ที่หลังบ้านนั้นไม่ได้มีทั้งจันและมะลิ เขาทั้งสองคนไม่ได้ลงมาทะเลาะกันข้างล่างอย่างที่ผมคิดไว้เลย แต่กลับมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งประมาณห้าหกคนยืนหันหลังเป็ครึ่งวงกลมล้อมผู้ชายคนหนึ่งที่ทรุดนั่งอยู่กับพื้นในท่าเหยียดขาข้างหนึ่งชันเข่าข้างหนึ่ง เขานั่งอยู่ท่ามกลางซากกระป๋องต่างๆซึ่งคงจะเป็กระป๋องสีทาบ้านและข้างกายของเขานั้นก็ยังมีหญิงสาวหน้าตาดีแต่ผิวเข้มอีกคนหนึ่งกำลังประคองร่างเขาไว้ด้วยน้ำตานองหน้า
"พี่สิงห์เป็ไรมากไม๊ ? โธ่ พี่ไม่น่าเลย ถ้าวันนี้พี่ไม่ออกมาก็คงไม่ต้องเจ็บตัวอย่างนี้หรอก ฮือๆๆ" หญิงสาวพูดไปก็สะอื้นไป
"พี่ไม่... เป็ไรหรอกนุช... นุชอย่าร้องไห้ไปเลยนะ" ชายคนนั้นแทบจะกัดฟันพูดออกมา และใบหน้าของเขายามนี้ก็ดูสะบักสะบอมและมีเลืดไหลเป็ทางยาวลงมาจากหน้าผาก
"ถุ๊ยย..!" เสียงถ่มน้ำลายดังมาจากชายคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของกลุ่มคนที่ล้อมคนทั้งสองไว้
"มึงอย่ามาดราม่ากันให้กูหมั่นใส้อีกเลยว๊ะ..!" ชายคนนั้นพูดหยันๆ "ไอ้สิงห์.. ! ไอ้คนอัปลักษ์ กูบอกมึงแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามายุ่งกับอีนุช ! อีนุชน่ะ มึงก็รู้ว่ามันเป็ผู้หญิงของกู และกูคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิในตัวมัน !"
"หยุดนะพี่โรจน์ !" หญิงสาวที่ชื่อนุชหันขวับมาทันที "พี่มาพูดอย่างงี้ได้ยังไง หนูไม่เคยมีอะไรกับพี่นะ ? แล้วพี่เป็ใครสำคัญแค่ไหนถึงมาอ้างสิทธิในตัวหนูแบบนี้ ?!"
ชายที่ชื่อโรจน์หัวเราะแค่นๆ "กูเป็ใคร..? และสำคัญแค่ไหนน่ะเหรอ..? จะให้กูพูดอีกกี่ครั้งอีนุช ว่าแม่มึงน่ะติดเงินพ่อกูอยู่เกือบแสน ถ้าไม่ได้พ่อกูให้ยืมเงินตอนนั้นน่ะ มึงสองคนกับแม่คงได้กินแกลบไปแล้ว มึงจำไม่ได้เหรอว๊ะ..? เพราะฉะนั้นพวกมึงติดเงินพ่อกูก็เหมือนติดเงินกูน่ะโว๊ย !"
หญิงสาวที่ชื่อนุชค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ ในแววตาของเธอนั้นแววาวไปด้วยเพลิงพิโรธ
"ติดหนี้แล้วไง... ติดหนี้แล้วก็คืนให้ไม่ใช่เหรอ ? ถึงจะยังคืนให้ไม่หมดก็เถอะ แต่ติดหนี้เงินทองไม่ได้หมายความว่าติดหนี้ชีวิตใครน่ะโว๊ย !"
ชายที่ชื่อโรจน์จุ๊ปากติดๆกัน "อีนุชมึงนี่.. ปากคอไม่ธรรมดาเลยนะมึง ดี..! อย่างงี้แหละกูชอบ ถ้าม้ามันไม่พยศมันก็ขี่ไม่มัน..! จริงไม๊พวกเรา ?!
ประโยคหลังมันหันไปถามพรรคพวกที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้านหลัง
แล้วเสียงเฮของพวกมันก็ดังขึ้นพร้อมๆกัน
"จริงๆ จริงแท้เลยจ้ะพี่โรจน์ ถ้าม้ามันไม่พยศมันก็ขี่ไม่มัน ฮ่าๆๆ"หนึ่งในลูกน้องข้างหลังส่งเสียงสนับสนุน
ท่าทางผู้หญิงที่ชื่อนุชสุดจะทน
"ไอ้พวกเฮงซวย ! ไอ้พวกบ้า ! พวกมึงอย่ามาพูดจัญไรกับกูแบบนี้นะ !" เธอยกมือขึ้นชี้หน้าด่ากราด
ชายที่ชื่อสิงห์เอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้เป็ความหมายให้ใจเย็นๆ แต่ทว่านั่นก็ดูเหมือนจะเป็การจุดเพลิงโทสะให้กับไอ้โรจน์อีกรอบหนึ่ง
"มึงสองคนนี้มันน่าหมั่นใส้จริงๆเลยว่ะ... มึงเคยไปเอากันตอนไหนว๊ะกูอยากจะรู้ ? แล้วมึงน่ะอีนุช มึงกล้าเอาด้วยเหรอว๊ะกับไอ้คนอัปลักษ์อย่างนี้..! ถุ๊ย ! กูอยากจะอ้วกเหลือเกินว่ะ !"
"อัดมันให้สลบไปเลยไม๊พี่โรจน์ ? ผมเองก็รำคาญตาไอ้ห่านี่อยู่เหมือนกัน" เสียงใครในกลุ่มลิ่วล้อออกความเห็น
ไอ้โรจน์ยกมือปรามไว้ "เดี๋ยวก่อนสิว๊ะไอ้เทียน กูว่าอีนุชนี่มันตาถั่วหน่อยๆ มันคงยังเห็นอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไร พวกมึงไปช่วยกันจับไอ้สิงห์ขึ้นมาซิ"
เร็วเท่าคำสั่ง พวกลูกน้องไอ้โรจน์รีบถลาเข้าไปจับปีกซ้ายปีกขวาของชายที่ชื่อสิงห์ขึ้นมา
"หยุด.. หยุดนะ !" สีหน้านุชตื่นตระหนก "นี่พวกแกจะทำอะไรเขาอีก ? แค่นี้เขาก็บอบช้ำมากพอแล้วนะ !"
พวกลูกน้องไอ้โรจน์เหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของเธอ ต่างช่วยกันหิ้วปีกชายที่ชื่อสิงห์ออกมาจากหลังกำแพง
และพอเขาเข้ามาอยู่ในรัศมีของแสงจันทร์แล้ว ผมก็เห็นหน้าเขาชัดเจนขึ้น ใบหน้าที่เริ่มบวมปูดจากการถูกทำร้ายนั้น ผมรู้สึกว่าดูคลับคล้ายคลับคราใครสักคน แต่จนใจที่จังหวะนั้นผมยังนึกไม่ออก
ขณะนั้นเอง ผมก็มายืนอยู่จนใกล้ด้านหลังของกลุ่มลูกน้องไอ้โรจน์ แต่ก็น่าแปลกที่ไม่มีใครสังเกตุเห็นผมเลย ทั้งๆที่ผมเข้ามาอยู่ในบริเวณหลังบ้านนี้ได้สักพักแล้ว
แล้วไอ้โรจน์ก็เดินเข้าไปมองหน้าอันบวมปูดของสิงห์ จากนั้นก็จับคางของสิงห์หันไปหันมาพลางจุุ๊ปากติดๆกัน
"มึงนี่จริงๆก็หน้าตาพอดูได้นะ เสียดายที่ตัวมึงนี่ ทำไมเกิดมาอัปลักษ์ว๊ะ ? ถุ๊ยยย..!" แล้วไอ้โรจน์ก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าสิงห์เต็มๆ
"ไอ้เทียน..!" ไอ้โรจน์เรียกเสียงดัง "ถอดเสื้อไอ้สิงห์ออกมาซะ !"
"ไม่..! อย่านะ !" นุชถลาเข้ามา แต่ถูกลูกน้องของไอ้โรจน์อีกคนดึงรั้งเอาไว้
ไอ้โรจน์หันหน้ามาทางนุช "กูอยากจะดูไอ้สิงห์ให้ชัดๆว่า ไอ้สิงห์มันอัปลักษ์อย่างที่เขาล่ำลือกันไม๊ ? แล้วกูก็อยากให้มึงดูด้วยนะอีนุช เผื่อตอนที่มึงเคยเอากับมันแล้วเสือกเอากันในที่มืด หรือไม่ไอ้สิงห์มันเสือกไม่ได้ถอดเสื้อตอนกำลังเอามึงน่ะ ฮ่าๆๆๆ"
ไอ้โรจน์พูดเสียงหยันๆแล้วก็หัวเราะสะใจ
ตอนนั้นเองผมก็เพิ่งมาสังเกตุได้ว่าคนที่ชื่อสิงห์ใส่เสื้อแขนยาวสีเข้ม และที่ปลายแขนของเสื้อแขนยาวนั้นก็ยาวแทบปิดหลังมือทั้งสองข้างเลยทีเดียว
พริบตานั้นเสื้อของเขาก็ถูกถอดกระชากออกมา..!
แล้วหญิงที่ชื่อนุชก็กรีดเสียงร้องออกมาคำหนึ่ง
และวินาทีนั้นเอง ผมก็หวนนึกอะไรขึ้นมาได้ และแทบช็อกกับสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้น....!!
49K
