได้พบเจอกันมาเป็นสิบปีได้วนกลับมาเจอกันอีกครั้งแสดงว่าพวกเขาต้องมีชะตาวาสนาร่วมกันเหมือนเราสองคนไงคะ"

ปัทมาบอกกับสามี เธอก็พอได้ยินเรื่องของคณิณและว่าที่เจ้าสาวจากคทาธรอยู่บ้าง

"นั่นสิ ใครจะไปรู้บางทีไอ้คิงมันอาจจะเป็นฝ่ายหลงรักเจ้าสาวของมันจนถอนตัวไม่ขึ้นเหมือนไอ้เคนก็ได้" คทาธรพูดอย่างขำๆ

สองเดือนต่อมา....

@อัศวะไดมอนด ์กรุ๊ป

คทาธรนั่งฟังรายงานการประชุมพร้อมกับป้อนนมให้ลูกชายตัวน้อยไปด้วย วันนี้ปัทมาต้องไปทำพิธีวันแม่ให้ของขวัญที่โรงเรียนเขาจึงพาลูกมาฟังการประชุมครั้งนี้ด้วยและดูเหมือนเด็กน้อยจะชอบฟังการบรรยายเสียด้วย

"ลูกชายท่านประธานน่ารักจริงๆเลยค่ะ" กรรมการผู้จัดการเอ่ยชมน้องโปรดปราณ

"นั่นสิคะ สงสัยจะช่วยคุณพ่อบริหารธุรกิจตั้งแต่แบเบาะเลย"

ผู้ช่วยสาวสวยอีกคนเอ่ยกับเขา แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าพวกเธอเหล่านั้นต้องการที่จะคุยกับเขามากกว่า

นี่ขนาดว่าเขามีเมียเป็นตัวเป็นตนและลูกตั้งสองคนแล้วก็ยังมีสาวสวยมาทอดสะพานให้ไม่เว้นแต่ละวัน...แต่ชายหนุ่มไม่อาจจะทำให้พวกเธอเหล่านั้นสมหวังได้เพราะเขารักเมียเกินกว่าที่จะมองผู้หญิงคนไหนได้อีกต่อไป

"เอาล่ะครับวันนี้ผมพอใจกับรายงานที่พวกคุณนำเสนอให้ แต่หวังว่าพวกคุณจะมีไอเดียที่แปลกใหม่กว่านี้มารายงานผมในครั้งต่อไป"

"วันนี้เราพอกันแค่นี้ก่อน"

คทาธรปิดการประชุมแล้วหันมาชวนน้องโปรดปราณที่กำลังอารมณ์ดีคุย

"ให้ลีน่าช่วยนะคะ วันนี้ท่านประธานคงจะเหนื่อยแย่ไหนจะต้องทำงานแล้วไหนจะต้องเลี้ยงลูกเองอีก" ผู้ช่วยเลขาของเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

"ไม่เป็นไรครับผมไม่รบกวน"

คทาธรพยายามเลี่ยงที่จะคุยกับหล่อน ชายหนุ่มอุ้มลูกชายเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา ช่วงนี้เลขาส่วนตัวไม่อยู่เหลือเพียงผู้ช่วยเลขาที่เพิ่งจะรับเข้ามาทำงานได้สองอาทิตย์มาทำหน้าที่แทน

.

.

ปัทมาเข้ามาบริษัทหลังจากไปส่งน้องของขวัญที่บ้านของคุณปู่คุณย่าเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของคทาธรแล้วเหลือบไปมองเลขาหน้าห้องของเขาที่กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่

นี่เขาเปลี่ยนเลขางั้นหรอ? ปัทมายืนสำรวจการแต่งตัวของหล่อนที่เดรสเว้าลึกจนเห็นร่องอกอยู่เงียบๆ ยังดีที่หล่อนสวมสูทสีดำทับไว้ไม่อย่างนั้นปัทมาคงคิดว่าหล่อนมานั่งเป็นพริตตี้ประดับหน้าห้องประธานบริษัทเสียแล้ว

"หึ! " ปัทมานึกถึงหน้าคนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานด้วยความหงุดหงิด.

"อุ๊ยคุณ! เข้าไปไม่ได้นะคะ"

ลีน่าร้องห้ามเมื่อเห็นปัทมาเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้แจ้งหล่อนก่อน แต่ปัทมาก็หาฟังไม่ เธอก้าวเข้าไปในห้องทำงานทันทีโดยมีลีน่าวิ่งตามเข้าไป

"อ้าวปัทมาแล้วหรอ" คทาธรส่งยิ้มให้เมียรัก

"ลูกหลับไปแล้วหรอคะ" เธอถามเขาโดยมีผู้ช่วยเลขาวิ่งตามเข้ามา

"คุณควรจะนัดท่านประธานไว้หรือแจ้งฉันก่อนสิคะ" ลีน่าตามมาตำหนิเธอ

"ไม่ต้องหรอก นี่ภรรยาของฉัน"

"เธอจะเข้ามาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้" คมกริชเดินมาโอบไหล่ภรรยาแล้วบอกกับผู้ช่วยเลขา

"ภะ...ภรรยาหรอคะ" ลีน่าหน้าถอดสีทันที

"ช่วงนี้คุญเพ็ญจันทร์ลาพักร้อนน่ะ" คทาธรเอ่ยถึงเลขาส่วนตัวที่ทำงานให้เขามาหลายปี

"นี่ผู้ช่วยเลขา เธอเพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงเดือน" คทาธรอธิบายกับปัทมา

"ขอโทษค่ะ" ลีน่าเอ่ยขอโทษเมื่อรู้ว่าปัทมาคือใคร

"ฉันเห็นว่าเธอกำลังนั่งส่องกระจกอยู่น่ะเลยไม่อยากรบกวน แต่ตอนเลขาส่วนตัวของท่านประธานคงไม่ได้บอกเธอเรื่องมารยาทในการแต่งตัวเลยใช่รึเปล่า"

ปัทมาตำหนิผู้ช่วยเลขา ดูเหมือนว่าหล่อนจะจงใจแต่งตัวแบบนี้มาทำงานกับสามีของตนมากกว่าคำว่าไม่รู้สินะ

"ขอโทษค่ะ ดิฉันจะปรับปรุงการแต่งตัวใหม่" ลีน่าก้มหน้าขอโทษด้วยความกลัวและอับอาย

"เธอออกไปได้แล้ว" ปัทมาไล่หล่อนออกไป

"ค่ะๆ" ลีน่ารีบออกจากห้องไปทันทีด้วยความกลัว

"เมื่อกี้เธอหึงใช่มั้ย" คทาธรถามเธอยิ้มๆ

"คุณก็เหมือนกัน อย่าคิดว่าจะรอด! "

"มิน่าละช่วงนี้ถึงได้ขลุกตัวอยู่แต่ในออฟฟิศ กลับบ้านก็ตรงเวลา" ปัทมาคาดโทษเขา

"พอรู้ว่าเมียหึงขนาดนี้ทำไมมันรู้สึกดีเป็นบ้าเลยนะ" คทาธรพาเธอไปนั่งบนโซฟา เขานั่งลงก่อนแล้วดึงหญิงสาวลงมานั่งบนตัก

"อย่ากังวลไปเลยที่รัก ฉันไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอเพราะอะไรรู้มั้ย...? " คทาธรเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว

"อะไรคะ? "

"เพราะว่าฉันรักเธอมากจนไม่เหลือพื้นที่ให้ใครอีกแล้วไง อีกอย่างที่ฉันกลับบ้านไม่ตรงเวลาไม่ใช่ว่าจะนอกใจเธอซะหน่อย"

"ดูนี่สิ" คทาธรหยิบแปลนบ้านพร้อมโฉนดที่ดินมาให้หญิงสาวดู

"นี่มัน...." ปัทมามองหน้าสามีด้วยความซึ้งใจ

"บ้านเก่าของแม่เธอไง ฉันใช้เวลาตั้งนานกว่าจะหามันเจอที่สำคัญคนที่ซื้อมันต่อจากแม่ยายก็เคี่ยวราคามากเลย" คทาธรบอกเธออย่างขำๆ

"คุณซื้อมันมาหรอคะ" เธอถามเขา

"ใช่ ฉันเอามันมาโมดิฟายใหม่กะว่าจะเซอร์ไพรส์เธอในวันครบรอบวันแต่งงานของเราแต่รอไม่ไหวแล้วอะเพราะเมียฉันขี้หึงมาก" คทาธรบอกเธอพร้อมกับรอยยิ้ม

"ขอบคุณนะคะ ปัทควรจะเชื่อใจคุณมากกว่านี้" เธอบอกเขาอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอก เพราะเธอรักฉันมากก็เลยหึงผัวเป็นธรรมดา" คทาธรบอกเธออย่างภูมิใจ

"ค่าาาา ปัทน่ะไว้ใจคุณแต่ไม่ไว้ใจผู้หญิงพวกนั้นต่างหากล่ะ" เธอบอกเขา

"งั้นไล่ออกให้หมดเลยดีมั้ย" คทาธรถามความเห็นจากเมีย

"ไม่ล่ะ เพราะคุณสัญญาแล้วว่าจะทำให้ปัทกับลูกมีแต่ความสุข"

เธอบอกเขาพร้อมกับซบไหล่สามี ที่ผ่านมาเขาได้เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอมากมาย เมื่อเรื่องร้ายๆผ่านไปและทุกคนก็ตัดทิ้งเรื่องในอดีตได้ หลังจากนั้นก็จะพบแต่ความสุข...ปัทมาเชื่อแบบนั้นและคทาธรก็ทำให้เธอกับลูกมีความสุขเรื่อยมา

"ฉันจะทำให้เธอสำลักความสุขไปเลย"

"ว๊าย! คีย์! นี่มันที่ทำงานนะคะ"

ปัทมาโอบคอสามีไว้แน่นเมื่แคทาธรอุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ด้านหลังห้องทำงาน

"ทำไงได้ล่ะก็ฉันรักฉันหวงเมียจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนี่นา" คทาธรบอกเธอพร้อมกับวางหญิงสาวลงบนเตียง

"คีย์..."

เสียงหัวเราะคิกๆของคนทั้งคู่ดังมาจากด้านหลังของห้องทำงานโดยไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้ทั้งคู่มีความสุขกันมากเพียงใดนอกจากคนสองคนที่มีความรักที่มั่นคงให้แก่กัน คทาธรและปัทม่เชื่อแล้วจริงๆว่าคนเราหากเกิดมาคู่แล้วไม่ว่าจะมีอุปสรรคจะเข้ามามากแค่ไหนมันก็ไม่แคล้วกันอย่างเขาและเธอในวันนี้....

---จบบริบูรณ์---

ขอโทษด้วยนะคะที่หายไป ตอนนี้ที่บ้านของไรท์มีงานศพเลยไม่ค่อยมีเวลาอัพ

ปล. ไรท์ฝากนิยายของเกวและคุณชายผู้เย็นชาอย่างคุณเคนด้วยนะคะ