หย่งหลุนจึงพาฉันออกไปที่ตลาดซื้อวัสดุซ่อมแซมประตู เขาชี้ชวนดูร้านค้าต่างๆที่หญิงคณิกาชอบให้สาวใช้ออกมาซื้อ และฉันก็หันไปเห็นร้านขายดอกไม้จึงชวนหย่งหลุนซื้อดอกไม้ไปฝากซู่เจินช่อหนึ่ง เราเดินกันไปเรื่อยๆพบผู้คนกลุ่มหนึ่งประมาณ 5-6 คนกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง
หย่งหลุนบอกว่าเป็การแสดงกลเหรียญล่องหน เพื่อขายเหรียญกล เราจึงชวนกันไปดูใกล้ๆนักแสดงกลกำลังแสดงหยิบเหรียญไว้ในมือ แล้วอาศัยการสลับมือที่รวดเร็วให้เหรียญไปอยู่อีกมือหนึ่ง ขณะกำลังยืนดูอยู่นั้นฉันรู้สึกว่ามีใครคนหนึ่งขยับเข้ามายืนชิดติดด้านหลังฉัน แต่ฉันไม่ได้สนใจหันกลับไปมองเพราะคิดว่าผู้คนคงเริ่มเข้ามามุงดูกันมากขึ้นจึงมีการเบียดดันกันตามเื่ธรรมดา
การแสดงกลเหรียญล่องหนสนุกและแเีมาก เพราะคนแสดงกลมือไวและชำนาญ แต่ฉันรู้จักกลนี้มาก่อนเพราะฉันเคยลองฝึกเล่นที่โลกเก่าตามวิดีโอบนยูทูป แต่ฝึกเล่นไม่สำเร็จจึงเลิกล้มไปเสียก่อน พอการแสดงกลจบนักแสดงก็พูดว่าถ้าใครสามารถจับผิดกลของเขาได้ เขาจะให้เหรียญการแสดงหนึ่งเหรียญโดยไม่คิดเงิน
ฉันยกมือขึ้นแล้วบอกว่าเหรียญถูกซ่อนอยู่ระหว่างโคนนิ้วกับข้อนิ้วมือด้านใน และอีกจุดคือวางซ่อนอยู่ระหว่างหลังมือกับข้อมือ มีชาวบ้านคนหนึ่งถามว่าแล้วเหรียญล่องหนสลับไปอยู่อีกมือได้ยังไง? ฉันตอบว่า เพราะนักแสดงกลอาศัยความเร็วและใช้มุมมองให้มือและนิ้วมือบังพรางเหรียญที่ซ่อนอยู่ จากนั้นแกล้งยกมือสองข้างให้ดูว่าในมือไม่มีอะไรแต่ความจริงเหรียญถูกซ่อนอยู่ระหว่างหลังมือกับข้อมือ และอาศัยความเร็ว่สลับมือแล้วแอบปล่อยเหรียญใส่มืออีกข้างหนึ่ง
นักแสดงกลเมื่อได้ยินฉันเฉลยกลถูกต้องก็เริ่มหน้าเสียแล้วโกหกว่าฉันตอบผิด ความจริงแล้วซ่อนเหรียญในแขนเสื้อ ฉันจึงเถียงขึ้นว่านักแสดงกลต่างหากที่พูกโกหก เพราะการซ่อนเหรียญในแขนเสื้อมันทำได้ไม่สะดวก จะทำให้นักแสดงกลมีโอกาสผิดพลาดสูงในการซ่อน และการนำเหรียญออกมาใช้จากแขนเสื้อมีโอกาสสูงที่เหรียญจะตกลงพื้น ดังนั้นการซ่อนเหรียญในแขนเสื้อนั้นนักแสดงกลจะไม่นิยมทำ หรือไม่ทำเลย
นักแสดงกล : ข้าเป็คนแสดงกล ข้าบอกอยู่นี่ไงว่าซ่อนเหรียญในแขนเสื้อ!
มี่จื่อ : งั้นดูนี่ข้าจะทำให้ดู ว่าเหรียญไม่ได้ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ!
ฉันหยิบเหรียญในมือนักแสดงกลมาวางที่โคนนิ้วให้เหรียญขัดไว้กับข้อนิ้วในมือ แล้วแสดงกลตามขั้นตอนที่ฉันอธิบายไปก่อนหน้านี้ แล้วแถมแสดงด้วยการเอามือไปแตะใกล้ๆหูหญิงสาวชาวบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆและทำเป็หยิบเหรียญออกมาจากหูหญิงสาว เรียกเสียงตบมือและเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มุงดูอยู่ จนนักแสดงกลโมโหขับไล่ฉันให้ออกไปจากร้าน
ซึ่งก็มีชาวบ้านบางคนเริ่มพูดพึมพำนินทานักแสดงกลว่าขี้โกหก ขี้โกงเด็ก แล้วชาวบ้านก็เริ่มแยกย้ายกันเดินออกไป หย่งหลุนจึงสะกิดและชวนฉันให้ออกจากร้านเพื่อกลับหอ ฉันจึงสะบัดหน้าทำเสียง เชอะ! ใส่นักแสดงกลที่โกหกไม่ยอมให้เหรียญ และหันกลับจะเดินตามหย่งหลุนกลับหอ
แต่ดันติดคนที่ยืนอยู่ข้างหลังยืนขวางทางนิ่งไม่ยอมหลบทาง จนหน้าของฉันชนเข้ากับหน้าอกของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเขาคล้ายกับคนเมื่อคืนที่ช่วยฉันหลบคนเมาข้างกำแพง ฉันจึงเงยหน้ามองและจำได้ทันที เขาคือชายชุดขาวคนนั้นที่มาเที่ยวหอนางโลมเมื่อคืน แต่วันนี้เขาใส่ชุดสีขาวเสื้อคลุมสีน้ำเงิน เขามองหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ แล้วก้มมองที่เสื้อตัวเองใช้มือแตะดูรอยเขม่าดำก้นหม้อเลอะติดที่เสื้อรอยดำปื้นใหญ่
หย่งหลุนรีบเข้ามาขอโทษขอโพยที่ฉันเดินชนจนเสื้อชายชุดขาวเลอะเขม่าดำและรีบจูงมือฉันให้เดินหนี แล้วชายชุดขาวคนนั้นก็หันหลังเดินหายไปในกลุ่มคนที่เดินกันขวักไขว่อยู่ในตลาด
เราเดินออกจากร้านขายกลเหรียญมาได้ระยะหนึ่ง หย่งหลุนก็ถามฉันยกใหญ่ว่าฉันเล่นกลแบบนั้นได้ยังไง ฉันบอกเขาว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเล่นกลนี้เป็ได้ยังไง เพราะตอนที่ฉันอยู่ที่บ้านเก่าลองหัดเล่นกลนี้ดูเล่นๆ แต่เหรียญหลุดมือตกพื้นตลอดจึงเลิกเล่นไป แต่พอมาอยู่ที่นี่กลับเล่นกลนี้ได้เฉยเลย หย่งหลุนบอกว่าให้สอนเขาบ้างเขาอยากฝึกไปเล่นให้ซูเจินดูเขาอยากให้ซูเจินได้ยิ้มและหัวเราะอย่างคนอื่นบ้าง ฉันพยักหน้ารับปากว่าจะสอนให้
จากนั้นก็ชวนหย่งหลุนเข้าร้านขายขนมใกล้ๆเพื่อซื้อขนมไปฝากซูเจิน หย่งหลุนจึงพาฉันไปซื้อขนมและถามฉันเกี่ยวกับไฝที่หลุดหายไป ฉันบอกว่าไฝคงหลุดติดไปกับเสื้อผู้ชายชุดขาวคนนั้นที่เพิ่งเดินชน แต่ไม่เป็ไรฉันยังมีไฝอีกเยอะกลับไปจะทำไฝให้เม็ดใหญ่กว่าเดิมด้วย หย่งหลุนหัวเราะ
○
○
....ที่ จวนฮุ่ยเฉิง....
ต่งเหยียนเหล่ย ที่เพิ่งกลับจากตลาด กำลังเดินตรงมาที่จวนของตน ก็พบหลี่จวินกับลี่ถังนั่งดื่มน้ำชารออยู่ในจวนของเขาอยู่ก่อนแล้ว เหยียนเหล่ยจึงนั่งลงดื่มน้ำชาที่ลี่ถังรินใส่ถ้วยให้แล้วถามหลี่จวินถึงเื่ที่แอบติดตามหยางเค่อไปเมื่อคืนว่าได้ข่าวอะไรมาบ้าง หลี่จวินยกถ้วยชาขึ้นดื่มอึกหนึ่งจึงตอบว่า
หลังจากหยางเค่อออกจากหอกุ้ยฮวา เขาได้ติดตามหยางเค่อไปถึงบ้านสกุลเฉา เขาเห็นหยางเค่ออยู่กับเฉาจินผิงสักพักใหญ่ๆจึงเดินออกมาแล้วตรงกลับบ้านไม่ได้ออกไปที่ไหนต่อ หลี่จวินจึงถามต่งเหยียนเหล่ยที่เพิ่งมาจากข้างนอกว่า
หลี่จวิน : เมื่อคืนเ้าตามดูมี่จื่อหญิงคณิกาคนนั้นมีอะไรผิดปกติมั้ย?
เหยียนเหล่ย : เมื่อคืนข้าค้นตัวเด็กคนนั้นแล้วไม่พบกุญแจ พบแค่เงินจำนวนหนึ่งเท่านั้น
หลี่จวิน : เดี๋ยวๆ!!! ข้าบอกให้เ้าจับตาดู ไม่ได้ให้เ้าไปค้นตัวนางสักหน่อย เ้านี่! ต่อหน้าทำเป็ไม่สนใจ แต่พอลับหลังก็เข้าถึงเนื้อถึงตัวนางทันที
ลี่ถัง : คุณชายต่งแล้วนั่นเสื้อไปเลอะอะไร นี่เม็ดอะไรดำๆ
เหยียนเหล่ย : ไม่รู้สิ คงเป็เขม่าดำอะไรสักอย่างที่ข้าเดินไปชนมา เช้านี้ข้าออกไปสืบข่าวเพิ่มเติมในตลาดและตามร้านขายของเก่า ข้าพบหญิงคณิกาคนนั้นที่ตลาด นางสามารถเฉลยกลเหรียญล่องหนของนักแสดงกลที่ตลาดได้อย่างละเอียด นางไม่ธรรมดาจริงๆ มิน่าล่ะ! หยางเค่อถึงได้ให้ความสนใจ เพราะนางฉลาดเกินกว่าจะเป็หญิงคณิกา
ลี่ถัง : เป็ไปได้หรือไม่ที่หญิงคณิกาคนนั้นจะทำงานให้หยางเค่อ
หลี่จวิน : อาจเป็ไปได้ เพราะเมื่อคืนข้าเห็นนางพูดภาษาชนเผ่าไม้ดำได้
ลี่ถัง : จริงรึ?! ภาษาชนเผ่าไม้ดำเป็ภาษาที่น้อยคนจะเข้าใจ อีกทั้งชนเผ่าไม้ดำยังใช้ชีวิตลึกลับ หรือนางจะเป็คนเผ่าไม้ดำ?
เหยียนเหล่ย : ไม่น่าใช่ เพราะชนเผ่าไม้ดำเป็ชนเผ่าโบราณจะไม่ส่งลูกหลานออกมาใช้ชีวิตนอกเผ่านอกเสียจากจะออกมาติดต่อธุระ อีกทั้งรูปร่างหน้าตาของนางและความคิดดูแปลกประหลาดเป็ไปไม่ได้ที่นางจะเป็คนชนเผ่าไม้ดำ
หลี่จวิน : อืม! หยางเค่อดุจได้เจอไข่มุกเม็ดงามที่ริมหนองน้ำแท้ๆ น่าเสียดายๆที่หยางเค่อเจอนางก่อนเรา ถ้าเราได้นางมาช่วยเหยียนเหล่ยอ่านภาษาโบราณคงทำให้เราทำงานกันง่ายขึ้น
ลี่ถัง : ทำไมไม่ชักชวนนางมาทำงานให้เราล่ะ
หลี่จวิน : มันไม่ได้เจอนางได้ง่ายๆน่ะสิ ข้าเคยไปพบเถ้าแก่ที่หอกุ้ยฮวาเพื่อขอจองตัวนางมาสอบถามเื่หยางเค่อ แต่เถ้าแก่บอกปฏิเสธข้า อ้างว่าหยางเค่อจ่ายเงินจองตัวเด็กมี่จื่อไว้ก่อนแล้ว เป็แค่หญิงคณิกามาใหม่แท้ๆ แต่กลับเจอตัวยากยิ่งกว่าหยู่เยียนหญิงงามอันดับหนึ่งเสียอีก เออนี่! เหยียนเหล่ย อีกสี่วันจะถึงงานฉลองวันเกิดท่านเสนาบดีขั้นสอง ว่าแต่…คนสกุลหานจะมาร่วมงานอวยพรด้วยหรือไม่
เหยียนเหล่ย : มาสิ! พี่ชายข้าส่งเทียบเชิญให้พวกเขามาร่วมงานด้วย หานหยางเค่อต้องมาแน่ เพราะที่นี่มีของที่เขาอยากได้!
○
○
....ที่หอกุ้ยฮวา....
ฉันกับหย่งหลุนกลับมาถึงหอกุ้ยฮวา หย่งหลุนก็รีบซ่อมประตูห้องเล็กให้ฉันจนเสร็จ จากนั้นหย่งหลุนจึงพาฉันไปที่โรงครัวให้แม่ครัวใหญ่สอนงานให้ จากนั้นหย่งหลุนจึงปล่อยฉันไว้ที่โรงครัว พวกคนในโรงครัวเห็นฉันเป็เด็กใหม่จึงเรียกใช้ฉันทำงานไม่หยุด ล้างถ้วยชาม ล้างผัก ล้างเนื้อหมู นำอาหารปรุงสุกไปส่งให้สาวๆที่ห้องพักชั้นสอง
บางคนก็หัวเราะเยาะเย้ยที่ฉันถูกปลดจากหญิงคณิกาไปเป็สาวใช้ระดับล่างสกปรก บางคนก็พูดจาสมน้ำหน้าว่าฉันไม่เจียมตัวคิดเทียบชั้นเทียบรัศมีกับหยู่เยียน แต่ก็พ่ายแพ้จนรัศมีดับ และบางคนก็เรียกฉันว่าเด็กเปรตตามที่เถ้าแก่เรียก
แต่ฉันกลับไม่รู้สึกโกรธพวกเขาเลยสักนิดที่คิดกับฉันแบบนั้น เพราะพวกเขาไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจจนแทบจะะโตัวลอยที่ไม่ต้องทำงานรับแขก มิหนำซ้ำอยากวิ่งเข้าไปกอดหยู่เยียนแน่นๆ อยากกล่าวขอบคุณหยู่เยียนด้วยซ้ำที่นางคิดริษยาฉันมาก จนทำให้เถ้าแก่ต้องย้ายฉันไปทำงานในโรงครัว ฉันจึงคิดในใจว่าจะตั้งใจทำงานในโรงครัวให้ดีที่สุด จะไม่ยอมกลับไปทำงานรับแขกอีกเด็ดขาด
ฉันขลุกตัวทำงานอยู่โรงครัวั้แ่ตอนสายจนถึงตอนเย็น แม่ครัวใหญ่ก็เดินมาสั่งให้ฉันไปจุดไฟที่เตาเพื่อต้มน้ำสำหรับไว้ชงน้ำชาให้แขก ฉันบอกแม่ครัวว่าฉันจุดเตาไฟไม่เป็ แต่แม่ครัวกลับด่าทอว่าฉันคิดจะอู้งาน อย่าคิดว่าเคยทำงานในหอชั้นสองแล้วจะมาทำตัวสูงส่งที่นี่ได้ ตอนนี้ฉันเป็สาวใช้ก็ต้องทำตามที่นางสั่ง
จากนั้นแม่ครัวใหญ่ก็เร่งให้ฉันจุดเตาไฟแล้วนางก็เดินไปทำงานอย่างอื่นต่อ นั่นทำให้ฉันรู้สึกโมโหมากที่ถูกแม่ครัวใหญ่ด่าทอฉันเสียยับโดยไม่ทันจะได้ฟังเหตุผลอะไรเลย แต่ถึงฉันจะพูดหรืออธิบายอะไรไปก็คงไม่มีใครเชื่อว่าฉันมาจากโลกอื่น ฉันโตมากับเตาแก๊ส เตาไฟฟ้า
ทำให้ฉันนึกถึงตอนเป็เด็กนักเรียน ที่โรงเรียนเคยจัดไปเข้าค่ายต่างจังหวัดต้องก่อเตาไฟหุงข้าวแบบเช็ดน้ำ เพื่อนในกลุ่มเป็คนก่อเตาไฟแต่ก็ใช้น้ำมันเบนซินเป็ตัวช่วยในการจุดไฟอยู่ดีจึงติดไฟไม่ยาก
ส่วนการหุงข้าวเพื่อนก็เป็คนหุง พูดง่ายๆฉันเกิดมาก็เจอหม้อหุงข้าวไฟฟ้าแล้ว ฉันจึงยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วคิดด่าตัวเองในใจว่า "โธ่โว๊ย! กูจุดเตาฟืนเป็ซะที่ไหนวะ ถ้ากูรู้มาก่อนว่าวันนึงต้องมาอยู่ที่นี่ รู้งี้กูตั้งใจเรียนเนตรนารีหัดจุดเตาฟืนตอนไปเข้าค่ายแล้ว โธ่ววเว้ยย!!”
ฉันจึงตั้งสติแล้วมองดูรอบๆก็เห็นกองไม้ผ่าซีกวางอยู่ จึงคิดว่าไม้กองนี้น่าจะเป็ฟืนใช้ก่อไฟแน่ๆ ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นมีสาวใช้คนหนึ่งเดินถือถ้วยชามตั้งหนึ่งเดินผ่านมาและคงเห็นใจที่ฉันถูกแม่ครัวดุด่า นางจึงบอกฉันสั้นๆว่าให้ใช้ฟืนนั่นก่อไฟแล้วใช้กระบอกไม้ไผ่เป่าไฟให้แรง
จากนั้นนางก็รีบเดินจากไป ฉันจึงทำตามที่สาวใช้คนนั้นบอก หยิบฟืนโยนใส่ในเตาแล้วเดินไปดึงฟืนท่อนหนึ่งกำลังติดไฟจากเตาที่กำลังต้มเนื้อหมู มาวางบนกองฟืนเตานี้แต่ฟืนก็ยังไม่ติดไฟ ฉันหันไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งเก่ามากเกือบขาดวางอยู่ที่พื้นจึงนำมาฉีกแล้วโยนใส่เตาเพื่อให้ฟืนติดไฟ หนังสือถูกเผามอดไปหมดแล้ว แต่ฟืนก็ยังไม่ติดไฟอีก
จึงเดินไปหยิบฟืนติดไฟอีกท่อนจากเตาข้างๆมาใส่เตานี้อีก และก็หันไปหันมาก็เจอกับใยมะพร้าวแห้งวางกองอยู่ข้างเตาต้มเนื้อหมู ฉันจึงเดินไปหยิบมาโยนใส่เตาทำให้ไฟลุกไหม้ติดฟืนที่ก่อไว้ ฉันดีใจมากจนรู้สึกภูมิใจในตัวเองขึ้นมาทันทีที่สามารถจุดไฟในเตาฟืนได้สำเร็จ และด้วยความใจร้อนอยากให้ไฟลุกแรงๆจะได้ต้มน้ำในหมัอให้เดือดไวๆ จึงลุกไปหยิบใยมะพร้าวแห้งกองใหญ่มาโยนใส่เตาอีก แล้วโยนฟืนอีกหลายท่อนใส่เตาจนฟืนเกือบหมดกอง
ทำให้ตอนนี้ไฟติดแรงมากและไฟเริ่มโหมแดงแรงขึ้น ฟืนจำนวนมากที่ติดไฟเริ่มปะทุแรงขึ้นเช่นกันจนฟืนปะทุปลิวลอยออกมาแดงเต็มไปหมด ส่วนฉันก็ร้องะโใถอยออกห่างออกจากเตาเพราะกลัวฟืนทีกำลังปะทุไฟ แม่ครัวใหญ่และคนอื่นๆที่เห็นต่างวิ่งมาดูและร้องโวยวายวิ่งหาขี้เถ้ามาเทใส่เตาดับไฟกันจ้าละหวั่น จากนั้นแม่ครัวใหญ่ก็ประเคนคำด่าใส่ฉันไม่หยุด หาว่าฉันจะเผาครัว ผลาญฟืน ผลาญใยมะพร้าวจนหมด แล้วสิ่งที่ทำให้นางหัวเสียที่สุดคือฉันดันหยิบเอาตำราอาหารเล่มโปรดที่นางทำหล่นไว้ที่พื้นเอาไปเผาเป็เชื้อไฟอีก
2K
