“อาเทียน ท่านจะกักขังข้าอีกนานเท่าใดคนในครอบครัวของท่านล่ะพวกเขาจะมองข้าเป็คนเช่นไรหือ” ลี่หลินพูดพร้อมกับใช้นิ้วมือเล็กๆเขี่ยเล่นไปมาที่แผงอกแกร่ง นางเอ่ยถามคนหน้าหนาและคนหน้าไม่อายอย่างเทียนหรง คำร่ำลือที่นางพอจะเคยได้ยินมาเกี่ยวกับคุณชายรองนั้นช่างผิดเพี้ยนกับความเป็จริงโดยแท้ั้แ่คืนนั้นวันที่เริ่มถอนพิษนั่นนี่ก็วันที่สามเข้าไปแล้วเทียนหรงไม่เคยปล่อยให้นางห่างตัวเลยแม้แต่น้อยเขาสูบพลังชีวิตของนางแทบจะเหือดแห้งลงทุกวันหากนางจะขัดก็ขัดไม่ได้ช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก ข้ออ้างของเขาคือ้าจะปั้นลูกสาวแล้วใครจะกล้าขัดกันเล่าแม้แต่ตัวของนางเองก็ยังหวังอยู่ลึกๆ ว่าลูกน้อยจะได้กลับมาเกิดเสียที ‘แทนแทนน้อยเ้าพร้อมมาเกิดหรือยังลูกรักรู้ใช่ไหมว่าพ่อของเ้าขยันหนักทุกวันและพยายามแค่ไหนอย่าทำให้เขาผิดหวังล่ะเ้าตัวน้อย’ ลี่หลินส่งกระแสจิตและส่งพลังปราณไปให้ลูกสาวนางทำอยู่แบบนี้ทุกวันจนเป็กิจวัตรไปแล้ว
ตุ๊บๆ ตุ๊บๆ
‘อาา นั่นมัน ดีใจจังเ้าตอบรับแม่แล้ว’
วันๆนางและเทียนหรงแทบจะไม่ได้นั่งคุยกันเลยก็ได้แต่นอนคุยนี่แหละ อย่างเช่นตอนนี้
“อาหลินหากเ้ายังไม่หยุดมืออย่าหวังเลยนะว่าจะได้ลุกจากเตียงพี่จะไม่ยอมอ่อนข้อให้เ้าเลยทีเดียว”
“ท่านขู่ข้าหรือหื้ม” พูดจบฟันคมๆ จากปากน้อยๆ ก็งับลงที่หัวนมชมพูย่างจงใจ
“อึก..อ๊า..อาหลินอย่าทดสอบความอดทนของพี่นะคนดีหากเ้ายังยั่วยุพี่อยู่เช่นนี้พี่จะกักขังและหน่วงเหนี่ยวเ้าเอาไว้อีกหลายๆวันเลยทีเดียว” พอผ่านคืนวสันต์อันลึกซึ้งมาหลายวันคำเรียกขานของทั้งสองก็เปลี่ยนไปอาเทียนให้นางเรียกเขาเช่นเดิมแต่เขาเปลี่ยนคำแทนตัวเองว่าพี่กับนางแล้ว ฮื้อ..ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ก่อนที่นางคิดจะผละตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขาพ่อหนุ่มช่างปั้นไหนเลยจะปล่อยให้นางออกไปจากอ้อมอกแกร่งได้อย่างง่ายดายล่ะ่ล่างของนางตอนนี้กำลังถูกรุกรานอีกแล้วบุรุษผู้นี้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมากมายเช่นนี้นะ
“เทียนหรง อย่าาา..อื้ออออ” เพราะเนื้อยังห่มเนื้ออยู่แค่ขยับและััเพียงเล็กน้อยไฟปรารถนาก็กระพือโหมและลุกโชนขึ้นอีกครั้งต่อจากนี้นางคงต้องกลายเป็ผู้ป่วยติดเตียงแน่แล้วกระมัง
“ท่านพี่ข้าว่าเราบุกไปที่เรือนของเ้ารองกันเถอะข้ารอมาสามวันล้วนะกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่เห็นหน้าลูกสะใภ้เลย” นั่นคือเสียงแว่วๆที่ดังออกมาจากจวนหลังใหญ่ของท่านผู้นำตระกูลหลง
“ก็เขาฝากบอกมาแล้วว่าจะขอเวลาปั้นหลานน้อยให้ฮูหยินเลี้ยงยังไงล่ะอดทนอีกนิดแล้วกันนะพี่ว่าฮูหยินเตรียมตัวจัดงานแต่งให้พวกเขาไม่ดีกว่าหรือ”
“จริงๆ นะ ไม่ใช่ว่านางจะแอบหนีไปก่อนหรอกนะเ้าคะ”หากหญิงสาวคนนั้นไม่ได้รักบุตรชายของนางล่ะ อาเทียนของนางจะเป็อย่างไรล่ะทีนี้
“นี่เ้าอย่าดูเบาความสามารถของเ้ารองสิฮูหยิน”
ตึกๆๆๆ..ผั๊วะ..เสียงเดินย่ำลงน้ำหนักพร้อมกับประตูที่เปิดออกอย่างแรง
“ท่านพ่อน้องรองไม่เข้าประชุมที่สำนักมาสองวันแล้วนะขอรับั้แ่งานประมูลแล้วข้าไม่เห็นเขาเลยเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ขอรับ ผู้าุโหลายคนพากันสงสัยต่างก็คิดว่าน้องรองป่วยหรือไม่ต่อให้เขาไม่ชอบงานในสำนักแต่ก็ไม่เคยขาดประชุมเลยสักครั้ง ท่านพ่อว่า..” เฟยหรงพูดยังไม่ทันจะจบก็ถูกบิดาขัดขึ้นเสียก่อน...
“หยุดคิดเื่ไม่ดีบอกผู้าุโทั้งหลายไปว่าเรากำลังจะมีงานมงคลของแคว้นในเร็ววันนี้”
“งานมงคลของผู้ใดขอรับหรือว่า..ของน้องรอง จริงหรือท่านแม่..ท่านพ่อพูดเื่จริงหรือขอรับ”
“แม่ก็ไม่มั่นใจแต่พ่อของเ้าคงจะไม่โกหก”
“โอ้..เ้ารองกำลังจะแต่งเมียข้าจะมีน้องสะใภ้แล้วและอีกไม่นานเราก็จะมีหลานๆ เต็มจวน หึๆๆเช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ส่วนน้องรองไม่เข้าประชุมก็ไม่เป็ไรจะหยุดอีกสักกี่วันข้าจะไม่บ่นแล้วอ๊ะ..เื่นี้ต้องบอกต่อถึงลู่เออร์..ลู่เออร์จะต้องไม่พลาดเื่นี้” คุณชายใหญ่มาไวไปไวเหลือเกินไม่ทันไรก็เขาหายวับไปต่อหน้าบิดามารดาเสียแล้ว...
“ดูสิเขาเทิดทูนเมียเหลือเกินนะเ้าคะท่านพี่มีสิ่งใดที่เขาปิดบังเมียได้บ้างฮึ”
“บุรุษตระกูลหลงก็เป็เช่นนี้หรือฮูหยินว่าไม่จริง”
“ก็จริงเ้าค่ะ” หยางจีพยักหน้าตอบรับก็เป็อย่างที่สามีนางว่านั่นล่ะบุรุษตระกูลหลงไม่ว่าจะสายหลักหรือสายรองก็ไม่ต่างกันพวกเขาช่างเป็กลุ่มบุรุษที่รักเดียวใจเดียวจริงๆนางก็โชคดีเหลือเกินที่ได้มาเป็สะใภ้ของตระกูลหลง...
ที่เรือนวายุของคุณชายรอง...
เทียนหรงและลี่หลินได้มานั่งพักผ่อนอยู่ที่ศาลานั่งเล่นริมหน้าผานับเป็วันแรกที่นางได้ออกมานอกเรือนพักอืม..นางนั่งคนเดียวต่างหากล่ะส่วนเทียนหรงนั้นกำลังหลับโดยใช้ตักของนางหนุนต่างหมอนมือก็กอดรอบเอวของนางเอาไว้ยังกับกลัวว่านางจะหนีหายไปเสียอย่างนั้นม่านสีขาวที่ติดล้อมรอบศาลาปลิวไสวไปตามแรงลมดูแล้วโรแมนติคยิ่งนัก คิกๆนางเผลอตัวใช้คำเดิมๆ อีกแล้วก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำแบบไหนถึงจะเหมาะสมกับบรรยากาศเช่นนี้นี่นา ลมพัดเอื่อยๆทั้งวันช่างเหมาะกับชื่อของเรือนวายุจริงๆ นางมาที่นี่ยังไม่ถึงเดือนเลยนะหากนับเวลาข้างนอกมิตินั่นช่างใจง่ายเสียจริงลี่หลินเอ๊ย แต่ช่างปะไรนางเผลอใจรักเขาเข้าแล้วนี่และครั้งนี้นางก็มีสติและเต็มใจอย่างยิ่งต่อให้ภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้นนางก็จะไม่มีวันเสียใจนางจะยอมรับสภาพของตัวเองอย่างเต็มใจและจะไม่ฟูมฟายเหมือนครั้งอดีตที่ผ่านมา
“อืม..อาหลินเ้าเบื่อพี่หรือไม่”
“ท่านไม่ได้หลับหรอกหรือข้ามีท่าทีเบื่อหน่ายท่านหรืออย่างไรถึงได้ถามออกมาเช่นนี้เป็ข้าต่างหากที่กลัวว่าท่านจะเบื่อในตัวข้ามากกว่า”
“พี่ไม่มีวันเบื่อเ้าไม่มีวันนั้นแน่นอนแต่งงานกับพี่นะอาหลินชีวิตนี้พี่จะมีเพียงเ้า คนตระกูลหลงทุกคนมีแค่ภรรยาเดียวเ้าไม่ต้องกลัวว่าพี่จะมีคนอื่น”
“แต่ข้าไม่มีครอบครัวเลยนะข้าตัวคนเดียวไม่มีตระกูลหนุนหลังเช่นคนอื่น มันจะทำให้ท่านขายหน้า”
“อาหลินเ้าคิดว่าพี่สนหรือตระกูลหลงที่ยิ่งใหญ่ไม่จำเป็ที่จะต้องมีใครหนุนหลังพรุ่งนี้พี่จะพาเ้าไปพบท่านพ่อและท่านแม่จากนั้นก็หารือเื่แต่งงานของเราก่อนที่ท้องของเ้าจะโต”
“คิกๆ..ท่านพูดอะไรน่ะท้องของข้าไม่โตไวปานนั้นหรอกอีกเดือนสองเดือนก็ใช่ว่าจะโตและเราก็ยังไม่รู้ว่านางจะมาไหม”
“ต่อให้ยังไม่โตก็ต้องแต่งเข้าใจหรือไม่อาหลินและพี่จะพยายามให้มากขึ้นเพื่อลูกสาวของเราจะได้มาเกิดไวๆ”
“อืม..เข้าใจแล้ว” ถึงเวลาที่นางควรจะบอกเขาทุกอย่างแล้วกระมัง
“อาเทียน”
“หืมม”
“ข้าแซ่ไป๋..ไป๋ลี่หลิน”
“หือ..อาหลินพูดใหม่สิ” ความจริงเขาก็ได้ยินที่นางบอกแค่ยากจะได้ยินอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
“ไป๋ลี่หลินยังไงล่ะได้ยินชัดหรือยัง”
“เ้ากับไป๋จวินเป็..”
“แค่ศิษย์พี่กับศิษย์น้อง”
“เ้ารู้ว่าเสี่ยวจวินอยู่ที่ใดหรือไม่อาหลิน”
“ข้าไม่รู้ ท่านมีหยกสื่อสารนี่นาท่านควรถามเขาเอง’
“เ้าหมายถึงหยกที่เ้าฝากไว้ให้พี่น่ะหรือ”อ้อ..มันคือหยกสื่อสารหรอกหรือนี่ หึๆแล้วข้าเอาส่วนไหนคิดว่ามันเป็ของแทนใจกันน่าขายหน้าจริงๆ นะเทียนหรงเอ๋ย
“นั่นแหละแค่ส่งพลังปรานลงไปนิดหน่อยคงจะใช้ได้แล้วกระมัง”
“แล้วเ้าทำไมไม่บอกพี่ว่ามันทำงานอย่างไรเ้าจงใจกลั่นแกล้งพี่ั้แ่แรกใช่ไหมไป๋ลี่หลินและเ้าก็ไม่ยอมแสดงตัวทั้งที่เ้าเป็ถึงเ้าของหอประมูลร่วมกับพี่”
“ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่เป็เ้าของหรอกหรือเหตุใดถึงเป็ข้าได้ล่ะ”
“มันเป็ของเ้าั้แ่ต้นเสี่ยวจวินแค่ดูแลไว้ให้ก่อนหน้าที่เสียวจวินจะมาพี่ไม่รู้ว่าใครคือผู้ดูแลรู้แค่ชื่อผู้นามไป๋ลี่หลิน แต่ก่อนได้ชื่อว่าหอประมูล ไป๋ ตอนหลังมีพี่ร่วมลงทุนด้วยเลยเป็หอประมูลไป๋หลง”
“อาเทียน..หากท่านจะใช้หยกสื่อสารห้ามใช้ตอนที่ข้าอยู่ด้วยนะข้าอายศิษย์พี่น่ะ”
“อายอะไรกันเราแค่คุยไม่ได้ทำอย่างอื่นเสียหน่อย”
“นั่นแหละจะอย่างไรก็ช่างห้ามท่านคุยกับเขาต่อหน้าข้า”คิดแล้วก็ยิ่งแปลก คนผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแล้วทำไมของทุกอย่างถึงเป็ของนางได้ล่ะนางเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่เองนะเหมือนทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ให้นางั้แ่ต้นใครคือคนอยู่เื้ัเื่นี้กัน
154
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)