ในห้องเรียนตอนเย็นที่เงียบสงบ มีเสียงเด็กกำลังเล่นกันอยู่ด้านล่างอาคารเรียน
ทั้งสองคนกำลังทำความสะอาดห้องเรียนอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะทำให้ผ่านไปโดยเร็วที่สุด
ทั้งคู่ต่างไม่สนทนากันตามการตกลงของเนเน่ว่าถ้าไม่มีธุระก็ไม่ต้องมาคุยกัน เมฆกำลังกวาดพื้นห้องเรียนที่จริงๆแล้วฝุ่นก็แทบจะไม่ค่อยมีเลย
"ห้องเรียนนี่สะอาดดีนะ นี่เราไม่ต้องทำเวรมันก็สะอาดอยู่แล้ว จุดประสงค์ของอาจารย์คืออะไรกันแน่เนี่ย"เมฆครุ่นคิดพร้อมกับมือที่กำลังถือไม้กวาด
"เธอนี่จะเหม่ออีกนานมั๊ย รีบๆทำให้เสร็จสิยะ!"เสียงของเนเน่ดังขึ้นพร้อมกับกำลังจ้องเมฆอย่างเย็นชา
"ไหนเธอว่าจะไม่คุยกับผมไง มีธุระกับผมแล้วเหรอ"
"ก็ถ้าเธอทำไม่เสร็จ ฉันก็จะไม่ได้กลับบ้านด้วยสิ"หลังจากนั้นทั้งคู่จบบทสนทนาทันที ในขณะเดียวกันนัทที่เดินทางถึงบ้านแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมสมุดไว้ที่ห้องเรียนจึงรีบกลับไปเอา
ถึงเวลาที่ทั้งคู่ทำเวรเสร็จก็เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว ทั้งคู่ก็ต่างไม่ได้พูดคุยกัน กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของบนโต๊ะตัวเองอยู่
เนเน่ที่เก็บของเสร็จแล้วก็กำลังสะพายกระเป๋ากลับบ้าน แต่เธอไม่ได้สังเกตว่ามีสมุดที่ตกอยู่บนพื้น เธอจึงเดินไปเหยียบเข้า
และเสียหลักกำลังจะลื่นล้ม
"ว๊ายยย!"สิ้นเสียงของเนเน่ เมฆก็ได้เอามือเข้ามารับตัวเธอได้อย่างฉิวเฉียดก่อนที่ตัวเธอจะตกถึงพื้น ทั้งสองก็ได้จ้องหน้ากันเป็นเวลาซักครู่
"ธะ..เธอเป็นไรมั๊ย"เมฆกล่าวขึ้นพร้อมกับหลบหน้าเธอที่อาจจะเป็นเพราะเขาไม่ได้สนใจเธอมากนัก
"ขะ..ขอบ..ใครบอกให้มาช่วยฉัน ปล่อยฉันเลยนะ"เมฆที่ได้ยินดังนั้นจึงปล่อยเธอร่วงลงกับพื้นแต่ด้วยระยะห่างที่เนเน่กับพื้นห่างกันไม่มากเธอจึง
ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรงมากนัก
"เอ้านี่!นายปล่อยฉันลงแบบนี้เลยหรอ!"เนเน่ได้พูดกับเมฆพร้อมความโมโห
"เดี๋ยวนะก็เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรอว่าปล่อยเดี๋ยวนี้"เมฆพูดสวนกลับไปทันที
"ฉันไม่รู้ด้วยละ ไปก่อนละนะ!"หลังจากเนเน่พูดเสร็จก็ได้รีบเดินออกจากห้องไปทันที
"อะไรของเธอกันนะ อารมณ์เสียชะมัดเลย"เมฆที่พูดเสร็จจึงรีบสะพายกระเป๋ากลับบ้านทันที เมฆได้เดินออกมาจากห้องมาโดยที่ไม่เห็นว่านัทกำลังแอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตั้งแต่ต้น
"ทั้งคู่นี่ชอบทะเลาะอะไรกันขนาดนี้เนี่ย ทั้งๆที่ปกติเหตุการณ์แบบนี้มักจะทำให้ตกหลุมรักกันนี่นา"นัทก็คิดอยู่ในใจแต่เขาก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดมากและได้เดินเข้าไปหยิบสมุดที่อยู่ตรงพื้นห้องเรียน
"นี่มันเจ้าสมุดตัวดีที่ทำให้เกิดเรื่องเลย"หลังจากนัทหยิบสมุดเสร็จก็เดินออกจากห้องเพื่อที่จะกลับบ้านทันที
ระหว่างทางกลับบ้านดวงอาทิตย์ก็เริ่มที่จะพ้นฟ้าเต็มที เมฆที่เดินกลับบ้านก็ได้บังเอิญเจอกับเนเน่
"เรื่องเมื่อกี้ ผมขอโทษนะผมไม่ได้ตั้งใจปล่อยเธอตกพื้นหรอกนะ"เมฆเข้าไปพูดกับเนเน่อย่างอ่อนโยน
"นี่เธอยังจะตามฉันมาอีกหรอเนี่ย เป็นโรคจิตหรือไง"เนเน่หันไปดุกับเมฆที่เดินตามเธอมา
"บ้านผมก็อยู่ทางนี้เหมือนกันหรอกน่า ผมก็ไม่ได้อยากกลับทางเดียวกับเธอซะหน่อย"เมฆจึงตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิดและได้เดินนำหน้าเธอไป
"ดีเลย!! นายไปเดินห่างๆฉันไกลๆเลย"
"เข้าใจแล้วค้าบบ"
ทั้งคู่ก็ได้เดินต่อไป แต่ดูเหมือนว่าเนเน่กับเมฆก็ยังไปทางเดียวกันอยู่จนถึงแยกที่พวกเขาได้เจอกันครั้งแรก
"เธอต้องไปทางนี้แล้วซินะ"เมฆคิดอยู่ในใจและดีใจที่จะได้แยกจากเธอ
แต่เมฆก็ยังคงได้ยินเสียงเดินข้างหลังจึงเกิดสงสัยและหันกลับไปดู กลับพบว่าเนเน่นั้นยังได้เดินตามเมฆอยู่
"นี่บ้านเธอไม่ได้อยู่ทางนั้นหรอกเหรอ"เมฆถามไปด้วยความสงสัย
"ฉันก็ไม่เคยบอกนี่ว่าบ้านฉันอยู่ทางนั้นนะ"เนเน่ตอบกลับความสงสัยของเมฆ เมฆจึงนึกย้อนไปว่าเธอได้วิ่งมาจากทางนั้นนี่แล้วทำไมถึงกลับทางเดียวกันได้
"แสดงว่าเธอต้องอยู่ละแวกเดียวกับผมหรอ"เมฆนึกคิดอยู่ในใจและภาวนาอย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิด
เนเน่และเมฆต่างก็เดินกลับบ้านโดยไม่พูดอะไรกันอีกโดยที่เนเน่ก็ต่างคิดว่าไม่อยากให้เมฆอยู่แถวนี้เหมือนกัน ผ่านมาซักพักทั้งคู่ก็ได้เดินกลับถึงบ้านพร้อมกับเจอความจริงอันน่าเหลือเชื่อ
"นะ...นายอยู่บ้านนี้หรอ"เสียงของเนเน่ที่ดังขึ้นมาดังหลังของเมฆ เมฆจึงหันกลับไปและพบกับความจริงอันน่าตกใจ
"เธออยู่บ้านข้างๆฉันนี่!!!"ทั้งเมฆและเนเน่ก็ตกใจว่าทั้งคู่นั้นก็อยู่บ้านหลังข้างๆกัน ทุกอย่างที่เป็นปัญหาว่า เพื่อนบ้านหลังนี้เป็นใคร?
ทำไมเนเน่ถึงกลับทางเดียวกับเขา? ทุกอย่างก็ทำให้เมฆหายสงสัยแต่สิ่งที่เมฆยังคาใจอยู่ก็ได้ถามเนเน่ไป
"แต่ตอนเช้าวันนี้เธอวิ่งออกมาจากทางนั้นไม่ใช่หรอ"
"ก็ตอนนั้นฉันรีบมากนี่ ก็เลยวิ่งไปผิดทางพอรู้ตัวว่ามาผิดทาง ก็เลยวิ่งกลับมาชนนายนี่แหละยะ!"
"อุ๊บส์...ฮ่าฮ่าฮ่า"เมฆได้ขำออกมาแบบที่กลั่นไว้ไม่อยู่ เนเน่ก็ได้หัวเสียนิดหน่อยและตอบกลับไป
"ขำอะไรของนายกันหะ!! นี่ฉันดูเป็นตัวตลกในสายตามากสินะ"เนเน่พูดไปพร้อมกับทำหน้าตาไม่พอใจ
"ป่าว ผมแค่เห็นว่าเธอบ๊องๆดีก็เลยขำน่ะ"
"ฉันบ๊องแล้วมันหนักหัวใครมิทราบยะ!"
"ฉันก็แค่เห็นว่าเธอน่ารักดี"สิ้นสุดคำพูดของเมฆ เนเน่ก็นิ่งไปชั่วครู่ เธอก้มหน้าลงและเก็บใบหน้าที่กำลังเขินอยู่
"น่ารักบ้าอะไรกัน! พอแล้วฉันจะเข้าบ้านละ นายก็กลับบ้านนายไปเลย"เนเน่พูดเสร็จก็รีบเดินกลับเข้าบ้านไปทันที หลังจากที่เนเน่เข้าบ้านเสร็จเธอก็ลงไปนอนที่โซฟาของห้องนั่งเล่น พร้อมกับคิดในใจว่า
"อะไรของหมอนี่กันพูดจาน้ำเน่าชะมัด! แต่นี่ฉันน่ารักจริงๆหรอเนี่ย.......หมอนั่น แหวะ!คิดแล้วอยากจะอ้วก"เธอคิดไปพร้อมกับทำท่าทางหยะแหยงเขาขณะตัวเองกำลังนอนอยู่บนโซฟา
เมฆที่ได้งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็ได้เดินเข้าบ้านของตัวเองไป เมฆเดินขึ้นไปถึงห้องนอนพร้อมกับวางกระเป๋าและล้มตัวลงบนที่นอนพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า
"อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้กันนะ ทำไมฉันต้องเจอเรื่องอย่างนี้ด้วย"
เมฆก็ได้บ่นออกมาพร้อมกับความเบื่อหน่ายโดยที่ไม่รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในชีวิตเมฆ.....
607
