หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน เซิ่งซีก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเต็มเปี่ยม นางปล่อยนกกระเรียนเซียนทั้งหมดออกจากถุงสัตว์อสูร ให้พวกมันได้ออกไปบินเล่นอย่างอิสระบนยอดเขาของนาง
ทว่าฝูงนกกระเรียนเพิ่งจะเริ่มโผบิน ก็พากันร่อนลงแตะพื้นและรีบวิ่งมาหลบข้างหลังเซิ่งซีทันที
ยวนเซี่ยนร่อนลงสู่พื้นอย่างแ่เบา นกกระเรียนเ่าั้ต่างก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าพวกมันเกรงกลัวเขาเป็อย่างมาก
"ไม่ต้องกลัวนะ ศิษย์พี่ใหญ่เป็คนดีมากเลยล่ะ" เซิ่งซีลูบหัวนกกระเรียนตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดพลางยิ้มแย้มทักทายยวนเซี่ยน
"ศิษย์พี่ใหญ่ อรุณสวัสดิ์เ้าค่ะ"
"อรุณสวัสดิ์ ข้าจะพาเ้าไปพบอาจารย์ที่ยอดเขาหลัก" ยวนเซี่ยนตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยเป็ธรรมชาติเล็กน้อย กระบี่ยาวในมือส่งเสียงร้องกังวานก่อนจะออกจากฝักมาลอยอยู่ระหว่างทั้งสองคน
ด้วยประสบการณ์การเหินกระบี่อันดุเดือดครั้งก่อน ครั้งนี้เซิ่งซีจึงว่าง่ายมาก นางรอยวนเซี่ยนขึ้นไปก่อน แล้วจึงคว้าแขนเขาไว้ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนกระบี่บิน
ทันทีที่กระบี่พุ่งออกไป เซิ่งซีก็โผเข้ากอดเอวยวนเซี่ยนไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ยวนเซี่ยนเหลือบมองมือคู่นั้นที่โอบรอบเอวเขาไว้แน่น ก่อนจะค่อย ๆ ลดความเร็วลง ลมกรรโชกแรงรอบตัวถูกม่านพลังที่ยวนเซี่ยนกางไว้บดบัง เซิ่งซียิ่งรู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่เป็ผู้ชายที่พึ่งพาได้จริง ๆ
โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับคนสมองนิ่มอย่างเซียวหลีลั่ว
ในตอนนั้นเอง นางก็ได้ยินเสียงของคนสมองนิ่มดังขึ้น "ศิษย์น้องเล็ก ทำไมเ้าไม่เหินกระบี่เองล่ะ?"
ร่างสีเหลืองนวลพุ่งเข้ามาใกล้ในพริบตา เซียวหลีลั่วบินขนาบข้างไปกับยวนเซี่ยน "ศิษย์พี่ใหญ่ขอรับ อยากดูศิษย์น้องเล็กแสดงลีลาเหินกระบี่หรือไม่? ความเร็วของนางน่ะสุดยอดมากเลยนะขอรับ"
เซิ่งซีกลอกตาใส่ "นั่นมันกระบี่ของท่านอยากจะฆ่าข้าต่างหาก"
"จะเป็ไปได้อย่างไร คนที่เกือบจะถูกเฉือนศีรษะน่ะมีแค่ผู้าุโกุยคนเดียวเองนะ"
ผู้าุโกุยที่เพิ่งเหินกระบี่ผ่านพ้นไป "..." ที่แท้เ้าก็รู้อยู่นี่นา
เขาถลึงตาใส่เซียวหลีลั่วอย่างแรง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหากตัดเื่ที่เขาเกือบหัวขาดทิ้งไป การที่เซิ่งซีซึ่งอยู่เพียงขั้นรวบรวมปราณสามารถเหินกระบี่ได้นั้นก็นับว่าหาตัวจับยากจริง ๆ
บางทีนางอาจจะเป็อัจฉริยะที่ซ่อนเร้นอยู่ก็ได้
ในเมื่อตอนนี้เซิ่งซีเข้าสำนักเวิ่นซินมาแล้ว ผู้าุโกุยย่อมต้องใส่ใจการบำเพ็ญเพียรของนาง "ยวนเซี่ยน เ้าหลีกไป ให้เซิ่งซีลองเหินกระบี่เอง"
ไม่รอให้เซิ่งซีเอ่ยปากปฏิเสธ ยวนเซี่ยนก็แกะมือของนางออกแล้วพุ่งตัวหลบไปด้านข้างทันที
เมื่อปราศจากคนควบคุมกระบี่ เซิ่งซีกับกระบี่ก็พุ่งดิ่งลงเบื้องล่างทันที "กรี๊ด!!!"
เสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสำนักเวิ่นซิน ยวนเซี่ยนตั้งท่าจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกเซียวหลีลั่วขวางไว้ "ศิษย์น้องเล็ก ทะยานไปเลย!"
เซิ่งซี "…"
ทะยานบ้านท่านน่ะสิ อีกเดี๋ยวร่างนางคงแตกเป็สามเสี่ยงเหมือนน้ำเต้าแตกแน่!
นางเกลียดเซียวหลีลั่ว!
ใน่เวลาวิกฤตนั้น เซิ่งซีรู้สึกได้ว่ากระบี่ของยวนเซี่ยนกลับมาอยู่ใต้ฝ่าเท้าของนางเองโดยอัตโนมัติ ใจนางพลันสั่นไหวและสบตากับยวนเซี่ยนแวบหนึ่ง รู้ทันทีว่าเขาแอบช่วยนางอยู่ นางจึงรีบโคจรพลังิญญาเพื่อยึดเท้าให้ติดกับกระบี่อย่างมั่นคง
พริบตานั้น แรงดิ่งก็หยุดชะงัก เซิ่งซีเหยียบกระบี่พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกศรที่หลุดจากคันศร
เซียวหลีลั่วตบมือรัว ๆ "ข้าบอกแล้วไงว่าศิษย์น้องเล็กเป็อัจฉริยะ!"
อึดใจต่อมา ศิษย์น้องเล็กผู้เป็อัจฉริยะของเขาก็พุ่งกระบี่ทะลุป้ายชื่อโถงหลักของสำนักเวิ่นซินจนเป็รู
เซิ่งซีร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างามก่อนจะพุ่งชนชายคา นางแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่รอดตายมาได้อีกครั้ง
เซียวหลีลั่วร่อนลงข้างกายนางอย่างร่าเริง พร้อมชูนิ้วโป้งให้ทั้งสองมือ "อัจฉริยะเหนือโลก!"
ชมกันเก่งขนาดนี้ เซิ่งซีก็เริ่มจะทำใจทุบเขาไม่ลงแล้วสิ
ทันใดนั้น ยวนเซี่ยนก็คว้าตัวทั้งสองคนไว้แล้วพาถอยหลังไปเป็ระยะทางไกล ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่สลักคำว่า 'โถงเวิ่นซิน' ก็แตกออกเป็สองเสี่ยงและร่วงลงมาตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้ปลิวกระจายไปทั่ว
ส่วนกระบี่ของยวนเซี่ยนนั้น ปักลึกเข้าไปในคานไม้ขนาดใหญ่หลังป้ายชื่อจนมิด เหลือเพียงด้ามกระบี่ที่โผล่ออกมา
"ท่านอาจารย์ มีคนมาท้าประลองหรือ?!" เสียงร้อนรนดังมาจากภายในโถงหลัก เด็กหนุ่มหน้าตาซื่อ ๆ รูปร่างท้วมเล็กน้อยถือระฆังสีทองใบเล็กเดินออกมาดูสถานการณ์ที่หน้าประตูอย่างระแวดระวัง
เมื่อเห็นคนข้างนอก เขาก็เผยสีหน้าดีใจ "ผู้าุโกุย ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์น้องห้า!"
"ศิษย์น้องเล็ก นี่คือศิษย์พี่สี่ ศิษย์พี่สี่ นี่คือศิษย์น้องเล็ก ป้ายชื่อสำนักเราน่ะศิษย์น้องเล็กเป็คนพังเองแหละขอรับ นางเก่งหรือไม่ล่ะ?" เซียวหลีลั่วเดินเข้าไปกอดคอศิษย์พี่สี่ออกมาดูวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเซิ่งซี
ศิษย์พี่สี่มองป้ายที่แตกเป็สองเสี่ยงด้วยความตกตะลึง ก่อนจะมองเซิ่งซีด้วยความเคารพเลื่อมใส "ศิษย์น้องเล็กช่างเป็ยอดสตรีจริง ๆ !"
เซิ่งซีพยักหน้าอย่างถ่อมตัว "นิดหน่อยเ้าค่ะ นิดหน่อย"
คงมีแต่์เท่านั้นที่รู้ว่าทำไมพอเข้าใกล้โถงหลัก เคล็ดวิชาชิงชางในตัวนางถึงโคจรเองโดยอัตโนมัติ
"ศิษย์น้องเล็ก นี่คือของขวัญแรกพบจากข้า" ศิษย์พี่สี่หยิบแหวนมิติออกมาวงหนึ่ง แล้วหยิบชุดสตรีชุดหนึ่งออกมาจากข้างใน
"นี่คืออาภรณ์ิญญาที่ข้าหลอมขึ้นจากขนหางเฟิ่งหวง หากสวมใส่ชุดนี้ ต่อให้เหลือลมหายใจเพียงเฮือกเดียว ก็สามารถเกิดใหม่จากกองเพลิงได้"
ดวงตาของเซิ่งซีเป็ประกายวาววับ ของสิ่งนี้ในนิยายต้นฉบับมันต้องเป็ของเซิ่งหรูเยว่นี่นา คาดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้มันจะมาอยู่ในมือนาง "ขอบคุณศิษย์พี่สี่เ้าค่ะ"
ศิษย์พี่สี่หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะหยิบเชือกที่มีเกล็ดงูออกมาอีกเส้น "นี่คือเชือกมัดอสูร ไม่ว่าเ้า้าจะจับคนหรือจับสัตว์อสูร เพียงแค่ถูกมันแตะตัว มันก็จะรัดแน่นจนหนีไม่พ้น"
นี่ก็เป็ของที่ต้องตกเป็ของเซิ่งหรูเยว่ในนิยายต้นฉบับเหมือนกัน เซิ่งซีรับมาด้วยความยินดีอีกครั้ง
ศิษย์พี่สี่ทำตัวเหมือนโดราเอมอน เขาคอยหยิบของดี ๆ ออกจากแหวนมิติชิ้นแล้วชิ้นเล่า และสุดท้ายก็ยกแหวนมิติวงนั้นให้เซิ่งซีไปพร้อมกันเลย
เมื่อมองใบหน้ากลม ๆ ของศิษย์พี่สี่ เซิ่งซีคิดพลางหมุนแหวนมิติวงใหม่บนนิ้ว ในที่สุดนางก็นึกชื่อของเขาออก รวมถึงจุดจบของเขาในนิยายต้นฉบับด้วย
ศิษย์พี่สี่มีชื่อว่า ลวี่เสี่ยง เขามีพร์ในการหลอมศาสตราที่ยอดเยี่ยมมาก อาวุธวิเศษของบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักเวิ่นซินก็ล้วนมาจากฝีมือของเขาทั้งสิ้น
ในนิยายต้นฉบับ นางเอกผู้เป็ที่รักคอยตามเรียกเขาว่าพี่ชาย เขาจึงมอบศาสตราวิเศษระดับเลิศให้นางเอกไปมากมาย จนเรียกได้ว่าเป็คลังอาวุธเคลื่อนที่ของเซิ่งหรูเยว่เลยทีเดียว
ต่อมาเมื่อฐานะเผ่ามารของยวนเซี่ยนถูกเปิดโปง ลวี่เสี่ยงยืนกรานที่จะอยู่ข้างกายเขา จึงถูกมองว่าเป็สมุนเผ่ามาร หลังจากยวนเซี่ยนตาย ลวี่เสี่ยงที่เป็คนสนิทก็ถูกนางเอกกำจัดทิ้งเพื่อถอนรากถอนโคน และอาวุธที่ใช้ฆ่าเขาก็คือศาสตราวิเศษที่เขาเคยเป็คนมอบให้นางเอกนั่นเอง
ช่างเป็โศกนาฏกรรมที่น่าเศร้าอะไรขนาดนี้
เมื่อมองดวงตาที่ใสซื่อและเป็ประกายของศิษย์พี่สี่ เซิ่งซีก็ยกมือปิดหน้า
ทนดูไม่ได้จริง ๆ
ลวี่เสี่ยง "?" เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?
"ศิษย์น้องเล็ก เ้าไม่พอใจของพวกนี้หรือ? ข้ายังมีวัตถุดิบระดับเลิศอีกเพียบเลยนะ เ้าอยากได้อะไรก็บอกมาเถอะ ศิษย์พี่จะหลอมให้เอง"
ฮือ ๆ ศิษย์พี่สี่ช่างดีเหลือเกิน
เซิ่งซีตบไหล่ลวี่เสี่ยงอย่างแรง และบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ศิษย์พี่สี่เ้าคะ การหลอมศาสตราแต่ละชิ้นมันไม่ใช่ง่าย ๆ ต่อไปอย่าเอาไปให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ ถ้ามีใครมาขออาวุธจากท่านอีก ให้เก็บเขาไปเลยสักหนึ่งหมื่นศิลาิญญา!"
ลวี่เสี่ยงเป็คนดีเกินไป แถมยังหูเบา พอได้ยินแบบนี้ก็หน้าแดงด้วยความประหม่า "แบบนั้นมันจะไม่ค่อยดีกระมัง?"
"จะไม่ดีตรงไหนกัน? ท่านต้องลำบากตรากตรำหาวัตถุดิบ ต้องเหนื่อยยากหลอมศาสตราขึ้นมา จะปล่อยให้คนอื่นมาเอาผลประโยชน์ไปเปล่า ๆ ได้ยังไงกันเ้าคะ? เก็บหนึ่งหมื่นศิลาิญญาน่ะถือเป็ราคามิตรภาพแล้วนะ คนข้างนอกต่อให้จะมาขอซื้อ ท่านก็อย่าไปให้โอกาสพวกเขา ฟังข้านะเ้าคะ ต้องเก็บศิลาิญญา!"
คำพูดของเซิ่งซีฟังดูราวกับว่าถ้าไม่เก็บศิลาิญญาจะเป็การทำผิดต่อตัวเองอย่างมหันต์
ศิษย์น้องเล็กใช้เพียงกระบี่เดียวก็เกือบจะพังโถงหลักได้ นางเก่งกาจขนาดนี้ คำพูดของนางย่อมไม่ผิดพลาดแน่นอน
ลวี่เสี่ยงตัดสินใจเชื่อฟังเซิ่งซี เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ตกลง!"
เซียวหลีลั่วกำลังเช็ดกระบี่ของตัวเองอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นลวี่เสี่ยงคุยธุระเสร็จแล้ว ก็วิ่งร่าเข้ามาหาด้วยความดีใจ "ศิษย์พี่สี่ กระบี่ของข้ามีรอยขีดข่วนนิดหน่อย ท่านช่วยซ่อมให้ข้าหน่อยสิขอรับ"
ลวี่เสี่ยงหันไปมองเซิ่งซี ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วยื่นมือไปทางเซียวหลีลั่ว "หนึ่งหมื่นศิลาิญญาระดับสูง"
เซียวหลีลั่ว "???"
นี่ท่านจะปล้นกันหรือไง?
หนึ่งหมื่นศิลาิญญาระดับสูงน่ะมันพอให้เขาซื้อกระบี่ใหม่ได้อีกเล่มเลยนะ!
579
