-BAD FRIEND-
17
“ยะ อย่าบอกนะว่ามึงจะมาอยู่กับกู!” ไวกว่าความคิดก็ปากฉันนี่แหละ
“ได้ไหมล่ะ” พวกมันสามคนมองมาที่ฉันอย่างคาดคั้น
“คะ คือ” คือกูจะตอบยังไงดีล่ะ ไม่ใช่ไม่อยากให้มันอยู่นะแต่มันคงไม่เป็ผลดีกับหัวใจฉันแน่
ฉันกลัว กลัวว่าถ้าอยู่ใกล้มันมากกว่านี้จะทำให้ฉันเลิกรู้สึกกับมันไม่ได้
“มึงก็ให้มันอยู่ไปเถอะมันจะได้ไม่ต้องไปหาห้องใหม่ไง” ไอ้พีทบอกเสียงอ่อยมันคงจะรู้สึกไม่ดีที่นักรบย้ายออกมาแบบนี้หรอกเพราะนักรบก็อยู่กับมันมาตั้งนานส่วนหลินก็เป็แฟนไง
“มีคนช่วยหารค่าห้องอีก” ไอ้บอล
โอ๊ยยย ไอ้พวกเวรอย่ากดดันกูได้ไหมเนี่ย นี่ฉันเลือกอะไรได้บ้างเนี่ย แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม เลือกให้เธอไม่ไปได้หรือเปล่า หมายถึงไม่ไปอยู่กับฉันอ่ะนะ
“ถ้ามึงคิดนานขนาดนี้กูไปอยู่ที่อื่นก็ได้” แล้วทำไมมึงต้องทำสายตาน่าสงสารด้วยเล่า ไม่สงสารกูบ้างเหรอ ฮืออออ
“โห่วบัว เพื่อนมึงทั้งคนอ่ะ” ไอ้พีทตัดพ้อ
“เออๆ ก็ได้อยากไปก็ไป” ถ้าจะเป่าหูกันขนาดนี้แล้วจะให้ฉันปฏิเสธได้ไงล่ะ หลังจากนี้ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมแล้วกัน
“ขอบคุณ” นักรบบอกพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ แต่ขอโทษนะไม่จริงใจเลยว่ะ
“แล้วมึงจะย้ายไปเมื่อไหร่”
“พรุ่งนี้”
“ห๊ะ ทำไมมันเร็วแบบนี้วะ” อะไรมันจะปุบปับแบบนี้ ไม่ให้เวลาฉันตั้งตัวหน่อยเหรอ
“ก็หลินจะย้ายมาพรุ่งนี้” ไอ้พีทตอบ
“เออๆ แล้วแต่มึงแล้วกัน เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อน” ฉันบอกก่อนจะหยิบกระเป๋าติดมือมาด้วย ไม่ใช่อะไรหรอกจะไปเติมปาก ไม่รู้ทำไม่นี้ปากถึงแห้งนัก
“ไปเพื่อนไหม” นักรบถาม
“ไม่ต้องอ่ะ” พวกมันพยักหน้ารับแล้วฉันก็เดินออกมาเลย ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เมาอะไรมากมายแค่มึนๆ เอง
เมื่อเข้าห้องน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่หน้าห้องน้ำซึ่งมันเป็ห้องน้ำหญิงทำให้ฉันคิดว่าเขาอาจจะมารอฉัน
“บีม” ฉันเรียกคนที่ยืมก้มหน้าพิงผนังอยู่
“อ้าวบัว” บีมยิ้มให้ทันทีเมื่อเห็นฉัน
“มายืนทำอะไรหน้าห้องน้ำหญิงเหรอ” ฉันถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
“มารอเธออ่ะดิ เห็นเดินมาเข้าห้องน้ำคนเดียว” ที่เขาพูดหมายความว่าเขาเห็นฉันั้แ่แรกแล้วงั้นเหรอ
“มาเที่ยวเหมือนกันเหรอ” ฉันถาม หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ใช่แล้วล่ะฉันไม่ได้ทักบีมไป ไม่รู้สิฉันคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลาอ่ะ ไม่รู้เขาจะรอฉันทักไปหรือเปล่า
“อือ แล้วเมาป่ะเนี่ย”
“คนอย่างฉันไม่เมาง่ายๆ หรอกน่า”
“เก่งจริงๆ มาเดี๋ยวฉันเดินไปส่ง” บีมยื่นมือมาจับมือฉันก่อนจะพาไปส่งที่โต๊ะ
เป็ครั้งที่สองแล้วที่เขาจับมือฉันแบบนี้แล้วฉันไม่ได้ปฏิเสธ ถ้าเป็ผู้ชายคนอื่นฉันคงสะบัดทิ้งแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมพอเป็บีมฉันถึงยอมให้เขาจับก็ไม่รู้
กึก
ฉันหยุดเดินก่อนที่จะถึงโต๊ะเมื่อมองเห็นภาพที่กำลังทำร้ายจิตใจฉันตอนนี้ บีมหันมามองฉันอย่างงงๆ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องไปที่ผู้หญิงกับ
ผู้ชายที่กำลังนั่งกอดกันอยู่ ถ้าไม่ใช่มันที่นั่งอยู่ตรงนั้นฉันก็คงจะไม่รู้สึกอะไร แต่มันคือนักรบไง นักรบกับยัยน้องเบลล์อะไรนั่น มันจุก จุกจนพูดไม่ออก
“เป็อะไรหรือเปล่า” บีมถามขึ้น คงจะเป็เพราะตอนนี้ฉันกำมือแน่นจนบีมน่าจะรู้สึกได้
“ปะ เปล่า ฉันว่าฉันกลับเลยดีกว่า” ฉันฝืนยิ้มให้เขา ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ดีนะที่ฉันเอากระเป๋ามาด้วยเพราะฉันไม่อยากกลับไปที่โต๊ะแล้วต้องทำตัวปกติเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งที่รู้สึกอยู่เต็มหัวใจ เพราะฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะเก็บอาการได้ดีแค่ไหน ให้ฉันกลับไปร้องไห้เงียบๆ คนเดียวที่ห้องดีกว่า
“เดี๋ยวฉันไปส่ง” เขาคงจะเห็นท่าทางไม่ค่อยดีของฉันถึงได้อาสาจะไปส่ง ซึ่งฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะขับรถกลับเองได้เหมือนกัน ตอนนี้จิตใจฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว บวกกับแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปอีก ฉันกลับเองไม่ได้แน่ๆ
“อือ ก็ดีเหมือนกัน” ก่อนจะเดินออกไปฉันหันกลับไปมองภาพนั้นอีกครั้งเพื่อจะย้ำกับตัวเองให้เลิกรู้สึกสักที แต่มันเป็จังหวะเดียวกับที่นักรบหันมาสบตากับฉันพอดี มันเบิกตากว้างเล็กน้อยที่เห็นฉันยืนมองอยู่มันไล่สายตามามองที่มือของฉันที่ถูกบีมจับไว้อยู่ก่อนจะมองหน้าบีมที่ตอนนี้ก็มองไปที่มันเหมือนกันแต่ฉันอ่านสายตาของทั้งคู่ไม่ออกและไม่อยากสนใจด้วย
“ไปกันเถอะ” ฉันบอกบีมที่ยังยืนนิ่งให้พาฉันออกไปจากที่นี่สักที ฉันอยู่ไม่ไหวแล้ว
บีมหันมาสนใจหันก่อนจะพยักหน้าแล้วพาฉันออกมาข้างนอกทันที
“รออยู่ตรงนี้แหละ รถเธออยู่ตรงไหน” บีมถามเมื่อพาฉันออกมายืนอยู่หน้าผับ
“อยู่ตรงนู้นอ่ะ ทะเบียนXXXX” ฉันหยิบกุญแจรถให้เขาก่อนจะชี้ไปที่ตำแหน่งที่จอดรถไว้
“รอแปป” บีมบอกก่อนจะเดินไปเอารถ
ระหว่างที่รอฉันก็เอาโทรศัพท์ออกมาเพื่อไลน์บอกพวกมันว่าฉันขอกลับก่อน ป่านนี้พวกมันคงเป็ห่วงฉันแย่แล้วมั้งที่หายไปเข้าห้องน้ำนานขนาดนี้ ฉันหมายถึงคนอื่นน่ะนะ อีกคนคงจะไม่สนใจฉันหรอก แล้วฉันจะไปนึกถึงมันทำไมเนี่ย เฮ้อออ ตัดใจนะบัว ตัดใจ
ปรี๊น!
“อ๊ะ!” ฉันใเมื่อได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นข้างหน้า ฉันรีบสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดต่างๆ ออกไปก่อนจะเดินไปขึ้นรถเมื่อเห็นรถของตัวเองที่บีมเป็เป็คนขับมา นี่ฉันเหม่อถึงขนาดต้องบีบแตรเรียกเลยเหรอเนี่ย
“เหม่ออะไร” บีมถามขึ้นทันทีเมื่อฉันขึ้นไปนั่งบนรถข้างคนขับ
“โทษที ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอ่ะ” ฉันตอบก่อนจะหันมามองข้างทางแทนเมื่อรถเคลื่อนตัวออกมา
รถแล่นออกมาเรื่อยๆ บนท้องถนนที่เวลานี้ไม่ค่อยมีรถสัญจรเหมือนในตอนตอนวันโดยปราศจากบทสนทนาจากเราทั้งสองคน ฉันนั่งมองวิวข้างทางอย่างไม่อยากจะคิดอะไร
“อยากไหนหรืเปล่า” บีมถามเมื่อนั่งเงียบมานาน
“ฉันอยากพัก” ฉันตอบเสียงเบาโดยที่ไม่หันได้หันไปมองเขา วันนี้ฉันเหนื่อยจริงๆ
“แต่ฉันมีที่ที่จะทำให้เธอสบายใจนะ ไปมั้ย”
อยากให้ฉันไปขนาดนั้นเลยเหรอ สภาพฉันมันคงดูแย่มากใช่มั้ย ฉันไม่รู้หรอกนะว่าบีมจะรู้สาเหตุที่ทำให้ฉันเป็แบบนี้หรือเปล่า แต่ถ้าที่ที่เขาจะพาฉันไปมันจะทำให้ฉันสบายใจได้จริงๆ ฉันก็จะไม่ปฏิเสธ
“อือ ไปสิ”
“ลงมาสิ” บีมลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันที่ไม่รู้ว่าเขาพาฉันมาที่ไหน
ฉันลงจากรถก่อนจะมองไปรอบๆ ก็พบว่ามันเป็สวนสาธารณะที่ไหนสักแห่งซึ่งฉันไม่น่าจะเคยมายิ่งเป็ตอนกลางคืนแบบนี้ฉันยิ่งไม่คิดจะมาใหญ่เพราะคิดว่ามันคงจะมืดและน่ากลัวมากๆ แต่เปล่าเลยถึงจะมืดแต่ก็ยังมีแสงสว่างจากไฟดวงเล็กๆ ที่ติดอยู่ทั่วบริเวณให้บรรยากาศอบอุ่นไม่น้อยเลย บีมพาฉันไปนั่งบนม้านั่งตัวนึงที่อยู่ริมสระน้ำก่อนที่ฉันจะสูดเอาบรรยากาศเข้ามาให้เต็มปอด สดชื่นจริงๆ
“อากาศดีเนอะ” บีมเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนาเมื่อฉันยังเงียบอยู่
“มากอ่ะ ขอบคุณนะที่พามา” ฉันหันไปขอบคุณก่อนจะยิ้มให้เขาบางๆ มันรู้สึกดีจริงๆ นะ พอได้มานั่งตรงนี้แล้วเหมือนมันทำให้ฉันไม่ต้องคิดอะไรมาก ดีกว่าต้องอยู่คนเดียวอ่ะนะ
“มีอะไรไม่สบายใจก็ระบายกับฉันได้นะ” ฉันสบตากับบีมที่มองมาด้วยความเป็ห่วง
น่าแปลกที่เวลาฉันรู้สึกไม่ดีก็จะเจอกับเขาตลอด
“ไม่เป็ไรหรอก” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ฉันเองก็อยากระบายให้ใครสักคนฟังเหมือนกันนะ มันอึดอัดที่ไม่สามารถพูดกับใครได้ แต่ฉันไม่อยากให้เขาต้องมารับรู้เื่อะไรแบบนี้ด้วย
“ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่าเธอเป็อะไร แต่ถ้าวันไหนอยากระบายให้ใครสักคนฟังฉันยินดีนะ” ฉันสบตากับเขาที่ส่งยิ้มมาให้
“บีม...”
“ฉันยังรอเธออยู่นะ”
ผู้ชายคนนี้ยังรอฉันอยู่ตลอดสินะ ทั้งที่ฉันไม่เคยคิดที่จะทักเขาไปเลย ไม่คิดจะแคร์ความรู้สึกของเขาด้วยซ้ำ ฉันมัวแต่คิดถึงผู้ชายอีกคนที่คอยแต่จะทำให้ฉันเ็ป ทำไมไม่หาความสุขใส่ตัวเองบ้างนะบัว
“บีม”
“หืม?”
“ขอโทรศัพท์นายหน่อยดิ” บีมทำหน้างงแต่ก็ยอมล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาส่งให้ฉัน
“ปลดล็อคให้หน่อย” ฉันรับโทรศัพท์เขามาแต่ก็พบว่ามันต้องปลดล็อคด้วยรหัสผ่าน ฉันไม่กล้าถามรหัสของเขาหรอกเพราะมันเป็ของส่วนตัวไง
“2412” ฉันยิ้มเมื่อเขาเลือกที่จะบอกรหัสให้ฉัน
เมื่อปลดล็อคได้แล้วฉันก็ทำในสิ่งที่ฉัน้าก่อนจะส่งคืนให้เขาแล้วเอาโทรแล้วศัพท์ตัวเองขึ้นมา
ตึ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนดังมาจากเครื่องของเขา บีมมองสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วเบิกตากว้างก่อนจะหันมามองฉันด้วยรอยยิ้มที่ดีใจจนปิดไม่มิด
“อย่าลืมรับแอดฉันด้วยล่ะ” ฉันบอกก่อนจะยิ้มกว้างไปให้เขาด้วยเช่นกัน
ใช่แล้วล่ะ ฉันเอาโทรศัพท์ของเขามาโทรเข้าเครื่องฉันแล้วก็เอาเบอร์ของเขามาแอดไลน์อีกที ความจริงเราจะกลับไปคุยกันในเมสเซนเจอร์เหมือนเดิมก็ได้ แต่ฉันอยากเริ่มใหม่ ไม่อยากจะนึกถึงอะไรเก่าๆ อีกแล้ว
“ขอบคุณนะบัว ที่ให้โอกาสฉัน”
“อื้ม” ฉันตอบรับและยิ้มให้กับอาการดีใจที่ออกนอกหน้าแบบนั้น ในเมื่อเขาดูมีความสุขกับสิ่งเล็กน้อยที่ฉันทำให้ขนาดนี้แล้วฉันจะไม่ให้โอกาสเขาได้ยังไงล่ะ
ฉันควรจะเปิดใจให้ใครได้แล้ว ฉันไม่อยากจมอยู่กับความเ็ปนานๆ หรอกนะ แค่นี้มันก็ทรมานจะแย่อยู่แล้ว
“ความจริงนายน่าจะเอารถฉันกลับนะ” ฉันบอกเมื่อบีมขับรถมาจอดที่คอนโดฉันเรียบร้อยแล้ว คือเขาไม่ยอมเอารถฉันกลับน่ะสิบอกจะนั่งแท็กซี่กลับไปเอารถที่ผับแต่มันตีหนึ่งกว่าแล้วไง
“ไม่เป็ไรหรอก เธอรีบไปพักเถอะมันดึกแล้ว” เขายังยืนยันคำเดิม ทำไมดื้อจังวะ
“เอางั้นก็ได้ งั้นกลับดีๆ ล่ะ”
“ให้ฉันขึ้นไปส่งไหม”
“สบายน่า สร่างเมาแล้วเนี่ย” นี่ฉันพูดจริงนะ อาการมึนๆ ในตอนแรกหายไปแล้วอ่ะ
“งั้นขึ้นไปดิ” เขาสั่ง
“อืออ ถึงแล้วไลน์มาบอกด้วยนะ” เมื่อเขาพยักหน้ารับฉันจึงหมุนตัวเดินเข้าคอนโดไปเพราะถ้ารอให้เขาไปก่อนคงจะไม่ได้ไปไหนกันแน่
วันนี้เขาทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากๆ เลย ถ้าไม่เจอเขาในวันนี้ตอนนี้ฉันอาจจะนั่งร้องไห้อยู่ในห้องเงียบๆ คนเดียวก็ได้
ฉันคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ทำแบบนี้ ฉันไม่ได้อยากจะดึงบีมเข้ามาทั้งๆ ที่ฉันยังตัดใจจากนักรบไม่ได้ แต่ฉันก็หวังว่าเขาจะทำให้ฉันทำมันง่ายขึ้น
ฉันหวังว่าอย่างนั้น
-TBC-
388
