ตอนที่10
เมื่อร้านค้าของซินอี๋เปิดขายมาหลายวันเป็ไปได้ด้วยดี มีลูกค้าบอกปากต่อปากทำให้ร้านนางขายดีจนขายไม่ทัน ต้องจ้างคนมาช่วยและขยายพื้นที่ให้กว้างขึ้นเพื่อที่จะมีที่นั่งให้ลูกค้าเพิ่ม และนางก็ได้เพิ่มเมนูในการขายครั้งนี้ด้วย ยิ่งลูกค้าได้ชิมฝีมือของนางไม่ว่าจะเป็อาหารประเภทใด ต่างก็ติดใจรสชาติอาหารที่นางทำและพากันมาอุดหนุนที่ร้านของนางทั้งลูกค้าเก่าและใหม่
ฟางหรงที่เห็นว่านางทำไม่หยุด เขาถึงกับเป็ห่วงสุขภาพและคิดว่าจะต้องจ้างแม่ครัวมาให้นางเสียแล้ว ขืนให้นางทำอยู่คนเดียวแบบนั้นร่างกายนางต้องไม่ไหวแน่ และก็ไม่มีเวลาให้เขาอีกทุกวันนี้ต้องห่างจากนางเขาก็แทบนั่งไม่เป็สุขแล้ว
เมื่อซินอี๋กลับมาที่จวนด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากค้าขายเสร็จ ฟางหรงก็ได้เดินเข้าไปหาไปนั่งอยู่ใกล้ๆ
“คงเหนื่อยมากเลยสิวันนี้”
“เ้าค่ะ วันนี้ข้าเหนื่อยมากปวดเมื่อยไปหมดแล้ว” นางใช้มือน้อยๆ ทุบตามแขนตามขาตัวเองเบาๆจากการทำงานโดยไม่ได้หยุดพัก เพราะลูกค้าที่เข้ามาไม่หยุดหย่อนนางที่เป็คนทำอาหารย่อมไม่มีเวลาว่าง
“งั้นเ้าก็ไปอาบน้ำ เดี๋ยวจะมีคนมาดูแลเ้าต่อจากนี้”
“หมายความว่ายังไงกัน แล้วใครกันเ้าคะจะมาดูแลข้า”
นางมองสามีด้วยความสงสัย จากนั้นก็มีหญิงวัยกลางคนเดินเข้ามา เมื่อนางได้เห็นคนที่ปรากฏตัวนางถึงกับยิ้มไม่หุบนั่นก็คือแม่ของหลิงเอ๋อ ที่นางเคารพรักนั่นเอง
“ท่านป้า ท่านมาได้อย่างไรกัน” ซินอี๋เดินเข้าไปกอดนางด้วยความคิดถึง ด้วยที่ว่านางเห็นป้าลี่เปรียบเสมือนแม่คนหนึ่งที่มีบุญคุณกับนางไม่ต่างอะไรกับหลิงเอ๋อ
ที่แรกนาง้ามาดูว่าหลิงเอ๋อเป็อย่างไรบ้างแต่ก็มาเจอกับฟางหรงพอดีที่อยู่ในจวน และฟางหรงได้สอบถามนางเกี่ยวกับเื่ที่จวน จึงอยากจะให้นางมาอยู่ด้วยเพื่อได้ใกล้ชิดลูกสาวและมาอยู่ดูแลซินอี๋ และนางก็เห็นด้วยที่จะได้มาอยู่ดูแลคนที่นางรักทั้งสองคน
“นี่มันอะไรกันเ้าคะ” ซินอี๋หันมามองหน้าสามีว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านป้าถึงมาอยู่ที่จวนได้
“ข้าจะให้นางมาอยู่กับเราที่จวนที่นี่คอยดูแลเ้าและนางก็จะได้มาอยู่ใกล้ชิดกับลูกสาวของนางด้วยดีหรือไม่”
ระหว่างที่ทั้งสามคนยืนคุยกันอยู่ หลิงเอ๋อที่เอาของไปเก็บที่ห้องครัวก็ได้เดินเข้ามาในห้อง และเมื่อเห็นว่าแม่ของตนอยู่ที่นี่นางก็ดีใจมากวิ่งโผเข้าไปกอดแม่ทันทีด้วยความคิดถึง
“ท่านแม่” หลิงเอ๋อวางของแล้ววิ่งไปกอดแม่ของตนที่ได้เจอกันเสียทีหลังจากไม่ได้เจอกันมานาน นางดีใจอย่างมากที่ได้เจอแม่ถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความสุขล้น
“เ้าเป็อย่างไรบ้างหลิงเอ๋อ” สองมือน้อยของแม่ลูบใบหน้าลูกสาวด้วยความเอ็นดู
“ข้าไม่ได้เป็อะไรเ้าค่ะ ข้าอยู่กับคุณหนูข้าสบายดีและสบายใจแม้ว่างานจะลำบากข้าก็ทนได้เ้าค่ะ”
“แม่เห็นเ้ามีความสุขแม่ก็ดีใจมากแล้ว และต่อจากนี้ไปแม่จะมาดูแลเ้าและคุณหนูที่นี่”
“จริงเหรอเ้าคะ” หลิงเอ๋อมีสีหน้าดีใจยิ้มกว้างออกมาเมื่อรู้ว่าแม่ของตนจะมาอยู่ด้วย
“จริงสินายท่านฟางหรงอนุญาติให้แม่มาอยู่ด้วย” นางหันไปมองชายตัวสูงที่เป็เ้าบ้านเหมือน้าจะขอบคุณ
“แต่ข้าอาจจะมีเงินจ้างท่านไม่ได้เยอะเหมือนอยู่ที่จวนนะท่านป้า และอาจจะไม่ได้สุขสบายเหมือนที่จวน” ซินอี๋พูดด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้พวกนางต้องมาลำบากด้วย
“ข้าไม่เป็ไร ข้าอยู่ได้ขอให้ข้าได้อยู่ใกล้พวกเ้าลำบากแค่ไหนข้าก็ไม่สน”
“ไม่เป็ไรเ้าไม่ต้องเป็ห่วงนับจากนี้คนใช้ในจวนข้าจะเป็คนจ่ายค่าจ้างพวกเขาเอง” ฟางหรงเอ่ยขึ้นทำให้ทุกคนหันมามองทางเดียวกัน และคนที่ดูเหมือนจะปลาบปลื้มก็คงจะหนีไม่พ้นภรรยาสาวอย่างซินอี๋เป็แน่ ที่เห็นว่าสามีนางนั้นเปลี่ยนไปในทางที่ดีแค่นี้นางก็สบายใจมากนางรู้สึกซาบซึ้งที่สามีดูแล
ฟางหรงได้ให้คนมาทำความสะอาดห้องเก็บของและให้แม่ของหลิงเอ๋อกับหลิงเอ๋อนอนอยู่ที่นี่ด้วยกัน
จวนเสนาบดีจาง
ทางด้านที่จวนเสนาบดีเมื่อได้รู้ว่าแม่บ้านของจวนย้ายออกไปอยู่กับลูกสาว แถมคนที่นางไปอยู่เป็บ้านซินอี๋ก็รู้สึกไม่ชอบใจ
“ช่างเถอะท่านแม่ พวกนางไปอยู่ที่ลำบากด้วยกันก็ถูกแล้ว ปล่อยนางไปเถอะคนไม่รักดีอย่างนี้เหมือนกับลูกมันเ้านายมัน” อ้ายฉิงที่นั่งเล่นอยู่แถวนั้นเอ่ยขึ้น
เมื่อฮูหยินได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น นางก็เห็นด้วย
“อืม..อย่างที่ลูกว่านั่นแหละอยู่ดีๆ มีที่หลับนอนกินอาหารดีที่จวนไม่ชอบ ชอบความลำบากก็ให้พวกมันไปอยู่ด้วยกันเลย”
“นั่นสิท่านแม่ ที่จวนของเรามีคนอยู่มากโขอย่าสนใจพวกสองแม่ลูกนั้นเลยนะเ้าคะ” อ้ายเหรินที่นั่งจิบชาหันมาสมทบ
ทางด้านเสนาบดีจางที่อยู่ด้านนอกห้องเมื่อได้ยินเสียงสนทนาบรรดาลูกเมียของตนเองแล้ว ได้แต่ถอนใจเหนื่อยกับความคิดพวกนางอยู่ที่จวนเขารู้สึกไม่มีความสุขเสียเลย
แต่เมื่อคิดถึงลูกสาวอีกคนที่ต้องลำบากลำบนไปอยู่ข้างนอก ที่เขาได้ไปเห็นมาเขาเป็ห่วงนางอย่างมาก และได้ให้เงินนางไว้แต่นางกลับไม่รับ ทำให้เขารู้สึกเป็กังวลที่นางจะต้องมานั่งทำงานหนักๆ แม้ว่านางจะเลือกสามีแล้วแต่ชายผู้นั้นก็ควรจะดูแลนางให้ดีสิ แต่นี่เขาไปที่ร้านไม่เห็นชายผู้นั้นเลย เมื่อนึกเห็นความระทมทุกข์ของลูกสาว เขายิ่งกังวลกินไม่ได้นอนไม่หลับทำให้สุขภาพทรุดโทรม
ทางด้านฟางหรงเมื่อเห็นว่าภรรยาสาวนางทำงานเหนื่อยและไม่มีเวลาให้กับเขา ฟางหรงที่ไม่ได้นอนกับนางมานานด้วยที่ว่าไม่มีเวลาเสียที โดยเฉพาะนางที่เขาเห็นว่าทำงานหนักก็เหนื่อยแล้ว เขาได้แต่นอนเปล่าเปลี่ยวอยู่บนเตียงคนเดียวคิดถึงนางก็คิดถึง อยากจะนอนกอดนางทุกคืนวันแต่ก็ไม่มีโอกาสเสียทีเห็นนางเหนื่อยก็ไม่กล้าที่จะเข้าหา
วันนี้เมื่อหลิงเอ๋อไปนอนกับแม่อีกห้องหนึ่ง ทำให้ฟางหรงคิดที่จะไปนอนกับภรรยาสาว เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เดินออกจากห้องไปหานางที่อยู่อีกห้องหนึ่ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เมื่อซินอี๋ได้ยินเสียงมีคนมาเคาะประตู นางที่หวีผมอยู่หน้ากระจกก็ได้เดินมาเปิดประตู เมื่อรู้ว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็สามีแถมยังยิ้มหวานให้กับนางอีก นางก็ส่งรอยยิ้มหวานตอบกลับคืนแต่ใจเต้นแปลกๆ
“ให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่” สามีเอ่ยถามเมื่อเ้าของห้องเปิดประตู
“เชิญเ้าค่ะ” ซินอี๋เปิดประตูให้กว้างขึ้นให้ชายผู้ที่เป็สามีได้เข้ามาในห้องของนาง
“เ้าจะนอนหรือยัง”
“กำลังจะเข้านอนเ้าค่ะ”
“งั้น...คืนนี้ข้านอนที่นี่ได้หรือไม่”
ซินอี๋มองหน้าสามีแล้วยิ้ม เมื่อนางรู้ว่าสามี้าอะไร “อืม..แล้วแต่ท่านเลยแล้วกันที่นี่มันจวนของท่านอยู่แล้ว”
“จวนของข้าแล้วคนที่อยู่ในจวนตรงหน้าข้านี้เป็ของข้าด้วยหรือไม่”
“แล้วท่านคิดว่าอย่างไร ข้านั้นเป็ของท่านหรือไม่” นางส่งสายตายั่วยวนสามี นางรู้ว่าที่สามีเข้ามาในห้องหมายถึงอะไรและนางก็ไม่ได้ปรนนิบัติสามีมาเป็เวลานานแล้วด้วย นางได้ทำหน้าที่ภรรยาบกพร่องด้วยความที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาโดยตลอดจึงละเลยสามีอย่างเขาไปได้
ฟางหรงถึงกับฉีกยิ้มกว้างเมื่อภรรยาสาวรู้ใจเขายิ่งนัก เขาไม่รีรอให้เสียเวลาช้อนร่างนางขึ้นมาอุ้มแล้วพาไปยังเตียงนอน
“ทำเบาๆนะเ้าคะ ข้าระบมจากที่ทำงานมามากแล้ว บนเตียงขอนุ่มนวลได้หรือไม่”
“ได้สิ ตามที่เ้าปรารถนาเถิด”
ฟางหรงยื่นมือไปปลดเสื้อนอกของหญิงสาวออกเผยให้เห็นชุดบางที่ปกปิดส่วนนั้นอยู่ด้านใน แต่มีอะไรบางอย่างที่ดันเสื้อนั้นออกมาเห็นเด่นชัด ถึงกับทำให้เขากลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ ที่ไม่ได้แตะต้องมันมานาน
หญิงสาวมองเห็นความหื่นกระหายของสามี นางถึงกับเม้มปากไว้แน่น ส่งสายตายั่วยวนสามีด้วยความอยากเต็มทนไม่ต่างกัน
ฟางหรงถอดเสื้อตัวเองออกโยนไปด้านล่างแล้วหันมามองหน้าภรรยาที่นอนอยู่ใต้เรือนร่างแสงไฟในห้องสว่างพอที่จะให้เขาเห็นใบหน้างามและเรือนร่างนั้นที่มันล่อตาล่อใจเขายิ่งนักแล้วยื่นมือไปััหน้านางบางเบาแล้วลูบไปมาหยุดตรงที่ปากของนางวนนิ้วรอบปากนางเบาๆด้วยความคิดถึงที่เคยจูบมัน
ส่วนซินอี๋นั้นใช้มือเข้าไปลูบััร่างแกร่งนั้นไปมาั้แ่ลำคอถึงหน้าอกราวนมเลื่อนลงมาหน้าท้องที่แบนราบแต่มีรอยความแข็งแกร่งชวนให้หน้าัั นางมองรูปร่างนั้นถึงกับกลืนน้ำลายที่อยากจะััมันด้วยปากของนางเอง
นิ้วสามียังวนรอบปากของนาง นางเผยอปากแลบลิ้นออกมาแตะนิ้วนั้นเบาๆ
ชายหนุ่มรับรู้ว่าอารมณ์เขา้าจะทำอะไร จึงได้สอดนิ้ว เข้าไปในปากของนางสู้กับลิ้นบางเบาภายในปากนั้น มองดูนางกระทำกับนิ้วของตน ด้วยความรู้สึกถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่มันพลุ่งพล่านเืสูบฉีดในตัวเต็มที่อยากที่จะะเิความสุขออกมาเสียเต็มทน
เขาไม่รอช้ากระโจนเข้าหานางอย่างกับเสือที่หิวกระหายเมื่อเหยื่อตรงหน้านั้นช่างโอชะเช่นนี้
1K
