ตอนที่14
“เอาละในเมื่อนักเรียนมากันครบแล้ว ข้าก็จะไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก เท่าที่พวกเ้ารู้กัน ห้องเรียน S แห่งนี้ เป็ห้องเรียนที่รวบรวมอัจฉริยะ ผู้มีความสามารถ และพร์ของปีนี้ นักเรียนห้อง S ในปีนี้นั้นถือว่าน้อยกว่าปีอื่นๆ พวกเ้าทั้ง 8 คน จะต้องสามัคคีกัน เพราะท่านผู้อำนวยการ หวังไว้กับพวกเ้าสูงมาก พวกเ้าทุกคนแนะนำตัวกันได้ ทีละคนเริ่มจากเ้าก่อนซ้ายสุด แล้วไล่ตามลำดับมาเลย” อาจารย์ชี้ไปที่นิลกาฬ
“ข้า นิลกาฬ อายุ 12 ปี มาจากหมู่บ้าน พฤกษชาติ”
“ข้า หลิน อายุ 12 ปี มาจากหมู่บ้านพฤกษชาติ เช่นกัน”
“ข้าชื่อว่า ยูกิ อายุ 12 ปี มาจากเมืองไม้ศักดิ์สิทธิ์ ยินดีที่ได้รู้จักพวกท่านทุกคน”
“ข้า เสวียนซิน อายุ 12 ปี มาจากเมืองไม้ยืนต้น” ฟังจากเสียงทำให้ทุกคนรู้ว่านางเป็ผู้หญิง เพราะการแต่งตัวของนาง นางสวมชุดคลุมสีขาวทั่วตัว ตรงใบหน้าของนางนั้นมีผ้าบางๆสีขาวปิดอยู่ทำให้เห็นในหน้าไม่ค่อยชัด เลยทำให้ไม่มีใครรู้ได้ว่านางเป็ผู้หญิง
“ข้า เขาดิน อายุ 12 ปี มาจากหมู่บ้านป่าไผ่”
“ข้า เขาใหญ่ อายุ 12 ปี มาจากหมู่บ้านป่าไผ่ เช่นกัน”
ชายทั้งคนนี้มีลักษณะ ร่างกลายกำยำ มีแต่กล้ามเนื้อ แต่งตัวเหมือนกับชุดนักรบโบราณของไทย และใบหน้าของทั้ง 2 คน ดูคล้ายกันมาก น่าจะเป็พี่น้อง หรือไปก็เป็แฝด
“ข้าชื่อ คริส อายุ 12 ปีเช่นกัน มาจากเมืองไม้โบราณ ขอฝากตัวด้วย” หนุ่มหน้าสวยคนนี้ แต่งตัวคล้ายๆกับพวกนักบวชทางยุโรป
“ข้าชื่อ โยสึเกะ โยโตะ อายุ 12 ปี ข้าอยู่ที่เมืองไม้คราม”
เอาละในเมื่อพวกเ้าแนะนำตัวกันหมดแล้ว พวกเ้าจะมีใครอาสาเป็หัวหน้าห้องไหม” อาจารย์ถาม
“ข้าขออาสา” ชานคนหนึ่งในห้องยกมือขึ้น
“โยสึเกะ โยโตะ สินะ มีใครจะเสนออีกไหม”
หลินยกมือขึ้น “ข้าขอเสนอให้ ยูกิ เป็หัวหน้าห้อง”
‘เอออ่!! ท่านหลินมันจะดีหรอ ที่ให้ข้าเป็หัวหน้าห้อง ท่านรู้ความหมายของการเป็หัวหน้าห้องหรือไม่ท่านหลิน’ ยูกิรีบดึงมือของหลินยกลงทันทีและกระซิบกับหลิน
‘ก็ข้าอยากให้เ้าเป็นินา ไม่ได้หรอ’ หลินตอบแบบไร้เดียงสา
ทำให้ยูกิลำบากใจเป็อย่างมาก
จริงๆแล้วตำแหน่งหัวหน้าห้องของทางโรงเรียนกลางก็คือ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องเรียน จึงเป็ธรรมดาที่ทุกคนภายในห้อง้าได้ตำแหน่งหัวหน้ามา และสุดท้ายแล้วนั้นมักจะจบด้วยการประลอง
“ยูกิสินะ ว่าแต่เ้าหนุ่มที่นั่งข้างๆตรงนั่นไม่สนใจจะอาสาเป็หัวหน้าห้องยังงั้นหรือ” อาจารย์ถามนิลกาฬ
“ข้าหรอ ไม่ดีกว่า ให้ยูกิเป็หัวหน้าห้องนะดีแล้ว ข้าไม่อยากจะแย่งตำแหน่งหัวหน้าจากนาง” นิลกาฬตอบ
‘เอ่!! ท่านนิล ท่านเองก็ไม่ช่วยข้าบ้างเลยหรือ’ ยูกิทำท่าเหมือนจะร้องไห้
‘ไม่เป็ไรหรอก เ้าโยโตะนั้น ระดับพลังต่ำกว่าเ้าอีก เ้าสู้ได้สบายอยู่แล้วไม่ต้องห่วง’ นิลกาฬบอก
‘ท..ท่านรู้ได้ยังไง ว่าระดับพลังของเขาต่ำกว่าข้า’ ยูกิถามด้วยความสงสัย
เนื่องจากนางไม่สามารถตรวจระดับพลังของโยโตะได้ แต่ทำไมนิลกาฬถึงสามารถตรวจสอบได้ว่าพลังของเขาอยู่ระดับไหน และตัวนางเองก็ใช้ผลึกิญญา ประเภท ปกปิดพลัง เอาไว้ นิลกาฬยังสามารถรู้ถึงระดับพลังของนาง นางเองก็คิดว่าโยโตะก็คงจะใช้ผลึกิญญาปกปิดพลังเช่นกัน นางถึงไม่สามารถตรวจสอบได้
นิลกาฬยิ้มที่มุมปากแต่ก็ไม่ได้ตอบยูกิไป
“อาจารย์ ทำไมท่านถึงได้เสนอให้สามัญชนแบบเป็หัวหน้าห้องละ หัวหน้าห้องมันต้องเป็ข้าโยโตะ จากตระกลูโยสึเกะสิ ถึงจะถูก” โยโตะขณะพูด ก็มองที่นิลกาฬเดียวสายตาเหยียดหยาม
แต่นิลกาฬหาได้สนใจไม่ เพราะโยโตะไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา เพราะเขาตอนนี้กำลังสนใจอย่างอื่นมากกว่า
“มันจะมากไปแล้วนะไอ้ตระกลูโยสึเกะเนีย” หลินพูดออกมาด้วยความโมโห
“เ้าว่ายังไงนะนังผู้หญิงสามัญชน ข้าไม่อยากจะรังแกเ้า สาวสวยน่ารักเช่นเ้าข้าว่านั่งอยู่เฉยๆดีกว่า” โยโตะบอก
“หยี่!!~ ขยะแขยงจริงๆคำพูดของเ้า” หลินมองที่โยโตะอย่างขยะแขยง
“น..นิเ้ากว้าดูถูกข้ายังงั้นหรือ ดี ดี ข้าอุส่าหวังจะไม่ทำร้ายเ้า ก็ได้งั้นมาประลองกัน ถ้าเ้าแพ้ข้าเ้าต้องมาเป็ผู้หญิงของข้าตกลงไหม”
“ย่อมได้แต่ถ้าเ้าแพ้ข้า เ้าอย่ามาเสนอหน้าให้ข้าเห็นอีกเป็ครั้งที่ 2 เ้าตกลงไหม ข้าจะให้ทุกคนในห้องนี้เป็พยาน ท่านว่าเช่นไรบ้างท่านอาจารย์”
อาจารย์นิ่งไปสักพักนึง
“ได้เดียวข้าจะเป็พยานให้พวกเ้า แล้วเ้าละว่าไงโยโตะ ตกลงกับข้อเสนอนี้ไหม”
“ไม่มีปัญญาถ้าข้าแพ้ข้าจะลาออกจากโรงเรียนกลางทันที แต่ยังไงข้าก็ไม่แพ้อยู่แล้ว” โยโตะพูดด้วยความมั้นใจ
อาจารย์สายหัวอย่างจนใจทันที
“เอาละพวกเ้าไปที่ลานประลอง ถ้าให้สู้กันในห้องนี้ ห้องนี้คงจะพังกันพอดี”
อาจารย์พูดพร้อมกับสายหัว
ทำให้นักเรียนในห้องสงสัยเป็อย่างมากว่าถ้าพวกเขาต่อสู้กับห้องเรียนจะพังเลยหรือ
นิลกาฬกับยูกิเองไม่ได้สงสัยในเื่นี้อยู่แล้วเพราะยังไงหลินก็ชนะ
“เอาละพวกเ้าทั้ง 2 ขึ้นลานประลองได้” อาจารย์สั่ง
เมื่อหลินและโยโตะขึ้นไปบนลานประลอง ลานประลองมีขนาด 40 ตารางเมตร และมีบาเรียค่อยป้องกันด้านข้าง เพื่อไม่ให้ผู้ประลองหนีออกจาดลกสนามก่อนขอยอมแพ้
‘หลินเบามือหน่อยละ อย่าให้ถึงตายนะ’ นิลกาฬกระซิบบอกหลิน
หลินเองก็หันมาพยักหน้าให้นิลกาฬ
“เอาละในเมื่อพวกเ้าพร้อมแล้ว กติกาคือพวกเ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดสติก่อนถือว่าแพ้ ห้ามกระทำการใดใดที่ทำให้อีกฝ่ายถึงแก่ชีวิต เข้าใจนะ”
ทั้ง 2 พยักหน้าเข้าใจ
“ถ้างั้นเริ่มการประลองได้”
“ฮ่าๆ~ สาวน้อยเ้าเตรียมตัวมาเป็ผู้หญิงของข้าได้เลย” โยโตะหัวเราะชอบใจ โยโตะได้เรียกชุดเกราะสีเงิน ดาบใหญ่ และสัตว์เลี้ยงรูปร่างเสือออกมา
“นั้นมันผนึกิญญาระดับกษัตริย์ทั้งนั้นเลยนิ ตระกลูโยสึเกะ นั้นร่ำรวยจริงๆ แต่ว่าแบบนี้จะไม่เป็อะไรจริงๆหรือ ท่านนิล” ยูกิเป็ห่วงหลิน
“ไม่ต้องเป็ห่วงไป ข้าได้ให้ของขวัญพิเศษกับนางไปแล้ว เ้าสบายใจได้”
นิลกาฬยิ้มที่มุมปาก
“ออกมา หลังอาน” หลินเองก็เรียกสัตว์เลี้ยงออกมาเช่นกัน แต่ขนาดของ หลังอานมีขนาดเล็กมากๆ ทำให้พวกนักเรียนในห้องขำกันยกใหญ่
แต่อาจารย์นั้นสามารถััถึงพลังของสัตว์เลี้ยงหลินได้ ทำให้เขาถึงกับเหงื่อไหลเย็นออกมา
“วู๊ววววววว” หลังอานหอน
สัตว์เลี้ยงของโยโตะ สั่นด้วยความกลัว และวิ่งหนีทันทีที่หลังอานหอน มันตื่นกลัวเป็อย่างมาก มันพยายามที่จะหนีออกจากลานประลอง มันทั้งพุ่งชนแล้วขวนไปที่บาเรียกแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
“ได้เ้าสัตว์เลี้ยงไร้ประโยชน์ ข้าจัดการเองก็ได้” โยโตะวิ่งเข้ามาหาหลินทันที
“กรร” หลังอานขู่ใส่โยโตะ
“ไม่ต้องหลังอานเดียวข้าจัดการเอง” หลินลูบหัวของหลังอาน แล้วเดินไปด้านหน้าอย่างช้าๆ
โยโตะเห็นว่าหลินไม่พยายามต่อสู้ จึงยกดาบใหญ่ขึ้นมาฟันใส่หลินทันที
เมื่อดาบกำลังจะถึงตัวนั้น หลินใช้นิวในการรับดาบของโยโตะ
เคร้ง เสียงโลหะปะทะกัน
โยโตะใเป็อย่างมากเมื่อเห็นหลินรับดาบของเขาด้วยนิวมือธรรมดา
จริงๆแล้วนิวมือของหลินนั้นกำลังใช้จิตกระบี่อยู่ทำให้มือของนางมีสถานะเหมือนกะบกระบี่ ทำให้มือของหลินสามารถปะทะกับดาบได้
โยโตะได้ฟันดาบใส่หลินอย่างต่อเนื่องแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรหลินได้เลย จนตอนนี้เขานั้นเหนื่อยเต็มทีแล้ว
“เ้ามีปัญญาแค่นี้เองหรือ มีของดีซะเปล่า คนใช้กลับไม่ได้เื่”
“นังสารเลว~ ข้าจะฆ่าแก!~” โยโตะพุ่งเข้ามาฟันหลินสุดแรง
หลินใช้มือซ้ายปัดดาบออกไปด้านซ้ายของนาง และใช้ขาขวาที่เคลือบด้วยจิตกระบี่เตะไปที่ดาบ ทำให้ดาบใหญ่ของโยโตะขาดครึ่งทันที
โยโตะเมื่อเห็นดาบระดับกษัตริย์ของเขาขาดครึ่งได้อย่างง่ายดายด้วยการเตะเพียงครั้ง มันทำให้ช๊อคเป็มาก
“ข้าว่าเ้ารีบเขียนใบลาออกตอนนี้เลยดีกว่า” หลินพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก
ตูม~ หลินต่อยไปที่ท้องของโยโตะแบบเบาๆ แต่แรงที่ต่อยไปนั้นไม่ได้เบาเลย เกราะเงินของโยโตะแตกละเอียดพังในทันที และทำให้โยโตะกระเด็นไปติดบาเรีย โยโตะกระอัดเืออกมาคำโต ร่างของเขาค่อยๆล่วงลงมาจากบาเรีย และหมดสติไป
“จบการประลอง ผู้ชนะได้แก่ หลิน” อาจารย์ประกาศ
อาจารย์ได้เรียกหน่อยแพทย์มารับตัวโยโตะไปรักษาต่อทันที ดีที่ไม่ได้เป็อะไรมาก แต่กว่าจะหายดีก็คงใช้เวลาสักระยะ
“เอาละพวกเ้าที่เหลือไปเข้าห้องเรียนได้ ข้าจะแจ้งเื่นี้ให้ท่านผู้อำนวยการทราบเอง” อาจารย์บอก และเดินกลับห้องเรียน
หลังจากนั้นทุกคนก็กลับไปเข้าห้องเรียน เหลือเพียงนิลกาฬที่ยังยืนอยู่ใกล้ๆกับลานประลอง
“ท่านจะไม่ออกมาจริงๆหรือท่านอาจารย์” นิลกาฬพูด แต่ก็ไม่มีใครตอบกับมา
“ท่านคงได้เห็นสิ่งที่ท่าน้าแล้ว งั้นข้าตัวลา” นิลกาฬคำนับไปทางลานประลองแล้วเดินเข้าห้องเรียนไป
เมื่อไม่มีใครอยู่ที่ลานประลองแล้ว ก็ได้มีหญิงสาวปรากฏตัวออกมา
“เขาเห็นข้าจริงๆหรือ ที่เขาทำเป็ไม่สนใจตำแหน่งหัวหน้าห้องหรือเพราะรู้ว่าข้าเป็คนจัดฉากทั้งหมดนี้ขึ้นมา” หญิงสาวสงสัย
“นิลเ้าไปไหนมานะ” หลินถาม
“พอดีข้าหลงทางนิดหน่อยนะ”
“เอาละ ไหนมีใครจะอาสาเป็หัวหน้าอีกไหม” อาจารย์ถาม
“สรุปไม่มีใครอาสาอีกนะ ถ้ายังงั้นตำแหน่งหัวหน้าได้แก่ ยูกิ ตอนนี้ท่านหญิงได้เป็หัวหน้าห้องแล้ว ท่านหญิงต้องทำให้โรงเรียนของเรามีชื่อเสียงให้จงได้”
“ค..ค่ะอาจารย์” ยูกิตอบอย่างจนใจ
อาจารย์เริ่มอธิบายความเป็มาของโรงเรียนกลางแห่งนี้ และหลักสูตรที่ทุกคนจะต้องเลือกเรียน กว่าอาจารย์จะอธิบายเสร็จก็เที่ยงพอดี
“เอาละข้าไม่มีอะไรจะอธิบายกับพวกเ้าแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที แยกย้ายได้” อาจารย์พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องทันที
“ท่านนิล ท่านหลิน เดียวข้าจะพอพวกท่านไปบ้านพักไม้พะยูงเอง” ยูกิพูด
“เดียวก่อนๆ อย่าพึ่งไป” เขาดินพูด
พวกนิลกาฬหยุดทันที
“มีอะไรว่ามากพวกเ้า ตอนนี้ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว” หลินตอบ
“ป..เปล่า ไม่ได้มีอะไรมาก พวกข้าแค่อยากทำความรู้จักกับพวกท่าน ใช่ไหมพวกเรา” เขาใหญ่บอก
เสวียนซินและคริสก็พยักหน้าเช่นกัน
“ข้าคิดว่าพวกเราไปหาอะไรกินด้วยกันไหม ข้าพอจะรู้จักร้านอร่อยๆอยู่” คริสเสนอ
“ถ้าพวกเ้าจะหาอะไรกินก็มากับพวกข้าสิ นิลทำอาหารอร่อยมาก ข้าว่าถ้าพวกเ้าได้ลองแล้วจะติดใจ” หลินบอก
““จริงๆหรอลูกพี่หญิง”” เขาทรายและเขาค้อพูดพร้อมกัน
“ลูกพี่หญิง?” หลินสงสัย
“อ..เออ คือหมู่บ้านของพวกเราจะเรียกคนที่แข็งแกร่งกว่าว่า ลูกพี่ กัน เพราะงั้นพวกข้าของเรียนท่านว่าลูกพี่หญิงจะได้ไหม” เขาดินถาม
“ข้าด้วยๆ ข้าก็ขอเรียกท่านว่า ลูกพี่หญิง ด้วยอีกคน” คริสะโออกมาทันที
หลินกำลังใช้ความคิด “อืม~ ได้สิ ถ้าพวกเ้าอยากเรียกข้าว่าแบบนั้นก็ย่อมได้” หลินยิ้ม
‘พวกผู้มีพร์ ส่วนใหญ่มักจะเป็พวกคนไม่ค่อยเต็ม กันหรือยังไง’ นิลกาฬคิด
“ท่านนิล ท่านจะไม่ห้ามพวกเขาสักเล็กน้อยเลยหรือ” ยูกิถาม
“ต่อให้เป็ข้าก็คงไม่มีความสามารถที่จะห้ามพวกเขา” นิลกาฬถอนหายใจพร้อมสายหัว
“พวกเ้าจะเอะอะกันอีกนานไหม ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว” เสวียนซินบ่น
“อ..เออถ้าพวกเ้าหิวกันแล้ววันนี้ข้าจะเลี้ยงข้าวพวกเ้าเองก็ได้ ไปกันถ้าอย่าเสียเวลาอยู่ตรงนี้กันเลย” นิลกาฬบอก