ตอนที่ 5 การเปลี่ยนแปลง (1)
ตกบ่าย ซย่าเสี่ยวฉานเพิ่งจะเดินถึงทุ่ง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ท้องของนางเกิดปั่นป่วนเป็อย่างมาก นางจึงรีบมองหาบริเวณที่ไม่มีคนเพื่อปลดทุกข์ทันที
และบ่ายนี้ ซย่าเสี่ยวฉานก็โชคไม่ค่อยดีนัก เกือบทั้งบ่าย นางถ่ายอยู่ตลอดเวลา
หลังจากถ่ายติดต่อกันห้าหกครั้ง อาการของซย่าเสี่ยวฉานจึงดีขึ้นมาบ้าง
ตอนนี้ซย่าเสี่ยวฉานคิดในใจ ‘แย่แล้ว คงไม่ใช่เพราะกินน้ำสีขาวนั่นแล้วท้องเสียใช่หรือไม่’
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ซย่าเสี่ยวฉานโล่งอก คือหลังจากถ่ายไปห้าหกรอบ สุดท้ายนางก็ไม่เป็อะไรแล้ว
เวลาที่เหลืออยู่ ซย่าเสี่ยวฉานก็ไม่ปล่อยให้เปล่าประโยชน์ แล้วเริ่มทำงานอย่างขยันขันแข็ง
แน่นอนว่าภายในเวลาเช่นนี้ นางก็เก็บกูดเกี๊ยะ[1] เซียงชุน[2] และหน่อไม้ป่าจำนวนหนึ่งตรงบริเวณเขามาใส่ในตะกร้าสะพายหลัง
ตอนนี้เป็เวลา่ต้นเดือนสาม ผักป่าบริเวณูเาเติบโตอุดมสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วตระกูลซย่าจะไม่เอาเซียงชุนมาผัดกับไข่ไก่ และถึงแม้จะผัดกับไข่ไก่ ก็ไม่ให้ซย่าเสี่ยวฉานกิน
ผักป่าของตระกูลซย่า ปกติจะนำมาต้มและใส่เกลือนิดหน่อย เมื่อต้มจนสุกก็กินทั้งอย่างนั้น
แต่ว่าเกลือมีราคาแพง เพราะฉะนั้น เกลือที่ใส่ลงไปจึงไม่มากนัก
ในรอบปี ซย่าเสี่ยวฉานได้แตะอาหารจำพวกเนื้อเป็ครั้งคราวใน่เดือนไหว้พระจันทร์ก็ถือว่าดีมากแล้ว
เมื่อซย่าเสี่ยวฉานกลับบ้านไปอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยลับูเา
เนื่องจากซย่าเสี่ยวฉานไม่มีกระจก ดังนั้นจึงไม่สามารถดูสภาพตนเองในตอนนี้ได้ เพียงแต่ตลอดทั้งบ่ายนี้ ไม่รู้เกิดอันใดขึ้น ซย่าเสี่ยวฉานถึงรู้สึกว่าตามเนื้อตัว ใบหน้าและเส้นผมนั้นเหนียวเหนอะหนะไปหมดทุกส่วน ราวกับร่างกายละลายไขมันออกไปชั้นหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก
ในตอนนั้นซย่าเสี่ยวฉานไม่ได้คิดอะไรมาก
พอกลับมาถึงบ้าน ฝางซื่อและคนอื่นๆ ได้กลิ่นจากตัวซย่าเสี่ยวฉานก็รู้สึกทนไม่ไหว ฝางซื่อะโว่า “ซย่าเสี่ยวฉาน เยี่ยวรดกางเกงหรือไงนางตัวดี รีบไปเอาถังมาอาบน้ำไป พออาบเสร็จแล้วก็รีบมาทำกับข้าว”
ตอนนี้ซย่าเสี่ยวฉานไม่สบายตัวเป็อย่างมาก จึงไปหยิบถังน้ำใบใหญ่มาทันที หมายจะต้มน้ำในครัว
เฉินซื่อไม่สบอารมณ์และเอ่ยเสียงดังว่า “ฟืนก็ต้องจ่ายนะ ซย่าเสี่ยวฉาน พี่ชายเ้าเก็บฟืนมาก็ลำบาก อากาศเช่นนี้ เ้าไม่ต้องมากเื่ เป็คนในเมืองรึก็ไม่ใช่ รีบอาบๆ ไปเถอะ รับไม่ได้เลยจริงๆ โตจนป่านนี้แล้วยังฉี่รดกางเกงอีก”
แม้ซย่าเสี่ยวฉานจะรู้สึกโมโหกับคำพูดของเฉินซื่อและคนอื่นๆ แต่นางก็หลุบตาลงและไม่เอ่ยคำใด เพียงหยิบเสื้อผ้าสะอาดและถือถังน้ำเดินไปทางคอกหมูเท่านั้น
เวลาคนตระกูลซย่าอาบน้ำ ก็จะถือถังน้ำไปอาบที่คอกหมู ในคอกหมูคือหมูสามตัวที่ตระกูลซย่าเลี้ยงไว้ กลิ่นขี้หมูทั้งเหม็นทั้งน่ารังเกียจ แต่อย่างไรก็มีอยู่แค่นี้ จึงได้แต่อดทนเท่านั้น
ซย่าเสี่ยวฉานใส่กลอนประตูดีแล้วจึงเริ่มอาบน้ำ และตอนอาบนางเองก็อับอายอยู่เล็กน้อย เมื่อเห็นว่าน้ำที่ใช้อาบกลายเป็สีดำไปทั้งถัง
อย่างไรก็ตาม เมื่อซย่าเสี่ยวฉานเห็นมือทั้งสองของตนเองก็ประหลาดใจอย่างหนัก
นิ้วมือเล็กๆ แต่ละนิ้วล้วนขาวนวลและบอบบาง งดงามยิ่งนัก
เท้าของซย่าเสี่ยวฉานไม่ผิดรูป เวลานี้ เท้าทั้งสองดูไม่ต่างจากมือ ล้วนขาวเนียนและอ่อนนุ่ม
เชิงอรรถ
^ กูดเกี๊ยะ เฟิร์นชนิดหนึ่ง^ ผักชนิดหนึ่ง
2K
