เราผ่านทางเขาลงมาอีกฝั่งของป่าที่ดูต่างจากทางฝั่งของเรา เราใช้เวลาอีกหนึ่งวันจนต้องพักบนูเาอีกคืน ก่อนสำรวจเห็นเป็ป่าที่มีหมอกเต็มทั้งป่าทั้งที่ยังกลางวันอยู่ ทำให้พวกเราเกาะกลุ่มกันเเน่นขึ้น
"คุณมาธาเคยมาที่ป่านี้ไหมคะ"นิซ่าถามขึ้นโดยมีลูน่าเกาะสะโพกอยู่ไม่ห่างตัว
"เเน่นอน ทุกฤดูชั้นจะมายังป่านี่เพื่อล่ามอนเตอร์เป็การฝึกน่ะ"
"งั้นเหรอคะ"
หลังจากนั้น ชั้นสังเกตเหมือนมีเงาอะไรเคลื่อนไหวในหมอก
"เดี๋ยวทุกคน"ชั้นบอกคนในกลุ่มขึ้น ทำให้พวกเธอหยุดเดินลง
"รับรู้ไวดีนิ เอลมารีน" ตัวที่ฝ่าหมอกออกมาให้เห็นตัวคือ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่กว่าปกติที่มีดวงตาเปล่งเเสงสีฟ้า เเละมีเเร่สีฟ้าใสกลางหน้าผากดั่งเขา
"นี่เหรอ มอนเตอร์"นิซ่าถอยหลังเล็กน้อย
"เอลมารีน ลองดูไหม"คุณมาธาหันมาถาม
"คะ จะลองดู" ชั้นเดินออกมาข้างหน้าให้หมาป่าจ้องโจมตีมาที่ชั้น โดยมีคุณมาธาคุ้มกันคนที่เหลือไว้อยู่ ชั้นกำหมัดจนสายหนังออกมาพันไว้ที่รอบเเขนเเละขา พวกเราจ้องมองกันเเล้วกัน จนหมาป่านั้นเห็นโอกาสพุ่งเข้ามาโจมตีด้วยกรงเล็บ ด้วยความเร็วที่มากกว่าหมาป่าที่เราเจอเมื่อวานเสียอีก เเต่ก็หลบได้อย่างเฉียดฉิวก่อนจะเตะสูงเข้าที่สีข้างมันจนกระเด็นเเต่มันก็สามารถพลิกตัวกลางอากาศก่อนจะลงพื้นไปขู่อีกครั้ง
"หมาป่าฮอนวูสฟ์ เป็หมาป่าที่มีความเร็วมาก ระวังด้วยล่ะ ถึงจะเห็นเเบบนี้ก็เป็ประเภทเเรกที่ลักษณะคล้ายสัตว์เท่านั้นเอง เขานั้นไม่ได้เป็เเร่มีค่าอะไร" คุณมาธาบอกชั้นเกี่ยวกับหมาป่านั้น เป็หมาป่าที่มีเขาเลยชื่อ ฮอนวูสฟ์ สินะ
มันจดจ้องก่อนพุ่งมาอีกครั้ง ชั้นก็พุ่งเข้าหามันเช่นกันโดยการต่อยตรงเข้าใส่เเต่มันก็หลบได้เเละเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศพุ่งมาที่คอกะจะขย้ำเข้าจุดสำคัญ
"รีน" เสียงนิซ่าดังขึ้นกับสถานการณ์ตรงหน้า
เเต่คนผมเงินกลับไม่ทุกข์ร้อนอะไรเเค่พึมพำเบาๆ
" [กระเเทก] เเผน C " หลังเเมลงภูติสีดำขลับปรากฏขึ้น พร้อมทำตามคำสั่งโดยการบินงัดจากล่างขึ้นบน เข้าที่ปากของหมาป่าจนหงายหลังตามเเรง ชั้นหมุนตัวจระเข้ฟาดหางเข้าใส่ที่อกหมาป่าอีกจนกระเด็น ก่อน [กระเเทก] จะพุ่งตัวจากข้างบนเข้าใส่ร่างหมาป่าไปกระเเทกใส่พื้นจนเขาหักเเละเเน่นิ่งไป
จากนั้นก็มีเเต่ความเงียบหลังจบการต่อสู้จนชั้นหันมองกลุ่มคุณมาธาที่เเต่ละคนมองอย่างอึ้งกันหมดเลย โดยมีเเค่คุณมาธาที่เดินมาลูบหัวชั้น
"ดีมากเลย นี่คือการร่วมมือกับเเมลงภูติของเธอสินะ"
"คะใช่เเล้ว" ชั้นเเก้ปัญหาที่เเมลงภูติทำตามคำสั่งยาวๆไม่ได้ ชั้นเลยเลือกเป็การเซ็ตไว้ว่าถ้าพูดคำที่เป็คีย์หลัก เพื่อให้ทำตามที่นัดเเนะไว้ได้ระหว่างสู้ไปด้วยเเทน
"ชั้นเพิ่งเคยเห็นอะไรเเบบนี้เลย"นิซ่าเผลอตบมืออย่างลืมตัว ลูน่าก็วิ่งมาอยู่ตรงหน้าก่อนช้อนตามองด้วยตาเป็ประกาย
"เอลมารีน เท่มากเลย"
"จ้าๆ ขอบคุณนะ"
"งั้นตะขาบดำั์ให้เธอปราบคนเดียวเลยดีไหม"
"ล้อกันเล่นสินะคะ"
ด้วยเื่ล้อเล่นของคุณมาธาทำให้เสียงเฮฮาดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ชั้นจะช่วยคุณมาธาชำเเหละร่างหมาป่าฮอนวูสฟ์ เราเเบ่งได้เป็ส่วนๆทั้งเขา ขนสัตว์ เนื้อ เเละหินเวทที่เป็สีฟ้า
"เนื้อมอนเตอร์กินได้ยากหน่อย ต้องใส่เครื่องเทศเยอะๆเพื่อให้มีรสที่ดีน่ะ"
"งั้นหนูขอส่วนเขาก็พอเเล้ว"
"หืม เอลมารีนจะเอาไปทำอะไรเหรอ" ชั้นตอบคำถามด้วยการเรียกหนอนภูติออกมา
"จะให้หนอนภูติกินหรอ"คุณมาธาส่งส่วนเขาที่เป็เหมือนคริสตัลมาให้ส่วนนึงที่มันหักไป ชั้นเลยหยิบเขาป้อนให้หนอนภูติกินไป
"เธอก็เอาหินเวทไปด้วยสิ"
"จะดีเหรอคะ"
"เธอเป็คนปราบมันได้นะ ส่วนเนื้อก็เก็บที่ [สไลม์] ของเธอละกัน"
"คะ" ชั้นทำตามที่ว่าก่อนจะเดินทางต่อไป ระหว่างทางเราก็เจอหมาป่าฮอนวูสฟ์อีกตัวสองตัวเเต่เราก็สามารถสู้ได้เรื่อยๆ ทั้งคุณมาธากับนิซ่าใช้สกิลดาบเพลิงในการต่อสู้ ลูน่าก็ใช้กระบอกไม้ไผ่ที่สามารถะเิได้พร้อมกับสกิลไลท์บอล ขณะที่เราพักเเล่หมาป่าอยู่นั้นก็เเรงะเืบางอย่างจากพื้นดิน คุณมาธาลุกขึ้นมาเตรียมชักดาบทันที พร้อมกับชั้นที่ตั้งการ์ดสูงขึ้น มันคือตะขาบตัวใหญ่ที่สูงกว่าต้นไม้ ที่พุ่งตัวขึ้นจากดินจนเป็รอยยาวไปไกล
"คุณมาธา อย่าบอกนะว่า" นิซ่าใช้สกิลดาบเพลิงขึ้นก่อนตั้งดาบอย่างตื่นตะหนกกับความใหญ่ของตัวตรงหน้า
"ใช่นี่คือ ตะขาบดำั์ ดูท่าจะได้กลิ่นเืจากพวกหมาป่าสินะ"คุณมาธาว่า
"ชั้นจะเป็ตัวล่อให้ ทุกคนหลบไปโจมตีจากด้านข้าง"หลังเธอว่าก็ะโฟันเ้าตะขาบไปหนึ่งทีจนมันเล็งเป้าที่คุณมาธา เป็โอกาสให้พวกเราหลบออกมาโจมตีที่ข้างลำตัว
ชั้นะโตอกส้นเข้าใส่ร่างตะขาบ
"เเข็งมาก"ชั้นถึงกับอุทานออกมา รับรู้ได้เลยว่าเเข็งเเม้จะมีสายหนังหุ้มอยู่อีกทีก็ตาม พวกเเมลงส่วนใหญ่เกราะส่วนบนมันจะเเข็งสินะ ระหว่างนั้นตะขาบก็ง้างขาโจมตีเข้ามาเเต่ก็หลบทัน เเต่จะเห็นว่าขานั้นจมลงดินไปเลยเเสดงถึงความคมของมัน
"ทุกคน โจมตีที่ท้องด้านล่างจะดีกว่า" ถ้าเป็เเมลงจุดอ่อนน่าจะคล้ายกัน
"จะทำยังไง มันไม่ยอมยกตัวขึ้นมาเลย"
"เค้ามีวิธีนะ" ลูน่าว่าก่อนจะถือกระบอกไม้ไผ่ของเธอขึ้น
"ะเิสินะ"ชั้นว่าขึ้นก่อนลูน่าจะพยักหน้าให้
"โอเค งั้นนิซ่ากับลูน่ารอสัญญาณก่อน ชั้นจะไปนัดเเนะกับคุณมาธา"
ชั้นเรียก [สไลม์] ดึงหอกมาเเล้วะโขึ้นตัวตะขาบวิ่งไปทางหัวที่อยู่กับคุณมาธาพร้อมฟาดปลายหอกใส่เปลือกมันไปตามทางด้วย เสียงดังออกมาดั่งฟาดเข้าใส่เหล็กเลย
"คุณมาธา"ชั้นะโลงมาก่อนหมุนตัวฟาดหอกใส่หน้าตะขาบจนมันหันหน้าหนี
"เอลมารีน"
"หลังพวกหนูใช้ะเิยกตัวมันขึ้นเเล้วให้โจมตีส่วนท้องมันเลยนะคะ"
"อะ อืม เข้าใจเเล้วเริ่มเลย"
"ลูน่าเริ่มเลย" ชั้นะโขึ้น
"สกิล:พุ่งทะลวงเพลิง"คุณมาธาตั้งท่าใช้สกิลโจมตีของเธอ ทำให้เกิดไฟลุกท่วมตัว
"อันเน็ท" ชั้นเรียกอันเน็ทออกมาก่อนนัดเเนะ
"ใช้สกิลคำอวยพรให้ชั้นที"
"ได้สิ สกิล:คำอวยพรเเห่งลม" หลังอันเน็ทใช้สกิลก็รู้สึกได้ถึงสายลมที่พัดมาอ้อมล้อมตัวชั้นที่พัดหมอกบริเวณนั้นออกไปทันที ชั้นตั้งท่าซัดหอก
เข้าใส่
" [กระเเทก] " ชั้นเรียกเเมลงภูติมาอีกครั้ง
หลังพวกนิซ่าโยนะเิไปที่ใต้ท้อง จนเกิดะเิพร้อมกันจนมันดิ้นพล่านด้วยความเจ็บจนมันยกหน้าท้องตัวเองขึ้น
จังหวะนั้นก็ซัดหอกที่อาบธาตุลมเข้าใส่ทันที
" [กระเเทก] ชน" ชั้นสั่งให้เเมลงภูติกระเเทกใส่หอกจากด้านหลังเป็เเรงผลักอีกต่อนึงจนมันพุ่งทะลุเปลือกเเข็งๆด้านหลังไปปักที่ต้นไม้ ประกอบกับคุณมาธาที่พุ่งเข้าฟันด้วยร่างที่เต็มไปด้วยไฟ จนหญ้าตามทางที่เธอพุ่งไปลุกไหม้เป็ทาง ตัดตะขาบนั้นเป็สองท่อนก่อนไฟลุกท่วมตัวตะขาบอีกที เนื้อของมันถูกไฟไหม้เหลือเพียงเปลือกเเข็งมันเท่านั้น
"สำเร็จ"นิซ่าทำท่าดีใจกับลูน่า ชั้นที่มาเช็ดหอกดูก็รู้ว่าใบมีดถึงกับหักไปเล็กน้อยเลย คุณมาธาก็ค้นกองเปลือกเเข็งนั้นจนเจอหินเวทในกองนั้น พวกเรารวบรวมชิ้นส่วนของตะขาบั์ก่อนเร่งออกจากป่านี้ก่อนจะค่ำไปเสียก่อน
เราออกมาจากหมอกขึ้นมาบนเขาได้สำเร็จ เเต่สุดท้ายเรามาถึงก็เป็ตอนค่ำซะเเล้ว เราเลยเลือกจะพักเเรมบนเขาอีกคืนนึง ด้วยไม้ที่ใช้เผาไล่สัตว์เเละเเมลงนั้นหมดเเล้วชั้นกับคุณมาธาเลยต้องสลับเวรกันนอนในคืนนี้ เรามีเนื้อหมาป่าฮอนวูสฟ์เป็มื้ออาหาร เอาจริงๆเรามีเนื้อเยอะจนสามารถกินได้อีกหนึ่งถึงสองมื้อเลยเเต่อย่างที่คุณมาธาว่าเราเสียเครื่องเทศไปเยอะกับมื้อนี้เเล้วเลยไม่หวังจะได้กินอีกล่ะนะ ในตอนนี้เรายังล้อมวงกินเนื้อที่เสียบไม้ย่างอยู่
"การล่าครั้งนี้เป็ไปได้ด้วยดีเลยนะ"คุณมาธากัดเนื้อนุ่มเข้าปากก่อนชวนคุย
"คะ เป็เพราะเอลมารีนบอกจุดอ่อนของมันละนะ"นิซ่าหันมาทางชั้น
"ฮะฮะ ชั้นอยู่กับเเมลงน่ะเลยพอรู้อะไรเเบบนี้ เเต่ถ้าไม่มีะเิของลูน่าก็ลำบากนะ" ชั้นโยนไปหาลูน่าที่นั่งเเทะเนื้ออย่างเมามันอีกต่อนึง
"ฮี่ฮี่ เค้ามีประโยชน์ใช่ไหมล่ะ" นางว่าขึ้นด้วยหน้าที่เลอะไปหมดจนนิซ่าหยิบเอาผ้าของเธอไปเช็ดให้เเทน
"เอลมารีนในกรณีที่ไม่มีะเิของลูน่า เธอคิดจะทำยังไง" คุณมาธาตั้งคำถามขึ้นมาให้ขบคิดกัน ทำให้ทั้งวงเงียบกันสักพัก
"ก็มาพาตัวเค้ามาจัดการไงล่ะ"ลูน่ายกมือขึ้น พร้อมคำตอบที่ทุกคนเหนื่อยใจไปตามๆกัน
"อืม คงต้องล่อให้มันยกตัวขึ้น..ลองขึ้นไปบนต้นไม้ให้มันยกตัวตามละมั้งคะ"ชั้นลองเสนอวิธีขึ้น
"อืมๆ เป็ชั้นก็คงใช้วิธีงัดมันขึ้นมานั้นเเหละ"คุณมาธาเสนอวิธีของตน ที่ทำเอาคนที่เหลือเหงื่อตกตามๆกัน เเถมจะต้องคิดเหมือนกันว่า ใครมันจะไปงัดตะขาบั์นั้นได้กัน
กลางดึก ที่มีดวงจันทร์สีฟ้าใสตามฤดูลอยกลางฟ้ามืดสนิทไร้เเสงดาว ชั้นโยนกิ่งไม้เติมเข้ากองไฟเรื่อยๆอยู่นั้นก็มีเงาคนเข้าหาชั้น ก่อนชั้นจะมองไม่เห็นอะไรด้วยความมืดที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าห่ม..
"ลูน่า"ชั้นคว้าไปจับคนที่อยู่ในผ้าห่มด้วยกันตอนนี้ จนสายตาชั้นปรับกับความมืดได้ก็เห็นว่าเป็เ้าตัวจริงๆ
"ฮะฮะ สุดยอดเลยรู้ได้ยังไงเนี่ย" ก็เพราะไม่คิดว่าจะมีใครเล่นอะไรเเบบนี้ไง
"ดึกเเล้วนะไม่นอนหรือไง"
"เค้านอนไม่หลับอะ"
"หรอ งั้นมานั่งอยู่ด้วยกันก็ได้นะ"ชั้นดึงผ้าห่มออก เป็การห่มเเค่่ไหล่ลูน่าก็มุดผ้าห่มโผล่มานั่งตักกันชะงั้น
"เค้านั่งตรงนี้"
"อะ อืม" ต่อหน้าการช้อนตามองของลูน่านี่ มีเเต่คนที่ต้องทำตามไปซะหมดเลยเเหะ นิซ่าก็ดูเเลเเทบจะเป็คุณเเม่เลย
"ตะขาบเมื่อตอนกลางวัน ตัวใหญ่มากเลยเนอะ"
"อ่า ชั้นเองก็พึ่งเคยเห็นครั้งเเรกเลย"ถ้ามันยกตัวสุดน่าจะสูงกว่าต้นไม้หนึ่งถึงสองเท่าได้เลย
"เนอะ นี่รีนเมื่อกลางวันเค้าพยายามมากเลยนะ"
"นั้นสินะ"ลูน่าหันมาหาชั้นก่อนคว้ามือชั้นไปวางบนหัวตัวเอง
"ชมๆ ชั้นหน่อยสิ"เอ๊ะ ถึงจะใหน่อยๆเเต่ชั้นก็ลูบหัวเธอให้ตามคำขอ
"เก่งมากเลย ลูน่า"ชั้นว่าพร้อมลูบหัวไปด้วย
"งื้อ ดีจัง" ลูน่าหลับตาพริ้มเคลิ้มไปกับมือที่ลูบผ่านไปตามเส้นผม
"เซล่า..คุยอะไรให้เธอฟังบ้าง ลูน่า"
"หืม ก็ประมาณว่า รีนทั้งเก่ง ทั้งฉลาด กระทั้งก่อนวันที่เธอจะไปก็มาเล่าเื่คืนวันนั้น.."
"โอเคๆ พอได้เเล้ว"ชั้นปิดปากเธอเเทบไม่ทัน
"งั้น เธอนึกยังไงถึงมาเข้าหาชั้นตอนที่เซล่าไปเเล้วน่ะ"
"ก็ปกติเเล้วรีนจะอยู่กับเซล่าเเทบตลอดเลยใช่ไหมล่ะ" อ่าก็จริงนะ "รีนอาจไม่รู้ เเต่มีคนที่สนใจรีนอยู่เยอะเลยนะในหมู่บ้าน"
"จริงเหรอเนี่ย" เพราะไม่ค่อยได้สนใจคนอื่นๆเท่าไหร่ เป็งั้นเองหรอเนี่ย
"เพราะงั้น ทุกคนเลยคิดว่าเป็โอกาส"
"เอ๊ะ ทั้งที่ชั้นเป็คนรักของเซล่าเเล้วอะนะ"
"? ก็ไม่ใช่เื่ผิดอะไรนี่นา ทุกคนก็อาจจะคิดเหมือนเค้าก็ได้ ที่เเค่รักกันจะสี่หรือห้าคนก็ไม่ใช่ปัญหา อีกอย่าง.."
"อีกอย่าง?"
"เื่ของพวกรีน..ยังไม่บอกให้คนอื่นรู้นี่น่า"
"จะว่าไปก็ใช่เเฮะ"เรายังไม่ได้บอกใครเื่ของเราเลย ชั้นก็นึกว่ามันเป็เื่ส่วนตัวเลยไม่นึกจะต้องป่าวประกาศ
"อืม ชั้นคิดว่ามันเป็เป็เื่ส่วนตัวน่ะ"ชั้นบอกก่อนก้มไปหาลูน่าบนตักที่เงยหน้ามองกัน
"หรอ ถ้าเป็เค้าจะวิ่งประกาศทั่วหมู่บ้านเลยละ"
"ฮะฮะ งั้นเหรอ" ยังไงก็เหอะ ชั้นรู้สึกว่ายังไงก็ไม่มีทางคิดเชิงชู้สาวกับลูน่าได้เลย ไม่ใช่เพราะเธอเเค่มีรูปลักษณ์เป็เด็ก เเต่เธอก็มีความไร้เดียงสาด้วยเเถมพวกเรายังไม่มีเวลาให้รู้จักกันมากนัก
"นี่ลูน่า.." ในตอนที่นึกอยากจะพูดคุยให้ชัดเจนไปเลยก็กลายเป็ว่าคนผมเขียวตรงหน้าก็หลับไปเเล้ว ชั้นเลยเลือกจะอุ้มเธอไปนอนรวมกับคนอื่นๆ ทำให้คุณมาธารู้สึกตัวทันที เเต่ชั้นก็บอกให้เธอนอนต่อไปเพราะคุณมาธาพึ่งสลับเวรกับชั้นไปไม่นานนี่เอง
ตอนเช้า คุณมาธาก็ผัดเนื้อวูสฟ์กับผลไม้ที่เหลือจนหมดเป็มื้อเช้า โดยพวกนิซ่าบ่นเล็กน้อยเื่เเมลงกัด พวกเราเดินทางอีกครึ่งวันก็เจอกับกลุ่มล่าอาหารที่มาหาอาหารพอดี ทำให้เราได้เเบ่งผลไม้มากินนิดหน่อย ชั้นได้คุยกับคู่หูของชั้นที่เอาผลไม้มาให้กันเล็กน้อย
"นี่จ๊ะ ผลไม้ที่ชั้นหามา"
"ขอบคุณนะ วิเวียน"
"จ๊ะ งั้น..ขอตัวนะจ๊ะ" หลังประโยคนั้นวิเวียนก็วิ่งฝุ่นตลบหายไป
"หนึ่งในคนที่ 'จ้องงาบ' รีนอยู่ก็มีเธออยู่ด้วยน้า" ลูน่าที่อยู่ๆก็โผล่มาอยู่ข้างหลังมากระซิบขึ้น
"เอ๊ะ จริงเหรอ" เราเป็คู่หูออกล่ากันมาตั้งหลายปี พึ่งจะรู้เนี่ยเเหละ
"ไม่รู้ตัวจริงๆเหรอเนี่ย"ลูน่าเดินออกมาข้างหน้าพร้อมหยิบผลไม้ในถุงที่ชั้นถือไปกัดคำใหญ่
"มีเป็กลุ่มหลายคนเลยละ ดูเหมือนจะคิดเเผนอะไรบางอย่างเร็วๆนี้ด้วยสิน้าา"
"เเผน?อะไรละนั้น" ลูน่าไม่ตอบเเต่ทำเป็ไม่รู้เื่เดินนำไปเเทน
"เดี๋ยวสิ ลูน่า" ชั้นพูดไล่หลังลูน่าพร้อมอุ้มถุงผลไม้ไปด้วย เราเเบ่งผลไม้ให้พวกคุณมาธาที่รอกันอยู่ก่อนเริ่มเดินทางอีกสักพักก็ถึงหน้าหมู่บ้าน
ที่นั้นมีเด็กผู้หญิงผมสีดำยืนรออยู่
"พี่รีน!!เเม่ พี่รีนมาเเล้ว"ทันทีที่พวกชั้นเดินมาให้เห็น ก็มีเสียงะโจากเด็กคนนั้นทันที พร้อมวิ่งเข้ามา นั้นคือน้องสาวที่น่ารักของชั้นเซริน นั้นเอง ชั้นยื่นถุงผลไม้ให้นิซ่า ก่อนรับตัวเซรินเเล้วยกขึ้น
"ไง เซรินพี่กลับมาเเล้ว"ชั้นหยิบผลไม้จากถุงมาให้เธอ เซรินรับไปกัดคำนึงพร้อมปรับที่ให้เธอนั่งบนเเขนชั้นเเทน
"ฮะฮะ พี่รีน ดีใจจังเลย" ชั้นเดินไปสวัสดีเเม่ที่มารอด้วยอีกคน
"เป็ไงบ้างลูก สำเร็จด้วยดีสินะจ๊ะ"
"เเน่นอนคะ เพราะหนูไปกับเพื่อนๆนี่คะ"ชั้นหันไปมองทุกคนด้านหลัง
"งั้น คืนนี้ต้องมีฉลองสินะจ๊ะ"
"เดี๋ยวหนูช่วยทำอาหารนะคะ"
"หนูด้วย" พวกเราได้เดินกลับบ้านของเราหลังจากที่ไม่ได้กลับถึง3วัน...
------------------------------------
สวัสดีครับนายทีครับ เป็ไงบ้างครับทุกคน สำหรับคนที่คิดว่า เอ่อ มันถูกจัดการง่ายไปหรือเปล่ากับตะขาบดำั์นี่ก็เข้าใจหน่อยนะครับว่านาง (?) เอกเนี่ยอยู่ที่โลกนี้จะครบ100ปีเเล้วยังฟิตกระฉับกระเฉงดีอยู่มาก ทั้งประสบการณ์ก็เยอะตามวัยครับ เปรียบได้กับสาวที่มีประสบการณ์ชีวิตเท่ากับทั้งชีวิตคนหนึ่งถึงสองคนเลย ทั้งปัจจัยอื่นๆทั้งลูน่า หรือคุณมาธาเอย ที่พอเเต่งๆมาถึงตอนสู้กับตะขาบั์ก็คิดว่าจะให้นางชนะยังไงจนกลับไปไล่อ่านตอนต้นใหม่ก็อ้าว มันเข้าเเกปไปซะหมดเลย ทั้งะเิของลูน่า หรือคุณมาธาที่ไม่น่าจะสู้ลำบากอะไรก็เลยเป็อย่างที่เห็น ถูกย่างเป็ตอตะโกไปเลย55 ยังไงก็ฝากคอมเมนต์ กดหัวใจ กดเข้าชั้น เป็กำลังใจให้ผมกันต่อไปนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ
29K
