‎รักที่เขียนข้ามกาลเวลา

กลิ่นไม้เก่าและเสียงลมพัดแ๵่๭ ๆ ลอดผ่านรอยแตกของผนังกระท่อมไม้ เฉินฟางค่อย ๆ ขยับเปลือกตา ดวงตาพร่ามัวของเขาลืมขึ้นช้า ๆ

"ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้ซีดเก่า แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่า ลำแสงสีทองทอดยาวบนพื้นห้อง กระทบกับฝุ่นละอองที่ลอยไปมาในอากาศ สร้างประกายระยิบระยับ"

เขาหันศีรษะอย่างยากลำบาก แล้วพบหลัวฉางนั่งอยู่ข้างเตียง มือของเธอกุมมือเขาแน่น ใบหน้าแนบอยู่กับแขนของเขาและกำลังหลับอย่างเหนื่อยล้า

เฉินฟางพยายามขยับตัวขึ้นจากเตียงไม้ แต่ทันใดนั้น...

“โอ๊ย…” เขาเผลอร้องออกมาเบา ๆ จากความเจ็บที่แล่นผ่านชายโครง

หลัวฉางสะดุ้งตื่นขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง

"เฉินฟาง! เ๯้าตื่นแล้ว!" เธอรีบลุกขึ้น พุ่งตัวมานั่งชิดเขา สีหน้าแสดงความโล่งอกชัดเจน

"เ๯้ารู้สึกยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

เฉินฟางยกมือขึ้นลูบหน้าเบา ๆ แล้วฝืนยิ้ม

"ข้ายังรอดอยู่เหรอ..."

"แน่นอนสิ เ๯้าเกือบจะ..." หลัวฉางเงียบเสียงไปก่อนจะถอนหายใจ

"...เ๯้าไม่ควรฝืนแบบนั้นเลย เฉินฟาง"

"ข้าแค่...ไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะข้า"

หลัวฉางมองหน้าเขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะเบือนสายตาออกไปทางหน้าต่าง

"ข้าแค่...ไม่อยากเห็นใครตายต่อหน้าต่อตาก็เท่านั้น" เธอเอ่ยเสียงเบา

บรรยากาศในกระท่อมเงียบลงชั่วขณะ

เฉินฟางพึมพำเบา ๆ

"ขอบใจนะ...หลัวฉาง"

เธอไม่ตอบ เพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือที่จับมือของเขาไว้ค่อย ๆ คลายออกอย่างเงียบงัน...

...เสียงลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ ขณะที่บรรยากาศในกระท่อมเงียบสงัด

แต่แล้ว... แกร๊ก!

เสียงประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างแ๵่๭เบา

ชายชราผมขาวสะบัดยาว สวมเสื้อผ้าที่ดูเก่าและขาดหลุดลุ่ยเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ ด้วยสายตาแฝงความลึกลับ

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่แฝงด้วยแววหยอกล้อ

"หืม... สามีของเ๯้าฟื้นแล้วรึ?"

หลัวฉางสะดุ้งเฮือก รีบลุกขึ้นพลางโบกมือไปมา ใบหน้าแดงระเรื่อ

"ไม่ใช่นะ! ข้า...ข้าไม่ใช่ภรรยาของเขาเสียหน่อย!"

เฉินฟางหันมามองหลัวฉางด้วยสีหน้างุนงง

"คนผู้นั้นคือใครหรือ?" เขาถามด้วยเสียงเเผ่วเบา

หลัวฉางสูดลมหายใจ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

"เขาคือผู้ที่ช่วยชีวิตเราทั้งสองไว้ หากไม่ใช่เพราะเขา…เราคงจมน้ำตายไปแล้ว"

เฉินฟางได้ยินเช่นนั้นก็ค่อย ๆ พยายามขยับตัวเพื่อโค้งคำนับ

"ขอบคุณท่านมาก...ท่านผู้เฒ่า..."

แต่ทันใดนั้น ความเจ็บจากแผลก็แล่นวาบขึ้นมาอีกครั้ง

"โอ๊ย!" เขาร้องออกมา พร้อมกับทรุดลงกับหมอนอีกครั้ง

"เฉินฟาง!" หลัวฉางรีบประคองตัวเขาไว้ทันทีด้วยสีหน้า๻๷ใ๯

ชายชรายิ้มบาง ๆ แล้วโบกมือเบา ๆ

"ไม่เป็๞ไรหรอก แผลเ๯้ายังไม่หายดี อย่าพึ่งฝืนลุกเลย"

เฉินฟางพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะถามด้วยความเคารพ

"ท่านคือใครหรือ? มีนามว่าอย่างไร?"

ชายชราหัวเราะเบา ๆ

"ข้ามีนามว่า...จิ่วฝานอู๋"