บทที่ 4
ทหารที่ใส่หน้ากากหล่อเท่คนนั้น ปากแซ่บมาก
"พักที่เรือนหลังนี้ได้ตามสบายเลยนะขอรับ" ทหารที่นำทางมาเอ่ยบอก พร้อมได้แต่มองบ้านหลังเล็กทรงไทยที่เล็กกว่าบ้านของพร้อมมาก ถึงมากที่สุด ซึ่งเป็บ้านยกสูง มีใต้ถุนบ้าน
"ขึ้นเรือนกันเถอะคุณพร้อม" เดินขึ้นบ้านแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย เพราะไม่มีสิ่งของอะไรติดตัวมาเลยสักอย่างเดียว พอดีที่บ้านมีสองห้องนอน จึงได้อยู่กันคนละห้องกับยาย พร้อมเดินสำรวจภายในห้อง ซึ่งมีเตียงมีมุ้งให้ จากที่ดูมาตามหนังตามละคร ถือว่าเป็เชลยศึกที่ได้อยู่ดีพอสมควร คนตัวขาวเปิดหน้าต่างออกดู ก็พบว่าวิวหน้าต่างคือสวนผลไม้ คนตัวขาวที่รอบบ้านไม่ได้ปลูกผลไม้ที่กินได้เลยนอกจากของประดับ จึงรู้สึกตื่นเต้น และอยากจะลองขึ้นไปเก็บเองสักครั้ง ไม่รอช้า พร้อมเปิดประตูห้องออกมาทันที
“อะ บอกคุณปิ่นหน่อยดีกว่า” ก่อนจะก้าวลงบันไดไปก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ พร้อมจึงกลับมาเคาะประตูห้องของยายก่อน
ก๊อกๆๆๆๆๆ
“คุณปิ่นครับ พร้อมขอลงไปเดินข้างล่างได้ไหมครับ” คนตัวขาวะโบอก ก่อนที่ยายจะเปิดประตูออกมา
“มิควรกล่าวเสียงดังเช่นนี้นะคะ แลควรให้คุณปิ่นเปิดประตูออกมาก่อนค่ะ ถึงควรขอ ทำเช่นนี้มิงามเลยค่ะ” พร้อมได้แต่ยิ้มให้ยาย อีกฝ่ายดูได้นุ่มนวลจนพร้อมไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นหน้าที่อ่อนโยนของยายยิ่งทำให้ไม่รู้สึกกลัวเข้าไปใหญ่
“ขอโทษครับ พร้อมจะไม่ทำอีก แล้ว...อนุญาตไหมคะ” พร้อมถามอีกครั้ง คนเป็ยายได้แต่กังวล คุณพร้อมที่ไม่ปกติเช่นนี้ เธอก็ไม่อยากให้ออกไปไหนในตอนนี้
“จะดีหรือคะ เราพึ่งมาอยู่ ยังมีรู้สิ่งใดนัก มันจะมิอันตรายเกินไปหรือ”
“ไม่เป็อะไรหรอกครับ พ่อหลวงท่าให้มาอยู่แล้ว คงจะให้อยู่แบบข้าหลวงปกตินั่นแหละครับ เอ่อคะ และพร้อมจะไม่สร้างความเดือดร้อนเด็ดขาดเลยครับ สัญญา นะครับ นะนะ น้าาา” พร้อมเอ่ยเสียงอ้อน พลางยกนิ้วก้อยขึ้น คนเป็ยายได้แต่มองอย่างกังวล กิริยามารยาทก็ไม่เหมือนหลานของตนเองสักนิด
“เช่นนั้นก็ได้ค่ะ แต่อย่าทำสิ่งใดเกินงาม แลระวังตัวให้มากด้วยนะคะ” พร้อมได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มร่าออกมาทันที
“คุณปิ่นน่ารักที่สุ๊ดดดเลย” คนตัวขาวเข้าไปกอดยายอย่างดีใจ แต่คนเป็ยายได้แต่ยืนตัวแข็งใด้วยความไม่คุ้นชิน
“มิงามเลยค่ะ อย่าทำเช่นนี้ให้ผู้ใดเห็นด้วยนะคะ”
“ไม่เห็นเป็ไรเลยครับ หลานกอดยายมันเป็การแสดงความรักอย่างหนึ่งนะครับ” คนตัวเล็กผลักออกมายืนดีๆ และเอ่ยบอกยายที่ขมวดคิ้วให้ตนอยู่
“อย่างไรก็มิควรค่ะ เป็กิริยาที่มิงาม แลควรกล่าวลงท้ายด้วยคำว่า คะ ค่ะ นะคะ เขามิใช้คำว่าครับกันค่ะ มิรู้ไปเอาคำแปลกๆ เช่นนี้มาจากที่ใด แล้วจักกลับเป็อย่างเคยเมื่อใด คุณปิ่นห่วงยิ่งนัก” พร้อมได้แต่ยืนไหล่ตก รู้สึกทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง
"พร้อมขอโทษ"
"ขอโทษด้วยเหตุใด สิ่งที่เป็มิใช่ความผิดของคุณพร้อม แลคุณปิ่นก็มิได้ถือโทษแม้แต่น้อย ที่พูดก็เพราะคุณปิ่นเป็ห่วงเท่านั้นค่ะ"
"ขอบคุณนะครับที่ห่วงพร้อม" คนตัวขาวบอกกลับจากใจจริง ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีคนพูดกับตนด้วยสีหน้าและน้ำเสียงแบบนี้
"เอาเถอะค่ะ รีบไปเสีย ก่อนที่จะมืดค่ำเอา แลอย่าทำสิ่งใดให้ตนเองเป็อันตราย เข้าใจหรือไม่คะ"
“ค่ะ จะพยายามนะคะ พร้อมไปแล้วนะครับ แล้วจะรีบกลับครับ” ว่าจบก็วิ่งลงบันไดไปทันที ทิ้งให้ยายยืนกุมอกของตนอย่างใ
“หรือจะถูกผีร้ายเข้าสิงกัน อย่าให้เป็อย่างที่คิดเลยนะคะ” คนเป็ยายเอ่ยอย่างห่วง และกลัวไม่น้อย รีบเข้าไปในห้อง และเอารากไม้ปลุกเสกของตนออกมา ก่อนจะเอาไปไว้ใต้หมอนในห้องของพร้อม ใจจริงอยากจะหาน้ำมนต์มาพรมให้ทั่วห้อง และหายันต์มาติดหน้าประตู พอดีกับที่พร้อมเข้ามา ผีห่าซาตานจะได้ออกไป แต่ตอนนี้ยังไม่สามารถหาของเช่นนั้นได้ คุณปิ่นได้แต่ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างกังวลใจ กลัวว่าหลานจะถูกกินจากข้างในใจสิ้นใจในที่สุด
.
.
“หู้ยยยยยย นี่มันสวนรวมผลไม้ชัดๆ ทุเรียนจ๋า อยู่ไหนกันนะ มีหรือเปล่า ส่งเสียงให้พร้อมหน่อยยย” พร้อมเดินสำรวจอย่างสบายอารมณ์ ไม่มีคนเดินตรวจ แถมเงียบสงบจริง เงียบจริงๆ เงียบมากๆ เกินกว่าจะบอกว่าเป็ตำหนักองค์ชายสักพระองค์ แต่แบบนี้มันก็ดีแล้ว พร้อมจะได้ไม่ไปเสี่ยงหัวขาดอยู่กับคนมากๆ
“ไม่มีทุเรียนแฮะ โอ๊ะ ลำไย!” พร้อมเห็นลำไยต้นสูงใหญ่ มีออกดอกออกผล เต็มต้น แถมสุกแล้วด้วย คนตัวขาวมองดูต้นแล้ว ไม่ยากเกินความสามารถแน่นอน
“หื้มมมม ไม่ได้ปีนนานก็ไม่คณนามือไอ้พร้อมหรอกนะ จะบอกให้” พร้อมเอ่ยอย่างมาดมั่น ถลกแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะถอดรองเท้าคีบออก และปีนขึ้นอย่างชำนาญ สมัยเด็กๆ ต้นไม้ที่บ้านพร้อมปีเล่นมาหมดแล้ว ตกต้นไม้ก็บ่อย แต่ก็ยังชอบปีนอยู่ดี ไม่ดีรู้สึกหลาบจำเลยสักนิด
“หวานดีแฮะ ไม่หวานแสบลิ้นเหมือนที่ซื้อในตลาด สงสัยไม่ใช้สารเคมี แต่ก็นั่นแหละ ยุคนี้จะไปมีสารเคมีได้ไงกัน” พร้อมบ่นกับตัวเองไปก็เก็บมากินไป เสียดายที่เนื้อไม่เยอะมาก ไม่อย่างนั้นคงจะเต็มปากเต็มคำมากกว่านี้
“เ้าเป็ผู้ใดกัน”
“เห๊ย!! ใหมดเลย มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ชื่อพร้อมครับ พึ่งมาอยู่ใหม่ เป็คนงานใหม่น่ะครับ” พร้อมบอกกลับ คิดว่าผู้ชายที่ใส่หน้ากากอยู่ใต้ต้นไม้ดูน่ากลัวไม่น้อย แต่ก็ดูไม่ได้อันตรายอะไรมาก น่าจะเป็ทหารที่ดูแลอยู่ตำหนักนี้แน่ๆ
//เชลยสิหนา// อีกคนบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“ห๊ะ! ว่าไงนะครับ ไม่ได้ยินเลย” พร้อมที่อยู่สูงพอสมควร เห็นเพียงว่าอีกคนขมุบขมิบปาก แต่ไม่ได้ยิน
“แล้วเ้าขึ้นไปทำสิ่งใด” อีกคนถามเสียงนิ่ง ไร้อารมณ์
“เอ้า ก็ขึ้นมากินลำไยไงครับ ตาก็ไม่ได้บอดนี่นา ถามมาได้ว่าขึ้นมาทำอะไร" คนตัวขาวเอ่ยกลับทันที อีกคนได้แต่มองนิ่งๆ ไม่กล่าวสิ่งใด แต่ส่งความกดดันผ่านทางสายตามาแทน
"ขะ ขออภัยครับ" พร้อมเอ่ยบอก พลางยิ้มแห้งให้คนที่ยืนอยู่ข้างล่าง คิดถึงคำของยายที่บอกว่าให้ระวังอันตราย ซึ่งเ้าตัวรู้สึกได้ว่าคนที่ยืนมองตนอยู่นี่แหละอันตราย
"ทำสิ่งใดมิรู้กาลเทศะ บ้านเมืองเ้าสอนกันมาเช่นนี้หรือ" คนสวมหน้ากากเอ่ยถามเสียงนิ่ง และแฝงไปด้วยความเย็นะเื
"หู้ยยยย แรงมาก!!! แค่ขึ้นมากินลำไยเองนะ ต้องว่ากันขนาดนี้เลยหรือไงกัน เห็นในสวนก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ กินนิดกินหน่อยไม่หมดหรอกมั้งครับ" พร้อมว่ากลับทันที แม้จะรู้สึกกลัวแต่ด้วยนิสัยของพร้อม ความกลัวก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ตนทนต่อคำด่าของใครได้ พลางชี้ไปรอบตัวที่เต็มไปด้วยผลไม้หลายชนิด
"คำพูดรึก็ผิดแผกแปลกประหลาด ลงมาเสีย ก่อนที่ข้าจะนำตัวเ้าไปลงโทษ!!" พร้อมที่ได้ยินแบบนั้น ก็แอบสะดุ้งกับน้ำเสียงดุดัน พร้อมมองลำไยที่ยังอยู่ในต้นกับคนด้านล่างอย่างลังเลใจว่าตนจะละทิ้งของกินแล้วลงไป หรือไม่ฟังคนแปลกหน้าแล้วกินต่อดี และแม้จะกำลังคิดหนัก แต่คนตัวขาวก็ยังใช้ปากแกะเปลือกลำไยกินไม่หยุดอยู่ดี
"ยังจักกินต่ออีกหรือ อยากถูกจับจริงๆ ใช่หรือไม่ หยุดกินบัดเดี๋ยวนี้!"
"เอ่อ เขาห้ามกินเหรอครับ!!” พร้อมสะดุ้งร้องถามกลับทันทีอย่างคิดได้ เพราะหากไม่ห้ามชายคนนี้คงไม่ดุตนเสียน่ากลัวขนาดนี้ พลางคายลำไยที่อยู่ในปากทิ้ง พร้อมกับมองลำไยที่ตนเก็บไว้ในพกเสื้อที่เ้าตัวใส่อยู่ด้วยความลังเล เพราะหากทิ้งลงไปมันอาจเสียหายจนกินไม่ได้ก็ได้
“ใช่อย่างที่เ้าคิด หากมิอยากต้องโทษ ให้รีบลงมาเสียตอนนี้” พร้อมได้ยินเสียงนิ่งๆ ของอีกคนบอก เอาเสื้อขึ้นกัดไว้ ไม่ให้ลำไยที่ตนเก็บหล่นหาย ก่อนจะค่อยๆ ปีนลงมา
พรึ่บ!!!! พร้อมะโลงมาถึงพื้น มือขาวอุ้มประคองลำไยในพกเสื้อเอาไว้ หวังจะเอ่ยทักทายอีกคน ยังไม่ทันจะได้มองหน้าอีกคน ร่างสูงใหญ่ก็หันหน้าหนีตนไปแล้ว พอลงมาอยู่บนพื้นแบบนี้ พร้อมถึงได้รู้ว่าอีกคนตัวสูงใหญ่กว่าตนมากจริงๆ แขนขาเต็มไปด้วยมัดกล้าม แอบชื่นชมไม่ได้ว่าอีกคนดูแข็งแรงมาก หากยืนเทียบกัน พร้อมตัวเท่าลูกหมา สูงไม่ถึงรักแร้ของผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำไป
“บังอาจนัก!! ไยมิรู้จักสำรวม เอาเสื้อของเ้าลงบัดเดี๋ยวนี้” พร้อมใก้มลงดู ก็ไม่เห็นจะมีอะไร เห็นพุงนิดเดียวเอง
“แล้วลำไยของผมล่ะครับ เสียดายอะ”
“…………….” อีกคนไม่ตอบ แต่แผ่รังสีเยือกเย็นออกมา พร้อมจึงต้องยอมจำนนอย่างจำใจ
“กะ ก็ได้ครับ” พร้อมถือเอาไว้แค่ที่ตนเก็บลงมาเป็พวง ส่วนที่รูดมาเป็ลูกๆ ไปกองไว้ใต้ต้นมันแทน พออีกคนไปตนค่อยกลับมาเก็บไป
“ข้าหลวงของเมืองเ้า มีนิสัยเช่นนี้เองหรือ” คนตัวใหญ่หันมาเอ่ยถามเสียงเย็นตามเดิม
“พร้อมก็ส่วนพร้อม คนอื่นก็ส่วนคนอื่น เกี่ยวไรกันเล่า พร้อมก็เป็แบบนี้แหละครับ ไม่ต้องพาดพิงถึงคนอื่น”
“หึ ที่ข้าได้ยินมา คงจะเป็เพียงคำกล่าวอ้างหลอกลวงสิหนา ข่าวลือช่างเกินจริงเสียจริง ข้าหลวงเมืองเ้างดงามอ้อนช้อยดั่งนางใน์หรือ ข้าเหตุแต่งดงาม มิเห็นอ้อนช้อย กิริยางดงามดังนางฟ้านาง์เลยแม้แต่น้อย”
“ไม่ๆๆๆ ไม่ได้หลอกลวงนะครับ คนอื่นก็เป็แบบนั้นแหละครับ ผมคนเดียวที่เป็แบบนี้ บอกแล้วไงว่าพร้อมก็คือพร้อม ไม่เกี่ยวกับใคร” พร้อมรีบบอกทันที ไม่อยากทำให้คนอื่นๆ เสียหาย เพราะในฝันคนในเมืองของพร้อมที่ทำงานกับคุณพร้อม คุณปิ่น กิริยางดงามจริง แต่ไม่ทันใจจนนึกเหนื่อยแทน
“อ่อ เ้าเป็คนวิปลาสหรือ ข้าแปลกใจนัก เหตุใดมาเป็ข้าหลวงได้เล่า”
“อ่าว มาว่าเป็คนบ้าซะงั้น การที่พร้อมไม่เหมือนคนอื่น ไม่ได้หมายความว่าพร้อมเป็คนบ้านะครับพี่ชาย” พร้อมเอ่ยถามกลับ ตนก็รักษามารยาทที่สุดแล้ว ยังมาว่ากันได้
“หึ กิริยา วาจาเช่นนี้ ยังมองว่าปกติได้อีกหรือ” คนตัวใหญ่เอ่ยอย่างเย้ยหยัน พลางมองคนตรงหน้าั้แ่หัวจรดเท้า
“เอ้า!! ตัวเองดูดีตายแหละ โถ่เอ๊ยปิดหน้าปิดตา ถึงจะดูหล่อเท่ แต่ก็ไม่ต่างจากคนบ้านักหรอก ยังจะมาว่าคนอื่นอีก” พร้อมว่ากลับอย่างไม่ยอมแพ้
“นี่เ้า!!” พร้อมใ ะโถอยหลังทันที ที่อีกคนชี้หน้าตนอย่างเดือดดาล
“ยะ อย่านะ ถึงพร้อมจะตัวเล็ก แต่ก็สู้คนนะเว้ย!!” พร้อมเอ่ยบอก พลางตั้งการ์ดอย่างเก้ๆ กังๆ
“หึ ตัวเ้าน่ะหรือจะสู้กับข้า” อีกคนเอ่ยกลับ สมเพชคนตัวเล็กตรงหน้าที่สูงยังไม่ถึงอกของตนอย่างนึกขัน
“ใช่ ก็ลองมาทำอะไรดูสิ ได้ตายกันไปข้างหนึ่งแน่”
“วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะมิเอาความคนเช่นเ้าก็แล้วกัน” ชายตรงหน้าเอ่ยบอกกลับ พลางมองคนตัวเล็กด้วยหางตา
“เ้ากลับเรือนของเ้าไปเสีย อย่าได้มาเดินเพ่นพ่านในที่แห่งนี้ ยังมิมีผู้ใดรู้จักเ้า หากไม่แล้วอาจจะถูกสังหารได้โดยง่าย” ว่าจบก็หันหลังให้พร้อมทันที ตนคนตัวเล็กต้องร้องถามอย่างสงสัย แม้จะดูไม่เป็มิตร แต่ก็ยังถือว่าใจดีมาเตือนกันอยู่บ้าง
“แล้วนั่น ท่านจะไปไหนครับ”
“ไปให้พ้นจากคนวิปลาส แลกิริยาเลวทรามอย่างเ้าอย่างไรเล่า” อีกคนบอกกลับก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที ด้วยท่าทางองอาจ ถ้ามองไม่ผิดพร้อมเหมือนจะเห็นอีกคนยิ้มมุมปากด้วย พร้อมที่อุตส่าห์จะของคุณที่เตือนก็เปลี่ยนใจในทันที
“หน้อยยย ไอ้คนหล่อขี้เก๊กเอ๊ย แต่ก็หล่อจริงๆแหละวะ ขนาดเห็นแค่ตากับปากยังหล่อเลยอะ” พร้อมเอ่ยกับตนเอง พลางคิดถึงคนที่มองตนด้วยสายตาเ็าที่เห็นเพียงแผ่นหลังกว้าง ที่มองไกลๆ ก็ยังดูดี ดูท่าเดินก็สมชายชาตรี มองแล้วมีเสน่ห์ดึงดูดแปลกๆ ไหนจะความลึกลับหน้าข้าหาอีก คนตัวขาวคิดไปคิดมาก็ได้แต่สะบัดหัวไปมาไล่ความคิดของตัวเอง แต่คิดอีกทีขนาดทหารเฝ้ายามยังมีรังสีน่ากลัว แล้วเ้านายจริงๆ จะน่ากลัวขนาดไหนกัน
“ไม่ได้ๆๆๆ จะมาหลงคนหล่อที่มองเหมือนจะฆ่าเราไม่ได้นะไอ้พร้อม” คนตัวขาวบนกับตนเองไป มองรอบตัวไป และได้แต่คิดว่าที่นี่ไม่วุ่นวายจริงๆ เงียบสงบจริง แต่!! บรรยากาศดำมืดรอบตัวแบบนี้!!!
"สาธุ อย่าให้ไอ้พร้อมตายไวเลย อุตส่าห์ให้รอดมาแล้ว ก็ให้รอดต่อไปเถอะครับ ยังไม่ได้เจอน้องเลยนะครับ ฮื่อออ ตาแก่หัวขาว อย่าให้เจอนะ" พร้อมอยากจะร้องไห้ เอาตนมาทิ้งไว้แล้วก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน คนตัวขาวเอ่ยกลับตัวเอง ก่อนกลับบ้านก็เอาลำไยที่ตนกองเอาไว้ใส่เสื้อตามเดิม ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวกลับบ้านไปโดยเร็ว
*******************************************************************************************
#ห้าวหน่อยยย แต่อร่อยแน่ๆ จริงๆพี่พร้อมน่ารักและเปาะบางมากนะทุกคนนน
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)
13K
