การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ทำไมนางจะไม่รู้เล่าว่าเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เป็นบ่าวคนสนิทของต้วนชิงหมิงเพียงแต่เรื่องที่จะพูดเป็นเรื่องที่นางต้องล่วงเกินหลิวอี๋เหนียงจึงไม่อยากให้คนนอกได้ยินได้ฟัง

        นางมองไปที่อีกฝ่ายพูดว่า “คุณหนูใหญ่คงจะรู้เรื่องที่อี๋เหนียงเคยมีลูกแต่ว่าแท้งไป”

        นางพยักหน้าเป็นคำตอบรับว่าทราบแล้ว “เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินมานานแล้ว”

        นางจึงพูดต่อ “ในจวนต้วนนอกเสียจากฮูหยินติงโหรวแล้วก็มีเพียงหลิวหรงที่มีลูกสาวส่วนอี๋เหนียงและคนอื่นถ้าเกิดท้องขึ้นมา ไม่แท้งลูก ก็เสียชีวิตตอนคลอดดังนั้นจนถึงตอนนี้ในจวนต้วนมีเพียงคุณหนูใหญ่ คุณหนูรองและคุณชายใหญ่ส่วนฮูหยินได้จากโลกไปหลังจากคลอดคุณชายใหญ่ได้ไม่นาน”

        แววตาของต้วนชิงหมิงหม่นหมองลงคล้ายหวนรำลึกเรื่องนี้นางรู้ ทว่าสิ่งที่ไม่รู้คือเหตุใดจางอี๋เหนียงถึงได้มาพูดถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมาแล้ว

        นางเล่าย้อนรำลึกถึงเรื่องเก่า “ข้าจำได้ชัดเจนไม่ลืมเลือน ตอนนั้นเป็นฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงที่ดอกกุ้ยฮวาผลิบาน ท้องของข้าก็ยังปกติดี แต่เมื่อกินขนมกุ้ยฮวา[1] ข้าก็แท้งลูกโดยไม่คาดคิด ทั้งยังหาสาเหตุไม่ได้” นางหยุดเว้นจังหวะ ต้วนชิงหมิงที่ฟังมาถึงตรงนี้คล้ายจับพิรุธได้นางต้องรู้แน่ ว่าใครปองร้ายนางกับลูกของนาง ไม่เช่นนั้นจะพูดเช่นนี้ทำไม!

        อีกฝ่ายกล่าวต่อ “ข้ารู้ว่าหลิวหรงไม่ยอมให้ใครมีลูกชายสืบสกุลให้จวนต้วนนางจึงใช้โอกาสในช่วงนั้นลงมือ”

        เด็กสาวเลิกคิ้วขึ้นพลางขมวดมุ่นคิ้วในทันที “เรื่องนี้ยังไม่ได้สืบหาสาเหตุเลยหรือ?”

        จางอี๋เหนียงยิ้มรับอย่างขมขื่นกล่าวตอบ “จะหาได้อย่างไร? ตอนนั้นนายท่านอยู่ชายแดนหลิวอี๋เหนียงออกไปเก็บค่าเช่าตอนกลับมายังโทษข้าว่าไม่ระวังจึงไม่สามารถรักษาบุตรชายของตัวเองไว้ได้”

        อีกฝ่ายนิ่งเงียบไม่พูดจานางรู้แล้วว่าเล่ห์เหลี่ยมหลิวหรงนั้นมากมายเกรงว่าจางอี๋เหนียงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

        “ความจริงแล้วทุกปี ในฤดูใบไม้ร่วง หลิวหรงมักจะป่วยช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่ตอนนั้นเหตุใดนางถึงหายป่วยหลังจากออกไปเก็บค่าเช่าอย่างน่าอัศจรรย์ ส่วนอี๋เหนียงที่ตั้งครรภ์ส่วนมากจะอยู่ช่วงฤดูร้อนพอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะแท้งลูกไม่ใช่แค่นางยังมีอี๋เหนียงอีกหลายคนที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน”

        นางมองไปยังต้วนชิงหมิงด้วยความทุกข์ใจ

        “ที่ข้าเอาเรื่องนี้มาพูดกับคุณหนูใหญ่ ไม่ได้หวังว่าให้เจ้าช่วยแก้แค้นลูกข้าไม่สามารถได้ลืมตาดูโลกอาจจะเป็นความโชคร้ายของข้าแต่สำหรับลูกอาจจะเป็นความโชคดี”

        เด็กสาวยังคงรับฟังอย่างสงบนิ่งนางกับต้วนอวี้เป็นถึงลูกภรรยาเอก ยังโดนหลิวหรงเล่นงานขนาดนี้จะนับประสาอะไรกับลูกชายและลูกสาวอนุดูท่าแล้วจางอี๋เหนียงผู้นี้คงคิดได้แล้ว

        จางอี๋เหนียงหยุดเว้นจังหวะครู่เดียวร่างกายพลันสั่นเทิ้มขึ้นมาราวกับกลืนก้อนสะอื้นอยู่ในอกพูดขึ้นเสียงสั่น

        “เป็นความผิดของข้าเองทำให้คุณหนูใหญ่ไม่สบายใจ” ต้วนชิงหมิงเพียงแต่ยิ้มรับไม่เปล่งเสียงตอบนางจึงพูดต่อ

        “ปกติข้าไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ ได้แต่นับวันนับเดือนว่าใกล้จะถึงวันที่ไปเก็บค่าเช่าแล้วหรือยังดูท่าหลิวหรงคงจะไม่ยอมถูกกักบริเวณอยู่แต่ในเรือน”

        ได้ยินคำพูดจางอี๋เหนียงนางขมวดคิ้วทันทีพลันคิดได้ว่าช่วงฤดูใบไม้ร่วงของทุกปีหลิวหรงจะไม่อยู่จวนหลายวัน ส่วนไปทำอะไรนั้นไม่เคยมีใครพูดถึงมาก่อน

        ดูท่าปีนี้เรื่องค่าเช่าจะให้หลิวหรงไปเก็บไม่ได้เด็ดขาด!คิดถึงตรงนี้ นางจึงพูดออกไป “ขอบคุณอี๋เหนียงที่คอยเตือนถ้าไม่พูดถึง… ข้าคงลืมไปแล้ว!”

        นางยิ้มเจื่อนๆ “อยู่ในจวนมาสิบกว่าปีเรื่องอื่นอาจจะลืมเลือนไปบ้างแต่วันที่เสียใจกลับจดจำได้อย่างชัดเจน!”

        อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบดุจเดิมผู้หญิงคนหนึ่งใช้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดเพื่อรักผู้ชายคนหนึ่งและยังสูญเสียลูกอันเป็นที่รักอย่างสุดหัวใจแน่นอนว่าคงเป็นช่วงเวลาน่าเศร้าที่จำได้อย่างไม่ลืมเลือน

        จากที่เงียบอยู่นานต้วนชิงหนิงจึงพูดขึ้น “อี๋เหนียงอย่ามองโลกในแง่ร้าย เจ้ายังอ่อนวัย ยังสามารถมีลูกได้...”

        นางพยักหน้าตอบ “ช่างเสียเถอะคุณหนูใหญ่  ข้าท้อแท้ใจไปหมดแล้วตอนนี้คิดเพียงแต่ดูแลองค์ชายใหญ่ให้เติบโต เพื่อพึ่งพาในบั้นปลายชีวิตก็เท่านั้น”

        เด็กสาวหรี่ตาลงมองอีกฝ่ายตรงหน้าที่ต้องการแสดงความซื่อสัตย์ต่อนางโดยยอมไม่มีลูกขอเพียงได้เห็นต้วนอวี้เติบใหญ่

        นางยังไม่ทันได้อ้าปากถามนอกห้องก็มีเสียงชิวจวี๋พูดดังขึ้น “คุณหนูใหญ่เถี่ยเฟิงมาแล้วเจ้าค่ะ!” นางกล่าวตอบรับทันที

        “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” เมื่อเห็นว่าต้วนชิงหมิงมีธุระนางรีบกล่าวขอตัวลา

        เมื่อเดินออกจากห้องจึงเห็นเถี่ยเฟิงโค้งคำนับให้ “คุณหนูใหญ่ นายท่านเชิญไปที่ห้องอ่านหนังสือขอรับ”

        นางพยักหน้ารับรู้ “รอสักประเดี๋ยว ข้าจะไปพร้อมกับเจ้า”

        แล้วหันไปเรียกเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์มาช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อครู่เพิ่งพูดถึงหลิวหรงตอนนี้ต้วนเจิ้งเรียกนางไปหาแล้วไม่รู้ว่าการเรียกไปครั้งนี้ด้วยเรื่องอันใด?

        …...

        เมื่อต้วนชิงหมิงมาถึงหน้าห้องอ่านหนังสือพลันได้ยินเสียงดุของต้วนเจิ้งดังก้องกังวานออกมา

        “ถ้าป่วยก็ไปตามหมอมา ให้ข้าไปจะมีประโยชน์อะไร?” ภายในห้องได้ยินเสียงแม่นมหลี่พูดค่อยๆ

        “นายท่านก็ทราบดีว่าทุกปีเมื่อถึงช่วงนี้โรคเรื้อรังที่อี๋เหนียงเป็นจะกำเริบ... ขอร้องนายท่าน...”

        แม่นมยังพูดไม่ทันจบต้วนเจิ้งชิงตวาดเสียงกร้าว ไม่เปิดช่องให้ต่อรองแม้สักนิด “ต้องให้ข้าพูดใหม่อีกรอบใช่ไหม?” อีกฝ่ายได้ยินจึงรีบขอตัวลาไปทันที

        ต้วนชิงหมิงที่ฟังอยู่นอกห้องหยักยิ้มขึ้นยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่โดนอวี้หรานตบ ตบนี้ช่างคุ้มค่า!เช่นนี้แม้หลิวหรงจะออดอ้อนอย่างไรก็คงไม่สำเร็จ!

        ทว่าครั้งนี้คนที่ตบหน้านางคือต้วนอวี้หรานแต่อีกฝ่ายยังคงเดินไปมาอยู่ในเรือนอย่างสบายใจไม่เห็นต้วนเจิ้งทำโทษนั่นแสดงว่าความโกรธของผู้เป็นบิดาทุเลาลงมากแล้ว

        เช่นนั้นนางจะต้องพูดโน้มน้าวให้ผู้เป็นบิดาปล่อยหลิวอี๋เหนียงออกมาดีหรือไม่?

        นางเปลี่ยนสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มทันทีผลักประตูเข้าทำความเคารพ “ชิงหมิงคารวะท่านพ่อ!”

        “ชิงหมิงมาแล้วหรือ?” แม้ใบหน้าของผู้เป็นบิดาจะไม่ได้เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนลง

        ต้วนชิงหมิงทำท่าหันไปมองแม่นมหลี่เอ่ยถามนางด้วยความแปลกใจ “แม่นมหลี่จากเรือนหลิวอี๋เหนียงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเล่าอี๋เหนียงไม่ได้ถูกกักบริเวณไปแล้วหรือ มาหาท่านพ่อด้วยเหตุอันใด?”

        เมื่อได้ฟังที่ต้วนชิงหมิงถามจึงรีบก้มหน้าเอ่ยขึ้นเสียงคล้ายไร้เรี่ยวแรง

        “เรียนคุณหนูใหญ่ อี๋เหนียงป่วยเป็นโรคเรื้อรังเจ็บปวดทรมานอย่างมากจึงอยากให้นายท่านไปดูเสียหน่อยเจ้าค่ะ!” เมื่อพูดจบนางก้าวไปข้างหน้าพูดอย่างขอร้องอ้อนวอน “คุณหนูใหญ่ช่วยพูดให้นายท่านไปดูหลิวอี๋เหนียงที่ปวดทรมานอยู่ด้วยเถอะเจ้าค่ะ!”

        นางยิ้มบางเอ่ยเสียงเรียบไม่เป็นเดือดเป็นร้อน “ถ้าป่วยก็ให้ไปตามหมอท่านพ่อไม่ใช่หมอ ถ้าไปดูแล้วอี๋เหนียงจะดีขึ้นได้อย่างนั้นหรือ?”

        คิดไม่ถึงว่าต้วนชิงหมิงจะพูดเช่นนี้ สีหน้าแม่นมละม้ายตระหนกตกใจพูดอะไรไม่ออกพลันเหลือบมองไปที่ต้วนเจิ้งที่มีสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์พลางขมวดคิ้วขึ้นทว่าใบหน้าของเด็กสาวยังคงแต้มรอยยิ้มบางดุจเก่า

        “ แม่นมกลับไปก่อน ไปเรียนว่าท่านพ่อทราบแล้ว!” แม่นมหลี่จนปัญญาได้แต่มองอีกฝ่ายที่ไม่แสดงท่าทีจึงขอตัวลาออกไป

        ต้วนชิงหมิงเดินไปตรงหน้าต้วนเจิ้งพูดขึ้นสุ้มเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ท่านพ่ออี๋เหนียงไม่สบาย ท่านจะไม่ไปดูหน่อยหรือเจ้าคะ?”

        ผู้เป็นบิดาไม่เปล่งเสียงตอบทว่าส่งเสียง “ฮึ” ออกมาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าดุจเดิม “เจ้าไม่ได้พูดไปเมื่อครู่หรือว่าพ่อไม่ได้เป็นหมอ?”

        นางยิ้มออกมาเล็กน้อย “ท่านพ่อไม่ใช่หมอแต่ไม่แน่ว่าท่านพ่อไปดูอี๋เหนียงแล้วอาจจะหายเป็นปกติก็ได้เจ้าค่ะ”

        นางดูออกอีกฝ่ายกำลังโมโหคงโกรธหลิวหรง แต่ก็ยังเป็นห่วงสุขภาพของนางอยู่  ต้วนชิงหมิงจึงชิงพูดขึ้น “ท่านพ่อเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของอี๋เหนียงถ้าท่านหายโกรธแล้วก็ปล่อยอี๋เหนียงออกมาเถอะเจ้าค่ะ!”

        ต้วนชิงหมิงวาดหวังเต็มอกว่าจะได้ชำระแค้นกับหลิวหรงถ้าไม่ปล่อยให้นางออกมาก็คงไม่มีโอกาสได้จัดการกับนาง ปล่อยให้นางออกมาเสียดีกว่าไม่แน่ว่าครั้งนี้อาจจะได้ประจันหน้ากันอย่างจริงจัง

        ผู้เป็นบิดาครุ่นคิดอยู่ครู่เดียวก่อนเอ่ยวาจาออกมา “ชิงหมิง... อย่างไรเสียนางก็เป็นอี๋เหนียงของเจ้าไปดูนางแทนพ่อหน่อยได้หรือไม่”

        …...

        [1]ขนมกุ้ยฮวา ทำมาจากแป้งหมี่ขาวและน้ำตาล ทรงสี่เหลี่ยมหรือกลมลักษณะสีขาวคล้ายขนมโก๋