บรรยากาศภายในห้องพักรับรองของทีมห้อง F พลันเปลี่ยนเป็หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจในชั่วอึดใจ หลีเฮงตัวสั่นงันงก ขนลุกซู่ั้แ่หัวจรดเท้ายามเมื่อสบสายตาเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็งหมื่นปีของหลินเสวี่ยเหยา และเห็นประกายปราณมารสีม่วงทมิฬที่เต้นระริกอยู่บนปลายนิ้วเรียวงามของเยี่ยหลัวอิน
สองสาวงามระดับ SSS ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เฝ้ามองดูฝ่ามือของเขาที่ยังคาอยู่บนต้นขาเนียนละเอียดของลี่อวี่ และสะโพกกลมกลึงของซูเมิ่งอย่างจัง
“หลี... เฮง... เ้ากล้ามากนะเ้าคะ” เยี่ยหลัวอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดทว่ารังสีฆ่าฟันเข้มข้นจนทำให้โคมไฟในห้องสั่นกริ๊ก
หลีเฮงรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ชายหนุ่มละล่ำละลักแก้ตัวพัลวัน ใบหน้าซีดเผือด “ดะ... เดี๋ยวสิ! ยอดรักทั้งสองของข้า! ฟังข้าอธิบายก่อน! มันไม่ได้เป็อย่างที่พวกท่านคิดเลยสักนิดนะขอรับ!”
เพื่อกู้สถานการณ์วิกฤตและรักษาชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ หลีเฮงรีบโคจรกระแสลมปราณแ่เบาเรียกใช้งานทักษะพิเศษลับทันที
*วิ้งงง!*
> [ทักษะเอาตัวรอด: ‘เสียงกระซิบไร้ยางอาย’ และ ‘คำชมไร้ยางอาย’ ทำงานร่วมกัน!]
หลีเฮงจงใจขยับเอียงหูเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลชวนฝันส่งตรงไปยังหลินเสวี่ยเหยา “เสวี่ยเหยา ยอดรักผู้แสนงดงามของข้า... ท่านผู้เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันบริสุทธิ์และผิวกายขาวนวลผุดผ่องดั่งหยกหิมะ์ไร้ราคีถึงเพียงนี้ มีหรือที่ข้าหลีเฮงจะมีใจคิดเป็อื่นนอกเหนือจากท่านได้? ที่ข้าต้องลงมือนวดบีบเค้นในยามนี้ มันคือความจำเป็อย่างที่สุดทางการแพทย์ขอรับ!”
ชายหนุ่มชี้แจงพลางปาดเหงื่อเย็น “ลี่อวี่และซูเมิ่งเพิ่งผ่านศึกใหญ่ยาวนานถึงสองชั่วโมงเต็ม ลมปราณและกล้ามเนื้อล้าสะสมจนเส้นชีพจรเกือบจะฉีกขาด หากข้าในฐานะซัพพอร์ตไม่รีบใช้ฝ่ามือกระตุ้นเปิดจุดและทะลวงเส้นทางเดินปราณให้ฟื้นคืนเร่งด่วน มีหวังวันพรุ่งนี้พวกนางหมดแรงปะทะศึกใหญ่จนเป็อันตรายถึงชีวิตแน่ขอรับ! ข้าทำไปด้วยคุณธรรมและหน้าที่อันบริสุทธิ์ใจจริง ๆ นะขอรับ!”
เมื่อได้ยินถ้อยคำชมอันไพเราะเปรียบเปรยถึงผิวกายหยกหิมะรวมถึงน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนสยิวจาก ‘เสียงกระซิบไร้ยางอาย’ ใบหน้าอันเ็าดุจน้ำแข็งของหลินเสวี่ยเหยาพลันแปรเปลี่ยนเป็สีระเรื่อบางเบา ดวงตากลมโตสั่นไหวและหลบสายตาไปทางอื่นอย่างเอียงอาย “เ้า... เ้าพูดจริงหรือ? ไม่ได้ตั้งใจแอบแต๊ะอั๋งพวกนางแน่นะ?”
“จริงยิ่งกว่าทองคำแท้อีกขอรับ!” หลีเฮงตบหน้าอกยืนยันหนักแน่น
ทว่า เยี่ยหลัวอินกลับไม่ได้เคลิ้มตามคำหวานง่าย ๆ นางมารน้อยหัวเราะคิกคัก ย่างสามขุมเข้ามาใกล้พลางดีดนิ้วไล่กลิ่นอายปราณมารเล่นอย่างขี้เล่น “คิกคัก... พี่เฮงขา คำหวานปากหวานก้นเปรี้ยวของท่านช่างลื่นไหลปานน้ำมันนวดสกัดอโรม่าเสียจริงนะเ้าคะ... แต่ขอโทษทีเถอะ ข้าแอบเห็นท่านลูบคลำสะโพก คลึงขาอ่อน และลูบไล้จุดยุทธศาสตร์ของศิษย์น้องลี่อวี่กับศิษย์น้องซูเมิ่งอย่างสบายใจเฉิบตลอดเวลาการประลองบนเวทีเลยนะเ้าคะ! แม้แต่คนรอบข้างหรือกรรมการจะมองไม่เห็น หรือคิดว่าเป็เพียงการกดจุดพยุงลมปราณทั่วไป แต่คิดจะหลอกมารรัตติกาลอย่างเยี่ยหลัวอินผู้นี้... ช่างฝันกลางวันแท้ ๆ เ้าค่ะ!”
หลีเฮงสะดุ้งโหยง เหงื่อกาฬไหลชโลมแผ่นหลัง “เอ่อ... หลัวอิน... เ้าก็กล่าวเกินไป นั่นมันเป็ทิศทางการกดสะกิดจุดตามชีพจรหลักเพื่อช่วยหมุนเวียนปราณอัคคีและพฤกษาต่างหากล่ะ! ถ้ากดเบาเกินไปมันจะไม่ได้ผล!”
เยี่ยหลัวอินเอียงคอยิ้มหวานหยด “งั้นหรือเ้าคะ? ข้าไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่... ถ้าวิชาของท่านมีอานุภาพวิเศษช่วยหมุนเวียนปราณได้รวดเร็วปานนั้นจริง เหตุใดพวกเราไม่ลองพิสูจน์ดูด้วยตัวเองล่ะเ้าคะ?”
หลินเสวี่ยเหยาหันมามองขรึม ๆ “ทดสอบอย่างไร?”
“ง่ายมากเลยเ้าค่ะพี่เสวี่ยเหยา... พวกเรามาลองปะทะฝีมือแลกเปลี่ยนปราณกันดูสักรอบสิเ้าคะ? แล้วให้พี่เฮงเข้ามาใช้ทักษะฝ่ามือนวดฟื้นฟูของเขากลางการต่อสู้ดู... พวกเราจะได้ััด้วยตนเองเลยว่ามันช่วยทะลวงชีพจรทำให้ปราณไหลเวียนขึ้นจริง หรือว่าเป็แค่ข้ออ้างอยากลวนลามกันแน่!” เยี่ยหลัวอินยิ้มพรายอย่างมีเลศนัย
หลินเสวี่ยเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับคำท้า “ดี... ข้าก็อยากรู้ความจริงเช่นกัน”
ไม่พูดเปล่า สองสาวระดับ SSS ขยับถอยร่นจัดระเบียบเสื้อผ้าก้าวไปยืนคนละฝั่งของห้องพักรับรองอันกว้างขวาง ทันใดนั้น กลิ่นอายพลังปราณอันมหาศาลก็ะเิปะทุออกจากร่างของทั้งคู่!
*วูบบบบ!*
ไอเย็นสุดขั้วโลกของหลินเสวี่ยเหยาแผ่ซ่านจนผนังและพื้นไม้เริ่มจับตัวเป็เกล็ดหิมะบาง ๆ ขณะที่เยี่ยหลัวอินปลดปล่อยปราณมารสีม่วงทมิฬเข้มข้นหมุนวนพวยพุ่งรอบกายดุจพายุเงามาร ทั้งสองคนพุ่งทะยานเข้าหากัน ปะทะฝ่ามือและกระบวนท่าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบจนเกิดเสียงลมพัดกระโชกดังอื้ออึงในห้องพัก
*ปัง! ปัง! ปัง!*
ความเร็วและระดับพลังของสตรี SSS ทั้งสองนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง หลีเฮงยืนมองตาปริบ ๆ พลางลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ หากเขาเข้าไปผิดจังหวะ มีหวังโดนไอเย็นแช่แข็งหรือโดนพลังมารบดขยี้ร่างแหลกเป็ผุยผงแน่
“พี่เฮง! สอดแทรกเข้ามาสิเ้าคะ!” เยี่ยหลัวอินส่งเสียงเรียกยั่วเย้าขณะหมุนตัวหลบฝ่ามือหิมะของหลินเสวี่ยเหยา
หลีเฮงสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมด สบโอกาสจังหวะที่ทั้งสองสาวกำลังไขว้มือประคองพลังปะทะกันกึ่งกลาง ชายหนุ่มเร่งความเร็วพุ่งหลบหลีกไอพลังปราณแทรกตัวเข้าไประหว่างกลางคนทั้งสองทันที ฝ่ามือทั้งสองข้างทุ่มเทพลังเรียกทักษะฟื้นฟูออกมาสุดกำลัง
“ััผ่อนคลาย! อุ้งมือมาร... ทำงาน!” ชายหนุ่มะโเรียกเสียงดัง
ฝ่ามืออุ่นปราณหนานุ่มแตะทาบและบีบนวดลากผ่านแผ่นหลังบางและบั้นเอวคอดกิ่วของหลินเสวี่ยเหยาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มืออีกข้างก็ปาดปัดและกดชีพจรลงบนไหล่ลาดมนลากลงมาตามแผ่นหลังเนียนละเอียดของเยี่ยหลัวอินอย่างจังสะกิดเข้าตำแหน่งชีพจรหลัก
*วิ้งงงงง!*
ไออุ่นปราณสีทองะเิปะทุเชื่อมโยงระหว่างตัวหลีเฮงและสองสาวงาม วินาทีนั้นเอง ผลข้างเคียงของทักษะกระตุ้นความเสน่หาแฝงอานุภาพความวาบหวามปนเสียวสยิวพลันะเิขึ้นแล่นตรงเข้าสู่แกนสมองของทั้งสองคนทันที!
“อ๊ะ... อ๊า...!”
“อื้อออ... พี่เฮง...”
เสียงครางหวานสั่นเครือหวานหยดดังขึ้นพร้อมกันจากริมฝีปากของสตรีผู้เย่อหยิ่งทั้งสอง ร่างกายบอบบางอันเซ็กซี่ของหลินเสวี่ยเหยาและเยี่ยหลัวอินพลันสั่นสะท้าน ขาทั้งสองข้างเกิดอาการอ่อนระทวยปวกเปียกจนเกือบทรุดล้มลงกับพื้น แก้มใสสองข้างขึ้นสีแดงซ่านแดงก่ำด้วยความเสียวซ่านลึกระคนรัญจวนใจอย่างหนักหน่วงจนการประลองยุทธ์ต้องหยุดชะงักลงทันที
ทว่าหลังจากอาการวาบหวามวูบผ่านพ้นไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ทั้งสองคนต่างต้องเบิกตากว้างตื่นตะลึง! เพราะพวกนางพบว่ากระแสพลังลมปราณที่เคยติดขัดและอัดแน่นจากอาการน้ำแข็งย้อนกลับและปราณมารสะท้อนในร่าง บัดนี้กลับไหลเวียนปะทุขึ้นอย่างลื่นไหล เสถียร และมีประสิทธิผลเพิ่มขึ้นทันตาเห็นถึง 2 เท่าตัว! ลมปราณหมุนเวียนไหลสะดวกอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
หลินเสวี่ยเหยากุมสะโพกตนเองหน้าแดงก่ำ หอบหายใจเบา ๆ พลางจ้องมองหลีเฮงเขม็ง “ลมปราณเหมันต์ของข้า... ไหลเวียนราบรื่นขึ้นอย่างน่าประหลาดจริง ๆ”
เยี่ยหลัวอินใบหน้าขึ้นสีชมพูระเรื่อ จัดเสื้อผ้าของตนพลางเอ่ยเสียงแ่ปนค้อน “แหม... พี่เฮงขา นวดสะกิดชีพจรของท่านทำเอาข้าเสียวแปลบไปถึงทรวงอกเลยนะเ้าคะ... แต่ยอมรับเลยว่าพลังมารที่ตีกันยุ่งเหยิงสงบลงทันตาเห็นจริง ๆ”
ชายหนุ่มถอนหายใจยาวโล่งอก “เห็นไหมขอรับ! ข้าบอกแล้วว่ามันคือวิชาฟื้นฟูของแท้แน่นอน!”
เยี่ยหลัวอินยิ้มพรายอย่างเ้าเล่ห์ดวงตาระยิบระยับปนพุด “ถึงแม้วิชาของท่านจะยอดเยี่ยมจริง แต่การที่ท่านใช้วิชาชวนวาบหวามเสียวสยิวเช่นนี้ลูบคลำขาอ่อนแผ่นหลังสตรีอื่นกลางสนามรบต่อหน้าฝูงชน... มันช่างน่าตีนักนะเ้าคะ!”
นางมารน้อยหันไปสบตากับหลินเสวี่ยเหยาแล้วแอบกระซิบกระซาบร่วมมือกันกะพริบตาเป็สัญญาณ หลินเสวี่ยเหยาพยักหน้าเห็นชอบอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะหันมาประกาศคำตัดสินน้ำเสียงเด็ดขาด
“เพื่อเป็การลงโทษที่เ้าทำตัวเหลวไหลและประพฤติตัวไม่เหมาะสม... คืนนี้ ห้ามเ้าเข้ามาในห้องนอนของพวกเราเด็ดขาด และงดการรักษาบำบัดร่วมเตียงทุกประเภทชั่วคราว!”
หลีเฮงราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม ใบหน้าเหวอและซีดเผือดทันที “อะไรนะขอรับ!? ไม่นะยอดรักทั้งสอง! คืนนี้ไม่มีพวกท่าน ข้าจะนอนหลับลงได้อย่างไร! ได้โปรดเมตตาเถอะขอรับ!”
ชายหนุ่มรีบพุ่งเข้าไปคุกเข่าอ้อนวอนกราบกรานดึงชายเสื้อของสตรีทั้งสองสุดชีวิต (เนื่องจากในใจเขากำลังร้อนรนแทบคลั่งเพราะแต้มสะสมแมงดาเหลือเพียง 130 แต้มเท่านั้น และ้าฟาร์มแต้มแมงดาจากสองคู่พันธะระดับ SSS เป็ที่สุด ทว่าไม่สามารถอธิบายเื่ระบบให้พวกนางฟังได้!)
ทว่า หลินเสวี่ยเหยาและเยี่ยหลัวอินกลับมีเจตจำนงใจแข็งสนิท หลินเสวี่ยเหยารวบเอาตั๋วเงินกองใหญ่และสัญญากู้หนี้เดิมพันขึ้นมา ขณะที่เยี่ยหลัวอินหันมายิ้มคิกคักส่งจูบให้เขาอย่างยั่วเย้า ก่อนที่สองสาวระดับ SSS จะจับมือพากันก้าวเดินออกจากห้องพักไป ปิดประตูขังหลีเฮงไว้ด้านหลังเสียงดัง *ปัง!*
หลีเฮงได้แต่นั่งทรุดอยู่บนพื้นห้องพักในสภาพคอตก ห่อเหี่ยว สิ้นหวัง ไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิงประดุจมะเขือเผาเหี่ยวเฉา
---
หลังจากหลินเสวี่ยเหยาและเยี่ยหลัวอินจากไปได้พักใหญ่
หลีเฮงถอนหายใจลากยาวพลางหันกลับมามองเพื่อนร่วมทีมห้อง F ทั้งสองคน ลี่อวี่และซูเมิ่งที่นอนเหยียดยาวหมดเรี่ยวแรงอยู่บนตั่งไม้ บิดกายครางเบา ๆ ด้วยความเมื่อยขบระบมกล้ามเนื้อหลังจบการต่อสู้อันลากยาวสองชั่วโมง
“พี่เฮง... ข้าเ็ปสะโพกและเอ็นขาไปหมดแล้วเ้าค่ะ... นวดฟื้นฟูต่อให้พวกเราเถอะนะเ้าคะ...” ลี่อวี่พูดน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน แก้มยังอมสีระเรื่อจากฝ่ามือก่อนหน้านี้
“ข้าก็ปวดแผ่นหลังและไหล่มากเลยค่ะพี่เฮง... ทรมานจัง...” ซูเมิ่งครางอ้อนเสียงแ่ แผ่นหลังบางเปียกชื้นเหงื่อจนเสื้อรัดรูปแนบเนื้อชวนกำหนัด
หลีเฮงที่ยามนี้มีความกระหายแต้มสะสมแมงดาอย่างแรงกล้า และอารมณ์ตกค้างจากความห่อเหี่ยวเมื่อครู่พลันปะทุขึ้นมาใหม่ในใจ ชายหนุ่มแสยะยิ้มเ้าเล่ห์ถูมือเบา ๆ “ในเมื่อยอดรัก SSS ทั้งสองใจร้ายทอดทิ้งข้า... เช่นนั้นคืนนี้ข้าคงต้องพึ่งพาพวกเ้าทั้งสองคอยเยียวยาหัวใจข้าแล้วล่ะนะจ๊ะ!”
หลีเฮงตัดสินใจใช้ทักษะสะกดจุดกระตุ้น *‘อุ้งมือมาร ขั้น 2’* ผสมผสานฝ่ามืออุ่น ร่วมกับการเปิดใช้งานสุดยอดทักษะวิชาลับเฉพาะตัวที่เขาเคยเชี่ยวชาญอย่างยิ่งในชาติปางก่อน... วิชาเรียวลิ้นกวนอารมณ์สยบใจสตรี **“ชิวหาพาเพลิน”**
ทันทีที่หลีเฮงเริ่มโคจรพลังลมปราณนึกถึงกระบวนท่าของทักษะนี้ หน้าต่างระบบพลันเด้งสว่างจ้าและส่งเสียงเตือนขึ้นมาขัดจังหวะทันทีด้วยความตื่นตะลึง!
*วิ้งงงง!*
> [ระบบตรวจพบ: ‘ชิวหาพาเพลิน’ ของโฮสต์!]
> [ทำการประมวลผลวิเคราะห์ิญญา... สามารถนำไปสร้างทักษะ ‘ชิวหาพาเพลิน’ ได้สำเร็จ!]
> [ระบบดำเนินงานอัปเลเวลทักษะเป็ ขั้น 2 (เลเวล 2) ให้โดยอัตโนมัติ!]
> [คุณสมบัติทักษะ ‘ชิวหาพาเพลิน ขั้น 2’: สรรค์สร้างััรัญจวนใจด้วยเรียวลิ้นแฝงความร้อนและเปียกชื้นที่นุ่มนวลช่ำชอง ทวีคูณความสยิวและเร่งอัตราการฟื้นชีพจรของสตรีเป้าหมาย 3 เท่าเมื่อตวัดเล้าโลมจุดรับรู้เสน่หา]
> [คำประเมินระบบ: โฮสต์ในชาติก่อนเป็ตัวอะไรกันแน่? เหตุใดิญญาจึงมีทักษะระดับทรชนสายโลมเล้าที่หนาแน่นปานนี้ติดตัวมาได้!]
หลีเฮงลอบหัวเราะหึ ๆ ในใจอย่างภาคภูมิใจ “เหยียดหยามข้าดีนักนะระบบ ชาติก่อนข้าเป็ถึงยอดชายสายบริการระดับตำนานเชียวนะเฟ้ย! ดีล่ะ เลเวลสองก็ยิ่งวิเศษเลย!”
ชายหนุ่มตั้งมั่นประสงค์จะบำบัดรักษาฟื้นฟูปราณและประโลมกระตุ้นอารมณ์ให้สองสาวงามเสร็จสมสุขาวดีเพื่อฟาร์มแต้มแมงดามาชดเชย!
ชายหนุ่มขยับเข้าไปนั่งคร่อมร่างบางของซูเมิ่งที่นอนคว่ำหน้า ใช้มือหนากดลูบคลึงไปตามแนวสันหลัง คลึงนวดบั้นท้ายและเอวคอดกิ่วอย่างหนักหน่วงปนแฝงพลังดูดกลืนกระตุ้นชีพจรจากอุ้งมือมาร ขณะเดียวกันเขาก็โน้มตัวลงต่ำ ใช้เรียวลิ้นอุ่นชื้นชำนาญการจากวิชา ‘ชิวหาพาเพลิน’ ลากไล้เลียโลมเล้าเบาบางไปตามซอกคอขาวระหง แผ่นหลังชุ่มเหงื่อ ตลอดจนจุดอ่อนไหวและจุดรับรู้เสน่หาที่บริเวณหลังใบหูของนาง
“อ๊า... พี่เฮง... ตรงนั้นอุ่นและเสียวมาก... ลิ้นของท่าน... อื้อออ... ไม่นะ...” ซูเมิ่งบิดกายสั่นระริกครางลั่นห้อง นิ้วมือจิกเกร็งกับขอบตั่งไม้ ใบหน้าซุกฟุบแดงซ่านด้วยความรัญจวนใจสุดขีด ยามที่ลิ้นอุ่นสะกิดไล้ลากชอนไชไปตามจุดััของนาง
ขณะเดียวกัน หลีเฮงก็ดึงขานุ่มเรียวงามของลี่อวี่ขึ้นพาดตัก ก้มหน้าลงไปใช้เรียวลิ้นหยอกเย้า แตะชิม และตวัดเลียไซร้ไปตามน่องเรียว ข้อพับขา และลากยาวขึ้นมาถึงต้นขาอ่อนเนียนละเอียดด้านในชโลมไอร้อนปลุกปั่นปราณอัคคีแปรปรวนในร่างนางจนปะทุร้อนรุ่ม
“อ๊างงง! พี่เฮง... ลิ้นของท่านมันสยิวและร้อนรุ่มเหลือเกิน... ข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว... อ๊าาา!” ลี่อวี่หอบหายใจกระเส่าอย่างหนักหน่วง ร่างกายบิดเร่าส่ายสะโพกสั่นเทิ้มด้วยความกระสันและเสียวซ่านลึกล้ำ คลื่นความร้อนในร่างกายสะสมพุ่งทะยานจนสมองขาวโพลน
หลีเฮงระรัวทั้งนิ้วมือ ฝ่ามือ และเรียวลิ้นจากวิชาชิวหาพาเพลิน ขยี้กระตุ้นจุดยุทธศาสตร์ของสองสาวงามสลับไปมาอย่างช่ำชองและเนิบนาบชวนฝัน ดุดันจนสตรีทั้งสองระทวยไร้การต่อต้าน กระทั่งในที่สุดกระแสปราณพฤกษาและอัคคีะเิพลุ่งพล่าน สองสาวเหยียดตัวเกร็งสั่นสะท้าน หลั่งสายธาร์อันบริสุทธิ์ออกมาชโลมกาย ร่างกายกระตุกเกร็งถี่เสร็จสมสุขาวดีบรรลุถึงสรวง์พร้อม ๆ กันในห้องพักรับรองทันที!
*วิ้งงงง!*
หน้าจออินเตอร์เฟสระบบเทพแมงดาพลันเด้งสว่างจ้าขึ้นมากลางอากาศพร้อมเสียงแจ้งเตือน์ประทาน
> [ภารกิจลับสำเร็จ: โฮสต์ใช้วิชาลิ้น ‘ชิวหาพาเพลิน’ และ ‘อุ้งมือมาร ขั้น 2’ พาสตรีเป้าหมายลี่อวี่และซูเมิ่งเสร็จสมสุขาวดีฟื้นฟูชีพจรสำเร็จยอดเยี่ยม!]
> [ได้รับแต้มแมงดาคงเหลือเพิ่มขึ้น: +300 แต้ม! (ลี่อวี่ +150 แต้ม, ซูเมิ่ง +150 แต้ม)]
> [ค่าความสัมพันธ์อัปเดต:]
> - ลี่อวี่: ค่าความเชื่อใจ +5 (สะสมเป็ 12 แต้ม), ค่าความเสน่หา +10 (สะสมเป็ 30 แต้ม)
> - ซูเมิ่ง: ค่าความเชื่อใจ +5 (สะสมเป็ 12 แต้ม), ค่าความเสน่หา +10 (สะสมเป็ 17 แต้ม)
> [คำประเมินระบบ: ฝีมือเรียวลิ้นและฝ่ามือของโฮสต์ยังคงหากินเลี้ยงชีพใต้กระโปรงสตรีได้ดีเสมอ แม้เมียหลวง SSS สั่งอดรนทนงด แต่แต้มก็ยังคงฟาร์มได้ประเสริฐยิ่ง!]
หลีเฮงแอบหัวเราะร่าในใจอย่างลิงโลด “ฮ่าฮ่าฮ่า! 300 แต้มสำเร็จแล้วโว้ย! รวมกับของเดิม 130 แต้ม... ตอนนี้ข้ามีแต้มแมงดาคงเหลือ 430 แต้มแล้ว! สุ่มของในร้านค้าเลเวล 2 ได้สบาย ๆ!”
---
หลังจากเสร็จสิ้นศึกรักกึ่งบำบัดรักษา ทั้งหมดต่างพากันแยกย้ายกลับห้องพักของตนเพื่อพักผ่อนเอาแรงเตรียมตัวสู้ศึกในวันพรุ่งนี้
กลางดึกอันสงัด ภายในห้องพักเดี่ยวส่วนตัวของหลีเฮง
ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เรียกหน้าต่างอินเตอร์เฟสของระบบร้านค้า ‘ร้านค้าซุกใต้กระโปรงเมีย’ ระดับ 2 ขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้นทันที
“ระบบ! ข้าขอจัดชุดใหญ่สุ่มสินค้าของร้านค้าระดับ 2 สัก 1 ครั้งถ้วน! เอาแบบเสีย 200 แต้มนะเฟ้ย จัดของดีมาด่วน ๆ!”
*วิ้งงงงงง!*
หน้าจอกะพริบไอคอนกาชาระดับหรูหราหมุนวนอย่างรวดเร็วก่อนจะะเิเป็ละอองแสงสีทองวิบวับ
> [หักแต้มสะสมแต้มแมงดา -200 แต้ม! (แต้มคงเหลือปัจจุบัน: 230 แต้ม)]
> [ยินดีด้วย! โฮสต์ทำการสุ่มได้ไอเทมพิเศษระดับ Super Rare (SR) ในร้านค้าระดับ 2:]
> [ชื่อไอเทม: ‘หยกอุ่นพิศวาสไร้ลักษณ์ (ใช้งานซ้ำได้)’]
> [คุณสมบัติไอเทม: หยกอุ่นกายสลักอักขระพิศวาสลึกลับ ปราศจากกลิ่นและสี สามารถเปิดใช้งานเพื่อแผ่ไอปราณกระตุ้นเร้าจุดััเสน่หาและความปรารถนาลึก ๆ ของสตรีคู่พันธะในรัศมี 3 เมตรได้อย่างแเีและเป็ธรรมชาติโดยไม่มีผลกระทบต่อสติสัมปชัญญะ (ช่วยทวีคูณความเสียวซ่านในการบำบัดร่วมรักและเร่งการบำเพ็ญคู่ 2 เท่า / ใช้งานได้ไม่จำกัดครั้งเมื่อชาร์จด้วยปราณหยินหยางของคู่พันธะ)]
หลีเฮงเอื้อมมือไปหยิบเอาแผ่นหยกอุ่นสีขาวนวลเนื้อละเอียดขึ้นมาถือไว้ รู้สึกได้ถึงไอร้อนแ่เบาที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มในทันที ดวงตาของชายหนุ่มทอประกายละโมบและเ้าเล่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอก
“ฮี่ ๆ ๆ! หยกอุ่นพิศวาสใช้ซ้ำได้งั้นเรอะ! ปลุกเร้าอารมณ์รักและช่วยเร่งบำเพ็ญคู่ได้ 2 เท่าอีกต่างหาก! ช่างเป็ของดีระดับเทพชัด ๆ คืนนี้พวกนางรวมหัวกันแกล้งข้าให้อดอยากปากแห้ง... แต่คืนวันพรุ่งนี้เถอะ เจอหยกชิ้นนี้เข้าไป... แม่ยอดรักระดับ SSS ทั้งสองคนต้องเป็ฝ่ายครวญครางอ้อนวอนร้องขอความรักจากข้าบนเตียงนอนแน่นอน!”
หลีเฮงลูบไล้แผ่นหยกด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะเก็บมันเข้าช่องเก็บของระบบล้มตัวลงนอนหลับฝันดีอย่างเป็สุข
- จบตอนที่ 22 -