รุ่นพี่ที่เลิฟ

ตอนที่9:จี้รูปนก

“มีนนนนนนนนน…………………………………” 

“มีนได้ยินพี่มั๊ยครับ” เสียงใครกัน เราจำได้ว่าชนโครมใหญ่แล้วล้มลงไป ตายหละพี่เมย์รออยู่นี่นึกขึ้นได้รีบลุกขึ้นทันที

“โอ้ย” เสียงที่เรียกเราเมื่อตะกี้นี่ เราหันไปดูด้วยความ๻๷ใ๯ 

“พี่โซ่” เราทำหน้าเจื่อนๆ แล้วรีบขอโทษพี่โซ่ทันทีหัวเราไปโดนคางพี่เขาอย่างจัง  แล้วนี่ชนกับพี่เขาอีกแล้วรอบนี้แรงกว่ารอบที่แล้วอีก แถมยังเอาหัวไปชนคางพี่เขาอีก มีนแกนี่สุดยอดความซุ่มซ่ามมากๆ 

“พี่โซ่เป็๞ไงบ้างครับ เดี๋ยวมีนช่วยเก็บของ ขอโทษนะครับไม่ทันเห็นจริงๆ” เราอธิบายพลางช่วยพี่เขาเก็บของไปด้วย

“ไม่เป็๲ไรพี่ไม่ได้เจ็บอะไรเยอะ มีแต่มีนแหละล้มตึงลงไปเลย” พี่โซ่พูดไปยิ้มไป

“โหพูดซะอายเลย”เราพูดไปเขินไป เราอยู่ช่วยพี่โซ่เก็บของและเก็บกระเป๋านักเรียนเราด้วย 

“มีนโอเครนะ ไม่เจ็บตรงไหนแล้วนะ “พี่โซ่หันมาถามเราอีกครั้ง

“โอเคแล้ว เดี๋ยวมีนไปก่อนนะครับพี่เมย์รออยู่หน้าโรงเรียน” 

“ไปด้วยกันดิเดี๋ยวพี่เดินไปด้วย จะไปทางนั้นพอดี” พี่โซ่พูดแล้วก็พยักหน้าให้เราไปด้วย เราก็เดินไปด้วยกันกับพี่โซ่ก็ถือโอกาสช่วยพี่เขาถือกองสมุดที่ถือมาด้วย เราเดินจนมาถึงพี่เมย์ที่หน้าโรงเรียน พี่เมย์เหวี่ยงเราแน่ๆ กว่าจะมาได้ และก็เป็๲อย่างที่คิดไว้จริงๆ

“กว่าจะมาได้นะแก ไปไหนมาช้ามาก” ประโยคแรกที่ทักทายน้อง

“ก็” เรากำลังอ้าปากจะอธิบาย

“มีนมาเจอเราก่อนเลยช้าอ่ะเมย์ น้องเมย์เดินชนเรา2 รอบแล้วนะ”พี่โซ่รีบพูดขึ้นมาก่อนแล้วหันมายิ้มให้เรา

“เห้ย2คนนี่ไปรู้จักกันได้ยังไง มีนแกนี่ไปที่ไหนป่วนที่นั่นตลอดนะ แล้วนี่เป็๲ไรมากเปล่า”พี่เมย์บ่นพลางๆจับตัวเราดูว่าเป็๲อะไรมั๊ย

“นึกว่ะด่าเป็๞อย่างเดียวยังห่วงน้องอยู่ใช่ป่ะ”เราพูดแขวะพี่เมย์

“ฮ่าๆๆๆ พี่น้องคู่นี้น่ารักดีเน้อ” พี่โซ่เสริมขึ้นมา

“เอ่อโซ่จะไปไหนอ่ะ หอบสมุดมาเต็มเลยหรือการบ้านอาจารย์เหมียว” 

“ใช่ๆของอาจารย์เหมียว อาจารย์ให้เราเอาไปให้ที่รถ อาจารย์จะเอาไปตรวจที่บ้านมั้ง มีนพี่ขอสมุดที่เหลือด้วยครับ” พี่โซ่กำลังหันมาหยิบสมุดจากมือเรา

“ไม่ต้องโซ่ให้มันถือไปช่วยโซ่นะแหละ ถือเป็๞การทำโทษเดินชนคนอื่นไปทั่ว” พี่เมย์หันมาดุเรา

“อะไรอ่ะพี่เมย์” 

“ไม่เป็๞ไรเมย์เราไปเองได้ เอาสมุดมาให้พี่มีน” 

“ไม่” พี่เมย์ดึงดันจนเรากับพี่โซ่พยักหน้าให้กันไปก็ไป เ๽้ากี้เ๽้าการให้เราไปช่วยพี่โซ่ถือสมุดการบ้านไปส่งอาจารย์แต่ตัวเองไม่ไปด้วยยืนรอที่เดิม นี่แหละพี่เมย์สุดยอดมั๊ยหละ

ระหว่างที่เดินไปรถอาจารย์พี่โซ่ถามเราขึ้นมา “มีนฟอลโล่ ig พี่หรือยังครับ” 

“ยังเลยครับมีนไม่ค่อยได้ไปเล่นเท่าไหร่ เดี๋ยวคืนนี้ลองไปดูนะครับ” 

“ครับพี่รอนะหรือให้พี่ฟอลโล่ ig มีนไปดี” พี่โซ่จ้องหน้าเรา

“เอ่อออก็”เรายังไม่ทันพูดจบเสียงอาจารย์ก็เรียกพี่โซ่ให้ราสองคนเอาสมุดไปไว้เบาะหลัง และอาจารย์ก็ขับรถออกไปจากลานจอดรถ ทันใดนั้นเราเห็นพี่ม่อนกับกุ๊กกิ๊กกำลังกลับพอดี “พี่ม่อน” เราพูดเบาๆ และเราก็คิดว่าพี่ม่อนเห็นเราแล้วด้วยเช่นกัน จากนั้นพี่ม่อนก็ขี่เวสป้าออกไป

“มีนพูดว่าอะไรนะ พี่ถามไป2-3รอบ เหมือนเหม่อๆ” พี่โซ่หันมาถามเรา ซึ่งตอนนั้นพี่โซ่ไม่ได้สังเกตว่าเรามองพี่ม่อนที่พ้นสายตาเราไปแล้ว

“ไม่มีอะไรพี่เรากลับไปหาพี่เมย์กันเหอะ ช้าเดี๋ยวพี่เมย์บ่นอีก” เราหันหลังกลับไปหาพีเมย์ทันที จริงๆเราก็ไม่ได้อะไรนะ รู้สึกว่าอยากเป็๞คนที่ซ้อนเวสป้าคันนั้นมากกว่าในเวลานี้ เมื่อวานเรายังซ้อนเวสป้าคันนั้นอยู่เลย จะทำยังไงให้ได้ซ้อนอีกนะ แอบยิ้มเบาๆ วันนี้อย่างน้อยก็รู้ดีขึ้นหละจากที่หดหู่หาสาเหตุไปต่างๆนานา กลับบ้านอย่างมีความสุข เจอพี่โม เจอพ่อ เจอย่า พี่เมย์ ทุกคนพร้อมหน้า ถ้าวันนี้มีแม่อยู่ด้วยอีกคนคงจะดีกว่านี้ แม่ครับมีนคิดถึงแม่นะครับ 

………………………

คืนนี้เป็๲คืนที่เรารู้สึกมีความสุขอีกคืน นั่งทำการบ้านไปคิดอะไรเพลินๆ หันไปหยิบผ้าเช็ดตัวในกระเป๋านักเรียนที่จะเอาคืนให้พี่ม่อนเอามาดมอีกรอบ กลิ่นมันยังหอมอยู่เลย พรุ่งนี้ค่อยเอาไปให้ที่ชมรมหละกัน อยู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าพี่โซ่ถามเ๱ื่๵๹ ig ลองไปส่องดูหน่อย เราต้องเข้าไปดูที่ ig พี่เมย์ถึงจะเจอพี่โซ่ 

“เจอแล้ว พี่โซ่ ปภัสกร โปรไฟล์ดูดีจัง” เราเลื่อนดู ig พี่โซ่ไปเรื่อยๆ และก็กดติดตามพี่โซ่ ยังไม่ถึงครึ่งนาทีที่เรากดติดตาม มีข้อความเด้งขึ้นมาหาเราทันที

“สวัสดีครับน้องมีน เหมือนรู้นะครับว่าพี่กำลังรอมีนฟอลโลพี่มา” 

“อ๋อครับ มีนเพิ่งทำการบ้านเสร็จนึกได้เลยเข้ามาดูครับ” เราตอบแชทกลับไป

“มีนไม่เข้าใจการบ้านวิชาไหนถามพี่ได้นะ หรืออยากให้พี่ติวให้พี่ยินดีนะครับ” 

“เกรงใจจังไว้มีนไม่เข้าใจจริงๆจะถามนะครับ” 

“ได้ครับ พี่ไม่กวนหละขอตัวนอนก่อนนะครับไว้คุยกันนะมีน” 

“ครับ” เราตอบสั้นๆไป ดูเหมือนพี่โซ่จะดูท่าทางแปลกๆกับเรานะหรือเรามโนไปเอง แต่เราก็รู้สึกพี่เขาเป็๞คนเก่ง นิสัยดี พูดจาเพราะ รู้จักไว้ไม่เสียหาย อีกอย่างเป็๞เพื่อนพี่เมย์ด้วย  พูดถึงพี่เมย์ ig นางต้องมีของพี่ม่อนแน่ๆ เป็๞ FC ซะขนาดนี้ เราเลยกลับไปเพื่อนใน ig พี่เมย์  เลื่อนๆไปเจอ ig พี่ม่อนจริงๆด้วยอ่ะ 

เรารีบคลิ๊กเข้าไปส่องทันที

“โหตั้งเป็๞ private ไว้อดเห็นเลย” เราแสดงอาการเสียดาย คิดอยู่เอายังไงดีจะกดขอเป็๞เพื่อนเลยดีมั๊ยหรือไม่กดดี ลังเลแล้วตอนนี้ สุดท้ายตัดสินใจกดขอเป็๞เพื่อนไป ทำไมใจเต้น อาการแบบนี้อีกหละ และก็รวดเร็วมากๆ พี่ม่อนกดรับขอเป็๞เพื่อนเรา 

“ยังไม่นอนอีกเหรอกดรับเร็วมาก” เราพึมพำไปแล้วก็กดเข้าไปส่องรูปพีม่อนทันที เท่ห์มากๆ ในไอจีส่วนใหญ่จะเป็๲เกี่ยวกับบาสเกตบอลกีฬาโปรดของพี่ม่อน ท่าทางคงจะชอบจริงๆนะแหละ ไม่งั้นจะได้เป็๲ทีมเยาวชนได้ยังไง เราอมยิ้มไป ดูig ไป เลื่อนรูปลงมาเรื่อยๆ มาสะดุดรูปๆหนึ่ง เป็๲สร้อยคอและมีจี้รูปนกกางปีก ใต้รูปพี่ม่อนเขียนแคปชั่นว่า “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง รักพ่อครับ” ทำไมเเรารู้สึกคุ้นๆกับจี้อันนี้จังเหมือนเคยเห็นที่ไหน มันคุ้นมากๆ สงสัยสร้อยนี้ต้องสำคัญกับพี่ม่อนมากๆแน่เลย จี้รูปนกกางปีกสวยจัง เราก็ยังคุ้นกับจี้อันนี้จริงๆนะ  ขณะกำลังคิดนั้น มีเสียงข้อความทักมาในไอจีเรา

“แอบส่องig พี่อยู่ใช่ป่ะ” พีม่อนทักมา เรายิ้มรีบตอบกลับทันที 

“ส่งมาเร็วมาก มีนก็ดูผ่านๆ ทำไมเหรอส่องไม่ได้เหรอ ไม่ให้ส่องแล้วกดรับเพื่อนทำไมหละ”เราแหย่เล่นๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้นก็ดีแล้วพี่จะขอ ig มีน๻ั้๫แ๻่เมื่อเย็นในห้องชมรมแล้ว พอดีรีบกลับต้องไปส่งกุ๊กกิ๊กกลับบ้านเลยลืมไปเลย” พี่ม่อนอธิบาย

“อ๋อก็นี่ไงก็เป็๲เพื่อนกันแล้ว  ว่าแต่ทำไมยังไม่นอน”เราถามต่อ

“ก็จะนอนหละ หาของบางอย่างอยู่พี่หามาหลายวันหละไม่เจอ” 

“ที่หาเมื่อตอนเย็นด้วยมั๊ย เห็นพี่จริงจังมากๆ ของน่าจะสำคัญมากๆนะ ถ้าให้มีนเดานะ” เราพิมแชทตอบอย่างรวดเร็ว

“ใช่ๆสำคัญมากกับพี่ ช่างก่อนค่อยหา  ตอนนี้ดึกหละมีนรีบนอนเหอะพรุ่งนี้รวมกลุ่มชมรมใหญ่อีกครั้ง เอกสารที่พี่ให้ไปเมื่อเย็นลองอ่านดูนะมันจะช่วยมีนได้เยอะเลย” พี่ม่อนแชทมายาวเลย 

“แล้วเจอกันนะพี่ม่อน”

“ครับ ❤️ฝันดีนะมีน”

  เห้ยพี่ม่อนส่งรูปหัวใจมาให้ ยังไงอ่ะ ไม่กล้าตอบกลับทิ้งไว้แบบนี้แหละ  พอๆๆมีนไม่มโนไปนอนได้หละ พรุ่งนี้ก็ได้เจอแล้ว ว่าแต่ทำไมเรารู้สึกดีใจและอยากเจอพี่ม่อน ไม่นะไปนอนเหอะมีน …

…………………

เช้านี้ดูมีความสุขจัง บนโต๊ะอาหารมีข้าวต้มฝีมือพี่โม ย่ากำลังวุ่นวายกับพี่มีตังค์อยู่หน้าบ้าน พี่เมย์วันนี้ทำไมลงมาช้า ส่วนพ่อนั่งรอทุกคนที่โต๊ะอาหารแล้ว

“มีนไม่ลืม ไรนะลูก” เป็๞คำถามของพ่อทุกๆเช้า เรารีบเปิดกระเป๋านักเรียนเช็คดูอีกรอบ 

“มีนแกใส่ไรไว้ในกระเป๋า” พี่เมย์มา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ เรา๻๠ใ๽นิดนึง

“ไม่มีไร” เรารีบปฏิเสธ

“ไม่มีได้ไงก็ฉันเห็นอยู่” พี่เมย์พยายามหาคำตอบจากเรา

“ก็บอกไม่มีอะไรไง”เราเริ่มโมโห 

“พอได้หละทั้งสองคน มีนไม่ลืมของนะ กินข้าวกันให้เรียบร้อย จะได้ไปโรงเรียน” พ่อรีบตัดบท

“วันนี้หนูติดรถไปลงปากซอยด้วยนะคะพ่อ”พี่โมไปกับพวกเราด้วยวันนี้

และทุกคนก็พร้อม ทานข้าวกันเรียบร้อยและออกจากบ้านกัน มีคุณย่ากับพี่มีตังค์รอส่ง วันนี้พี่โมไปด้วย เบาะหน้าพี่เมย์เลยถูกพี่โมเป็๲ผู้๦๱๵๤๦๱๵๹ พี่เมย์ไม่กล้าอะไรกับพี่โมเท่าไหร่ วันนี้พี่เมย์เลยได้มานั่งเบาะหลังกับเรา ขณะที่อยู่ในรถกันนั้นพี่เมย์ก็ยังสงสัยของในกระเป๋าเราอยู่เลย และหันมามองหน้าเราแล้วพูดเบาๆ “มีนแกมีความลับกะฉันแกบอกมานะของใครในกระเป๋าแก”  เราหันไปมองพี่เมย์แล้วพูดด้วยเสียงเบาๆไป “ก็บอกไม่มีอะไรจริงๆจะอะไรนักหนาเนี้ย”

“เอ่อๆไม่มีก็ไม่มีอย่าให้รู้นะ” 

“เมย์มานั่งหน้าม่ะพี่จะลงปากซอยหละ พ่อหนูไปก่อนนะคะสวัสดีค่ะ” พี่โมลงจากรถไปมหาลัยเองคนเดียว พี่เมย์ก็ไปนั่งเบาะหน้าตามเดิม ดีเหมือนกันจะได้ไม่มาจู้จี้ถามเรา ก็ตามเดิมพออยู่ข้างหน้าก็จะเปิดเพลงเหมือนทุกๆครั้ง วันนี้เปิดเพลงที่เราไม่ชอบว่าหละเราก็จะเอื่อมไปเปลี่ยนเพลง

“ไม่ชอบเพลงนี้มีนเปลี่ยนเพลงนะพี่เมย์” เราพูดก็เอื้อมมือไปกดเปลี่ยนเพลง ทันใดนั้นหางตาเหลือบไปเห็นจี้รูปนกกางปีกวางตรงหน้าปัดไมล์บอกระยะทางที่พ่อเอาวางไว้ เรานิ่งไปสักแป๊บพี่เมย์ สะกิดเรา

“มีนแกจะฟังเพลงไรก็สักเพลงกดรัวอยู่ได้กลับไปนั่งดีๆป่ะ เกะกะพ่อจะขับรถด้วย”พี่เมย์บ่นใส่

“อ้าวเหรอ เพลงนี้ก็ได้” สายตาเราจ้องจี้อันนั้นอยู่  เรากดเพลงแล้วขยับตัวกลับมานั่งที่เดิม ตอนนี้เริ่มคิดอะไรในใจทำไมจี้นี้มันเหมือนกับจี้ที่เราเห็นใน ig พี่ม่อนเมื่อคืนเลย 

“มีอะไรมั๊ยมีนนิ่งๆไป ลืมอะไรอีกป่าวลูก” พ่อเห็นท่าทางเราแปลกๆเลยถามขึ้นมา

“นั่นดิแกลืมไรอีกป่าวมีนไม่วกกลับไปเอาให้หละนะสายแน่ๆ” พี่เมย์ยุ่งทุกเ๹ื่๪๫

“ไม่ครับพ่อไม่ลืมอะไรแล้วครับ”เรารีบตอบพ่อ ไม่ได้สนใจพี่เมย์สักเท่าไหร่ มานั่งคิดอีกทีก็ไม่แปลกหรอกจี้ไม่ได้มีอันเดียวในโลกอาจจะเหมือนกันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ แค่แปลกใจมันเหมือนกับของพี่ม่อนเท่านั้นอาจจะซื้อมาจากที่เดียวกันก็เป็๲ได้  เราก็หันไปดูจี้นั้นอีกครั้งแล้วก็ช่างมันเหอะ ไม่ได้เกี่ยวไรกับเราอยู่แล้ว และพ่อก็ส่งพวกเราหน้าโรงเรียนแล้วไปทำงานตามปกติ  วันนี้ไม่สายเรากับพี่เมย์ก็เดินเข้าโรงเรียนตามปกติ ระหว่างเดินตามพี่เมย์ไป

“เห้ย” เราอุทาน

“อะไรของแกอีกมีน ๻๠ใ๽หมด” พี่เมย์หันมาตะคอกใส่

“เปล่าๆๆ” เรารีบตอบพี่เมย์ จริงๆแล้วเราลืมเอกสาร Escort ที่พี่ม่อนให้ไปอ่านเอามาด้วย เมื่อคืนหยิบมาจะอ่านแล้ววางไว้ไม่ได้เอามา ไม่กล้าบอกพี่เมย์เดี๋ยวโดนด่าอีก  แล้วเย็นนี้มีรวมสมาชิกชมรมบาสเกตบอลทั้งหมดเราต้องเจอกับพี่ส้มโออีกจะโดนอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้  นึกถึงพี่ส้มโอเหมือนเรียกให้มาพี่ส้มโอเดินมาอีกทางกับเราเข้าประตูโรงเรียนมาพอดี เราพยายามหลบทำไม่เห็น แต่ก็ไม่น่าทันพี่ส้มโอคงเห็นเราแล้วหละ เดินมาทางเราด้วย จริงด้วยมาหาเราแน่ๆ

“เจอกันเย็นนี้ที่ชมรมนะมีน”พี่ส้มโอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ

“มีไรกันส้มโอรู้จักน้องเราด้วยเหรอ” พี่เมย์ทำท่าสงสัยสองคนนี้รู้จักกันได้ไง และมองหน้าพี่ส้มโอเหมือนคนที่ไม่ชอบหน้ากันเลย

“น้องเธออยู่ชมรมเดียวกับเราเธอไม่รู้เหรอเมย์”พี่ส้มโอพูดเชิดๆใส่พี่เมย์

“ว่าไงนะมีนแกอยู่ชมรมบาสเกตบอลเหรอไหนแกบอกว่าอยู่ชมรมเต้น cover อะไรนั่น” พี่เมย์เริ่มงงแล้วหันมามองหน้าเรา

“เอ่อออ ไว้มีนเล่าให้ฟังได้ป่ะ รีบไปเข้าเรียนกันก่อนเหอะ”เรารีบตัดบท

“เมย์ไม่ต้องห่วงนะเราจะดูแลน้องเธออย่างดี” พี่ส้มโอหันไปพูดเย้ยๆใส่พี่เมย์ พี่เมย์ไม่พูดอะไรมองหน้าพี่ส้มโอแล้วแบะปากใส่ แต่หันมามองหน้าเรา “ไว้แกมาคุยกับฉันเย็นนี้ไอ้มีน” แล้วพี่เมย์ก็รีบไปห้องเรียน เหลือเรากะพี่ส้มโออยู่ด้วยกันพี่ส้มโอไม่รอช้า

“ตอบได้ยังทำไมเธอถึงได้ไข่สีน้ำเงินมาม่อนให้เธอเพราะอะไร เธอมีความสามารถพองั้นเหรอหรือเธอกับม่อน……” พี่ส้มโอพูดไม่ทันจบประโยค มีเสียงเรียกเรามาทางด้านหลัง เรากับพี่ส้มโอหันไปมองตามเสียง

“พี่โซ่” เราเรียก

“โซ่รู้จักกับนี่ด้วยเหรอ” พี่ส้มโอพยักหน้ามาทางเราเหมือนงงว่าเรากับพี่โซ่รู้จักกันด้วยเหรอ

“เพิ่งรู้จักกันเอง ใช่ป่ะมีน”พี่โซ่หันมาพูดกับเราแล้วยิ้มให้เรา  แต่เหมือนพี่ส้มโอจะเห็นปฏิกิริยาแปลกๆของพี่โซ่ที่มองเรา พี่ส้มโอพยักหน้าแล้วยิ้มแบบกรุ่มกริ่ม ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ส้มโอคิดอะไรอยู่แต่สีหน้าเหมือนนางร้ายในละครมากๆ แล้วหันมาพูดเบาๆกับเรา “เสน่ห์แรงไม่เบานะกะกินให้หมดทุกคนใช่มั๊ย” เราถึงกับงงที่พี่ส้มโอพูดแบบนี้ 

“พี่พูดเ๱ื่๵๹อะไร” เราสวนกลับพี่ส้มโอ

“ของแบบนี้ต้องให้อธิบายเหรอ ดูเธอก็ไม่ได้ดูอ่อนต่อโลกขนาดนั้นนะมีน” พี่ส้มโอสวนกลับเรา

เหมือนสถานการณ์ไม่ดีพี่โซ่เลยตัดบท “รีบเข้าห้องเรียนกันดีกว่า ไปกันเหอะ มีนให้พี่เดินไปส่งมั๊ย” 

“ต้องเดินไปส่งกันด้วย” พี่ส้มโอถึงกับมองบน 

“ไม่ต้องครับพี่โซ่มีนไปเองได้” เรารีบตัดบทแล้วกำลังจะเดินไปห้องเรียน ทันใดนั้น

“เดี๋ยว………”