บทที่ 5 : เจอกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
ตอนนี้ฉันขึ้นมัธยมหกแล้วพี่เพชรสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ส่วนพี่สายชล ฉันพอจะรู้มาบ้างว่าพี่สายชลสอบติดมหาวิทยาลัยในจังหวัดใกล้ๆ นี้เอง นั่นคงเป็ครั้งแรกที่ฉันเริ่มมีเป้าหมายในชีวิต ฉันตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพี่สายชลให้ได้่นี้ฉันจึงตั้งใจเรียนอย่างหนัก จนพ่อแม่เองยังรู้สึกแปลกใจชีวิตของฉันผ่านไปอย่างเชื่องช้า นอกจากบ้าน โรงเรียน โรงเรียนกวดวิชาฉันแทบไม่ได้ไปไหนเลย เพื่อน ๆในกลุ่มพยายามชวนฉันออกไปเที่ยวอยู่เป็ประจำด้วยความที่เป็ปีสุดท้ายเผื่อต้องแยกย้ายกันไป แต่ฉันกลับไม่มีอารมณ์จะไปไหน จนเข้า่ใกล้จบการศึกษาสายไหมเดินมากอดคอฉัน “น้ำหวาน วันนี้พวกเราจะไปแฮงค์เอาท์ แกไปด้วยกันนะนี่ก็ใกล้จะประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่รู้ว่าเราจะติดที่เดียวกันหรือเปล่า” สายไหมพูดกับฉันอย่างอ้อนวอนจนฉันใจอ่อนยอมพยักหน้าตกลงพวกเพื่อน ๆ คนอื่นต่างส่งเสียงเฮดังลั่นประหนึ่งได้รับโล่รางวัลเกียรติยศอย่างนั้นแหละ
คืนวันเสาร์พวกเราไปกินเลี้ยงกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งบรรดาเพื่อน ๆ ต่างชวนฉันกินเหล้า รสชาติของมันออกจะขมเฝื่อนน้ำสีทองไหลลงจากคอสู่ท้องให้ความรู้สึกร้อนผ่าวทันทีฉันฝืนกินไปเพียงสองแก้วก็เริ่มรู้สึกมึนหัวพวกเพื่อนฉันต่างหัวเราะชอบใจกับความคออ่อนของฉันยิ่งนักพวกเราสนุกกันอยู่ครู่หนึ่ง ฉันจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
ระหว่างที่เดินกลับมาที่โต๊ะนั้นจู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายฉัน
“สวัสดีครับผมชื่อพล ผมอยากรู้จักคุณครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร”เสียงของเขาแม้ไม่เบามากแต่ความมึนหัวทำให้ฉันแทบฟังไม่รู้เื่ “ว่าไงนะคะ”ฉันทวนคำถามซ้ำอีกหน จังหวะนั้นผู้ชายคนนั้นถือโอกาสโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นจนฉันผงะถอยหลังไป เขาเอื้อมมือมาคว้าแขนฉันไว้ด้วยคงกลัวฉันจะล้มคะมำลง“ไม่เป็ไรนะ” เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงห่วงใย ฉันชักแขนออกจากการจับก่อนตอบ“ไม่เป็ไรค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ฉันรีบก้มหน้าจะเดินหนีทว่าพลยังคงเดินมาปาดหน้าฉันอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมเห็นคุณนั่งกับเพื่อน ๆ สักพักแล้วผมอยากรู้จักคุณจริง ๆ” ฉันได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้ดี ฉันเหลียวซ้ายเหลียวขวาอย่างพะวงทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีมือใหญ่โอบเข้าที่บ่าฉันอย่างถือวิสาสะ ฉันเงยหน้ามองอย่างใแล้วก็ยิ่งใมากขึ้นเพราะคน ๆ นั้นก็คือพี่สายชล
“มีปัญหาอะไรกับน้องพี่รึเปล่า”พี่สายชลถามชายหนุ่มข้างหน้าอย่างหาเื่
“เอ่อ...ไม่ครับไม่มี”พลรีบตอบก่อนจะเดินจากไป
ฉันยังคงมองหน้าพี่สายชลค้างอยู่อย่างนั้นพี่สายชลตวัดสายตาดุใส่ฉันทันทีที่อยู่กันสองคน
“เป็เด็กเป็เล็กทำไมมาเมาอยู่ตรงนี้” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไร พี่สายชลก็ดุใส่ฉันทันทีฉันได้แต่มองพี่สายชลด้วยสายตารู้สึกผิด แต่ฉันก็ยังแอบสงสัยไม่ได้ว่าฉันผิดอะไรกันแน่ยังไม่ทันไรพี่สายชลก็จับมือฉันเดินออกไปนอกร้าน
“พี่ชล จะไปไหน”ฉันถึงขั้นร้องเหวอออกมา
“พากลับบ้าน”พี่สายชลตอบฉันด้วยน้ำเสียงห้วน
“เดี๋ยวหวานยังไม่ได้บอกเพื่อน ๆ เลย” ฉันรีบยื้อมือของเขาด้วยกลัวเพื่อน ๆจะเป็ห่วงที่ฉันหายตัวไป พี่สายชลหยุดชะงักไปครู่ก่อนจะจูงมือฉันกลับเข้าร้านอีกครั้ง แต่มือใหญ่นั้นยังคงไม่ยอมปล่อยฉันฉันเองก็ไม่คิดอยากให้เขาปล่อยมือเช่นเดียวกัน ตอนนี้หน้าฉันแดงเรื่อฉันไม่รู้ว่าเป็เพราะเหล้าที่กินเข้าไปหรือเพราะผู้ชายตรงหน้านี้กันแน่
“น้อง ๆ ครับพี่พาน้ำหวานกลับบ้านก่อนนะ” พี่สายชลเดินไปถึงโต๊ะก็ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรเช่นเคยพวกเพื่อน ๆฉันมองกันตาค้างด้วยแปลกใจที่มีชายหนุ่มเดินจูงมือฉันกลับมาถึงโต๊ะแถมยังบอกว่าจะพากลับบ้านอีกมีเพียงสายไหมที่ทำหน้าพยักพเยิดใส่ฉันราวกับใคร่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ใช่คนที่ฉันเอาแต่บ่นถึงให้ฟังหรือไม่ฉันมองเพื่อนอย่างยิ้ม ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ สายไหมยิ้มแก้มแทบปริ “พี่สายชลฝากน้ำหวานด้วยนะคะ”
พี่สายชลยักคิ้วขึ้นก่อนจะก้มหน้าบอกลาทุกคน แล้วจูงมือฉันออกจากร้านทันที
Part : พี่สายชล
ผมกลับบ้าน่เสาร์อาทิตย์ เพื่อน ๆ จึงนัดรวมตัวกันไปสังสรรค์กัน ระหว่างที่ผมกำลังจะกลับสายตาก็พลันไปปะทะเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอช่างดูคุ้นเคยเหมือนกับคนที่ผมเฝ้าคิดถึง แมวน้อยของผมนั่นเอง ระหว่างที่ผมจะเดินเข้าไปหาเธอ ผมก็สังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินตัดหน้าเข้าไปคุยกันเธอ จากนั้นภาพที่ผมเห็นคือพวกเขามีการจับไม้จับมือกันด้วย ผมถึงกับรู้สึกฉุนขึ้นมาทันควัน ผมรีบสาวเท้าเข้าไปโดยไม่รอช้า พร้อมทั้งโอบร่างบางไว้กับตัวอย่างแสดงความเป็เ้าของ กลิ่นเหล้าบาง ๆ โชยเข้าจมูกผมทำให้ผมรู้ว่าเธอมีอาการเมาเล็กน้อย หลังจากผมไล่ผู้ชายคนนั้นไปแล้ว ผมก็ยังไม่หายหงุดหงิด จึงหันไปดุแมวน้อยของผมอีกรอบ ก่อนที่ผมจะตัดสินใจพาเธอกลับบ้านทันที มือผมกอบกุมมือเธอโดยไม่ทันได้คิดอะไร แต่ท่าทางของเธอที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง ใบหน้าแดงระเรื่อ พร้อมรอยยิ้มที่ดูเขินอาย ทำเอาผมชะงักไปชั่วครู่ทีเดียว ผมไม่ได้ปล่อยมือเธอออกแต่กลับยิ่งกระชับมือบางนั้นไว้แน่น หลังจากเธอยื้อผมด้วยความเป็ห่วงเพื่อน ผมจึงตัดสินใจพาเธอกลับไปที่โต๊ะอีกครั้งก่อนจะบอกลาเพื่อน ๆ ของเธอ เพื่อนเธอคนหนึ่งบอกฝากผมให้ช่วยดูแลน้ำหวานด้วย ผมอดนึกแปลกใจไม่ได้ว่าเพื่อนเธอคนนี้รู้จักผมได้อย่างไร ผมทำเพียงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจูงมือเธอออกไปทันที
4K
