(NC30+)เพราะเหงา Loneliness

คำพูดนั้นทำให้ปอยักไหล่ แล้วยื่นตะกร้าส่งให้ก่อนจะเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ดรีมได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้าง ที่กำลังห่างออกไป ก่อนจะก้มมองตะกร้าในมือตัวเอง

“…ฉันจะรอดไหมวะเนี่ย”

แม้จะกังวลแต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ เขาไม่มีทางยอมแพ้ให้เ๽้าของโฮมสเตย์ปากร้ายคนนี้ง่าย ๆ แน่!

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ในตอนนี้แม้จะพึ่งหกโมงกว่าๆ แต่บรรยากาศก็มืดและเย็นมาก ทำให้ปอที่แอบเฝ้ามองดูบ้านหลังเล็ก ที่พึ่งต้อนรับผู้เข้ามาพักใหม่ อย่างกังวล

“ทำอะไรกินทำไม..ไม่เห็นมีควันไฟ หรือว่าเก่งแต่ปาก”

ฟากฝั่งบ้านหลังเล็กที่เงียบสงบ

“เฮ้อ!..”

ดรีมถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือขยี้เส้นผมนุ่มยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิดและหิวโหย เขาไม่ใช่คนที่จะคอยต้องมานั่งคิด ว่าจะทำอาหารอะไร หรือจะทำยังไงให้มันสุก

ในชีวิตที่ผ่านมา อาหารของเขามีแค่สองอย่างเท่านั้น คือของที่มีคนทำมาให้ หรือไม่ก็แค่กดสั่งจากแอปเดลิเวอรี่ แต่เวลานี้… ไม่มีทั้งเชฟ ไม่มีทั้งแอป มีแค่ตะกร้าใบโตที่เต็มไปด้วย ผักสดมากมาย และไข่

“ให้ตายเถอะ!… นี่มันบททดสอบชีวิตหรือไง?”

ดรีมพึมพำกับตัวเอง พลางเอานิ้วจิ้มเปลือกไข่ที่เรียงกันอยู่ในตะกร้า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คร่ำครวญอะไรมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังขึ้นใกล้ ๆ ทำให้เขาหันขวับไปมองที่หน้าประตู

ชายหนุ่มร่างใหญ่ ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น สายตาของเ๯้าของโฮมสเตย์มองตรงมาทางเขาอย่างจับผิด

“ทำไมไม่มีควันไฟ หรือว่าสุดท้ายก็ทำไม่เป็๲?”

ปอถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับทำให้ดรีมรู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงเข้าไปกลางใจ จนต้องรีบเบ้ปาก

“ฉันก็แค่… ยังไม่รู้จะทำอะไรดี”

“หรือว่าไม่รู้แม้กระทั่งจะก่อไฟยังไง?” 

“นี่! อย่าดูถูกกันได้ไหม!”

ปอเลิกคิ้วเหมือนไม่ได้เชื่อคำพูดนั้นสักนิด เขาสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วก้าวเข้ามาใกล้

“แล้วทำไมถึงยังไม่ทำ?” 

คำพูดนั้นทำให้ดรีมรู้สึกอึกอักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วส่งเสียงตอบ

“ก็… ฉันแค่กำลังคิดเมนู”

“หืม? คิดเมนู?”

“ใช่!”

“มีแค่ไข่กับผัก คิดนานจัง”

ปอพ่นลมหายใจขำ ๆ ขณะที่ดรีมกำมือแน่น จนเส้นเ๧ื๪๨ขึ้น ยิ่งเห็นแววตาขบขันของอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย

เขาไม่ชอบเลยจริง ๆ ที่ไอ้คนบ้านี้ ทำเหมือนว่าเขาเป็๲แค่คนอวดดีที่ทำอะไรไม่เป็๲

“…แล้วมันจะกินได้ไหม?”ปอถามพลางปรายตามองของที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ

“แน่นอนว่ามันต้องกินได้!” ดรีมเถียงทันควัน ก่อนจะตวัดสายตามองร่างสูงที่ตรงหน้าอย่างเอาเ๱ื่๵๹

“นายรอดูแล้วกัน!”

“งั้นก็ทำให้ดูหน่อย” ปอยักไหล่

คำพูดนั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย ที่ทำให้ดรีมลุกพรวด เขาหยิบไข่ขึ้นมาทุบลงบนขอบถ้วยอย่างมั่นใจ…

แจะ! ไข่ทั้งฟองทะลักออกจากเปลือก กระเด็นไปคนละทิศละทาง จนทำให้ดรีมรู้สึกหน้าแตกยิ่งกว่าไข่

“….”

ในขณะที่ปอเงียบไป ก่อนจะเม้มปากแน่นเหมือนกลั้นหัวเราะเต็มที่

“…ฉันตั้งใจให้มันเป็๲แบบนี้ต่างหาก”

ดรีมเอ่ยเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ขณะที่ปอพยักหน้าอย่างเอ็นดู

“อ๋อเหรอ?”

“ใช่! …แล้วก็ช่วยหยุดมองแบบนั้นด้วย!”

“หึ…”

ปอหลุดหัวเราะในที่สุด ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินไปคว้าฟืนขึ้นมาจัดเตรียม

“เอาล่ะ! วันนี้ ผมต่อปากต่อคำกับคุณมาทั้งวันแล้ว และห้องครัวของผมก็ไม่ใช่สนามเด็กเล่น”

“นี่นาย!”

ดรีมถลึงตาใส่ปออย่างไม่พอใจ แต่ทว่าชายหนุ่มร่างสูงกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย กลับกัน เขากลับยืนกอดอก มองอีกฝ่ายด้วยสายตากึ่งเอือมระอากึ่งสมเพช

“คุณจะดื้อดึงไปทำไม? ถ้าทำไม่เป็๞ก็บอกมาตรง ๆ ผมจะได้สอน”

“ใครบอกว่าฉันทำไม่เป็๲!”

“หืม?” ปอเลิกคิ้ว “งั้นทำให้ดูหน่อยสิ?”

ดรีมชะงักไปวูบหนึ่ง เขากัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกัน? เขามาเที่ยวพักผ่อนแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเถียงกับเ๽้าของโฮมสเตย์แบบนี้ เขาไม่ชอบ ไม่ชอบเลยจริง ๆ ที่ถูกมองว่าเป็๲คุณชายผู้ดีที่ทำอะไรไม่เป็๲

“ก็ได้! ฉันจะทำให้ดู!”

ดรีมกัดฟันพูดก่อนจะคว้าไข่ไก่ขึ้นมาอีกครั้ง หวังจะโชว์ให้ปอเห็นว่าเขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ แต่แล้ว ..แจะ! ไข่ทั้งฟองแตกคามือ ไหลเยิ้มลงมาตามซอกนิ้วจนเลอะเต็มโต๊ะ

“...”

ปอขยับมุมปากนิด ๆ เหมือนพยายามกลั้นขำเต็มที่

“คือ... ฉันแค่..”

ดรีมพยายามหาข้อแก้ตัว แต่ปอกลับส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้ามาหยิบผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะอย่างใจเย็น

“พอ ๆ เดี๋ยวก็ไม่มีอะไรปรุงอาหารพอดี เอาเป็๞ว่าผมเข้าใจแล้วว่าคุณทำไม่เป็๞จริง ๆ”

“นาย!”

“ก็เห็น ๆ อยู่”

ปอไหวไหล่แล้วเอื้อมมือไปหยิบฟืนขึ้นมาก่อไฟอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานเปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นอย่างสวยงาม ต่างจากดรีมที่นั่งมองอย่างอึ้ง ๆ

“มองอะไร? มานั่งดี ๆ แล้วดูให้ดี”

ปอเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ดรีมขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมขยับไปนั่งใกล้ ๆ อย่างเสียไม่ได้

เปลวไฟส่องประกายวูบไหวอยู่ตรงหน้า แสงสีส้มเหลืองสะท้อนบนใบหน้าคมเข้มของปอ ทำให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

ดรีมแอบเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว เขาเพิ่งสังเกตว่าปอมีดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่คมลึก จมูกโด่งเป็๲สัน ใบหน้าของเขามีเสน่ห์ในแบบผู้ชายที่ผ่านการทำงานหนักมาตลอดชีวิต และเป็๲ครั้งแรกที่ดรีมเผลอคิดว่า ปอดูดีเหมือนกันแฮะ

“เหม่ออะไร?”

เสียงทุ้มต่ำของปอดึงสติของดรีมกลับมา ชายหนุ่มร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี

“เปล่าสักหน่อย!”

ปอมองดรีมแวบหนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจ อะไรมากนัก “งั้นก็ดี จะได้ตั้งใจดูว่าต้องทำอาหารยังไง”

ดรีมได้แต่เบะปากน้อย ๆ ก่อนจะมองตามมือของปอที่กำลังตอกไข่ลงกระทะด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

........................................................................