ฉันยืนรอลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องชั้นบนสุดที่เ้านายของฉันรออยู่ฉันออกมาเอากระเป๋าเสื้อผ้านานมากแล้ว ป่านนี้คุณทิวาอาจจะกำลังเป็ห่วงฉันอยู่ฉันไม่อยากบอกเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ให้คุณทิวารู้ ไม่อยากให้เกิดเื่ราวบานปลายใหญ่โตต้องแจ้งความเมื่อครู่ที่บอกกับคนเลวคนนั้นก็แค่ข่มขู่เขาเท่านั้นฉันไม่อยากพบเจอกับเขาอีกจริงๆ เขาเป็ฝันร้ายของฉันเขาเป็ต้นเหตุที่ทำให้ฉันเกลียดและกลัวผู้ชายฉันเกลียดและขยะแขยงผู้ชายแบบเขาที่สุด
“กีรติกีรติ ของขวัญ!”ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิดของตัวเองกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เพราะเสียงของคุณคีรีที่ดังขึ้นด้านข้างจึงทำให้รู้ว่าลิฟต์ที่ฉันเรียกได้มาถึงแล้ว
“เอ่อคุณคีรี เมื่อสักครู่ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย”ฉันเว้นระยะห่างระหว่างน้องชายของเ้านายกับตัวเอง เขาเองก็เป็ผู้ชายและฉันก็ไม่ไว้ใจเขายิ่งเราทั้งคู่อยู่ด้วยกันสองต่อสองในลิฟต์แบบนี้ด้วย
“ไม่เป็ไรว่าแต่คุณโอเคหรือเปล่า” ฉันมองหนาเขาและรู้สึกเบาใจนิดหน่อยที่สีหน้าและแววตาของเขาไม่ได้คุกคามฉัน
“ฉันไม่เป็ไรค่ะ”ฉันจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง เพราะอีกสักครู่ก็จะต้องพบคุณทิวาแล้วไม่อยากให้เธอผิดสังเกต
“ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดี”
“เขาเป็คนเลวค่ะ”
“เขาบอกว่าเป็สามีคุณ”
“เขาไม่ใช่ค่ะ”บทสนทนาของเราทั้งคู่จบลงเพียงเท่านี้ฉันไม่จำเป็จะต้องอธิบายเื่ในอดีตที่ฉันอยากลืมให้กับผู้ชายที่ฉันเพิ่งเจอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงฟังถึงแม้ว่าเขาเพิ่งจะช่วยฉันจากคนเลวคนนั้นก็ตาม
‘ติ้ง!’
เสียงลิฟต์ดึงสติของฉันอีกครั้งคุณคีรีรอให้ฉันเดินออกจากลิฟต์ก่อนเขา นี่ก็ชั้นบนสุดแล้วเขาจะไปที่ไหนกันฉันไม่สนใจอยากรู้เื่ของเขาอีก ทำเพียงแค่เดินออกมาจากลิฟต์เงียบๆ เท่านั้น แต่ก็รู้สึกได้ว่าเขาเดินตามฉันมา
“คุณตามฉันมาหรือคะ”ฉันถามสิ่งที่อยากรู้ออกไปตามตรง
“ผมมาหาพี่สาวผม”เขาเดินแซงหน้าฉันไปหยุดยืนที่หน้าห้องพักที่คุณทิวาอยู่ภายในนั้น
“คุณคีรีคะ”
“มีอะไร”
“เื่เมื่อครู่อย่าบอกคุณทิวานะคะ”
“มันเป็เื่ส่วนตัวของคุณ”
“ขอบคุณค่ะ”
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนพี่สาวของผมโทรศัพท์มาหาและขอให้ไปดูเลขาของพี่ที่ออกไปเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาให้เพราะคืนนี้พี่สาวบอกว่าเมามากอยากนอนพักผ่อนที่โรงแรมนี้และบอกว่าเธออาบน้ำเสร็จแล้วแต่เลขายังไม่กลับมาสักที ขอให้ผมช่วยไปตามให้หน่อยผมทนการรบเร้าอย่างเอาแต่ใจของพี่สาวไม่ไหวเลยต้องออกจากงานเลี้ยงมาตามหาเลขาให้พี่แล้วก็พบว่าเธอกำลังทะเลาะอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งใจผมไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวสักเท่าไหร่เพราะผมไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นสนิทสนมกันขนาดไหนแต่เมื่อเห็นว่าเลขาของพี่กำลังถูกคุกคาม ผู้ชายคนนั้นพยายามจะฉุดให้เธอขึ้นรถไปด้วยผมเห็นท่าไม่ดีเลยเข้าไปยุ่งเื่ของคนทั้งคู่ในที่สุดเลขาพี่ดูกลัวผู้ชายคนนั้นมาก จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเห็นอาการสั่นเล็กน้อยในตัวเธอผมยืนรอให้เลขาของพี่เปิดห้องพักให้อย่างใจเย็นเธอค้นหาคีย์การ์ดอยู่ไม่นานก็เปิดห้องให้ผมในที่สุด
“ทำไมช้าจังของขวัญมีอะไรหรือเปล่า แล้วนายทิวล่ะ พี่บอกให้ไปตามขวัญ ได้เจอกันไหม”พี่สาวของผมที่อยู่ในชุดคลุมของโรงแรมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วหยุดมองเราทั้งสองคนอย่างพิจารณา
“พบค่ะขวัญเอากระเป๋าไปไว้ในห้องนะคะ” เลขาพี่ไม่ได้สนใจจะฟังบทสนทนาของเราสองคนพี่น้องเธอเลี่ยงที่จะเดินเข้าห้องพักไปเงียบๆซึ่งผมรู้สึกพอใจมากที่เธอไม่ได้ทำตัวสอดรู้สอดเห็นเื่ของเ้านาย
“จะมองอะไรนักหนาสร่างเมาหรือยัง เอายาแก้แฮงค์ไหม” ผมมองพี่สาวอีกเล็กน้อยนึกขัดใจในความไม่สำรวมของเธอ
“ไม่ต้องสนหรอกอาบน้ำแล้วนอนพักสักตื่นพรุ่งนี้ก็หายแล้ว คืนนี้พี่จะนอนกับของขวัญที่นี่นายกลับบ้านกับพ่อแม่เถอะ”
“พี่ควรระวังตัวมากกว่านี้แต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อย ถึงผมจะเป็น้องชายของพี่แต่ผมก็เป็ผู้ชายนะ”
“ก็เห็นอยู่ว่าไม่มีชุดเปลี่ยน”
“กลับบ้านกับผมก็ได้นี่เดี๋ยวผมขับรถให้นั่ง ไม่เห็นจะต้องพักที่นี่เลย”
“พี่บอกของขวัญแล้วว่าจะพักที่นี่กับเธอ”
“ทำไม”
“พี่ชอบของขวัญ”
“ชอบเหรอ”
“ใช่ชอบมาก ของขวัญน่ารัก ทำงานเก่ง ดูแลพี่ดีมาก พี่ถูกใจเธอ”
“อืมผมกลับล่ะ” ผมเดินออกมาจากห้องพักของพี่อย่างหงุดหงิดพี่ทิวาแสดงออกกับผมอย่างเปิดเผยชัดเจนว่าชอบเลขาของตัวเองมากผมไม่อยากอยู่ทนฟังคำพูดแสลงหูที่ยืนยันว่าพี่ชอบผู้หญิงด้วยกันอีกต่อไปผมไม่ได้รังเกียจรสนิยมส่วนตัวของพี่ แต่ผมรังเกียจผู้หญิงคนนั้นเห็นอยู่ว่าเธอมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับผู้ชายที่เธอทะเลาะด้วยก่อนหน้านี้ ผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็สามีของเธอจริงๆก็เป็ได้ผู้หญิงคนนั้นอาจจะกำลังหลอกลวงพี่สาวผมอยู่ผมต้องหาหลักฐานให้ได้ว่าเลขาคนนั้นหลอกลวงพี่ทิวาจริงๆผมจะไม่กล่าวหาเธอโดยที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันความสัมพันธ์ของคนทั้งสองแน่นอนต้องมีหลักฐานเท่านั้นพี่ทิวาถึงจะเชื่อผม และเลิกยุ่งกับผู้หญิงไม่ดีคนนั้น
‘ชอบอย่างนั้นเหรอถูกใจมากขนาดไหนกัน นี่คงเป็เหตุผลที่เธอปฏิเสธผู้ชายคนนั้นสินะพี่ทิวาคงให้เธอได้มากกว่าผู้ชายคนนั้นกระมัง ผู้หญิงนี่หน้าเงินทุกคนจริงๆ’
วันรุ่งขึ้นผมกลับมาที่โรงแรมอีกครั้งเพื่อมาขอไฟล์ภาพจากกล้องวงจรปิดจุดที่เลขาของพี่กับผู้ชายที่อ้างว่าเป็สามีของเธอทะเลาะกันอยู่เพราะโรงแรมนี้เป็ของเพื่อนผม ผมจึงได้ไฟล์ภาพจากกล้องวงจรปิดมาอย่างง่ายดายผมเก็บหลักฐานชิ้นแรกไว้อย่างดี และได้ว่าจ้างนักสืบให้ตามสืบเื่ของผู้ชายคนนั้นได้ความว่า เขาเป็เ้าของบริษัทผลิตสื่อและสิ่งพิมพ์แห่งหนึ่งถึงแม้มูลค่าของบริษัทนี้จะไม่สูงมากแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เลขาของพี่อยู่สุขสบายได้ในฐานะภรรยาของเ้าของกิจการแต่เมื่อเทียบกับกิจการของที่บ้านผมแล้ว เลขาอย่างเธอคงรู้ดีว่ามูลค่านั้นเทียบกันไม่ได้เลยถ้าเธออยู่กับพี่สาวของผม เธอจะได้ทุกสิ่งที่้ายังไงล่ะความคิดนี้น่ารังเกียจมากและผมรับไม่ได้ที่คนแบบนี้จะมาอยู่ข้างกายพี่สาวผม
“ไม่มีความสัมพันธ์กันเลยอย่างนั้นเหรอไม่พบว่าเคยอยู่ด้วยกัน ประวัติผู้ชายคนนี้ไม่ดีเอาซะเลย” ผมอ่านรายงานที่นักสืบนำมาส่งให้อย่างพิจารณา
“ใช่ครับผู้ชายที่คุณให้ผมสืบ นอกจากฐานะทางบ้านที่ค่อนข้างดีแล้วเื่อื่นก็อย่างที่ผมรายงานเลยครับ ชอบปาร์ตี้แล้วก็เที่ยวผู้หญิงเรียกว่าไม่มีดีเลยครับ”
“ไม่มีดีเลยสินะไม่น่าล่ะ แล้วผู้หญิงอีกคนล่ะ” ผมวางเอกสารฉบับแรกลงแล้วพลิกเปิดเอกสารฉบับใหม่ที่มีชื่อและภาพของกีรติ พงศ์พิชญา เลขาของพี่สาวผม
“ประวัติเธอใสสะอาดมากครับเธอเป็ลูกสาวคนเดียว ที่บ้านมีกิจการร้านขายต้นไม้ขนาดใหญ่ขายทั้งไม้ดอกไม้ประดับ ไม้ล้อม”
“บ้านก็มีฐานะนี่จะมาทำงานเลขาทำไมกัน นี่พวกเขาทั้งคู่ไม่มีความเกี่ยวพันกันเลยอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ครับผมตามดูอยู่หลายวัน ไม่พบว่าคนทั้งสองไปมาหาสู่กันเลยครับ”
“เป็ไปได้ยังไง”
“นอกจากทำงานกับคุณทิวาแล้วเธอก็มักจะพบปะกับเพื่อนสนิทของเธอสัปดาห์ละสามถึงสี่วัน มีไปทานข้าว ดูหนังฟังเพลง แล้วก็ช้อปปิ้ง ครับ”
“เรียบง่ายจริงๆตามต่อไป ถ้าพวกเขาพบกันเมื่อไหร่ค่อยรายงานผมผมอยากรู้ว่าคนทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันยังไง”
“ครับผมขอตัวก่อน”
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^