ตอนที่4 ไม่ตั้งใจ
“แองจี้ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ”ฉันรู้สึกเหมือนหนึ่งในโต๊ะของคริสจ้องฉันไม่วางตาได้ซักพักใหญ่ๆแล้วถึงจะหล่อแต่ฉันก็ไม่วางใจอยู่ดี เพราะดูท่าทางที่นิ่งเฉยนั่นไม่ได้น่าไว้ใจขนาดนั้นแต่เขาหล่อจริงยอมหลับฉันยังเผลอแอบมองบ่อยๆ เหมือนเทวดาขี้โกงโยนสิ่งที่ลงตัวแล้วก็เพอร์เฟคไปที่นายนั่นคนเดียว คุณอคิณว่าหล่อแล้วยังแพ้เลยเหอะ
“ให้ฉันไปเป็เพื่อนมั้ย”แองจี้กำลังจะลุกตาม
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันมา”ฉันมีอาการมึนๆหัวแล้วพอลุกขึ้นยืน
“ไหวนะ”
“ไหวๆ” ฉันแตะไหล่แองจี้เบาๆแล้วเดินตรงมาที่ห้องน้ำเมื่อทำธุระเสร็จออกมามีกลุ่มผู้ชาย 2 คนยืนสูบบุหรี่ขวางทางอยู่
“ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อย”ทั้งสองคนมองหน้าฉันแล้วยิ้ม
“ว้าว นางฟ้าตก์รึเปล่าครับเนี่ยสวยจัง”คนเสื้อสีแดงที่ดูเหมือนนักเลงมองมาที่ฉันั้แ่หัวจรดเท้าฉันถอยหลังออกมาเล็กน้อย
“ผมขอเบอร์ไว้ได้มั้ยครับ”อีกคนก็พูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า
“ฉันไม่สะดวกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะพอดีฉันรีบมีคนรออยู่”
“อ้าว มีแฟนแล้วหรอเสียใจจังแต่ผมจริงจังนะให้เฟสก็ได้ ไลน์ก็ดีนะครับ” ทั้งสองคนเดินมาใกล้แล้วคะยั้นคะยอจนมีคนเปิดประตูห้องน้ำชายเสียงดัง ตึ้ง!! ขึ้นอย่างแรง
“เสร็จแล้วทำไมไม่โทรเรียกหล่ะ”ฉันมองหน้าเขาซักพัก นี่ผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ VVIP นี่เขาเดินฝ่าผู้ชายสองคนมาดึงแขนฉันให้เดินตามฉันก็ยอมเดินตามเพราะคิดว่าดีกว่าอยู่ตรงนี้
“เดี๋ยวสินายเป็ใครถึงได้มาดึงแขนเธอไปแบบนี้”ผู้ชายเสื้อสีแดงคว้าแขนฉันเอาไว้ ฉันสะบัดออกอย่างแรง
“รบกวนอย่ามาแตะต้องแฟนผมครับ”ฉันมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆทั้งสองคนเองก็มองหน้ากันแล้วคงไม่อยากมีเื่ก็เลยเดินหนี
“ขอบคุณที่ช่วยค่ะ”
“คราวหน้าอย่าเดินมาคนเดียวสถานที่แบบนี้ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้านะ” พูดจบเค้าก็เดินดุ่มๆหนีไปเมื่อกี๊ยังช่วยอยู่ดีๆตอนนี้ว่าซะงั้น ตกลงจะเป็คนดี หรืออะไร
“ไปนานจัง”แองจี้ทักขึ้นเมื่อฉันเดินถึงโต๊ะ
“ไม่มีอะไรหรอกเอ้าผู้ชายของแกไปไหนแล้วล่ะ”
“กลับโต๊ะไปเมื่อกี๊เพื่อนเขาเรียกไปหน่ะ ผู้ชายที่ใส่เสื้อสีดำหล่อๆนั่นน่ะแต่ฉันชอบสไตส์คริสมากกว่าอันนั้นหล่อแต่หน้าบึ้งเกิน” แองจี้ชี้ไปหาผู้ชายคนที่ช่วยฉันเมื่อกี๊ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“แล้วเป็ไงตกได้มั้ย”
“ก็แลกเบอร์กันแล้วจ๊ะแต่ฉันว่าฉันหนีไม่พ้นสายฝอว่ะแก”
“ทำไมอ่ะ”
“ตานี่เป็ลูกครึ่งน่ะ ไทย-อเมริกัน”
“สงสัยดวงแกจะได้สายฝออ่ะ”
“เชอะ”เราสองคนเต้นไปดื่มไปสนุกกับเพลงไป จนฉันเริ่มไม่ไหวต้องขอไปอ้วกฉันวิ่งมาที่ห้องน้ำ เมื่ออ้วกเสร็จก็เดินเซไปเซมาจนชนเข้ากับแผงอกแน่นๆของใครซักคน ด้วยความเมาฉันเผลอเอามือจับที่อกแล้วลูบไปมาหลังจากนั้นฉันก็หลับไปเลย ได้ยินแค่เสียงเรียกแต่ไม่รู้ใครเป็คนเรียก
“คุณตื่น คุณ”
ฉันเหมือนกำลังฝันอยู่ หัวหนักอึ้งร่างกายเย็นๆ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา มองเห็นเพดานสีขาวที่คิดว่าไม่ใช่ห้องตัวเองแน่นอนเพราะห้องของฉันเป็สีครีมฉันมองไปรอบๆการตกแต่งยิ่งไม่ใช่ใหญ่ ฉันอยู่ที่ไหน ฉันค่อยๆมองเข้าไปใต้ผ้าห่มเพราะรู้สึกตัวเย็นๆแปลกๆ ฉันไม่ได้ใส่อะไรเลย ตัวเปล่าเลย OoO เกิดอะไรขึ้นซักพักมีแขนใครก็ไม่รู้พาดมาที่ตัวฉันที่ ฉันค่อยๆมองไปด้านข้าง ผู้ชายมีผู้ชายนอนอยู่ข้างๆไม่ใส่เสื้อด้วยสมองฉันเริ่มประมวลผลว่าเมื่อคืนต้องเกิดอะไรขึ้นอย่างแน่นอนพอฉันจ้องใบหน้าใสๆนั้นก็นึกออกว่าเขาคือเพื่อนคริสผู้ชายที่มาชนแก้วแองจี้เมื่อคืนและเป็คนช่วยฉันที่หน้าห้องน้ำ
“อย่าบอกนะว่า...ฉันกับเขา”ฉันส่ายหัวไล่ความคิด แล้วมองหาข้าวของของตัวเองแต่ไม่เจอเสื้อผ้าฉันจึงย่องๆไปเปิดดูตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้ออกมาเป็เสื้อยืดสีดำ กับกางเกงขาสั้นที่มีเชือกรูดน่าจะรอดอยู่ ฉันที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วกำลังจะย่องออกนอกประตูมองเห็นสภาพหน้าตัวเองที่ลิปก็เลอะมาสคาร่าก็เลอะแล้วรับไม่ได้รีบเข้าไปในห้องน้ำแล้วล้างออกโชคดีที่ผู้ชายคนนั้นยังไม่ตื่นฉันย่องๆไปที่ประตูค่อยๆเปิดแล้วรีบหนีออกมาจากห้องนั้นที่นี่เป็คอนโดแต่ไม่รู้ว่าอยู่จุดไหนฉันไม่ค่อยเข้าเมืองด้วยสิฉันเลยรีบโทรหาแองจี้ รอสายอยู่ซักพักแองจี้ก็กดรับ
“อื้อ ใครคะ”
“แองจี้ฉันเอง ณฉัตร”
“เอ้า ยัยฉัตร ว่าไงโทรมาอะไรแต่เช้า”
“แกอยู่ที่ไหนมารับฉันหน่อย”
“ก็อยู่บ้านน่ะสิเมื่อคืนแกทิ้งฉันไว้แล้วหนีกลับก่อน ฉันไม่มีเพื่อนก็ต้องกลับมาบ้านสิ”
“ใครบอกว่าฉันกลับ”
“แกไปเปิดดูไลน์ ฉันโทรหาแกหลายสายแกไม่ยอมรับแล้วส่งข้อความกลับมาว่า ฉันกลับก่อนนะฉันเมามากไม่ไหว”ฉันรีบกดเปิดดูไลน์ จริงด้วยอีตาบ้านั่นทำแน่เลย
“คนที่ตอบแกไม่ใช่ฉัน”
“ว่าไงนะเดี๋ยวฉันค่อยอธิบายตอนนี้แกมารับฉันก่อนเลยเดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นให้”
“เคๆ ได้”ฉันนั่งรอแองจี้แถวในห้องน้ำล็อบบี้เพราะกลัวว่าตานั่นจะลงมาเห็นรอให้แองจี้มาถึงค่อยออกไปซักพักใหญ่ๆแองจี้ก็โทรหาว่ากำลังจะถึงแล้ว ฉันก็ออกจากห้องน้ำมาหน้าคอนโดแองจี้มาถึงฉันก็รีบขึ้นบนรถทันที
“ตกลงเื่เป็ไงไหนเล่า”ฉันเลยเล่ารายละเอียดให้ฟัง แองจี้ทำตาโต
“นี่แกโดนเพื่อนคริสหิ้วหรอ”ฉันพยักหน้าหงอยๆ “แล้วเป็ไงแซ่บมั้ย”
“แกห่วงฉันจริงมั้ยนิ”
“ก็ห่วงไม่ห่วงจะรีบมารับรึไง แล้วแกจะเอาไงจะตามไปเอาเื่มั้ยเดี๋ยวฉันติดต่อคริสให้”
“ไม่อ่ะ เค้าน่าจะจำฉันไม่ได้หรอกฉันไม่อยากให้มันเป็เื่ใหญ่ มันน่าอายที่เมาจนโดนหิ้วเนี่ย”
“แกก็อายุขนาดนี้แล้วยังจะอายอีก”
“เอาเหอะพาไปเปลี่ยนชุดแล้วไปส่งที่ร้านด้วย”
“จ้าๆๆๆ”
861
