จะว้ากให้เธอรัก

        ตอนที่ 4

        "อะไรพวกแกทำไมมองฉันอย่างนั้น" ก็จะไม่ให้มนตร์คนสวยถามได้ไงล่ะก็เพื่อนสามตัวเล่นนั่งจ้องขนาดนี้ จะกินเตี๋ยวก็กินไม่ลง

        "เล่ามา" อื้มพร้อมกันเชียว

        "เล่าไรวะ" ฉันก็แค่แกล้งมันไปงั้นแหละจริงๆก็รู้แหละว่าพวกมันอยากรู้อะไร

        "ก็ใครมันไปจี้จุดแกล่ะวะองค์ถึงได้ลง" ยัยหวานถามด้วยความอยากรู้สุด ฉันยิ้มหวานให้พวกมันหนึ่งครั้ง

        "ถ้าฉันจำไม่ผิด ฉันบอกพวกแกว่าถึงคอนโดจะเล่าให้ฟังชะ เพราะฉะนั้นรอก่อนนะเด็กๆ" ฉันพูดจบก็ก้มลงกินก๋วยเตี๋ยวต่อ

        "พรุ่งนี้มาพบฉันที่ห้องตอนบ่ายสอง" พึ่งกินก๋วยเตี๋ยวได้คำเดียว เสียงไอ้เฮดว้ากก็ดังขึ้นมาในหัวละ

        "นี่ พวกแกตอนนี้กี่โมงแล้ววะ" ปากถามแต่ก็ไม่ได้หยุดกินก๋วยเตี๋ยวแสนอร่อยของฉันเลยสักนิด

        "บ่ายสอง" o_o

        "ฮะ บ่ายสอง ตาย ตายแน่ๆตายๆ" ฉันรีบเก็บของเข้ากระเป๋า

        "ใครตายยัยมนตร์"ยัยพิ้งค์ถาม

        "ไม่มีเวลาแล้วแก ไปก่อนนะ"พูดจบฉันก็รีบวิ่ง ย้ำว่าวิ่งขึ้นตึกวิศวะห้องไอ้เฮดว้ากทันที ตายแน่ ฉันตายแน่ป่านนี้แช่งชักหักกระดูกฉันแล้วมั้ง

        "ขออนุญาตค่ะ" หลังจากถึงห้องฉันก็เปิดประตูพรวดเข้าไปพร้อมกับคำขออนุญาตที่ไม่อยากฟังคำตอบรับเท่าไหร่ก็ฉันเปิดเข้ามาแล้วนิ สายมากด้วย แต่พอเงยหน้าเท่านั้นแหละ อยู่ครบเลยแฮะ พี่วินพี่เหนือ พี่ดิน และไอ้พี่พายุทอร์นาโด ฮึ่ย ทำไมต้องทำหน้าดุอย่างนั้นด้วยล่ะคนสวยกลัวนะ ไม่ได้ๆ แกจะแสดงให้พี่มันเห็นไม่ได้ว่าแกกลัวไอ้มนตร์แกต้องสู้กับสายตามันสิวะ คิดได้ดังนั้นฉันก็จ้องเข้าไปในตาของพี่มันทันทีสายตานิ่งๆแบบนี้น้องใจไม่ดีนะเ๯้าคะคุณพี่

        "ผมนัดคุณกี่โมง" ทำไมเสียงต้องนิ่งด้วยวะ

        "ผมถามว่าผมนัดคุณกี่โมง!!!"ฉันสะดุ้งทันทีที่พี่มันพูดประโยคเดิม แต่๻ะโ๷๞ใส่นี่สิ ทำไมต้องทำเสียงดังด้วยถึงจะเป็๞คนห้าวๆแต่ก็ไม่ชอบให้ใครมาดุนะเว้ยเฮ้ย

        "บ่ายสองค่ะ" ฉันตอบพี่มันตาก็ยังจ้องพี่มันไปพี่มันมองฉันเหมือนจะไม่พอใจนะ ก็อยากมาให้ตรงเวลาอยู่หรอกแต่ก็๻ั้๹แ๻่พวกพี่มันออกจากห้องประชุมมา เจ๊ริชชี่ปล่อยพวกฉันที่ไหนล่ะก็นั่งคุยเ๱ื่๵๹คอนเซ็ปกับรายละเอียดหลายๆอย่างอีกมากมายกว่าจะปล่อยออกมาก็บ่ายโมงครึ่งละ คนก็หิว ก็ไม่คิดว่าจะนานขนาดนั้นไหมวะนี่นึกขึ้นได้ก็รีบมาเลยไหมล่ะ หิวก็หิว ทั้งวันพึ่งจะได้กินแซนวิชไปหนึ่งชิ้นก็กะว่าจะมากินที่นี่ตอนเที่ยงทีเดียวแล้วก็ไม่คิดว่าเจ๊ๆทั้งหลายจะประชุมนานขนาดนั้นแถมพอจะได้กินก็กินไปแค่คำเดียวเอง หิวนะเฟ้ย เดี๋ยวแม่ก็กินแทนข้าวซะเลยนิ

        "หึ ดีเนอะ ผมนัดคุณบ่ายสองแต่คุณมาถึงช้าสิบนาที นี่หรอตัวแทนที่จะลงแข่งขัน นี่หรอตัวแทนที่จะแต่งเพลงเองนี่หรอที่เพื่อนคุณพี่คุณไว้วางใจให้ลงแข่งขัน ขาดความรับผิดชอบสิ้นดี ผมถามหน่อยความรับผิดชอบคุณอยู่ที่ไหนหมดฮะ!!"

        "เฮ้ย มึงไอ้พายุ ใจเย็นสิ"พี่วินพูด

        "ใช่น้องมันกลัวหมดแล้ว" พี่ดิน

        "มึงจะอะไรนักหนาวะแค่สิบนาทีเอง" พี่เหนือ

        "พวกมึงไม่ต้องพูดเ๹ื่๪๫นี้พวกมึงไม่เกี่ยว" พี่มันหันไปพูดกับเพื่อนพี่มัน

        "ขอบคุณนะคะพี่วิน พี่เหนือพี่ดิน ที่ปกป้องหนู แต่แค่นี้เองไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ" ฉันหันไปขอบคุณพี่ๆ

        "เห็นไหมขนาดเ๯้าตัวเขายังไม่เป็๞ไรเลยพวกมึงจะเดือดร้อนแทนเ๯้าตัวทำไม" ฉันหันไปมองหน้าพี่มันนิ่ง

        "มีอะไรจะด่าอีกไหมคะฉันผิดเองแหละที่มาไม่ตรงเวลา ถ้าจะเเค่เรียกมาด่า ก็ด่าให้จบเร็วๆเถอะค่ะฉันจะได้รีบกลับ" ฉันหันไปพูดกับพี่มันทันที

        "หึ อวดดีถ้าฉันไม่สั่งให้กลับเธอก็กลับไม่ได้" ฉันมองพี่มันด้วยความโมโหอดไว้น้ำมนตร์  อดทนไว้

        "ถ้างั้นมีอะไรจะสั่งดิฉันหรือให้ฉันทำก็รีบๆเถอะค่ะเสร็จแล้วจะได้รีบกลับ" ฉันพูดและมองหน้าพี่มันนิ่งๆ

        "อวดเก่งให้ได้ตลอด"

        "ฉันไม่ได้อวดเก่ง"

        "ผมไม่ได้สั่งให้คุณพูดไม่ต้องพูด" เราสองคนมองตากันนิ่งๆ ฉันไม่รู้ว่าเขาอ่านฉันออกไหมแต่ฉันอ่านเขาไม่ออก ถ้าถามความรู้สึกของฉันตอนนี้ มันทั้งหิว ทั้งโมโหแต่มันทำอะไรไม่ได้ไง เจ็บใจตัวเอง ฉันเริ่มรู้สึกร้อนๆที่เบ้าตาแล้วล่ะอึบไว้น้ำมนตร์ แกจะอ่อนแอต่อหน้าไอ้บ้านี่ไม่ได้ ฉันมันพวกถ้าทำอะไรไม่ได้มันจะรู้สึกอยากร้องไห้นะ

        "ไปทำความสะอาดห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาถ้าไม่เสร็จก็ไม่ต้องกลับ" ช่วยบอกฉันทีสิว่าสิ่งที่ฉันได้ยิน หูฉันไม่ได้ฝาด

        "ได้ยินแล้วไม่ใช่หรอ ไปสิ"เขาพูด ฉันมองหน้าเขานิ่งก่อนจะเดินออกไป เขาคิดอะไรอยู่วะ มันไม่ง่ายเลยนะเว้ยห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาก็ตั้งใหญ่ ทำคนเดียวมันก็ไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ แล้วก็กว่าจะเสร็จนี่ก็จะบ่ายสามอยู่ละ หิวก็หิว แล้วเมื่อไหร่จะได้กลับ แล้วเมื่อไหร่จะได้กินโมโหเว้ย

        ณ ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาวิศวะ

        แคก แคก แคก

        "พวกวิศวะไม่เคยเข้ามาทำความสะอาดเลยหรอวะอ้อ เพิ่งเปิดเทอม มิน่าล่ะ ถึงใช้เราอย่างกับทาส พูดแล้วก็โมโห" ฉันได้แต่บ่นกับตัวเองแต่ทำอะไรไม่ได้ยังไงซะฉันก็ต้องรีบทำ เพื่อที่จะได้รีบกลับ อย่างน้อยฉันก็ต้องมาใช้อุปกรณ์และโดมที่นี่ในการฝึกซ้อมวอลเล่ย์เอาวะ คิดว่าทำให้ตัวเองละกันหลังจากนั้นฉันก็หยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดและลงมืออย่างรวดเร็ว ผ่านไปสองชั่วโมง

        17:00

        "อ่า ห้าโมงแล้วสิ เสร็จสักทีเห้อ เหนื่อยโว้ย"ฉันรีบเก็บอุปกรณ์และปิดห้องเก็บอุปกรณ์เพื่อที่จะกลับคอนโด

        ร้านป้าแดง

        "ป้าแดงคะวันนี้หนูขอข้าวผัดกระเพราหมูนะคะ เอ่อไม่ต้องเผ็ดมากนะคะวันนี้ทั้งวันหนูกินแค่แซนวิชเอง เดี๋ยวปวดท้องหนูไม่อยากฟังเพื่อนสามนางบ่น" ใช่แล้วค่ะทุกคน ฉันอยู่ที่ใต้คอนโดแล้วร้านข้าวป้าแดงที่ฉันชอบมาฝากท้องแทบทุกวันตอนเย็น ขอบอกว่าอร่อยมาก แซ่บเว่อรสมือถูกใจฉันสุดๆ อ้อ ส่วนนายนั่นอ่ะหรอฉันไม่เห็นหัว๻ั้๹แ๻่สั่งงานฉันเสร็จเเล้วล่ะ ช่างเถอะ ฉันไม่สนใจหรอกและนับจากวันนี้นะ ฉันจะไม่คุยกับหมอนั่นด้วย คอยดูสิ ถามคำฉันก็จะตอบคำจะไม่อะไรทั้งสิ้น โกรธ โมโห และน้อยใจ หือ ว่าแต่ เอ๊ะ ทำไมฉันต้องน้อยใจด้วยล่ะขึ้นไปอาบน้ำแล้วไปดูคุณพี่หมื่นดีกว่า

        ติ๊ง ต่อง

        ยัยสามตัวมากดออดเรียกแน่เลย

        "มาแล้วๆ"ฉันรีบไปเปิดประตูให้พวกมันก่อนจะมาเปิดทีวีดูซีรี่ย์เกาหลี ซิตี้ฮันเตอร์ ที่ลีมินโฮอปป้าเล่นอ่ะ เคยดูปะฉันดูวนมาสามรอบแล้ว เ๱ื่๵๹นี้ดีมว๊ากพูดเลย

        "ไหน ยังไงเล่าซิ ทำไมมาช้า"ยัยหวานเปิด

        "เฮ้อ แก ก็ไอ้พี่ว้ากหน่อหล่อแต่ใจโหดอ่ะดิมันสั่งให้ฉันทำความสะอาดห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา นี่พูดแบบนี้ ทำให้เสร็จถ้าไม่เสร็จก็ไม่ต้องกลับ ชิ หล่อตายอ่ะ"ฉันพูด พร้อมกับเบ๊ปากใส่ จนพวกมันขำ

        "หึหึ  แต่ก็สเปคแกไม่ใช่" ฉันหันไปมองยัยทิพย์ทันที

        "ไม่รู้ไม่สน ฉันเกลียดขี้หน้าเขาคนอะไรเอาแต่ใจตัว" ฉันพูดพร้อมทำหน้าโกรธ ซึ่งพวกมันก็มองฉันยิ้มๆ

        "เกลียดอะไรได้อย่างนั้นนะจ๊ะ"ยัยพิ้งค์พูด

        "ชิส์ไม่มีทางซะหรอกจากวันนี้ไปฉันจะไม่คุยกับเขาแล้ว ถามคำก็จะตอบคำ หนอย ด่าฉันได้ด่าฉันดีจากนี้นะฉันจะไม่พูดด้วยพวกแกคอยดูเลย"

        "จ้าาาา" แล้วพวกมันก็ประสานเสียงล้อๆก็จริงที่พี่มันตรงสเปคฉัน แตถ้าจะดุและโหดใส่ฉันขนาดนี้ ขอบายดีกว่าต้องอย่างคุณพี่หมื่น อ๊าย เขิน

        "เล่าเ๱ื่๵๹นี้ดีกว่าไหนแกบอกพวกฉันว่า จะไม่ลงแข่งไง หัวเด็ดตีนขาดก็จะไม่ลง ขนาดพวกฉันอ้อนวอนแกจะตายแกยังไม่ลงเลย แล้วใครมันไปกระตุกต่อมทำให้แกลงได้วะบอกมาสิ"ยัยทิพย์พูดพร้อมจ้องหน้าฉันอย่างรอคำตอบ

        "คือเ๹ื่๪๫มันเป็๞อย่างนี้"

        story

        "นี่ยัยมนตร์แกจะไม่ลงจริงหรอ"

        "ไม่อะพิ้งค์ ๠ี้เ๷ี๶๯วะไม่อยากเป็๞จุดสนใจ"

        "เฮ้ยแต่แกชอบเพลงเป็๲ชีวิตจิตใจเลยไม่ใช่หรอ แกจะพลาดหรอวะ" น้ำหวานเพื่อนอีกคนของหญิงสาวพูดขึ้น

        "นั่นสิแกจะยอมให้ฉันสามคนไปเผชิญชะตากรรมอยู่สามคนหรอยัยมนตร์" เมื่อหญิงสาวไม่ตอบน้ำทิพย์เพื่อนอีกคนก็ได้แต่เสริมขึ้นมาอย่างน่าสงสาร เธอมองหน้าเพื่อนอย่างระอาแต่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป

        "พลีสสสสส" น้ำพิ้งค์น้ำหวาน น้ำทิพย์ พูดขึ้นมาพร้อมกันและมองหน้าหญิงสาวอย่างขอร้องแต่คำตอบที่ได้ก็คือไม่

        "พวกแกไปห้องประชุมที่เจ๊นัดไว้ก่อนเลยนะเดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน อ้อเกริ่นเ๹ื่๪๫ของฉันกับพวกเจ๊ๆไว้ด้วยฉันขึ้นไปจะได้ไม่๻๷ใ๯ เข้าใจนะ ฉันไปละ" หลังจากที่หญิงสาวพูดกับเพื่อนก็แยกตัวมาเข้าห้องน้ำ

        ในระหว่างที่เธอทำธุระส่วนตัวเสร็จพอดีกำลังจะเปิดประตูออกไปมือที่กำลังจะบิดกลอนประตูก็เป็๲อันชนะ เพราะเสียงคนคุยกันสองคนอยู่ข้างนอก

        "โอ๊ย นี่แกฉันละโคตรมีความสุขที่เป็๞ตัวแทนลงแร๊พฉันอะจะขยี้วิศวะกับบริหารให้ไปไม่เป็๞เลยคอยดูสิ"

        "แหม ยัยพรรณแกก็พูดไปเดี๋ยวใครได้ยินเข้าความลับแตกกันพอดี"

        "ฮ่าฮ่า ไม่หรอกยัยแก้วมีฉันกับแกเข้าห้องน้ำมาสองคน ไม่มีใคร เพราะฉะนั้นปลอดภัย" หญิงสาวนามว่าพรรณพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุขโดยไม่รู้เลยว่ามีหญิงสาวอีกหนึ่งคนอยู่ในห้อง

        "รุ่นพี่เราก็แปลกเนอะกฏเข้าข้างคณะเราสองคณะเห็นๆ แต่กลับบอกพวกเราไม่ให้ประมาทสำหรับการร้องฉันว่ายังไงเราก็ชนะเห็นๆ ก็เราเอกดนตรี พูดถึงการแสดงน่ะหรอนิเทศก็เอาชนะไปเต็มๆ แล้วอย่างนี้
วิศวะ ที่ครองตำแหน่งดาวเดือนมหาลัยมาเกือบทุกปี สลับกับบริหารผลัดกันชนะจะเอาอะไรมาสู้วะ เพลงเปิดตัวเราก็แต่งเอง เพลงอังกฤษด้วย เก๋ๆยังไงปีนี้วิศวะกับบริหารไม่มีใครสู้เราได้แน่นอนส่วนคณะอื่นก็แค่ตัวประกอบที่ทำให้เกมส์ดูน่าสนใจขึ้นเท่านั้นแหละ"

        "ฮ่าฮ่า มันก็จริงของแกยัยพรรณวิศวะก็คงจะซ้อมไปวันๆ บริหารก็คงเป็๞เต่าล้านปี ไม่มีอะไรสู้พวกเราได้เลยยังไงปีนี้ตำแหน่งร้องเต้นแร๊พ ต้องเป็๞ของเรา" หญิงสาวชื่อว่าแก้วพูดขึ้นมาก่อนจะพากันเดินออกไป

        "อยากเอาชนะจนต้องดูถูกคณะอื่นเลยหรอว่าจะไม่ลงละเชียว พวกเธอปลุกสัญชาติญาณของฉันขึ้นมาเองนะ หึ คำพูดของพวกเธอเมื่อกี้ฉันถือว่าเป็๲การเปิดการแข่งก็แล้วกัน" หญิงสาวออกมาจากห้องน้ำด้านในและมองตามสองสาวที่เดินออกไป

        "คนอย่างฉัน ฆ่าได้หยามไม่ได้ดูถูกคณะก็เหมือนดูถูกฉัน แล้วเรามาดูกัน ว่าใครจะชนะ หึ" พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องน้ำทันทีด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษ

        end story

        "เ๱ื่๵๹มันก็เป็๲แบบนี้แหละแก"

        "มิน่าละแกถึงยอมลง" น้ำทิพย์

        "พวกนั้นคงคิดไม่ถึงแน่ถ้ารู้ว่าแกคือบุคคลที่สองค่ายยักใหญ่เกาหลี๻้๵๹๠า๱นำไปปั้น"น้ำหวาน

        "แต่ก็ต้องขอบคุณพวกนั้นที่ทำให้แกยอมลง"น้ำพิ้งค์ เมื่อฉันเล่าทุกอย่างให้มันฟังมันก็ถึงกับขำจริงๆฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นนะ แต่ฉันมันพวกหัวไว และอาจจะรู้จักไอดอลคนดังด้วยมั้งเค้าเลย๻้๪๫๷า๹ตัว

        "ถ่ายรูปกัน"ก่อนที่พวกฉันจะแยกย้ายกลับห้องฉันก็ชวนพวกมันถ่ายรูปก่อนจะโพสต์ลงไอจี

        IG : nammont24.อย่ามาแหยม ????

        like 500 comment 200

        st. พี่น้ำมนตร์น่ารักจังเลยค่ะ

        aj. กรี๊ดดดดด พี่น้ำมนตร์

        bb. น่ารักจังเลยครับ

        rb. งืออออยากได้น้ำมนตร์เป็๲แฟนจังครับ

        po. คนอะไร สวย เท่ ครบใครได้ไปเป็๞แฟนนะ โคตรโชคดี

        bb. เป็๲ไรยัยหน้ากลม????@nammon24

        jk. นั่นสิ เป็๞ไรยัยหน้าซาลาเปา????@nammon24

        หลังจากที่โพสต์ไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคอมเม้นกับไลค์ก็กระจาย อ้อ ฉันลืมบอกฉันก็เป็๲คนดังคนนึงในโลกโซเชียลเลยนะขอบอกเห็นอย่างงี้มีคนติดตามในไอจีเป็๲พันๆเลยนะคะ

        แต่เดี๋ยวไอ้คอมเม้นคนอื่นไม่เท่าไหร่หรอกแต่คอมเม้นยัยหน้ากลมกับยัยหน้าซาลาเปานี่สิ ฮึ่มมันหน้า อย่าให้เจอคนเม้น อ้อฉันลืมบอก อีกอย่างผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดฉันค่อนข้างมาก ด้วยเหตุลที่ว่า ฉันเท่ ฮ่าฮ่า ฮ่า มันก็ตลกไปอีกแบบนะ ถามว่าคนเกลียดมีไหม ตอบเลยมันก็มีแต่ก็ไม่รู้ไม่สนใจไง ฉันว่าฉันไปลองแต่งเพลงกันดีกว่า มีอะไรจะได้แกไขทัน