สถาณการณ์คับขัน พ่อกับท่านรองกำลังจะตีกัน!! ผมจะทำไงดีวะ ต้องไปเรียกไอ้บาสให้มาห้ามทัพก่อนแล้วผมก็ต้องไปลากไอ้เพื่อนยากให้มาสังเกตุการณ์ด้วยกันเพราะอย่างน้อยq ไอ้บาสก็น่าจะเป็โล่ทำให้ผมไม่ถูกลูกหลงได้!! เวลาท่านรองเขาโหด ก็ไม่มีใครห้ามได้นะครับ ผมเคยเห็นมาแล้ว
“แล้วมึงจะยืนแอบอยู่ตรงนี้อีกนานมั้ย?”
“…ก็กูกลัวอ่ะ”
กลัวโดนลูกหลงเพราะว่าท่านรองกับกำนันอาจจะสูสี พ่อผมก็ใช่ย่อยอดีตเด็กช่างนะครับเคยควงไม้หน้าสามมาแล้ว
“…มึงก็เข้าไปคุยดิ กูจะไปถ่ายรูปกับพ่อแม่กู”
“ไอ้สัด มึงไม่อยู่ช่วยกูก่อนเหรอ”
“…ปัญญาอ่อนแล้วมึง ท่านรองเขาไม่มาทำอะไรแบบนั้นหรอก”
“…ใครจะไปรู้”
“แล้วพ่อมึงเป็นักเลงรึไง?”
ตอนนี้ไม่แต่เมื่อก่อนอ่ะใช่! ตอนเด็กๆแม่เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อสมัยวัยรุ่นนี่หัวโจกเลยฟาดไม่ยั้ง ไม่หน้าสามหักกระจาย
“ม…ไม่ใช่”
“เออไปได้แล้ว เสียเวลาจริงๆ”
เดี๋ยวไอ้บาสสสมึงจะไม่ช่วยเพื่อนตัวโน้ยยๆหน่อยเหรอะ
แต่จะว่าไปพวกเขาก็ไม่ได้มีทีท่าจะตบตีกันแต่อย่างใดผมเลยค่อยๆเดินด๊อกแด๊กเข้าไปหา ทั้งสองคนหันมามองผมแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน? เปลี่ยนโหมดโคตรไวยิ่งกว่าเดอะแฟลช
“ออกมาแล้วเรอะไอ้ลูกหมา มาๆถ่ายรูปกันท่านรองด้วย”
ผมยังงๆกับท่าทีของทั้งสองคนผมเลยต้องไปไหว้วานให้น้องในภาคมาช่วยถ่ายรูปให้แล้วพวกผมก็เดินมาสมทบกับครอบครัวไอ้บาส เราเลยได้ถ่ายรูปร่วมกันอีกหลายช็อตแต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าพ่อกับท่านรองคุยอะไรกัน แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ถามซักที
“ไอ้หนุ่มๆถ่ายรูปคู่ลูกชายลุงกับท่านรองให้หน่อย”
“…”
รุ่นน้องก็ทำหน้าที่ของมันไปพ่อผมนี่สิเหมือนผู้จัดการส่วนตัวยังไงก็ไม่รู้จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้ผมตลอดนอกจากเป็กำนันแล้วยังมีอาชีพเสริมอีกด้วย
“ไอ้บาสมึงกลับเลยรึเปล่า ?”
“กลับดิ จะอยู่หาพ่อมึงเหรอ?”
“…ไอ้เชี่ยพ่อกูมา ไม่ต้องไปหากูหมายถึงมึงจะกลับบ้านเลยมั้ย?”
“…ยังหรอก กูนัดกับส้มจี๊ดว่าจะไปฉลองกัน”
“ก้าวหน้านะมึงอ่ะ มีฉลงฉลอง”
“แล้วมึงอ่ะ”
“คงพรุ่งนี้ เดี๋ยวคืนนี้พ่อกูค้างด้วยแล้วกลับพร้อมกัน”
“อืม”
หลังจากถ่ายรูปกันจนรุ่นน้องมือหงิกมืองอเราก็แยกย้ายกัน โดยที่ผม กำนันแล้วก็ท่านรองเดินออกมาที่จอดรถพร้อมกัน
“ขอบคุณท่านรองนะครับที่อุตส่าห์มา”
“อืม พอเลิกประชุมผมก็รีบออกมาเลย”
“ท้ายรถผมมีของขวัญจากแผนกบุคคลแล้วก็ของมายด์กับไอ้พลด้วย”
“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมไปช่วยถือครับพ่อเดี๋ยวผมไปขนของที่รถท่านรองแป๊บนะ”
“เออ เดี๋ยวพ่อไปช่วยถือ”
ของขวัญแสดงความยินดีของแผนกบุคคลมีเยอะมากครับ มีทั้งตุ๊กตาหลายตัวมีซองขาวด้วยท่านรองบอกว่ามาจากผู้จัดการคนที่ใส่แว่นใจดีๆอ่ะครับ เป็ซองขาว คิดว่าจะไล่ผมออกซะอีกแต่ลืมไป…ผมยังไม่ได้เข้าไปทำงานซักหน่อยแล้วก็มีตุ๊กตาน้องปั๊กตัวเกือบเท่าผมเลย น้องปั๊กนั่งหลังรถมาคงเพราะเข้าไปอยู่ในท้ายรถไม่ได้ ถ้าให้ผมเดา คงจะเป็ท่านรองที่ซื้อให้ผม
“ตัวนี้ผมซื้อให้”
ท่านเขาอมยิ้มแล้วอุ้มตุ๊กตาน้องปั๊กตัวใหญ่เดาได้ไม่ยากเลยเวลาท่านเขาไปชี้นิ้วสั่งคนขายให้เอาน้องปั๊กใส่ถุงให้ คงขำพิลึก
“ขอบคุณครับ ตัวโคตรใหญ่จะเข้าประตูห้องผมได้รึเปล่าเนี่ย”
“ผมเลือกตัวใหญ่ที่สุดในร้านเลยนะ แล้วก็…”
ท่านเขาอุ้มน้องปั๊กแล้วเดินไปที่หน้ารถเปิดประตูแล้วหยิบอะไรออกมาซักอย่าง…สิ่งนั้นคือ…ช่อดอกทานตะวันสีเหลืองอ๋อยที่เป็ดอกไม้ปลอมๆ ช่อใหญ่มากแล้วก็สวยมากด้วยมายื่นให้ผมหน้าบานยิ่งกว่าจานดาวเทียมอีกตอนนี้ ท่านเขาลงทุนมากกก ป๋าสุดๆ เสี่ยแกเปย์เก่งจริงๆ
“ทำไมท่านรองต้องซื้ออะไรให้ผมเยอะแยะไปหมดเลย?”
“…คุณไม่ชอบเหรอ?”
“ชอบครับ ชอบมาก”
“อืม…ก็ดีแล้วเดี๋ยวมเอาไปใส่รถให้นะ”
“ขอบคุณครับ”
“ไหนๆก็ไหนๆแล้วท่านรองไปกินข้าวด้วยกันก่อนสิ”
“…ได้ครับ”
“จะได้ตกลงเื่ที่ยังค้างกันอยู่”
“ดีครับกำนัน ผมก็อยากคุยให้เคลียร์ไปเลย”
“เื่อะไรพ่อ?”
“…เดี๋ยวเอ็งก็รู้…”
กำนัน!! นี่หลอกให้อยากแล้วจากไปชัดๆ ความเสือกขึ้นหน้าแล้วตอนนี้ผมอยากรู้มาตั้งนานละว่าคุยอะไรกัน พ่อผมเอารถไปจอดที่หอผมแล้วขึ้นรถท่านรองไปกินข้าวเราเลือกร้านที่ผมเคยมากินกับท่านรองคนค่อนข้างเยอะแต่โต๊ะที่เลือกเป็มุมที่ค่อนข้างส่วนตัว เวลาตีกันจะได้เสียงดังได้มันใช่เหรอ!!
หลังจากสั่งอาหารแล้วเราก็กินกันอย่างเงียบเชียบผิดปกติไม่มีใครพูดอะไรกันเลย หลังจากกินเสร็จเตรียมจะกลับ
“ไอ้ลูกหมา เอ็งไปรอที่รถก่อน”
“ไมอ่ะ ให้ผมอยู่ด้วยดิ อยากฟังด้วย”
“คุณไปรอที่รถก่อนเถอะ”
“…”
หงุดหงิดว้อยยยคุยกันกระจุ๊งกระจิ๊งสองคน แอบจีบกันรึไง ผมล่ะอยากรู้จริงๆนะ ซักพักพ่อกับท่านรองก็เดินมาที่รถแต่สีหน้าทั้งคู่ดูปกติดี คงไม่แอบตีกันมาหรอกนะ
“พรุ่งนี้คุณจะกลับบ้านเลยรึเปล่า?”
“ครับว่าจะกลับก่อน เดี๋ยววันศุกร์ค่อยมาแผนกบุคคลมีเลี้ยงฉลองให้”
จริงๆแล้ว Sup นัดมาคุยเื่วันเริ่มงานเพราะผมรับปากว่าจะมาทำงานที่โรงงานแล้ว แล้วพวกพี่ๆแผนกบุคคลก็เลยจะเลี้ยงฉลองให้ด้วยแต่ผมยังไม่ได้บอกพ่อกับท่านรองเลยเื่ที่รับปากจะมาทำงาน
“พรุ่งนี้คุณยังไม่ต้องกลับหรอกเดี๋ยววันอาทิตย์ผมไปส่งที่บ้าน”
“…”
ผมสกิดแขนกำนันที่นั่งอยู่ข้างหน้ารถคู่กับท่านรองต้องให้เกียรติพ่อผมนิดดดส์นึง เดี๋ยวจะหาว่าหลงแฟนมากกว่าพ่อตัวเอง
“เอางั้นก็ได้ ท่านรองก็ส่งให้ถึงบ้านนะไม่ใช่พาไปเถลไถลที่ไหน”
“…ครับ”
อ้าว! กำนันยอมง่ายๆได้ไงอ่ะไม่เล่นตัวเลย แต่ถึงกำนันเขาจะอนุญาตแต่รู้สึกว่าจะแอบจิกกัดน้อยๆนะดูไม่ค่อยเกรงใจท่านรองแล้ว หรือเป็เพราะเื่ที่เขาแอบคุยกัน ไปตกลงอะไรกันไว้รึเปล่าเนี่ยท่านรองเขาแวะส่งผมกับกำนันที่หอแล้วก็กลับบ้าน
พอถึงหอ ต่อมเสือกก็กำเริบอีกแล้วครบ
“กำนันคุยอะไรกับท่านรองอ่ะ”
“ก็เื่ของเอ็งนั่นแหละไอ้ลูกหมา”
“แล้วเื่อะไรล่ะ ผมยังไม่ได้ท้องนะไม่ต้องกลัวหรอก”
“…”
“กำนันเล่าซักที ผมรอเสือกอยู่นี่”
“ก็คุยกันเื่เอ็งทั้งนั้นก็บอกให้ท่านรองเขาดูแลเอ็งดีๆ จริงๆข้าก็อยากให้ท่านรองเขาแต่งเข้าบ้านเรานะแต่เขาไม่ยอม เลยยังตกลงกันไม่ได้ เลยว่าจะ…”
“เดี๋ยวๆกำนัน ช้าก๊อนนน!!”
“อะไรของเอ็ง”
“คิดอะไรไปนู่นแล้ว แค่เป็แฟนกันเฉยๆเองนะ”
“เออ ซักวันก็ต้องได้กันอยู่ดี”
“อ…อะไรบ้าเหรอเขินง่ะ”
“…มาทำตัวน่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งข้าหล่ะอยากจะถีบ”
“…กำนันนี่ลูกนะ จะทำงั้นได้ไงอ่ะ”
“อยู่ด้วยกันก็ฟังท่านรองเขาบ้างไม่ใช่เอาแต่ดื้อ เถียงคำไม่ตกฟาก”
ตกฟากก็คอหักตายอ่ะดิกำนันก็แต่มาโหมดนี้ก็แปลกๆยังไงไม่รู้ เหมือนสอนลูกสาวเวลาจะแต่งงานออกเรือน?
“ไม่เถียงหรอก ผมเด็กดีจะตาย”
“…เอ็งลูกข้าทำไมข้าจะไม่รู้ว่านิสัยเอ็งเป็ยังไงแล้ววันอาทิตย์ก็อย่ากลับให้มันมืดนักล่ะ”
“ครับ”
สองพ่อลูกเข้านอน พรุ่งนี้กำนันต้องรีบกลับ เดี๋ยวลูกน้อง(หมา) อดข้าวตายนี่ก็ฝากข้างบ้านดูอยู่ จริงๆแล้วกำนันรักหมามากกว่าผมอีกนะครับหมาหัวเน่าก็ผมนี่แหละ
“กำนันขับรถดีๆหล่ะ”
“เออน่า มือชั้นนี้แล้ว”
“ถึงแล้วโทรมาด้วย”
“เออ สั่งเป็ย่าเอ็งเลย”
“ก็ผมเป็ห่วง เดี๋ยวไม่มีใครทอดหมูให้กิน”
“เออๆ ไปแล้ว วันอาทิตย์อย่ากลับมืด”
กำนันพูดเป็ร้อยรอบแล้วมั้งเนี่ยพ่อกลับไปแล้ว ผมก็ชักจะเริ่มหิวว่าจะไปหาอะไรกินซักหน่อย
‘Rrrrrrrrr’
โอ๊ะโอ! ท่านรองโทรมา จะว่าไปผมก็คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย ั้แ่จูบกันที่สวนสนุกก็ยังไม่ได้ถูกเนื้อตัวกันเลยคิดแล้วจั๊กจี้ หัวใจ คริคริ! รับสายดีกว่าเดี๋ยวเกิดท่านเขาไม่รอ วางสายไปผมนี่แห้วแดกแน่
“ครับ?”
“กำนันกลับไปรึยังครับ?”
“กลับแล้วครับ ท่านรองมีอะรึเปล่าครับ?”
“อยากมาบ้านผมรึเปล่า?”
“อยากครับๆ”
รีบตอบให้ไวกลัวท่านเขาจะเปลี่ยนใจนอกจากหน้าผมที่ด้านมากแล้วใจผมยังง่ายมากอีกด้วย ท่านเขาอ่อยขนาดนี้ผมก็ต้องติดกับให้เร็วที่สุด
“เดี๋ยวผมไปรับนะ”
“ครับๆได้ครับ”
รีบเก็บเสื้อผ้าเผื่อท่านรองเขาอนุญาตให้ค้างคืนได้ โอ้ยๆ ผมกลายเป็คนแรดขนาดนี้ั้แ่เมื่อไรกัน!
“คุณแบกกระเป๋าอะไรมาด้วยเหรอ?”
“เสื้อผ้าไงครับ คืนนี้ผมค้างด้วยน้า”
อ้อนไว้ทำหน้าทำตาใสซื่อเผื่อท่านเขาจะใจอ่อน
“ไม่ได้…ตอนเย็นผมมาส่ง”
“ทำไมอ่ะครับ ขอผมค้างด้วยสิ”
“ผมไม่ให้ค้าง!!”
“ท่านรองใจร้าย…”
เ้าปั๊กน้อยเอ๊ย! ทำไมดื้อขนาดนี้ดูสิงอนแก้มป่องแล้วหมั่นเขี้ยวจนอยากจะกัดผมให้เ้าปั๊กน้อยค้างคืนด้วยไม่ได้เด็ดขาด กลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะไปทำอะไรน้องเข้ารับปากกำนันไว้แล้วว่าจะดูแลดีๆก็ตอนที่คุยกันนั่นแหละครับ จริงๆก็ม่มีอะไรผมยังแปลกใจที่กำนันยอมรับเื่ที่ผมคบกับเ้าปั๊กน้อยได้ง่ายๆ แต่กำนันเป็คนหัวสมัยใหม่เข้าใจโลกตอนแรกก็คิดว่าอาจจะโดนลูกซองซักเม็ดสองเม็ดที่ไหนได้จะให้ผมแต่งเข้าบ้านซะอีกแต่คงเป็ไปไม่ได้ถึงผมจะรักจริงหวังแต่งก็เถอะแต่คงทำถึงขนาดนั้นไม่ได้หรอก
“คุณอยากกินอะไร วันนี้ผมตามใจหนึ่งวันแต่ไม่ให้ค้างคืน”
“…”
เ้าปั๊กน้อยหันมามองด้วยแววตาเ้าเล่ยิ่งคบกันไปนานๆก็ยิ่งรู้ว่าน้องใจกล้าหน้าด้านมากอ่ะ
“ว่ายังไงครับ?”
“จริงเหรอครับที่ว่าจะตามใจผม?”
“…ถ้าเป็เื่ที่ผมทำได้”
“ผมขอคิดก่อนน้า…”
อืม…ไม่ค่อยน่าไว้ใจซักเท่าไร น้องคงไม่คิดอะไรสัปดนหรอกนะ ผมก็กลัวจะยับยั้งใจตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน
“งั้นท่านรองทำกับข้าวให้ผมกินได้มั้ยล่ะครับ”
“อืม ได้สิ”
ก็ยังดีที่ไม่ขออะไรแปลกๆไม่ใช่ว่าผมไม่อยากหรอกนะ แต่เป็ผู้ใหญ่กว่าก็อยากให้เกียรติน้อง
“ผมอยากกินราดหน้าหมูกรอบครับ”
เรียกร้องมาแต่ละอย่างทำเอาผมเกือบไปไม่เป็เลยนะเ้าปั๊กน้อยแต่ผมก็อยู่คนเดียวจนชินเื่ทำกับข้าวก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรอยู่แล้ว
“…โอเค แต่ต้องไปซื้อวัตถุดิบก่อนคุณทนหิวได้รึเปล่า?”
“สบายมากครับ”
ยังหันมายิ้มตาหยีอีก ความน่ารักถึงขั้นแม็กแล้วตอนนี้ ผมต้องใจเย็นๆเดี๋ยวเสียผู้ใหญ่หมดผมเลี้ยวรถเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้านแล้วซื้อวัตถุดิบที่้า เ้าปั๊กน้องก็ให้ความร่วมมืออย่างดีช่วยถือของมาใส่ท้ายรถ
“ท่านรองทำกับข้าวเก่งนะครับ”
“…ผมอยู่คนเดียวก็เลยทำกินเองบ่อยๆ”
“อ่อครับ ท่านรองเคยมีแฟนมั้ยครับ?”
“…เคยมีตอนสมัยเรียน คุณถามทำไมเหรอ?”
“เปล่าครับ แค่อยากรู้เฉยๆ”
“ยังรักเขาอยู่มั้ยครับ?”
“ไม่หรอก ความจริงเขามาขอคบ ก็เลยลองคบกัน”
“แล้วทำไมเลิกกันล่ะครับ?”
“อืม…ไม่รู้สิ…อาจจะเพราะผมไม่ได้รักเขาละมั้ง วันที่เขามาบอกเลิกเขาบอกว่าผมดูไม่ค่อยสนใจเขา ไม่ค่อยโทรหาเขา เขาเลยทนไม่ไหว บอกเลิกผมก่อน”
“อ่อครับ แล้วกับผมล่ะครับ ชอบผมจริงรึเปล่า?”
“อืม จริงครับ”
ผมไม่รู้หรอกว่าเ้าปั๊กน้อยจะเชื่อรึเปล่าแต่คำพูดของผมที่ตอบน้องไปมันมาจากใจของผมจริงๆ
“ถ้าท่านรองชอบผมจริงๆผมก็ชอบท่านรองจริงๆเหมือนกัน”
คืออะไร ยังไงเหรอเ้าปั๊กน้อย
“…ครับ”
“แต่ถ้าท่านรองหลอกผม ผมจะโกรธจริงๆด้วย”
เหมือนได้ยินเสียงแฮร่ๆดังมาจากน้องยังไม่รู้น่ากลัวจังเลยครับ หึหึ…
“ถ้าเป็อย่างนั้นๆจริงผมคงโดนกำนันยิงไส้แตกไปแล้วแหละ”
เพราะวันนั้นนอกจากจะสั่งให้ผมดูแลเ้าปั๊กน้อยให้ดีๆยังขู่มาด้วยว่าถ้าทำให้น้องเสียใจจะไม่ปล่อยผมไว้แน่ๆดูแกขาดๆเกินๆแต่เื่ลูกชายสุดที่รักแกจริงจังมาก
“อิอิ จริงครับ”
ผมกับน้องก็นั่งดูทีวีไปเ้าปั๊กน้อยก็นั่งเล่นกับเ้า(หมา)ปั๊กไป ดูเขาทั้งสองก็สนิทกันดี ผมก็เบาใจ?
“ปั๊กมานี่มา”
เ้าปั๊กน้อยกระดิกหางวิ่งเข้าไปหาเ้าปั๊กคนหายใจฟืดฟาดใส่ เล่นกันอย่างสนุกสนาน มีเลียหน้าเลียปากผมชักจะอิจฉาเ้า(หมา)ปั๊กหน่อยๆแล้ว
“คืนนี้ผมค้างที่นี่ไม่ได้จริงๆเหรอครับ?”
“ผมบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ไปเก็บกระเป๋าเดี๋ยวผมไปส่งที่หอ”
“…ท่านรองอ่ะ ผมอยากค้างที่นี่จริงๆนะ”
น่าตีจริงๆเลยเด็กคนนี้ต้องขู่ให้กลัวซะบ้างแล้ว
“คุณมานี่เลย!”
ผมไปลากแขนเ้าปั๊กน้อยมาจากเ้า(หมา)ปั๊กด้วยความหึงหวง? หวงแฟนตัวเองกับหมาก็ได้นะผมเนี่ย
“ท่านรอง!!”
ผมกดเ้าปั๊กน้อยลงที่โซฟาน้องทำหน้าใหน่อยๆ คงไม่คิดว่าผมจะทำอะไรล่ะสิ บางทีผู้ใหญ่อย่างผมเื่ความอดทนก็มีจำกัดเหมือนกันนะผมโน้มใบหน้าลงไปที่เ้าปั๊กน้อยที่กำลังทำตาเหลือกอยู่ตอนนี้ จูบเบาๆที่มุมปากเล็กๆนั่นเพื่อสั่งสอน
“ท่านรอง…”
กลายเป็ว่าเ้าปั๊กน้อยจูบตอบอย่างหนักหน่วงน้องพยามยามดันลิ้นเข้ามาในปากผม
“อา…ปั๊กเดี๋ยว…”
เดี๋ยวๆใจเย็นๆเ้าปั๊กน้อย!! จะมาทำผมใจแตกจริงๆแบบนี้ไม่ได้นะ!
ผมยืดมือน้องได้ก็จับกดไว้บนโซฟา
“นี่คุณ…หยุดเลย! ทำอะไรของคุณ?”
“ก็ท่านรองเริ่มก่อนนี่ครับ”
ยังมาทำหน้าใสซื่ออีกถ้าผมยั้งไม่อยู่ล่ะก็ จะเกิดอะไรขึ้นรู้มั้ย???
“เฮ้ออ!! กลับ ผมไปส่ง”
ผมลุกขึ้นยืนเดี่ยวเ้าัั์ตื่นขึ้นมาจริงๆจะยุ่ง
“ท่านรอง!!”
น้องไม่ยอม?? แต่ผมสัญญากับกำนันไว้ ต้องรักษาสัญญา
“ปั๊กน้อย ไม่เล่นแล้ว เร็วผมไปส่ง”
“งั้นขอผมจูบทีนึงก่อน แล้วจะกลับ ไหนท่านรองบอกว่าวันนี้จะตามใจผมไง?”
“…ก็ได้ครับ”
ผมก็ต้องตามใจเพราะสัญญาไว้แล้วนี่ ผมนั่งลงที่โซฟาอีกครั้ง น้องขึ้นมานั่งบนตักท่านั่งค่อนข้างล่อแหลมนะ แล้วกดจูบลงมาที่ปากผม พยายามสอดลิ้นเข้ามาเราจูบกันอยู่ซักพัก ผมก็ต้องหยุดเอาไว้เพื่อไม่ให้อะไรมันเลยเถิดไปมากกว่านี้
“คุณรู้รึเปล่าว่ากำลังทำอะไรลงไป?”
“ผมต้องรู้สิ ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะ”
“แล้วคุณ?”
“เป็แฟนกันเื่ Sex มันก็เป็เื่ปกตินะครับท่านรอง”
“…”
ผมจะบอกน้องยังไงดีเนี่ยเด็กมันดื้อจริงๆ
“เอาไว้คราวหน้า ผมจะสอนให้คุณไม่กล้าอีกเลย!”
“ผมจะรอครับ…”
ยังมายิ้มอีกดื้อตาใสจริงๆ แล้วคราวหน้าผมจะรอดรึเปล่าเนี่ย!!
4K
