“มึงกูหนีกลับบ้านทันป่ะวะ”ติมพูดขึ้นพลางเอนตัวยืนพิงกับกำแพงห้องน้ำด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
“ทำไมวะแล้วทำไมทำหน้าอาลัยตายอยากขนาดนั้นน่ะ” ไทม์หันไปถามเพื่อนตัวดีอย่างอดห่วงไม่ได้
“ก็เมื่อวานกูซ้อมบอลกลับดึกมันล้าไปทั้งตัวเลยไม่อยากเข้ารับน้องอ่ะ”
ติมมันเป็นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย่นี้อยู่ใน่คัดตัวเข้าทีมเลยต้องไปฝึกหลังเลิกกิจกรรมทุกวันเลยไม่แปลกที่มันจะเหนื่อยล้าขนาดนั้น
“ไม่ไหวก็ไม่ต้องเข้าลาพี่เขาเอาก็ได้” เสียงะโของบูมดังออกมาจากห้องน้ำ
“ก็ถ้าไม่ติดว่าวันนี้พี่เขาบอกว่าห้ามขาดกูก็คงลาหรอก”
เมื่อวาน่เย็นประธานรุ่นส่งข้อความเข้ากลุ่มว่าวันนี้ปีหนึ่งต้องเข้าทุกคนห้ามขาดเพราะเห็นว่าจะคุยเื่กิจกรรมอะไรสักอย่างนี่แหละ“เสร็จแล้ว ป่ะ”
พวกไทม์ลงจากตึกคณะตรงไปยังลานข้างตึกที่ที่ใช้ทำกิจกรรมรับน้องของสาขาวิทย์ฯคอมฯทันทีที่พวกเขามาถึงก็จัดการวางกระเป๋าบนโต๊ะหินอ่อนพร้อมกับนั่งลงเพื่อรอทำกิจกรรม
“พวกนายอย่าลืมจ่ายค่าห้องนะ”พวกเขาที่นั่งคุยกันอยู่หันไปมองเพื่อนผู้หญิงในสาขาคนหนึ่งพร้อมกับทำหน้าสงสัย“ค่าห้องอะไรอ่ะ”
“ก็ค่าห้องที่ต้องเก็บคนละเก้าร้อยไงเงินส่วนกลางสำหรับใช้ในกิจกรรมอ่ะ” พอเธออธิบายพวกเขาก็ร้องอ๋อทันทีเกือบลืมไปเลยนะเนี่ยว่าต้องจ่ายด้วย
“โอเคๆเดี๋ยวพรุ่งนี้จ่ายนะ” ตอบเออออไปก่อนจ่ายมั้ยไม่รู้ค่อยคิดอีกที
“มึงกูสงสัยอ่ะทำไมต้องเก็บค่าห้องด้วยวะ” บูมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว
“เมื่อกี้เขาก็บอกไงว่าเอาไว้ในกิจกรรมอ่ะ”
“นี่มันมหาลัยแล้วนะยังต้องเก็บอีกหรอแถมตั้งเก้าร้อยเลยนะนั่น อีกอย่างเก็บตอนนี้จะได้ใช้รึเปล่าวะ”
เขาเห็นด้วยกับที่ติมพูดพวกกิจกรรมของปีหนึ่งอย่างเช่นกีฬาสีหรือกิจกรรมอื่นๆที่มันต้องใช้เงินส่วนรวมมันก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้นอีกอย่างถ้าจะต้องเก็บเงินจริงๆ ก็ไปเก็บเอาตอนวันที่จะใช้ก็ได้แล้วอีกอย่างเงินตั้ง 900 คูณกับจำนวนคนในสาขา 85 คนรวมกันก็เงินเป็กว่า 76,500ตั้งเกือบแสนมันไม่มีทางที่จะใช้หมดภายในปีสองปีอย่างแน่นอน
“แล้วมึงจะจ่ายป่ะ”ไทม์กับติมส่ายหน้าใครจะไปจ่ายล่ะเงินเยอะตั้งขนาดนั้นพวกเขาไม่ได้กลัวเพื่อนทำเงินหายนะแต่กลัวว่าจะเพื่อนจะแอบเอาไปใช้เองซะมากกว่า
หลังจากนั่งคุยเล่นกันไปสักพักพวกรุ่นพี่ก็เริ่มทยอยกันมา
“ปีหนึ่งรวม!!”เสียงะโของรุ่นพี่ทำเด็กปีหนึ่งทุกคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่รีบกุลีกุจอวิ่งมาเข้าแถวภายในไม่กี่วินาที
“นับตลอดนับ!”
“หนึ่ง!สอง! สาม!…” เสียงนับตลอดดังฟังชัดไปเรื่อย ๆจนคนสุดท้าย “สาขามีกี่คนครับ!”พี่ประธานรุ่นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดังแต่ก็ไม่มีใครตอบเลยสักคน
“ถามทำไมไม่ตอบครับ!!ปากเป็อะไรกัน!!” เสียงของพี่ว๊ากทำเอาพวกปีหนึ่งพากันสะดุ้งเฮือก“แปดสิบห้าคนครับ!!” หนึ่งในเพื่อนะโตอบ
“เมื่อวานผมบอกว่าไงครับผมบอกว่าห้ามขาดไม่ใช่หรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงมาแค่แปดสิบคน! ตอบ!” ไม่มีเสียงตอบรับไทม์แอบเหลือบสายตามองเพื่อนพบว่าทุกคนต่างก้มหน้ากันทั้งนั้น
“ใครจะไปรู้วะว่ามันจะหยุดกัน”ติมแอบบ่นเบาๆแต่เหมือนพี่ว๊ากจะได้ยิน
“คุยอะไรกัน!!!ผมสั่งให้พวกคุณคุยรึไง!!”เสียงของพี่ว๊ากทำเอาพวกเขาสะดุ้งโหยงก่อนที่จะเหลือบมองคนข้างๆพบว่าติมมองบนพร้อมกับเบะปากอยู่
ไทม์หลุดขำเล็กน้อยก่อนจะเม้มปากกลั้น“ปีหนึ่ง!! กอดคอ!!”
ปีหนึ่งพร้อมใจกันกอดคอจะเรียกว่าพร้อมใจก็ไม่ได้เพราะคงไม่ได้มีใครอยากทำแบบนั้น
“ลุกนั่งห้าสิบครั้งปฏิบัติ!!”สิ้นเสียงคำสั่งปีหนึ่งเริ่มลุกนั่งพร้อมกับเสียงนับที่ดังลั่นแต่ไม่มีความพร้อมกันเลยสักนิด“หยุด! หยุด!! เอาใหม่ ลุกนั่งห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!!”
“ฮึ่ม!”เสียงถอนหายใจแรงจากคนข้างๆ ดังขึ้นที่ข้างหู ไม่ใช่แค่ติมหรอกเขาก็ด้วยเข้าใจนะว่า่นี้มันยังไม่ปลดระเบียบเด็กปีหนึ่งจะต้องเชื่อฟังรุ่นพี่ทุกอย่างห้ามขัดแต่แค่เพื่อนมาไม่ครบก็ไม่ถึงกับต้องสั่งลงโทษขนาดนี้ก็ได้มั้ง“หนึ่ง!! สอง!! สาม!!…”
หลังจากลุกนั่งจนครบพวกรุ่นพี่ก็ปล่อยให้ปี1 นั่งพักกันอยู่ครู่ ไทม์รับน้ำจากรุ่นพี่คนหนึ่งมาดื่มพร้อมกับสูดหายใจลึก
“ปีหนึ่งลุก!!เรียงแถว เดี๋ยวจะให้ซ้อมบูมกัน” พี่ประธานรุ่นจัดการแบ่งเป็กลุ่มๆหลังจากถูกจับแยกเป็กลุ่มบูม ไทม์ติมและเพื่อนอีกเจ็ดแปดคนคนก็เริ่มซ้อมบูมโดยมีรุ่นพี่สองสามคนคอยกำกับ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงซ้อมไปพักไปไทม์หย่อนตัวนั่งลงที่ขอบปูนใกล้ๆ พลางใช้มือนวดขาที่ปวดเมื่อย บูมหย่อนตัวลงข้างๆเอื้อมมือแตะที่บ่าด้วยความเป็ห่วง
“มึงไหวมั้ยเนี่ย”พยักหน้าตอบเนือยๆ
“มึงแน่นะ”
“เออไหวๆ” อยากจะบอกว่าไม่ไหวนะแต่กลัวจะเป็ตัวถ่วงเพื่อนเลยตอบแบบนั้นไป
“ปีหนึ่งรวม!!”เสียงเรียกรวมทำเอาเด็กปีหนึ่งกุลีกุจอวิ่งรวมแถวภายในไม่กี่นาที
“จัดแถวเลยเดี๋ยวจะบูมกันผู้ชายมาอยู่ข้างหน้าผู้หญิงไปอยู่ข้างหลัง”
เดินอ้อมไปด้านหน้าจัดแถวตามพี่ประธานสั่งโชคดีที่ไม่ได้อยู่แถวหน้าสุดไม่อยากเด่น เดี๋ยวผิดขึ้นมาเดี๋ยวขายหน้าแย่
“กอดคอ!!พร้อม!!”เสียงแขนที่กระทบกับเนื้อผ้าพร้อมกับเสียงเท้าก้าวขาไปข้างหน้าเพื่อตั้งท่าพร้อมบูม
“บูม!!!”เสียงบูมประสานดังก้องไปทั่วบริเวณโดยมีสายตาของรุ่นพี่คอยดู
“อีกรอบนะกอดคอ!! พร้อม!! บูม!!!” บูมกันอีกครั้งจนเสร็จเงยหน้าขึ้นสูดหายใจลึกแต่ก็ต้องหรี่ตาเพราะจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็เบลอขึ้นมากระทันหันพยายามหรี่ตากวาดมองไปรอบๆ ก็พบว่ารอบๆ ด้านภาพก็เบลอเหมือนกัน
“ไอ้ไทม์แว่นมึงตก”
“ห๊ะ? ไหน ๆ”
ไทม์ก้มมองหาแว่นรอบๆแต่ด้วยภาพทุกอย่างมันเบลอไปหมดทำให้มองอะไรแทบไม่เห็นเลย
“อยู่นี่ๆมึงอย่าขยับดิเดี๋ยวเหยียบ”พยายามขยับขาเพื่อจะหลบให้ติมหยิบแว่นให้แต่ด้วยสายตาที่เบลอจัดทำให้รู้สึกมึนหัวทรงตัวไม่ค่อยอยู่
แกร๊บ
“ไอ้ไทม์มึงเหยียบแว่นแล้ว”
“ห๊ะ? จริงดิ”พยายามก้มมองเท้าเพื่อหาแว่นตัวเองแต่เหมือนยิ่งขยับตัวก็ยิ่งเหยียบแว่น
“ไอ้ไทม์มึงยกขาดิ”บูมตีขาข้างขวาให้ยกขึ้น เขาพยายามหรี่ตามองคนข้างๆ ที่ก้มๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา
“เอ้าสภาพเละเทะเลย”ไทม์รับแว่นมาใส่พลางกระพริบตาปรับภาพตรงหน้าจนมันเหมือนจะเริ่มชัดขึ้นแต่มันก็ไม่ชัดขนาดจนเหมือนปกติแถมยังมีแต่รอยแตกกับคราบดินที่เกาะและยังเช็ดออกไม่หมดอีก
“มึงมีอันสำรองมั้ย”ได้แต่ส่ายหน้า ราคาแว่นสายตามันค่อนข้างจะแพงเลยไม่ได้ซื้ออันสำรองเก็บไว้ตอนแรกก็คิดว่ากะจะใช้อันนี้ไปสัก่ปีสองปีสามแล้วค่อยเปลี่ยนนั่นแหละแต่ดันมาแตกเอาซะก่อน
“สงสัยคงต้องตัดใหม่แล้วล่ะ”
“ก็ต้องตัดใหม่แหละหรือมึงจะใส่ต่อก็ได้นะไม่มีใครว่า”เขามองค้อนติมก่อนจะเอื้อมมือฟาดแขนไปทีนึงแต่ก็ต้องวืดเพราะติมดันลุกหนีซะก่อน
“แถวข้างมอมันมีร้านตัดแว่นอยู่ลองไปดูดิน่าจะไม่แพงหรอกมั้ง”
“จริงหรอเออๆ เดี๋ยวไปดู”
ทำกิจกรรมไปเรื่อยๆจนมาถึง่ห้าโมงเย็นเป็เวลาเลิกพอดีตอนแรกบูมก็กะจะมาเป็เพื่อนแต่มีธุระด่วนเลยต้องกลับก่อนส่วนติมก็มีซ้อมฟุตบอลเลยเป็ผลให้เขาต้องมาคนเดียว
ไทม์เดินไปตามฟุตบาทข้างมหาวิทยาลัยพลางกวาดสายตามองหาร้านตัดแว่นที่เพื่อนบอกแต่ด้วยสภาพการมองเห็นมีแต่รอยแตกของแว่นเต็มไปหมดทำให้เดินลำบากกว่าปกติ
สายตาหยุดไปที่ร้านหนึ่งที่มีป้ายหน้าร้านใหญ่มากมีตัวหนังสือสีฟ้าเด่นหราอยู่้าร้าน‘แว่นสวยรวยตา’ ไทม์หยุดมองซ้ายมองขวาดูรถเพื่อจะข้ามถนนยานพาหนะสารพัดชนิดขับผ่านหน้าไปหลายนาทีตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข้ามสักที
รออยู่กว่าเกือบยี่สิบนาทีในที่สุดเขาก็ได้ข้ามไทม์รีบวิ่งจากอีกฝั่งมาถึงอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัยเดินต่อมาอีกนิดจนมาหยุดยืนที่หน้าร้านพยายามหรี่ตามองชะเง้อด้านในก่อนจะเอื้อมมือไปจับประตูแต่ก็ต้องชะงักก่อนเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นป้ายหน้าร้านที่โชว์ว่า‘close’
“ไม่นะ”
ได้แต่ยืนมองป้ายอย่างหมดอาลัยอาวรณ์พลางถอนหายใจก่อนจะเดินออกมาอย่างช่วยไม่ได้อุตส่าห์ไปกดตังค์มาเพื่อตัดแว่นแท้ๆ แต่ร้านดันมาปิดซะงั้นแต่เอาจริงๆร้านก็ไม่ได้ผิดหรอกนะถ้าจะผิดก็ผิดที่เขาที่ไม่เช็คเวลาเปิดปิดของร้านให้ดี
ไทม์เดินเอื่อยไปตามริมถนนพลางถอดแว่นที่แตกออกมาเช็ดขณะนี้เองจู่ๆ ก็ไดัยินเสียงแตรรถจากด้านหลังเขาหันไปมองด้วยภาพทุกอย่างมันเบลอไปหมดจากการถอดแว่นก่อนจะโดนมือของใครบางคนกระชากแขนอย่างแรงจนหงายหลังไปกับพื้น
“โอ๊ย”ความเจ็บแล่นแปล่บที่ขาพลางกวาดมือไปตามพื้นเพื่อหาแว่นของตัวเอง “โทษทีที่ดึงแรงเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
เสียงคุ้นเคยให้หันไปมองแต่ด้วยภาพที่เบลอจนแทบจะปวดหัวไทม์หรี่ตามองคนหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืนโดยมีคนตรงหน้าช่วยพยุงพอยืนขึ้นเต็มตัวก็เห็นร่างของคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจนเป็ผู้หญิงผมสีบลอนด์กับรูปร่างที่ได้สัดส่วนเดาได้ทันทีว่าเธอต้องเป็คนที่สวยมากแน่ๆ
“นี่!เจ็บตรงไหนรึเปล่า” เสียงเรียกของเธอทำเขาหลุดออกจากภวังค์
“ครับๆ!ไม่เป็ไรครับ! ผมสบายดีครับ!” เสียงหัวเราะเยาะจากคนตรงหน้าทำเขาถึงกับขมวดคิ้ว
“ค่ะไม่เป็ไรก็ดีแล้ว แต่ที่น้องคุยมันคือกรวยนะคะ”
คำตอบของเธอทำเขาถึงกับเงยหน้าทันทีไทม์พยายามหรี่ตามองพบว่าไอ้ที่เขาคุยอยู่มันคืออะไรบางอย่างรูปทรงกรวยสีแดงจริงๆไทม์หันขวาเล็กน้อยเห็นว่าเธอยืนถัดจากกรวยแค่นิดเดียวก่อนจะหันไปยิ้มแห้งให้เธอพร้อมกับก้มหัวขอโทษ
“ขอโทษด้วยครับผมมองไม่ค่อยเห็น”
“ไม่เป็ไรค่ะแล้วนี่…แว่นตาเธอ”
รับแว่นตามาไว้ในมือพร้อมกับคลำๆเพื่อสำรวจสภาพของแว่นก่อนใส่แต่ก็ต้องคิ้วขมวดเพราะดูเหมือนว่ากระจกแว่นจะแตกจนเหลือแต่กรอบแล้ว
“พี่ขอโทษนะที่ทำแว่นของเราแตกแต่เมื่อกี้รถมอไซค์จะขับชนเราพี่เลยต้องดึงเธอเข้ามาก่อน”พอรู้เหตุผลของเธอก็แทบอยากจะก้มขอบคุณเธอโดยทันที
“ไม่เป็ไรครับผมต่างหากที่ต้องขอบคุณและขอโทษพี่มากกว่าทั้งที่รู้อยู่ว่าตัวเองสายตาสั้นก็ยังไม่ระวังตัวเอง”
เม้มปากแน่นพร้อมกับพูดขอโทษทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเป็คนสายตาสั้นมากและรู้ว่าแถวนี้รถเยอะก็ยังจะไม่ระวังตัวเองนี่ถ้าเกิดเธอไม่ดึงเอาไว้ป่านนี้คงไปนอนเจาะน้ำเกลือแล้ว
“แล้วนี่เธอกำลังจะไปไหนหรอ”
“ผมมาตัดใหม่แว่นที่ร้านนี้อ่ะครับแต่ร้านมันปิดผมเลยจะไปหาร้านที่ห้างแทนน่ะครับ”
“สภาพนี้น่ะนะ?”
“ครับ”
สภาพนี้ของเธอคงหมายถึงเขาในตอนนี้ที่ไร้แว่นตาช่วยในการมองเห็นก็อยากจะกลับบ้านเลยนะแต่แว่นมันแตกจนละเอียดไปแล้วถ้าไม่ไปตัดใหม่พรุ่งนี้ก็ไม่มีใช้สายตาของไทม์สั้นกว่า 300 ถือว่าค่อนข้างเยอะ ถ้าไม่ใส่แว่นภาพทุกอย่างจะเบลอไปหมดแทบไม่เห็นอะไรเลยความรู้สึกจะเหมือนหายตาไปข้างนึง
“เดี๋ยวพี่ส่งไปดีกว่าให้เดินไปแบบนี้มันอันตราย”
“ไม่ดีกว่าครับผมเกรงใจ อีกอย่างเราก็พึ่งรู้จักกันด้วยผมไม่อยากรบกวนน่ะครับ”จะให้เธอที่พึ่งจะเจอกันเป็ธุระพาไปตัดแว่นมันก็กะไรอยู่
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
ยกมือสวัสดีเธอก่อนจะเดินผละออกมาแต่ก็ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นจากตรงนั้นก็เท้าเ้ากรรมก็ดันไปสะดุดอะไรบางอย่างทันทีที่รู้ว่ากำลังจะล้มลงพื้นผมหลับตาปี๋รับความเจ็บที่จะตามมาแต่ก็มีอะไรบางอย่างสอดเข้ามารับที่หน้าท้องทำให้ไม่รู้สึกเจ็บ
“ไม่เป็ไรใช่มั้ย”เสียงนุ่มที่ข้างหูรู้ได้ทันทีว่าเป็พี่คนสวยคนเมื่อกี้เธอใช้มืออีกข้างจับหลังพร้อมกับค่อยๆ ดันตัวจนยืนตรงตามปกติ
“ขอบคุณครับ”หันไปขอบคุณ เธอช่วยไว้อีกแล้ว
“ให้พี่ไปส่งเถอะเธอมองไม่เห็นแบบนี้เดินไปคนเดียวมันจะอันตราย นะ”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ค่ะถ้ายังดื้อพี่จะทำโทษนะคะ” เสียงนุ่มที่กระซิบข้างหูทำเอาขนลุกซู่ ไปทั้งตัว
“งั้นพี่ไปเอารถก่อนรอตรงนี้นะคะ ห้ามไปไหน”ประโยคสุดท้ายทำเอาเขาถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกไม่กล้าปฏิเสธได้ยืนนิ่งรอเธอมาอย่างโดยดี
519
