แสงแรกของรุ่งเช้าสาดส่องลงมาบนหมู่บ้านคาริกที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้เมื่อคืน ชาวบ้านช่วยกันเก็บกวาด บางคนลากศพโจรไปกองรวมกัน บางคนรวบรวมอาวุธและของมีค่าที่กระจัดกระจาย อาเธอร์และเดวิดยืนมองจากระยะไกล ฝุ่นเืยังเกาะตามเสื้อผ้าของอาเธอร์ แต่แผลทุกอย่างสมานหายไปแล้ว เขาถอนหายใจ "หนักหน่วงกว่าที่คิด แต่พวกเราทำได้"
เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่ โบทัสส่งคนมาเรียกทั้งสองไปพบที่บ้านของเขา อาเธอร์และเดวิดเดินเข้าไป โบทัสนั่งอยู่บนเบาะเดิม ควันจากท่อสูบลอยคลุ้ง เขามองทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ข้าต้องขอบคุณพวกเ้าอีกครั้ง" เขากล่าว เดวิดแปลทันที "ข้าจะไม่ถามว่าเหตุใดพวกเ้าต่อสู้เก่งกาจได้แบบนั้น… ถ้าไม่มีพวกเ้า คาริกคงไม่เหลืออะไรเลย และข้าอยากให้พวกเ้ารู้ไว้ว่าพวกเ้าสามารถอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ได้นานตราบเท่าที่พวกเ้า้า หมู่บ้านคาริกจะต้อนรับพวกเ้าสองคนเสมอ"
อาเธอร์ยิ้ม "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอ" เดวิดแปลต่อ "แต่เรากำลังคิดว่าจะเดินทางไปทารอน เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับทวีปนี้"
โบทัสมองทั้งสองครู่หนึ่ง ถอนหายใจ แล้วชี้ไปที่กองถุงผ้าขนาดใหญ่ที่วางกองอยู่ด้านนอก "นั่นคือของที่ได้จากพวกโจร อาวุธ ของมีค่า และม้าที่รอดชีวิตอีกห้าตัว พวกเ้าเอาไปเถอะ เป็รางวัลที่ควรจะเป็ของพวกเ้าอยู่แล้ว"
อาเธอร์มองตามที่โบทัสชี้ แล้วหันกลับมา "มันเยอะเกินกว่าที่เราสองคนจะแบกไปได้" เขาพูด เดวิดแปล "เอางี้ดีกว่า เราเอาแค่ของมีค่าบางส่วนที่พกได้ เสบียง และม้าสองตัว แค่นี้ก็พอให้เราเดินทางไปทารอนแล้ว"
โบทัสส่ายหน้า "ไม่ได้ ถ้าไม่มีพวกเ้า หมู่บ้านนี้คง—"
ยังไม่ทันพูดจบ อาเธอร์ยกมือขัด "แบบนี้แหละดีแล้ว" เขายิ้มกว้าง "เพราะมันหมายความว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันอีกไงล่ะ"
โบทัสมองรอยยิ้มนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างชั่วขณะ ก่อนจะหลับตาลง ถอนหายใจ แล้วยิ้มตอบ "ตามนั้นก็ได้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้คนเตรียมทุกอย่างให้พร้อม"
"ขอบคุณ" อาเธอร์พูด เดวิดแปลคำนั้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
โบทัสยกมือขึ้น "แต่คืนนี้ พวกเ้าต้องให้ชาวบ้านจัดงานเลี้ยงให้ก่อน ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด"
อาเธอร์หัวเราะ "ได้ ตามนั้น"
งานเลี้ยง
ค่ำคืนนั้น หมู่บ้านคาริกเต็มไปด้วยแสงไฟจากกองฟืนและเสียงหัวเราะ ชาวบ้านตั้งโต๊ะยาวกลางหมู่บ้าน วางอาหาร ขนมปังอบใหม่ เนื้อรมควันจากสัตว์ป่า และผลไม้สีเหลืองที่หวานฉ่ำ อาเธอร์นั่งข้างโบทัส ถือถ้วยน้ำผึ้งหมัก จิบไปคุยไป เด็กๆ อย่างลีราและโทมัสวิ่งมาเกาะแขนเขา ขอให้เล่าเื่การต่อสู้ เขายิ้มแล้วเล่าด้วยท่าทางเกินจริงจนเด็กๆ หัวเราะคิกคัก
เดวิดนั่งข้างๆ ถือถ้วยน้ำเปล่า ชาวบ้านคนหนึ่งยื่นเนื้อรมควันให้ "กินสิ เ้าสู้เยอะขนาดนั้นต้องหิวแน่" เดวิดส่ายหน้า "ขอบคุณ แต่ข้าเพิ่งกินมาเต็มที่เมื่อบ่าย ข้าอิ่มแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ อาเธอร์หันมามองแล้วพยักหน้า "จริงๆ เขากินเยอะมากตอนบ่าย ไม่ต้องห่วงๆ" เขาแก้ตัวแทนอย่างแเี ชาวบ้านพยักหน้ายอมรับ ไม่ถามต่อ
งานเลี้ยงดำเนินไปจนดึก เสียงร้องเพลงท้องถิ่นดังก้อง อาเธอร์ยกถ้วยขึ้นชนกับโบทัส "เพื่อคาริก" เขาพูด โบทัสยิ้ม "เพื่อนักเดินทางอย่างพวกเ้า"
เมื่อกลับถึงที่พัก อาเธอร์นั่งลงบนพื้น หายใจออกยาวๆ เขามองไปที่เดวิดที่ยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง "นายรู้สึกอะไรบ้างไหม?" เขาถาม
เดวิดหันมามอง "นายก็รู้ว่าผมไม่มีความรู้สึก" เขาตอบเรียบๆ
อาเธอร์ลุกขึ้น เดินไปยืนข้างเดวิด มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นดวงดาวที่เรียงตัวแปลกตา และพระจันทร์ที่มีวงแหวนจางๆ รอบตัว ไม่เหมือนโลกที่เขาเคยรู้จัก "รู้ไหม ตอนอยู่โลกเดิม ฉันฆ่าคนไปเยอะมาก มากจนนับไม่ถ้วนเลยละ" เขาพูดช้าๆ "ตอนนั้นฉันมันก็แค่เครื่องจักรสังหาร มีชีวิตอยู่เพื่อทำตามคำสั่งจากเบื้องบน ฉันทำไปโดยไม่ปฏิเสธ ไม่ถาม ไม่คิดอะไรเลย แต่ครั้งนี้…" เขาหยุด สูดหายใจเข้าลึก
“มันต่างออกไป” อาเธอร์หันมามองเดวิด สายตาจริงจังกว่าทุกครั้ง “เป็ครั้งแรกที่ฉันเลือกจะทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่มีใครมาสั่งฉัน”
เขาหัวเราะแ่ๆ พลางส่ายหัว “แต่นายคงไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอกใช่ไหม?”
เดวิดมองกลับ "ผมไม่เข้าใจความรู้สึกนั้น นายกำลังพูดถึงแิที่ไม่มีอยู่ในระบบของผม และที่สำคัญตัวผมถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น"
อาเธอร์ขมวดคิ้วพลางถอนหายใจ “นายมีชิปประมวลผลที่ล้ำหน้าที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยสร้างมาฝังอยู่ในหัว แต่มันดันไม่ช่วยให้นายเข้าใจเื่ความรู้สึกเลยงั้นเหรอ?”
เดวิดเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเรืองแสงสีฟ้ากะพริบเป็จังหวะขณะประมวลผล “จากข้อมูลที่มีอยู่ในตอนนี้… ไม่”
อาเธอร์ส่ายหัว “ให้ตายสิ ฉันติดอยู่กับหุ่นยนต์ที่ฉลาดระดับพระเ้า แต่กลับไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด”
เดวิดกระพริบตา “ถ้ามันช่วยให้นายสบายใจขึ้น ฉันสามารถเลียนแบบสีหน้าหรือโทนเสียงที่ดู ‘มีอารมณ์ร่วม’ ได้”
"ชิ..." อาเธอร์โบกมือ "ช่างมันเถอะ ฉันจะไปนอนแล้ว" เขาเดินไปที่ที่นอน ทิ้งตัวลงไปโดยไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยให้เดวิดยังคงยืนอยู่ที่หน้าต่าง
เดวิดจ้องมองออกไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ั์ตาสีเงินสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบ และที่มุมปากของเขา บางสิ่งบางอย่างขยับเล็กน้อย รอยยิ้มเล็กน้อย เล็กจนแทบมองไม่เห็น ที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
854K
