ก่อนที่เฟยิจะเข้ามาเป็ผู้ที่ถูกจับมาขายเขาได้มีการเตรียมแผนการมาก่อนจังหวะเหมาะเขาจุดบางอย่างข้างในห้องขังให้เกิดควัน แล้วให้คนที่ถูกจับด้วยกันช่วยกันร้องะโไฟไหม้ ทุกคนใช้ผ้าปิดจมูกป้องกันควัน
“ไฟไหม้ๆ ๆ ช่วยพวกเราด้วย” โจรที่ดูแลห้องขังจำนวนหนึ่งเปิดห้องขังเข้ามาดูเหตุการณ์ ชั่วครู่ พวกเขาหมดสติ ล้มลง ในควันนั้นมียาสลบ เฟยิรีบพาทุกคนออกจากห้องขังและไปเปิดห้องขังฝั่งตรงข้ามที่เป็หญิงล้วน ครั้นถึงปากทางออกก็ยังมีพวกโจรเฝ้าอยู่ แต่ไม่มาก พวกเขาช่วยกันสู้พยายามฝ่าด่านออกไปเฟยิจุดพุขึ้นฟ้าส่งสัญญาณให้ ฮ่าวอู๋ ทันใดนั้นมีเสียงะเิดังขึ้นตามจุดต่างๆ เกิดเปลวไฟ ไฟไหม้กระโจมของกลุ่มโจร
“ไฟไหมๆ ๆรีบมาช่วยกันดับเร็ว” เสียงร้องะโของโจรให้มาช่วยกันดับไฟโดยที่พวกเขาบางคนยังไม่รู้ว่าหญิงชายที่ถูกจับมากำลังหลบหนี กลุ่มของเฟยิได้โอกาส ก็พากันรีบหนี ห่าวหู๋
ลี่เฉี่ยว ซูปี้ และเฉิงเยว่ส่างมารอรับอยู่แล้ว “คุณชาย!ทางนี้” ฮ่าวอู๋ร้องเรียกเฟยิ
“ชิงเอ๋อ ลูกพ่อ พ่อขอโทษ” เฉิงเยว่ส่างโผเข้าลูกสาวด้วยน้ำตา
“ท่านพ่อท่านมาช่วยข้าใช่ไหม” หยวนชิง ยังรู้สึกตื่นกลัวไม่แน่ใจว่าพ่อมาช่วยตนหรือไม่ เพราะตอนที่นางโดนจับพ่อของนางก็เห็นและอยู่ในเหตุการณ์แต่ไม่ยักจะช่วยลูก
“พวกท่านหนีไปก่อน ข้าอยากรู้อะไรบางอย่าง”พูดไม่ทันจบคำ
เฟยิหันหลัง กลับไปยังกลุ่มโจร
“ทุกคนหนีออกมาได้แล้วท่านจะกลับเข้าไปทำไมเฟยิกลับมา” ลี่เฉี่ยวร้องะโออกไป ตามด้วยฮ่าวอู๋
“คุณชายข้าจะรอท่านอยู่ตรงนี้นะ”
ทุกคนหลบหนีตามเส้นทางที่ได้เตรียมไว้ส่วนฮ่าวอู๋ยังคงรอ
เฟยิอยู่ด้วยความเป็ห่วงเฟยิกลับเข้าไปในกลุ่มโจรอีกครั้ง กลุ่มโจรกำลังชุลมุน กับไฟไหม้ และกำลังตามหาหญิงชายที่หนีไป
“ตามหาพวกเขาให้เจอต้องจับตัวมาให้ได้” โจรผู้คุมกล่าวขึ้น
เฟยิแอบซุ่มไปยังกระโจมที่คาดว่าน่าจะเป็ของพวกเหล่าหัวหน้า เป็ไปอย่างที่คิด เขาแอบมองผ่านช่องเล็กๆ มีชายแต่งตัวดูดี อยู่สองคนในนั้นถึงแม้ว่าเฟยิจะไม่ได้รับราชการทำงานในวังหลวงแต่ก็ดูออกว่า ชายอีกคนแต่งตัวยังกับคนในวังหลวง มีป้ายแหวนที่เอว ลักษณะไม่คุ้นถึงแม้จะไม่รู้จัก เขาพยายามจำป้ายและใบหน้าชายทั้งสอง ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ไม่ทันได้สังเกตบริเวณรอบๆ เท้าไปสะดุดบางอย่างเข้า ทำเกิดให้เสียงดัง
คนในกระโจมเอ่ยถามขึ้น
“นั่นใคร” ชายที่อยู่ในกระโจมะโเสียงดังออกมา โจรที่เฝ้าด้านหน้ากระโจมก็ออกมาดูตรงจุดที่เกิดเสียง เฟยิได้ยินเสียงะโนั้นเขาก็รีบหันหลังวิ่งเพราะรู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน แต่ทว่าไม่สู้ความเร็วของโจรที่เฝ้ากระโจมเขาตามเฟยหนิงติดๆ มองเห็นแผ่นหลังที่กำลังวิ่งหนี โจรที่เฝ้ากระโจมซึ่งพร้อมด้วยอาวุธอยู่แล้ว เขาง้างธนูในมือเล็งไปที่แผ่นหลังนั้น ปล่อยดอกธนูออกไปด้วยความแรง แน่นอนว่าไม่พลาด ธนูนั้น เข้าไปเต็มๆที่แผ่นของหลังเฟยหนิง
ถึงแม้เฟยหนิงจะรู้สึกเ็ป แต่เท้าของเขาก็ไม่หยุดที่ก้าวด้วยความเร็วต่อไปโชคยังดีเขายังไม่ถึงคราวเคราะห์ถึงกับชีวิตะเิถูกกว้างลงมาตรงหน้าโจรที่กำลังตามเฟยหนิง
“คุณชายเร็วเข้าทางนี้”ฮ่าวอู๋เข้ามาได้ทันเวลา ทั้งยังมีลี่เฉี่ยวอยู่ด้วย
“พวกเ้าทำไมยังอยู่ที่นี่ข้าบอกให้หนีไปก่อนไง แล้วทุกคนปลอดภัยแล้วใช่ไหม”
“อย่ามัวพูดมากอยู่เลยดูท่านซิ ถ้าข้ากับฮ่าวอู๋มาไม่ทันปานนี้ท่านไม่โดนพวกนั้นจับไปทรมานแล้วเหรอทุกคนปลอดภัย”
ลี่เฉี่ยวพูดขึ้น ลี่เฉี่ยวและฮ่าวอู๋ช่วยกันพยุงเฟยิหนีจนถึงที่พักบ้านร้างหลังหนึ่งด้วยที่เฟยิาเ็จึงไม่อาจไปได้ไกลนักทั้งสามพักเหนื่อยได้ไม่นาน ลูกธนูก็ยังปักติดกับเฟยิอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเหมือนกำลังมีคนจำนวนหนึ่งมุ่งหน้ามาทางนี้
“พวกมันน่าจะตามมาทันแล้วเราต้องหาที่ซ่อนก่อน”เฟยิพูดขึ้น ลี่เฉี่ยวและฮ่าวอู๋ช่วยกันพยุงเฟยิเดินออกจากบ้านร้าง พวกเขามองดูรอบๆเหมือนว่าจะไม่มีที่ให้หลบซ่อน นอกจากธารน้ำที่อยู่ตรงหน้า พวกเขามองหน้ากันต่างก็คิดเห็นเหมือนกันพยักหน้ารับกันลี่เฉี่ยวใช้ผ้าปิดาแเฟยิเพื่อเป็การห้ามเืชั่วคราว ลี่เฉี่ยวจับมือเฟยิแน่นแล้วพาเดินลงน้ำเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนเข้ามาใกล้ทุกที พวกเขาแอบซุ่มดูอยู่เสียงนั่นเป็กลุ่มโจรที่กำลังเดินตามหาพวกเขา และกำลังมุ่งหน้ามาทางธารน้ำที่พวกเขากำลังแอบอยู่ทั้งสามกลั้นหายใจดำน้ำลง พวกเขาต้องอยู่ใต้น้ำพักหนึ่ง เฟยิยังาเ็อยู่การกลั้นหายใจของเขาทำได้แค่ระยะสั้นๆ เหมือนว่าเขากำลังจะหมดสติตาของเขากำลังจะหลับลง ลี่เฉี่ยวเห็นอาการเฟยิไม่ค่อยดี นางรีบดึงเฟยิเข้ามาประกบปากกับนางเพื่อช่วยเพิ่มอากาศให้ เปลือกตาที่กำลังจะหลับลง ลืมขึ้นอีกครั้ง ฮ่าวอู๋ที่เห็นเหตุการณ์เขารีบเอามือปิดตา ทว่านิ้วมือของเขากางออกห่าง สายตาจ้องมองอย่างเขินอาย
กลุ่มโจรที่เดินมาเห็นว่าไม่มีใครอยู่พวกเขาก็จากไปลี่เฉี่ยวและฮ่าวอู๋รีบพาเฟยิขึ้นจากน้ำ และกลับเข้าไปที่บ้านร้างอีกครั้งเฟยิดูอาการแย่ลง
“ทำใจดีๆไว้นะ คุณชาย ” ฮ่าวอู๋พูดขึ้น
เฟยิเอื้อมมือจับฮ่าวอู๋
“ฮ่าวอู๋เ้าต้องดึงธนูออกจากตัวข้า”
“ขะ ขะ ข้าทำไม่ได้คุณชาย” ฮ่าวอู๋พูดติด ๆขัด ๆ
“ได้ข้าเชื่อว่าเ้าทำได้”
“ข้าเองข้าพอมีความรู้เื่นี้อยู่บ้าง” ลี่เฉี่ยวพูดขึ้น เฟยิกับฮ่าวอู๋ต่างหันหน้าไปทางที่ลี่เฉี่ยวจ้องมองพร้อมเพรียงกัน
“ไม่เชื่อข้าเหรอ ข้ามีความรู้จริงๆ นะ เพียงแต่....ข้าไม่เคยทำจริงๆที่ไหนมาก่อน” เฟยิฮ่าวอู๋หันหน้ามองกันอีกครั้ง
“ก็ยังดีกว่าข้าคุณชายให้แม่นางหลิวทำเถอะ ข้าไปรอข้างนอกนะ หวังว่าคุณชายจะปลอดภัยนะขอรับ” พูดจบฮ่าวอู๋รีบเดินออกไปข้างนอกทันที
“ฮ่าวอู๋...ดะ.ดะ.เดี๋ยว” เฟยิยื่นมือกวักเรียกแต่ฮ่าวอู๋ไม่สนใจเสียงเรียกของเฟยิลย
“นี่ท่าน มัวแต่ชักช้าท่านจะตายเอาก่อนได้นะ” ลี่เฉี่ยวไม่รอช้า เตรียมการดึงธนู และหาอุปกรณ์พอใช้ได้ในบ้านร้างสำหรับการทำแผล
“ท่านพร้อมหรือไม่ ข้าจะดึงแล้วนะ”
“ไม่พร้อม” เฟยิตอบเสียงดัง
“มันเป็เื่ของท่านแต่ข้าพร้อมแล้ว”ลี่เฉี่ยวออกแรงดึงธนู ลูกธนูเริ่มขยับค่อยๆออกมาพร้อมกับเืที่อาบร่าง
“กรี๊ด....” ลี่เฉี่ยวร้องเสียงดัง
“เ้าจะร้องทำไมข้าเป็คนเจ็บ ไม่ใช้เ้า”
“เื...เืท่านไหล..”
“รีบทำแผลเถอะก่อนที่เืข้าจะไหลหมดตัวซะก่อน”
ลี่เฉี่ยวมือไม้สั่นนางเคยได้เรียนรู้จากการสอนของท่านแม่ แต่ทว่านางไม่เคยปฏิบัติจริงสักครั้ง
“แล้วอย่างไรต่อนะยังไงต่อ” ลี่เฉี่ยวยังสับสน
“เร็วหน่อยได้ไหม...”เฟยิพูดย้ำอีกครั้ง
“ได้ๆ ข้าคิดออกแล้ว”
ในที่สุดนางก็ทำาแเป็ที่เรียบร้อย
“เห็นไหมข้าบอกแล้วว่าข้าทำได้”
“แต่เมื่อสักครู่เ้าร้องหูแทบแตก”
“ข้าแค่ใเืนิดหน่อย”
ฮ่าวอู๋เดินเข้ามาด้านใน
“คุณชายเป็อย่างไรบ้างข้าได้ยินเสียงร้องดัง”
“ข้ายังไม่ตายแต่ก็เกือบ” เฟยิพูดขึ้นพร้อมมองหน้าลี่เฉี่ยว
ลี่เฉี่ยวสบตากลับสีหน้าไม่ค่อยพอใจ
“ปล่อยให้เืออกจนตายน่าจะดี” นางคิดภายในใจ
“ดี แล้วๆ แค่เกือบ แล้วเราจะเอาอย่างไรต่อขอรับ”
“ข้าว่าเราต้องนอนที่นี่สักคืนไม่เช่นนั้นแผลอักเสบแน่”
ลี่เฉี่ยวเสนอความคิดเห็นทั้งสองต่างก็เห็นด้วย พวกเขาตกลงนอนค้างหนึ่งคืน รุ่งเช้าก็ออกเดินทางลี่เฉี่ยวพาเฟยิและฮ่าวอู๋ไปที่จวนสกุลลู่เพื่อให้รักษาตัวต่อที่นั่น
459
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
