(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 32 ยิ่งรู้สึกเห็นใจ

        “เสี่ยวอิ๋นเก่งจังเลย” ถังเหอชมอีกครั้ง “ไปเล่นรอก่อนนะ ไม่ต้องไปไกลล่ะ เดี๋ยวฉันจะทำอะไรอร่อยๆ ให้นายกินเอง”

        เสี่ยวอิ๋นพอถูกชมอีกครั้ง ศีรษะน้อยๆ ก็เชิดสูงขึ้นอย่างภาคภูมิใจ โชคดีที่มันไม่ใช่สัตว์พันธะตระกูลสุนัข ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงหางกระดิกจนลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้ว

        เสี่ยวอิ๋นก็ไม่ได้หนีไปเล่นสนุกตัวเดียว แต่คอยอยู่ข้างๆ ถังเหออย่างว่าง่าย ไม่รบกวนขัดขวางการทำอาหารของเขา แถมยังคอยมองกระบวนการเปลี่ยนวัตถุดิบทั้งหมดเป็นอาหารไปพร้อมกันด้วย

        เมนูทุกอย่างที่ถังเหอวางแผนไว้ก่อนหน้านี้ต่างมีผักเป็นส่วนประกอบทั้งสิ้น แต่ตอนนี้พอได้เนื้อมาแล้วย่อมต้องปรับเปลี่ยน

        “เพิ่มไก่ตุ๋นเห็ดกับเนื้อย่างอีกอย่างแล้วกันนะ” ถังเหอพูดกับเสี่ยวอิ๋นและเหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ เมนูพวกนี้เอาความจุกระเพาะของเขากับเสี่ยวอิ๋นเป็นที่ตั้ง ถ้าทำมากเกินไป หนึ่งคนหนึ่งสัตว์กินไม่ไหวก็สิ้นเปลืองไปเปล่าๆ

        ส่วนเหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ แน่นอนว่ายิ่งถังเหอทำอาหารหลายชนิดก็ยิ่งเป็นผลดีต่อพวกเขา เพราะจะได้ชิมอาหารที่หลากหลายมากขึ้น

        แต่เมื่อคิดว่าฝั่งถังเหอมีแค่หนึ่งคนหนึ่งตัว แถมเจ้าของช่องยังทำอาหารคนเดียว หากทำเยอะเกินไปจะทำให้เจ้าของช่องเหนื่อยได้ แล้วเดี๋ยวพวกเขาก็จะเป็นห่วงอีก ดังนั้นเหล่าแฟนคลับจึงเห็นด้วยกับแผนจัดเตรียมอาหารของถังเหออย่างเข้าอกเข้าใจ

        นอกจากนี้ทุกคนยังตั้งตารอดูวิธีการทำอาหารใหม่ๆ จากเขา โดยเฉพาะการย่างเนื้อ

        แม้ว่าแฟนคลับส่วนใหญ่ที่ดูไลฟ์อยู่จะเคยย่างเนื้อกินเองที่บ้านมาก่อน แต่ทำออกมารสชาติไม่ดีเท่าไร แต่ทันทีที่ได้ยินถังเหอพูดว่าจะทำ พวกเขากลับเชื่อมั่นและรู้สึกคาดหวังอย่างบอกไม่ถูก

        ถังเหอจัดการกับไก่ป่าที่เสี่ยวอิ๋นจับมาให้เรียบร้อยเป็นอย่างแรก สับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วเติมเห็ดลงไปตุ๋นด้วยกัน จากนั้นก็จัดการกับกระต่ายป่า เตรียมทำกระต่ายย่าง

        ส่วนเหยื่อตัวอื่นๆ ก็ไว้ชำแหละในภายหลัง คัดเอาเฉพาะเนื้อส่วนที่นุ่มๆ กลับ เพราะไม่อย่างนั้นคงแบกของทั้งหมดกลับไม่ไหว

        เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทีไร ถังเหอก็คิดถึงแหวนมิติที่ไม่ได้ข้ามมิติมาด้วยกันทุกที

        มีแหวนมิติอยู่ เขาจะมีอะไรที่นำไปด้วยไม่ได้บ้าง

        อันที่จริงโลกใหม่ที่น่าอัศจรรย์ใบนี้ก็มีเครื่องมือเก็บของที่คล้ายกับแหวนมิติอยู่เช่นกัน แต่พื้นที่เก็บค่อนข้างเล็กและถูกใช้ในกองทัพเป็นหลัก คนธรรมดายังไม่สามารถหามาใช้ได้

        “สิ่งที่ยากที่สุดในการย่างเนื้อนอกบ้านก็คือการคุมความร้อน น้อยไปก็สุกยาก มากไปก็ไหม้ง่ายอีก เพื่อที่จะทำให้แน่ใจว่าเนื้อสุกทั่วกัน ทุกคนต้องพลิกบ่อยๆ นะครับ” ถังเหอหมุนกระต่ายไปเรื่อยๆ ขณะอธิบายกับทุกคนในห้องไลฟ์ไปด้วย

        เมื่อเวลาผ่านไป หนังกระต่ายก็เริ่มกรอบเหลือง ไขมันละลายเพราะความร้อนหยดลงไปในกองไฟ เกิดเป็นเสียง ‘เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ’ เสนาะหู กลิ่นหอมเนื้อย่างอันเป็นเอกลักษณ์ก็ค่อยๆ โชยออกมา ทำให้เหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ที่ได้กลิ่นสูดจมูกดมอย่างเสียสติไปตามๆ กัน

        ถึงจะกินไม่ได้ แต่ได้ดมก็ยังดี

        ‘หอมจังเลย จะกลิ่นหอมเกินไปแล้ว แตกต่างจากอาหารทุกอย่างที่เคยกินมาเลยอ่า หอมซะจนทำให้ฉันอยากมุดจอไปอยู่ข้างๆ พี่ชายเหลือเกิน’

        ‘สุดหล่อ : ครอบครัวผมก็เคยทำเนื้อย่างเหมือนกัน แต่พอได้ดมของที่พี่ชายทำถึงได้รู้ว่าไอ้ที่บ้านผมเคยทำมาก่อนหน้านี้มันไม่ใช่เนื้อย่างที่แท้จริง มันคืออุนจิย่างชัดๆ เลย’

        ‘สุดหล่อ แกอยากโดนฟาดหรือไงฮะ จากนี้ก็อย่ามาหวังให้เหล่าเหนียง[1]ย่างเนื้อให้อีกเลยนะ!’

        ‘อุว้าว คนข้างบนโดนผู้ปกครองโผล่มาเซอร์ไพรส์เหรอ แถมยังถูกจับได้คาหนังคาเขาอีก ลูบหัวน้องหมาเม้นบนน้า ไปดีมาดีไม่ส่งเด้อ’

        ‘ถึงเม้นบนจะพูดจาหยาบกระด้างไปหน่อยแต่ก็จริงของเขานะ นี่เป็นเนื้อย่างที่หอมที่สุดเท่าที่ฉันเคยดมมาเลย ไม่รู้ว่าตอนกินจะรสชาติเป็นยังไง’

        ‘บอกได้แค่ว่าพอกลิ่นเนื้อย่างหอมๆ ของพี่ชายโชยมาปุ๊บ ทั้งพ่อ แม่ และพี่ชายฉันก็โดนดึงดูดกันหมด ตอนนี้พวกเขาสามคนอยู่ในห้องไลฟ์ของพี่ชายกันครบเลย (ฮาน้ำตาเล็ด.jpg)’

        ‘เม้นบน ไม่ใช่แค่คุณคนเดียวหรอก’

        ถังเหออ่านคอมเมนต์บนหน้าจอแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ รู้สึกเห็นใจคนในโลกนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

        แม้โลกใบนี้จะมีเทคโนโลยีล้ำหน้า กำลังรบของกองทัพก็แข็งแกร่งมาก แต่กลับขาดแคลนทรัพยากรพื้นฐานที่สุดในการใช้ชีวิตอย่างอาหาร แค่เนื้อย่างง่ายๆ ก็ทำให้พวกเขามีปฏิกิริยารุนแรงถึงขนาดนี้แล้ว เกิดพวกเขาไปเห็นงานเลี้ยงจักรพรรดิแมนจูเข้าล่ะก็ ไม่รู้แต่ละคนจะสำลักความสุขจนเป็นลมไปเลยหรือเปล่า

        อันที่จริงไม่ใช่แค่แฟนๆ ในห้องไลฟ์ที่มีปฏิกิริยารุนแรงหรอก แต่เป็นเสี่ยวอิ๋นที่อยู่หน้างานมาตลอดต่างหากที่ตอบสนองรุนแรงที่สุด

        เชิงอรรถ

^ คำเรียกแทนตัวเชิงยกย่องตัวเองสำหรับผู้หญิง ยกตัวเองเป็นแม่ของคนฟัง อารมณ์ประมาณ ‘เดี๋ยวแม่ตีให้ก้นลาย’ โดยผู้พูดอาจไม่ใช่แม่แท้ๆ ของผู้ฟังก็ได้ แต่ในบริบทนี้ผู้พูดคือแม่ผู้ฟังจริงๆ