[เปิดตัวพระเอก]
[ไซมอน]
ผมเป็หนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่เพิ่งจะมารับหน้าที่สานต่อจากพ่อของผม ซึ่งพ่อของผมท่านอายุมากแล้ว ท่านเลยส่งไม้ต่อให้ผมเข้ามาบริหารกิจการทุกอย่างแทนท่านอย่างเต็มตัว เดิมทีผมจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่เมืองนอกซะมากกว่า เพราะผมเกิดและโตที่ประเทศอังกฤษ และผมก็ย้ายไปใช้ชีวิตวัยรุ่นที่เสเพลที่ประเทศฮ่องกงก่อนจะมาที่นี่ ผมจึงไม่สนใจเื่ธุรกิจของพ่อผมเท่าไหร่ เพราะผมรักสนุก และผมก็ไม่ชอบธุรกิจของท่านด้วย เนื่องจากธุรกิจส่วนใหญ่จะเป็ธุรกิจที่ต้องใช้ความสามารถที่สูงมากในการบริหาร เช่น ธุรกิจคาสิโนในแถบทวีปเอเชียทั้งหลาย รวมถึงโรงงานอาหารส่งออกอีกมากมาย
และที่ผมต้องมายืนอยู่ในจุดนี้ เพราะผมหลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากผมเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของครอบครัว ดังนั้นถ้าผมไม่รับ่ต่อจากพ่อ ก็ไม่มีใครที่จะมาดูแลกิจการเหล่านี้แทนท่านได้อีกแล้วถ้าไม่ใช่ผม และอีกอย่างแม่ของผมท่านก็เริ่มที่จะอายุมากแล้วเหมือนกัน ท่านจึงอยากให้ผมกลับมา ผมก็เลยกลับมาที่นี่เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ แม่ของผมด้วย
แต่ถึงผมจะเพิ่งกลับมาดูแลกิจการต่อจากพ่อได้ไม่นาน ผมก็ค่อนข้างมีอิทธิพลอย่างกว้างขวางไม่น้อยหน้าพ่อของผมเลย เพราะลูกน้องเก่า ๆ ของพ่อผมก็ยังอยู่ครบ พวกเขายังไม่ได้ทอดทิ้งครอบครัวของผมไปไหน
ประเทศไทย เวลา [06.00 น.]
ผมกับบอดี้การ์ดส่วนตัวของผมห้าคน และลูกน้องของผมอีกห้าคนรวมเป็สิบคน พวกเราทั้งหมดกำลังเดินออกจากบ้านพักชั่วคราวของผม เพื่อที่จะไปดูความเรียบร้อยของผับสาขาเปิดใหม่ที่อยู่ห่างจากบ้านพักของผมออกไปประมาณสามสิบกิโลเมตร และที่ผมต้องออกจากบ้านไปั้แ่หัววันแบบนี้ เพราะว่าวันนี้เป็วันศุกร์สุดสัปดาห์ ลูกค้าวีไอพีจะเยอะเป็พิเศษ และเมื่อลูกค้าเยอะปัญหาต่าง ๆ ก็ตามมา เช่นพวกลูกค้าเมาแล้วไม่ยอมจ่ายเงิน หรือลูกค้าที่พาเด็กในผับออกไปค้างข้างนอก แต่ไม่ยอมจ่ายค่าตัวเด็ก ผมจึงต้องออกจากบ้านไปดูแลด้วยตัวเอง เพื่อที่จะได้ไม่เกิดปัญหาเหล่านี้ขึ้น
และที่ผมต้องไปเอง เพราะว่าถ้าวันไหนผมไป ปัญหาก็จะไม่เกิดขึ้นเลย เพราะถ้าใครกล้ามีปัญหากับผม ชีวิตของพวกมันก็จะหาไม่ ถึงผมจะดูหล่อดูดี แต่ผมไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตาสักเท่าไหร่หรอก ถ้าใครกล้ามีปัญหากับผม ผมก็ไม่ปรานีใครหน้าไหนทั้งนั้น ยกเว้นพ่อแม่ของผม และคู่นอนคนโปรดวัยเดียวกันกับผมที่ชื่อแซมคนเดียวเท่านั้น
วันนี้ผมสั่งลูกน้องของผมว่าให้จอดรถนอกบ้านที่ถนนฝั่งตรงข้ามบ้านพัก เพราะผมี้เีรอยูเทริน์รถกลับไปอีกด้าน มันเสียเวลา ดังนั้นวันนี้ผมจึงต้องยอมเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งของถนน เพื่อที่จะไปขึ้นรถยนต์ส่วนตัวของผมที่จอดรอรับอยู่อีกฝั่ง แต่ในขณะที่ผมกำลังจะรีบเร่งเดินไปที่รถนั้น ผมก็รู้สึกว่ามีอะไรวิ่งมาชนผมเข้าเต็มแรง
พรึบ!!! ตุ๊บ!!! โอ้ยยย!! ควายเอ้ยยย!!!
ผมหยุดเดินแล้วก้มลงไปดูไอ้คนที่มันกล้าวิ่งมาชนผม แล้วมันยังมาด่าผมว่าควายอีกต่างหาก แทนที่มันจะรีบขอโทษ แต่มันกลับนิ่งเงียบ และตอนนี้มันกำลังนั่งลูบก้นของมันป้อย ๆ และบ่นว่าเจ็บ ๆ ไม่เลิก ส่วนมืออีกข้างของมันก็มัวแต่กุมมือของหญิงสาวคนหนึ่งไม่ปล่อย
ผมคิดว่าผมจะไม่ถือสาเอาความมัน เพราะมันก็แค่เด็กเกเรคนหนึ่ง ซึ่งมันอาจจะกำลังพาเมียมันหนีพ่อแม่ของมันอยู่ก็ได้ และผมยังเห็นมันยังใส่ชุดนักเรียนมัธยมอยู่เลย
ผมตั้งใจที่เดินหนีไปโดยไม่เรียกร้องอะไร แต่ก่อนที่ผมจะก้าวขาออกไป ไอ้เด็กหนุ่มมัธยมมันก็คว้าขาของผมเข้าไปกอดไว้แน่น แถมมันยังตัวสั่นอย่างกับผีเข้า ผมจึงตวาดมันออกไปว่า
"ปล่อย!!! "
มันเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมอย่างอ้อนวอน ก่อนที่ผมจะเห็นคราบน้ำตาของมันไหลออกมาคล้ายกับว่ามันกำลังกลัวอะไรอยู่ แล้วมันก็เอื้อมมือของมันขึ้นมากุมมือของผมไว้ และพูดกับผมอย่างอ้อนวอน
"ช่วยผมด้วยครับ...นะครับ ช่วยผมกับเธอด้วยนะครับ"
ผมไม่รู้ว่าไอ้เด็กคนนี้มันกำลังขอให้ผมช่วยอะไรมัน เพราะมันยังไม่ได้บอกผมเลยว่ามันจะให้ผมช่วยอะไร แต่พอผมเห็นมันมองลอดหว่างขาของผมออกไปด้านหลังอย่างกับเห็นผี ผมก็เลยหันกลับไปมองตามบ้าง แล้วผมก็เห็นมีผู้กลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนกำลังวิ่งมาทางนี้ พร้อมกับะโออกมาว่า
"เฮ้ย...มันหายไปไหนแล้ววะ เห็นตัวเล็ก ๆ แค่นี้ แต่มันวิ่งเร็วฉิบเป๋ง โธ่เว้ย!!! อย่าให้กูเจอนะมึง กูจะยิงมันให้ไส้แตกไปเลยคอยดู ทำกูอารมณ์เสียฉิบหายเลย"
พอผมเห็นชายกลุ่มนั้นกำลังเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อย ๆ ผมก็ก้มลงไปมองไอ้เด็กนักเรียนมัธยมและผู้หญิงอีกคน ซึ่งผู้หญิงดูท่าทางไม่ได้กลัวสักนิดเลย แต่ไอ้เด็กผู้ชายมันกลับดูท่าทางกลัวมาก และตอนนี้มันก็กำลังนั่งกอดขาผมไว้ทั้งสองข้าง แล้วผมก็จ้องมองพิจารณาหน้าตาของไอ้เด็กผู้ชายอย่างสนใจ เพราะว่ามันหน้าตาดีมากอย่างกับพวกลูกผู้ดีเลย มันดูสะอาดจนผมไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะพาลูกสาวเขาวิ่งหนีจนหัวซุกหัวซุนตามถนนเปลี่ยว ๆ แบบนี้ในเวลานี้
ผมไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ไอ้เด็กผู้ชายหน้าตาดีคนนี้มันสเป็คผมชัด ๆ เลย ผมชอบมันมาก ๆ เลย ผมรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่มันมีเมียเป็ตัวเป็ตนแล้ว แต่ผมก็ยังอยากที่จะลองเสี่ยงดูสักครั้งเผื่อว่าผมจะฟลุ๊ค แล้วผมก็ค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลงจนหน้าของผมอยู่ในระดับเดียวกับเด็กหนุ่ม ก่อนที่ผมจะเอื้อมมือของผมไปเช็คคราบน้ำตาออกให้มันอย่างอ่อนโยน จากนั้นผมก็ถามมันว่า
"นายอยากให้ฉันช่วยนายเื่อะไรล่ะ? "
มันรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำหูน้ำตาของมันออกอีกครั้ง แล้วมันก็ยิ้มหวานจนตราตรึงใจผม ก่อนที่มันจะรีบเอื้อมมือของมันมากุมมือของผมเอาไว้ทั้งสองข้างอีกครั้ง แล้วมันก็บอกความ้าของมันกับผมเสียงรัวจนผมแทบจะหูดับไปเลย
"ช่วยเธอด้วยครับ ไอ้ห้าตัวนั่นมันจะทำร้ายเธอ แอ๊กกก เฮ้ย...เหนื่อย แฮ็กกก คุณช่วยเธอด้วยนะครับ เพราะผมหมดแรงที่จะพาเธอวิ่งหนีอีกแล้ว และผมก็...แอ๊ก เฮ้ย...เหนื่อย ผมก็หลงทางด้วย ผมไม่รู้ว่าจะพาเธอหนีไปทางไหนดี เฮ้ย...เหนื่อย"
"แล้วถ้าฉันยอมช่วย...นายจะให้อะไรฉันเพื่อเป็การตอบแทนล่ะ? "
"ต้องตอบแทนด้วยเหรอ? "
"อืม...ก็ต้องตอบแทนสิ ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ หรอกนะ รวมถึงเื่ที่นายขอให้ฉันช่วยเธอก็ด้วย"
"ถ้าคุณช่วยเธอได้ ผมจะให้คุณทุกอย่างที่คุณอยากได้ เฮ้ย...ทำไมถึงได้เหนื่อยอย่างนี้นะ แฮ๊ก แฮ๊ก"
"หึ! แน่ใจนะว่าจะให้ทุกอย่าง? "
"อืม...แน่ใจ"
"หึ! ตกลง ถ้างั้นฉันจะช่วยพาเธอไปส่งโรงพยาบาล ส่วนนายไปกับฉัน"
"ไปไหน? "
"หึ! ถามได้...ก็ไปรอจ่ายค่าตอบแทนน่ะสิ"
////
///ไปรอจ่ายค่าตอบแทน...แบบนี้ก็ได้เหรอ////
///
Sundog
3K
![เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576648_93970411.webp)
