ตอนที่ 26
ณริมทะเลสาปของวังหลวงในเวลาพระอาทิตย์กำลังจะตกดินมีคนสองคนยืนเผชิญหน้ากันห่างกันประมาณเจ็ดก้าว
พี่โม่งมือซ้ายป้องอกมือขวาทำท่าปางห้ามญาติเหยียดออกไปข้างหน้ายืนอยู่ฝั่งตะวันออก
ตะวันตกไป๋กุนหลางมือขวาถือกระบี่กฤษณาโลหะทมิฬชี้ปลายขึ้นฟ้าซ่อนไว้ข้างหลังมือซ้ายประกบนิ้วเป็ดรรชนีชี้ลงพื้นข้างหน้าทำมุมสี่สิบห้าองศากับร่างกาย
การตั้งท่าของไป๋กุนหลางมองไปเหมือนเต็มไปด้วยช่องโหว่แต่การที่เขาซ่อนกระบี่ไว้ด้านหลังนั้นกลับก่อให้เกิดสภาวะที่ไร้รูปลักษณ์ขึ้น
สำหรับองค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งแล้วเห็นไป๋กุนหลางทำได้ถึงขนาดนี้ก็รู้สึกตกตะลึงอย่างมากเพราะสภาวะไร้รูปลักษณ์ที่ไป๋กุนหลางก่อขึ้นนี้กดดันพระองค์จนไม่สามารถโจมตีเขาด้วยท่าธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลังวัตรได้
สามารถทำได้ถึงขนาดนี้ต้องนับว่าไป๋กุนหลางได้ก้าวขึ้นเป็ยอดฝีมือชั้นแนวหน้าของระดับอาจารย์เรียบร้อยแล้ว
นอกจากตกตะลึงแล้วองค์ฮ่องเต้ยังรู้สึกภาคภูมิใจในโอรสของตนเพราะในอดีตแม้พระองค์จะก้าวเข้าสู่ระดับอาจารย์ได้เร็วกว่าไป๋กุนหลางแต่กว่าจะพัฒนาฝีมือมาถึงระดับนี้พระองค์ยังต้องเสียเวลาไปสองปีกว่าแต่ไป๋กุนหลางโอรสของพระองค์กลับมาถึงระดับนี้ได้ในเวลาไม่ถึงปีแล้วจะไม่ให้พระองค์ภูมิใจได้อย่างไรแถมพระองค์ยังมีความมั่นใจมากขึ้นในเื่ที่จะให้ไป๋กุนหลางสานต่อเจตนารมณ์ของพระองค์
ยันกันอยู่สักพักองค์ฮ่องเต้ก็รู้ตัวว่าพระองค์ได้พ่ายแพ้ในการเลือกใช้กลยุทธ์ในครั้งนี้เพราะทอดเวลาไปอีกนิดดวงอาทิตย์ก็จะเคลื่อนตัวพ้นยอดไม้และแสงของมันจะส่องมาแยงตาพระองค์เปิดโอกาสให้ไป๋กุนหลางบุกตะลุยลุกไล่
แม้พระองค์มีพลังพอที่จะทำลายกลยุทธ์นี้ได้อย่างง่ายดายแต่องค์ฮ่องเต้ก็ไม่คิดจะทำเพราะนั่นจะทำให้พระองค์ไม่อาจสู้ในระดับเดียวกับไป๋กุนหลางได้
องค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งชักมือขวาที่เหยียดออกไปกลับมาป้องอกแล้วยื่นมือซ้ายออกไปแทนในท่าเดิมพร้อมสืบเท้าเข้าหาไป๋กุนหลางการกระทำของพระองค์ช้าจนเหมือนกับภาพสโลโมชั่นแต่ฝ่ามือมือซ้ายของพระองค์ได้ผนึกพลังวัตรและสมาธิชั้นสูงเอาไว้บีบให้ไป๋กุนหลางจำต้องเคลื่อนไหวและขอเพียงไป๋กุนหลางมีความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยสภาวะไร้รูปลักษณ์ที่เขาสร้างมาก็จะปรากฏช่องโหว่แล้วฝ่ามือนี้ก็จะได้รับการฉีดไนตรัสออกไซด์เพิ่มความเร็วพุ่งเข้าไปตบไป๋กุนหลางรัวๆจนเขาต้องร้องหาแม่กันเลยที่เดียวแต่ถ้าไป๋กุนหลางเลือกที่จะไม่เคลื่อนไหวฝ่ามือนี่ก็จะสะสมพลังไปเรื่อยๆจนถึงจุดจุดหนึ่งก็จะสามารถตบสภาวะไร้รูปลักษณ์ของเขาจนแตกกระเจิงในทีเดียว
สองก้าวแรกของพี่โม่งไป๋กุนหลางยังคงนิ่งเฉยรักษาสภาวะของตนเองเอาไว้แต่พอถึงก้าวที่สามในจังหวะที่ส้นเท้าข้างหน้าของพี่โม่งพึ่งจะแตะพื้นส่วนปลายเท้าข้างหลังพึ่งจะยกพ้นพื้นอยู่ในท่าที่ไม่อาจเพิ่มความเร็วให้ตัวเองได้
ไป๋กุนหลางอาศัยจังหวะนั้นยกมือซ้ายขึ้นจี้ดรรชนีออกไปใส่ความว่างเปล่าเบื้องหน้าสามครั้งถ้าเอาตัวคนมาทาบก็จะได้เป็จุดหว่างคิ้ว,หัวใจ,ท้องน้อยตามลำดับแถมดรรชนีทั้งสามนี้ได้ผนึกเอาสภาวะไร้รูปลักษณ์ของตัวเขาขึ้นเป็กระบี่ไร้ตัวตนสามเล่มจ่อคุกคามใส่พี่โม่ง
ด้านองค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งที่เห็นดรรชนีทั้งสามของไป๋กุนหลางและรู้สึกถึงกระบี่ไร้ตัวตนที่คุกคามเข้าหาพลันถอนหายใจเพราะรู้ว่าการใช้กลยุทธ์ครั้งนี้พระองค์เป็ฝ่ายพ่ายแพ้อีกแล้วจำต้องปรับเปลี่ยนกระบวนท่าใหม่
ปึง!
ในขณะที่พี่โม่งกำลังรั้งพลังกลับเพื่อเปลี่ยนกระบวนท่าไป๋กุนหลางก็อาศัยจังหวะนั้นถีบเท้าพุ่งเข้าหามือขวาชักกระบี่กฤษณาโลหะทมิฬที่ซ่อนไว้ข้างหลังเหวี่ยงสะบัดออกท่วงท่า!
ชิ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ประกายกระบี่แฝงสำนึกััสายลมพงไพรก่อเกิดเป็บุปผาที่เบ่งบานงดงามปานดอกลั่นทมคุกคามครอบคลุมเข้าใส่พี่โม่ง!
การใช้สำนึกแฝงคือพัฒนาการของชั้นเชิงกระบี่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของไป๋กุนหลางตลอดหกเดือนมานี้เพราะั้แ่เขาได้ฝึกวิชาสำนึกกระบี่ทัศนา วิชาที่ใช้กระบวนท่าตามสำนึกไป๋กุนหลางก็ทระนงเสมอมาว่าวิชานี้ไร้ซึ่งกระบวนท่าให้คาดเดา
เื่นี้ทำให้ไป๋กุนหลางไม่เข้าใจอย่างยิ่งว่าตลอดเวลาที่สู้กันพี่โม่งดักทางเขาได้ยังไง
จนกระทั่งสี่เดือนที่แล้วไป๋กุนหลางก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่อยู่ๆปินปินก็งอนเขา,ไม่ยอมตามใจเขา,จนตนเองต้องตามง้อแต่นั่นไม่สำคัญที่สำคัญก็คือเมื่อไป๋กุนหลางเห็นปินปินงอนตัวเขาก็เกิดนัยตาบรรลุธรรมเข้าใจว่าทำไมพี่โม่งจึงดักทางเขาได้
มันก็เหมือนกับการที่ปินปินงอนเขานั่นแหละแม้จะไม่รู้ว่าทำไมแต่ตัวไป๋กุนหลางก็รู้ว่านั่นคืออาการงอนสำนึกกระบี่ทัศนาของเขาก็เหมือนกันแม้จะไม่รู้ว่ากระบวนท่าต่อไปคืออะไรแต่ก็รู้ว่าจะมาแนวไหนแถมที่แย่ยิ่งไปอีกคือการใช้วิชาของเขามันต้องบิ้วอารมณ์ทำให้พอเปลี่ยนสำนึกก็จะเกิดอาการชะงักและในการต่อสู้ระดับยอดฝีมืออาการชะงักนี้คือจุดบอดถึงตาย
เมื่อรู้ข้อเสียของวิชาไป๋กุนหลางก็ปรึกษากับเ้าระบบหาหนทางแก้ไขทันทีหนทางที่ได้คือไป๋กุนหลางต้องสามารถใช้สำนึกกระบี่ไปตามสถานการณ์ได้ไม่ว่าจะใช้นำหรือใช้แฝงและจะต้องสามารถเปลี่ยนแปลงสำนึกกระบี่ได้อย่างไม่ติดขัดทำให้ใน่เวลานั้นเขากลายเป็คนอารมณ์แปรปรวนเหมือนกับผู้หญิงเป็วันมามากและสิ่งที่ต้องรับเคราะห์ก็ไม่ใช่อะไรที่ไหนไกลคือก้นอันงอนงามของปินปินนั่นเองได้เห็นนางน้ำตาซึมทุกเย็นหลังเวลาอาหารไป๋กุนหลางก็รู้สึกสงสารจับใจ
ด้านพี่โม่งที่เห็นบุปผากระบี่ครอบคลุมใส่ตนก็ไม่ได้ถลาหลบหลีกแต่กลับเร่งเร้าพลังวัตรใส่สองมือแล้วบุกเข้าไปตบบุปผากระบี่อย่างบ้าบิ่น!!!
ปงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงฝ่ามือและกระบี่ไม้ที่ผนึกพลังวัตรกระทบกัน
ไป๋กุนหลางที่เห็นได้รู้สึกนับถือในความเป็ลูกผู้ชายของพี่โม่งอย่างยิ่งเพราะทั้งที่รู้ว่าเขาใช้กระบี่ไม้พี่โม่งก็ยังเลือกที่จะตบฝ่ามือลงไปบนตัวกระบี่ที่ไม่ใช่ด้านคมและยังนับถือในความเยี่ยมยุทธ์ของพี่โม่งเพราะถ้าเปลี่ยนเป็ตัวไป๋กุนหลางเองคงไม่สามารถทำอย่างนี้ได้
ปง!!!
เมื่อเสียงฝ่ามือสุดท้ายของพี่โม่งที่ตบสลายบุปผากระบี่ดังขึ้นไป๋กุนหลางพลันถอนเท้าถอยหลังเว้นระยะห่างจากพี่โม่งทันทีเพราะตอนนี้ทั้งสมาธิและพลังวัตรของเขาล้วนแต่อ่อนโทรมลงโดยเฉพาะสมาธิที่ถูกเขารีดเร้นไปใช้ในการควบคุมบุปผากระบี่จนตอนนี้เขารู้สึกอยากหลับเสียให้ได้ต้องใช้เวลาสองถึงสามลมหายใจจึงจะฟื้นฟู
กลับกันสำหรับพี่โม่งแม้พลังวัตรในสองมือจะอ่อนโทรมลงเหมือนกันแต่ในด้านสมาธิได้ถูกการกระทำอันบ้าบิ่นของตนเองถีบส่งจนอยู่ในระดับโอเวอร์โหลด
พี่โม่งในระดับนี้ต่อให้เป็ตอนที่ตนสมบูรณ์พร้อมไป๋กุนหลางก็ไม่คิดจะไปปะทะซึ่งๆหน้าเด็ดขาด
องค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งเห็นไป๋กุนหลางถอยหลังก็รู้แจ้งว่าโอรสของตน้าจะทำอะไรแต่พระองค์ไม่คิดจะให้เขาสมปรารถนาจึงถีบเท้าเข้าตีชิงตามไฟด้านไป๋กุนหลางได้ใช้สำนึกััสายลมพงไพรสลับกับทัศนาเมืองมนุษย์ในการเคลื่อนเท้าหลบหลีกพร้อมตวัดกระบี่กรีดวาดสกัดกั้น
หลบหลีกได้สิบสามครั้งสมาธิระดับโอเวอร์โหลดของพี่โม่งก็คลายตัวลงสองเท้าที่คอยหลบหลีกของไป๋กุนหลางพลันตั้งหลักมั่นคงประหนึ่งเสาเข็มตอกลงผืนพสุธาด้วยสำนึกเที่ยวชมบรรพตแล้วขยับมือขวาเหวี่ยงกฤษณาโลหะทมิฬออกด้วยสำนึกเดียวกันฟันขวางเข้ากลางลำตัวของพี่โม่ง!
พี่โม่งเห็นหาได้แตกตื่นกลับทิ้งตัวลงพื้นโดยพลันสองมือยันพสุธาสองเท้าเตะกวาดสกัดขาไป๋กุนหลาง!
วูบ!
ก่อนจะโดนตาเถรกวาดลานไป๋กุนหลางได้ะโขึ้นฟ้าสูงประมาณหกเมตรเปลี่ยนท่าเป็ขาอยู่บนหัวอยู่ล่างใช้กระบี่กฤษณาโลหะทมิฬออกด้วยสำนึกมองท้องฟ้าสังเกตเมฆ!
ฟิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
พลังกระบี่นับสิบสายถล่มใส่พี่โม่งปานปืนกลยิงลงมาจากเฮลิคอปเตอร์
องค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งเห็นก็ทะลึ่งพรวดลุกขึ้นยืนแต่หาได้ถลันหลบไม่กลับยืนปักหลักควงแขนเป็วงกลมชักนำพลังวัตรก่อเกิดเป็พลังลมหมุนจากแรงลมระดับพัดลมบุชติดกลายมาเป็ทอร์นาโดระดับหนึ่ง ( อันนี้ไม่รู้จริงๆว่าความแรงของพายุทอร์นาโดเขาแบ่งกันยังไง ) เล่าไปเหมือนจะนานทว่านับั้แ่ไป๋กุนหลางฟันกระบี่จนถึงพี่โม่งควงแขนก่อพายุกลับใช้เวลาไปไม่ถึงห้าลมหายใจเข้าออก
เมื่อสะสมพลังลมจนได้ที่และพลังกระบี่ของไป๋กุนหลางอยู่ห่างไปไม่เกินสามไม้บรรทัดพี่โม่งก็ได้ผลักพลังลมหมุนเข้าใส่!
ตูม!!ปังๆๆๆๆ
เสียงพลังกระบี่ของไป๋กุนหลางถูกพลังลมหมุนของพี่โม่งพัดสลายหายไปแต่ไป๋กุนหลางก็ได้อาศัยแรงสะท้อนตีลังกากลับหลังลงพื้นที่อยู่ห่างออกไปประมาณยี่สิบก้าว
เท้าแตะพื้นไป๋กุนหลางก็ไม่ได้ชะงักกลับยกกระบี่ตั้งขนานกับพื้นดินชี้ไปที่พี่โม่งรีดเร้นพลังวัตรใช้ออกด้วยสำนึกฟังสำเนียงเสียงอัสนีพุ่งโจมตี!
ซุมมม!!
ความเร็วของไป๋กุนหลางประหนึ่งการลดย่อพสุธา ก้าวเท้าเพียงสามคราปลายกระบี่กฤษณาโลหะทมิฬก็อยู่ห่างจากหว่างคิ้วของพี่โม่งเพียงหนึ่งไม้บรรทัด!
พี่โม่งเห็นไม่ลนลานได้หงายหลังล้มลงในท่าสปริงตัวงอเข่ามาถึงปลายคางพอไป๋กุนหลางเข้ามาในระยะก็ถีบเท้าออกไปใส่ท้องของไป๋กุนหลาง!
ไป๋กุนหลางเห็นแบบนี้ได้สลายท่าโจมตีแล้วสะกิดเท้ากับพื้นดินตีลังกาข้ามพี่โม่งไป
พอเห็นท่าโจมตีของตนไร้ผลองค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งก็ใช้สองมือดันพื้นดีดตัวลุกขึ้นกลับหลังหันมาตั้งการ์ดรับมือไป๋กุนหลางเป็เวลาเดียวกับที่เท้าไป๋กุนหลางแตะพื้นแล้วกลับหลังหันมาจ่อกระบี่กฤษณาโลหะทมิฬใส่พี่โม่ง
จ้องคุมเชิงกันอยู่สักพักไป๋กุนหลางก็ปักกระบี่กฤษณาโลหะทมิฬลงพื้นแล้วยกมือขึ้นคารวะ
"ขอขอบคุณพี่ชายที่ให้คำชี้แนะกับข้าเสมอมาและมะรืนนี้ข้าต้องออกจากเมืองคงอีกประมาณสองเดือนข้าถึงจะกลับ" ไป๋กุนหลางบอกธุระของตนให้พี่โม่งได้รู้
ได้ฟังองค์ฮ่องเต้ในคราบพี่โม่งก็ผงกศีรษะแล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่ได้กล่าวอะไร ไป๋กุนหลางยืนมองแผ่นหลังของพี่โม่งในสายตามีทั้งความสำนึกขอบคุณและความเคารพเทิดทูนเพราะเขาพอจะเดาได้แล้วว่าพี่โม่งคือใคร
ฮ่าๆๆ!!!
พอแผ่นหลังพี่โม่งลับตาไปได้สักพักไป๋กุนหลางก็หัวเราะออกมาเสียงดังสนั่นเพราะตัวเขาในตอนนี้อย่าว่าแต่เ้าสัตว์อสูรชั้นต่ำที่ขบหัวเขาเลยต่อให้เป็พระเอกมาเองก็จะถูกเขากระทืบยับจนต้องร้องไห้หาแม่กันเลยทีเดียว
2K
